Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 14 โลกแพนตาเซียอีกครั้ง
รามหลังจากที่เขากลับถึงอพาร์ทเม้นท์แล้วเขาก็เคลียร์งานที่อาจารย์สั่งเป็นการบ้านทันทีระหว่างที่รอพ่อของเขากลับจากตลาด “หืม กลับมาแล้วหรอลุง”
“อืมข้ากลับมาแล้ว แย่มากโลกที่เจ้าอยู่ในตอนนี้” เกรัสกล่าวกับรามออกไป
“เห้อ~ แล้วยังไงละครับถึงผมรู้ใช่ว่าผมจะช่วยได้ซักหน่อย” รามตอบกลับเกรัสไปทั้ง ๆ ที่มือของเขายังคงเขียนงานไม่หยุด
“ข้าก็ไม่บอกให้เอ็งช่วยซักหน่อย โลกที่เจ้าอยู่ตอนนี้กำลังขาดสมดุลทางธรรมชาติอย่างหนัก ถ้าข้าคาดเดาอีกไม่เกินสองร้อยปีโลกที่เจ้าอยู่จะทำการรีเซ็ตตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่ข้ารับรู้หลังจากการที่ข้าไปพูดคุยกับผู้คุมธรรมชาติของโลกนี้มา”
“ตราบใดที่มนุษย์ยังมีความตัองการไม่สิ้นสุดก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามนั้นละครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชารามกับว่าเขานั้นเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ แม้จะขัดแย้งเพราะตัวของเขายังคงเป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน
“จะว่าก็ว่าเถอะสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจที่สุดคือจิตใจของมนุษย์นั่นแหละไม่ว่ายังไงข้าก็ไม่เข้าใจ ขัาขอตัวพักผ่อนก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วเกรัสก็ตัดสัญญาณไปทันทีเพราะต้องฟื้นฟูพลังที่เสียไป
“ก็คงจริงอย่างที่ลุงพูดนั่นแหละขนาดผมยังไม่เข้าใจตัวของผมเองเลย” รามกล่าวพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเริ่มทำการบ้านต่อให้เสร็จ
แกร๊ก! เสียวเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างของชายวัยกลายคนผู้เป็นบิดาของรามนั่นเอง “รามมากินข้าวได้แล้ว” วศินกล่าวเรียกลูกชายในห้องของตัวเอง
“ครับพ่อ!”
การรับประทานอาหารของสองพ่อลูกนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นเหมือนทุกวัน วศินกล่าวถามเรื่องต่าง ๆ ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องแผลที่มือ “เสาร์-อาทิตย์นี้ว่างไหมไอ้ราม” วศินกล่าวถามลูกชายของตัวเองไปเพราะเขาอยากจะพาไปที่ ๆ หนึ่ง
“ไม่มีนัดที่ไหนครับว่าแต่มีอะไรงั้นหรอครับ” รามกล่าวถามด้วยความสงสัย
“อืม…พ่ออยากรู้ว่าลูกสนใจมวยไทยโบราณมั้ย” วศินกล่าวถามลูกชายของตนออกไป
“ก็สนอยู่นะครับ ว่าแต่พ่อถามทำไมหรอครับ”
“พ่อจะให้ลูกไปเรียนวิชามวยไทยเบื้องต้นเอาไว้น่ะ วันไหนที่พ่อไม่อยู่กับลูกแล้ว ลูกจะได้ดูแลตัวเองได้” วศินกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่ภายใต้น้ำเสียงกลับมีความเศร้าที่เจือบนไว้อยู่
“พ่อพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงครับ” รามขมวดคิ้วก่อนจะถามกลับไป
“ไม่มีอะไรหรอกกินข้าวเถอะพ่อขอไปเข้าห้องน้ำแป๊ปหนึ่ง” วศิลกล่าวจบก็เดินไปยังห้องน้ำ เขาล๊อกประตูเสร็จสับก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและถอนหายใจ ‘หวังว่าลูกไม่โกรธพ่อนะ ที่พ่อทำไปทุกอย่างก็เพื่อให้เอ็งมีชีวิตต่อไปได้’
[ใบรับรองแพทย์]
ผมตรวจร่างกายของนายวศิน อาญาฤทธิ์ พบเชื้อมะเร็งปอด ระยะที่ 3 โปรดเข้ารับการตรวจอีกครั้งในวันที่ xx/xx/xxxx
