Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 18 สี่ปีผ่านไป
[โลกแพนตาเซีย]
นับจากที่รามได้ข้ามมายังโลกแห่งนี้กาลเวลาก็ไหลผ่านไปจนถึงฤดูหนาวของโลกใบนี้ แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง! แม้อากาศจะหนาวเย็นเพียงไหนแต่ทว่าภายในภูเขาไฟอารากอนนั้นไม่ได้หนาวเหน็บตามบรรยากาศภายนอก ภายใต้ความร้อนที่ระอุแม้ในยามอากาศหนาวเย็นยังปรากฏชายหนุ่มที่ในร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามดวงตาสีแดงเพลิงกำลังจดจ่อกับการตีดาบบางหรือในโลกของชายหนุ่มเรียกว่าคาตานะ แกร๊ง! เส้นผมของเด็กหนุ่มพริ้วไหวเมื่อลงค้อนครั้งสุดท้ายพร้อมกับปรากฏหน้าจอสีฟ้าขึ้นมาต่อหน้าของเด็กหนุ่ม
[ยินดีด้วย Passive Skill – Blacksmith ระดับสูง ได้ยกระดับเป็น Blacksmith ระดับปรมาจารย์]
[ไม่สามารถยกระดับได้เนื่องจาก Passive Skill – Blacksmith ได้ยกระดับสูงสุดแล้ว]
[ยินดีด้วย คุณได้รับฉายา ช่างทำอาวุธแห่งอารากอน]
“ฟู่~ ในที่สุดก็ยกระดับได้ซักทีกว่าจะทำได้ลากเลือดเลยวุ้ย” ชายหนุ่มยืนมองอ่านหน้าจอสีตาด้วยสายตาที่เปล่งประกายก่อนจะปัดหน้าจอดังกล่าวทิ้งไปก่อนจะเริ่มงานของเขาต่อนั่นคือการลับคมดาบนั่นเอง
ใช้เวลาราวสามชั่วโมงการลับคมดาบของเขาก็สำเร็จลุล่วงต่อไปก็เป็นการประกอบส่วนของด้ามดาบ โดยรามนั้นใช้ไม้จากต้นสนทมิฬที่เกรัสหามาให้เขาแน่นอนว่ามันเป็นไอเทมระดับสีรุ้งแต่ก็ยังไม่ใช่ไม้ในตำนานที่อยู่ในริชภารกิจของรามอยู่ดี
แน่นอนว่าการสร้างด้ามจับของรามนั้นย่อมไม่ธรรมดาเพราะเขาได้ทำการแกะสลักลงไปด้วยความปราณีตจนเขาได้รับ Passive Skill อย่าง ช่างแกะสลักมาโดยที่รามไม่รู้ตัว แน่ยอนว่าไม่ใช่เฉพาะด้ามจับเท่านั้นปลอกดาบก็เช่นกัน
“เอาละเสร็จแล้วผลงานชิ้นสุดท้าย” ไม่ผิดที่รามจะกล่าวออกไปแบบนั้นเพราะภารกิจยกระดับ Passive Skill – Blacksmith นั้นคือการทำอาวุธต่างชนิดรวมกันให้ได้ 50 ชิ้น โดยมีข้อจำกัดคือต้องใช้แร่ที่มีระดับสีทองขึ้นไปเท่านั้นในการสร้าง
รามลองอัดเวทย์ธาตุไฟลงไปก่อนออกแรงฟันเบา ๆ ซูบ ตูม! ทางที่รามฟันไปนั้งคือทะเลลาวาขนาดใหญ่เพียงแค่ฟันเบา ๆ ก็สามารถแยกทะเลลาวาให้แยกออกเป็นสองฝั่งได้อย่างง่ายดาย รามพยักหน้าด้วยความพึงพอใจก่อนจะเก็บดาบลงมิติส่วนตัวซึ่งในตอนนี้มีไอเทมมากกว่า 100,000 ช่องที่มีไอเทมจากช่องทั้งหมด 1,000,000 ช่อง ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพรและแร่หายาก แก่นเวทย์ของสัตว์อสูร ไอเทมนิดหน่อยรวมถึงอาวุธที่รามนั้นสร้างขึ้นมาด้วย
รามหยิบเสื้อของเขาก่อนจะเดินออกจากบ้านชั่วคราวที่ซิกส์เป็นคนสร้างไว้เพื่อนสอนเขาโดยเฉพาะ “โอ้ เสร็จแล้วงั้นรึเจ้าหนู”เกรัสกำลังยกจอกสาเกขึ้นดื่มกับซิกส์อย่างสบายอารมณ์เมื่อเห็นรามเขาก็กล่าวถามทันที
“โอ้! กว่าจะเสร็จก็แทบลากเลือดเหมือนกันนะลุง ดีนะที่ชิ้นสุดท้ายภารกิจให้ผ่านไม่งั้นคงต้องไปงมหาแร่ในทะเลลาวาอีกแน่ ๆ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่โล่งอกถึงแม้ตอนนี้เขาจะสามารถลงไปว่ายเล่นในทะเลลาวาได้อย่างสบายอารมณ์ก็เถอะแต่เขาก็ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ ก็แน่ละมนุษย์คนไหนลงไปว่ายในทะเลลาวาได้กันจริงมั้ย?
“เอาละถ้างั้นข้าก็คงไม่มีอะไรต้องสอนเจ้าแล้ว เอาเถอะข้าขอตัวไปพักก่อนแล้วกัน” ซิกส์ที่ได้ยินดังนั้นเธอก็พอใจเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เธอเริ่มสอนเธอก็เห็นพัฒนาการที่ก้าวกระโดดของรามเป็นอย่างมากเธอใช้เวลาสินสั่งเพียง 1 เดือนเท่านั้นรามก็สามารถเข้าใจถึงศาสตร์การตีอาวุธและทักษะโจมตีที่รุนแรงของเธอได้จนแตกฉาน แถมยังพัฒนาเป็นสกิลเฉพาะตัวของรามเองด้วย
“ครับขอบคุณที่สอนสั่งมานะครับ แล้วคนอื่น ๆ ละลุง?” รามก้มหัวขอบคุณซิกส์ก่อนที่ซิกส์จะหายเข้าไปในรอยสักที่กลางหลังของรามทันที ส่วนรามก็หันไปถามคนอื่น ๆ กับเกรัสที่นั่งดื่มอยู่
“อ๋อ พวกนั้นไปหาของให้เอ็งอยู่ไงเจ้าหนู แต่ข้าก็ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าเอ็งจะเรียนรู้จากพวกข้าได้ไม่ห้าปีแบบนี้เนี่ย หึหึ” เกรัสกล่าวพร้อมหัวเราะในลำคอ
“แหม่~ ลุงผมมีระบบช่วยนี่หน่าลองไม่มีซิสิบปีไม่รู้จะเรียนทักษะปรุงยาของลุงจบรึปล่าวก็ไม่รู้” รามหัวเราะแห้ง ๆ พร้อมกับนั่งรินสาเกดื่ม รามในตอนนี้ไม่ใช่เด็กที่อายุ 16 ปีแล้วแต่เป็นชายหนุ่มอายุ 20 ปี ใบหน้าที่หล่อเหล่าแน่นอนว่าได้ทางพ่อมาเต็ม ๆ สามารถกระชากใจเหล่าสาว ๆ ได้อย่างไม่ยากเย็น