วศินเก็บกระดาษใบนั้นเข้ากระเป๋าก่อนจะทำเนียนเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกินข้าวต่อ เขาขอแค่ได้จ้อมมองลูกชายของเขากับคนที่เขารักเติบใหญ่ขึ้นแม้จะเหลือเวลาอีกไม่นานก็ตามที ถามว่าทำไมไม่รักษา เงินไงละยิ่งค่าครองชีพที่สูงมากในปัจจุบันยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีเงินรักษาโรคที่เขาเป็นอยู่ หากจะให้ไปหยิบยืมจากเพื่อนมันก็ไม่ใช่นิสัยของเขา เงินเก็บที่เขามีอยู่ก็เป็นส่วนค่าเทอมและค่าเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของรามพอจนจบปี 4
หลังจากกินข้าวเสร็จทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติวศินและรามช่วยกันเก็บโต๊ะอาหารก่อนจะแยกย้ายกันเข้านอน โดยที่วศินไม่ได้บอกเรื่องโรคมะเร็งกับรามไปแม้แต่นิดเดียว
แค่ก แค่ก แค่ก วศิลเข้าห้องของเขาไปพร้อมกับที่เขาไอออกมาปนเลือด “หลิน อีกไม่นานผมก็จะไปหาคุณแล้วนะ รอผมอีกหน่อยนะ” หยดน้ำตาลูกผู้ชายของวศินไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย กลัวตายมั้ย? งานแต่ก่อนของเขามันเสี่ยงชีวิตยิ่งกว่าจะกลัวไปทำไมตอนนี้ แต่ที่เขายังคงห่วงคือรามยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้ดีเท่าที่ควร เพราะงั้นเขาจึงต้องการให้รามไปฝึกมวยไทยกับครูมวยของเขานั่นเอง
และวศินก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากงานที่เขาจำ การที่เขาเป็นช่างซ่อมรถหรูนั้นงานมันหนักมากอยู่แล้วแถมยังมีเรื่องที่เขาดันเป็นโรคยอดนิยมอีกด้วย
กลับมาที่ราม ไม่ใช้ว่าเขาไม่รู้สึกแต่กลับกันเลนเขารู้สึกเหมือนพ่อของเขามีเรื่องปิดบังอะไรไว้อยู่ ‘เรื่องอะไรที่พ่อปิดผมไว้’ รามรู้ถึงแม้จะถามไปพ่อของเขาก็ไม่มีทางบอกแน่นอนเพราะงั้นพรุ่งนี้เขาจึงวางแผนสำรวจห้องของพ่อตอนที่ท่านยังไม่กลับมาจากการทำงานเพราะรามมักจะกลับมาถึงก่อนอยู่เสมอ
เมื่อรามคิดได้ดังนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอนทันที เวลาไม่นานดวงตาของเขาก็ดับลงพร้อมกับที่ร่างกายของเขาหายออกไปจากห้องที่นอนอยู่
“อืม…”รามลืมตาตื่นขึ้นมาในจุดเดินที่เขาจากไปเมื่อครั้งที่แล้ว รามมองซ้ายมองขวาก็ไม่พบกับสิ่งใดนอกจากทิวเขาที่ทอดยาวกว้างไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา
“ฮึบ! ไหน ๆ ก็มาแล้วสำรวจหน่อยก็แล้วกัน” รามกล่าวพร้อมกับเปิดหน้าต่างภารกิจที่เขาต้องทำซึ่งเป็นภารกิจหลักแต่ก่อนอื่นเขาต้องทำเรื่องบางเรื่องก่อนนั่นคือ! การแลกเปลี่ยนเงินนั่นเอง ในคราวนี้เพียงแค่คิดเท่านั้นหน้าจอที่ไว้ใส่ของแลกเปลี่ยนก็เด้งขึ้นมาทันที แต่ที่แปลกคือมันกลับมีเพิ่มขึ้นมาถึง 3 ช่องด้วยกัน
“อืม….งั้นเอาใบชุบชีวิตแล้วกัน” ว่าแล้วรามก็หยิบใบชุบชีวิตที่มี 600 ใบออกมาหนึ่งใบก่อนจะใส่มันลงไปในช่องสีใสตรงหน้าก่อนจะกดปุ่มสีเขียวเพื่อแลกเป็นเงินจริงในโลกของเขา รอซักพักก็ขึ้นคำว่า [Complete] พร้อมกับที่ปุ่มสีเขียวก็กลายเป็นสีเทาเหลือเพียงปุ่มสีน้ำเงินเท่านั้นที่ยังสามารถแลกได้ รามจึงนำใบชุบชีวิตอีกใบหนึ่งออกมาแล้วลองเปลี่ยนเป็นเหรียญทองดูซึ่งน่าจะเป็นหน่วยเงินของโลกนี้ รอซักพักก็ขึ้นคำว่า [แลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น] พร้อมคราวนี้มีข้อความขึ้นมาว่า [<กรุณาตรวจสอบยอดเหรียญในกระเป๋าเงินมิติ>] และช่องก็ปิดการแลกเปลี่ยนไปอีกช่องหนึ่ง รามที่กำลังงุนงงกับข้อความที่หน้าจอด้านหน้าบอกเขาก็ลองเรียกกระเป๋าเงินมิติดู และก็เป็นรูปแบบเดิมคือมีช่องที่เปิดอยู่ช่องเดียวพร้อมกับที่ข้างล่างเขียนว่าแพนตาเซีย รามกดเข้าไปก็ต้องอึ้งเพราะยอดเหรียญทองนั้นมีถึงพันล้านทอง! แต่พอรามมาคิดดูก็ไม่แปลกเพราะใบชุบชีวิตก็ตามชื่อมันเลยมันคือไอเทมในตำนานทั้ง 8 ของโลกใบนี้ราคาเรียกว่าประเมินค่ามันมิได้!
หลังจากที่รามทำใจอีกซักพักเขาก็เริ่มวางเป้าหมายทันที ในโลกใบนี้นอกจากเวทย์มนต์แล้วแน่นอนว่าร่างกางเองก็ต้องการความแข็งแกร่งด้วย!
“ลุงอยู่มั้ยครับ!” รามเรียกเกรัสเพราะอยากให้เขาสอนเรื่องการใช้อาวุธ
“หืม? โอ้ว่าไงอยู่ที่โลกนี้แล้วงั้นรึมีอะไรถึงเรียกข้า” เกรัสกล่าวถามรามออกไป
“ลุงช่วยสอนทักษะการใช้อาวุธให้ผมหน่อยได้มั้ยครับเพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปที่โลกอีกครั้งตอนไหนอ่ะ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อน ๆ แกมขอร้อง
“หืม? จะให้ข้าสอนก็ได้แต่ทว่าวิชาส่วนใหญ่ของข้าเป็นสายป้องกันหากอยากเรียนพวกสายโจมตีเจ้าต้องเดินไปยังทางตะวันออกที่นั้นเพื่อนของข้าน่าจะสอนเจ้าได้ละนะ”
“ครับแต่ว่าเวลา….” ไม่ทันที่รามกล่าวจบหน้าต่างอีกอันก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่รามอยากทราบ
[ระยะเวลาประเมิน 8 ชั่วโมง ดาวโลก = 10 ปี ดาวแพนตาเซีย]
** คำเตือน: อายุของท่านจะยังคงเท่าเดิมเมื่อกลับสู่โลกของท่าน ยกเว้น ส่วนสูง สภาพร่างกายที่จะแปรเปลี่ยนไปตามระยะเวลาที่อยู่ในโลกแพนตาเซีย และกรณีที่มีการประเมินการอาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้มากเกิน 30 วัน ท่านสามารถกลับโลกที่ท่านมาตอนไหนก็ได้
“10 ปี! อย่างนี้ก็เยี่ยมไปเลยซิ!” รามตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเพราะหากมีเวลามากขนาดนั้นเควสที่ให้เขาทำนั้นสำเร็จได้อย่าแน่นอน!
========
** น้องรามมาแล้วครับผม วันนี้ยาว ๆ ไปรออ่านกันได้ทุกเรื่องเลยครับถึงเที่ยงคืนวันนี้
*** ในส่วนพ่อของรามนั้นต้องเข้าใจว่าเงินน่ะมีพอที่จะรักษาตัวเองให้หายแต่อีกใจหนึ่งก็ห่วงอนาคตลูกมันทำให้เขาต้องเลือกระหว่างชีวิตตัวเองกับอนาคตของลูก ส่วนรามเองก็ยังไม่ได้บอกเรื่องเงินและสิ่งเขาจะทำเพราะต้องการเซอร์ไพรส์พ่อของเขานั่นเอง
เอาละครับนี่จะเป็นการตอบครั้งสุดท้ายสำหรับคำถามที่ไม่ว่าผมจะเขียนเรื่องไหนก็ต้องเจอตลอด [เรื่องนี้วายมั้ยครับ?]
คำตอบ: อ่านชื่อเรื่องมีวงเล็บว่า วายมั้ย? YaoiหรือBLรึปล่าว? แล้วก็ผมว่าเขียนทุกอย่างชัดเจนในเส้นเรื่องในการเขียนแล้วนะ สำหรับเรื่องนี้คือไม่ใช่แนววายโว้ย! จบนะครับ
YOU MAY ALSO LIKE
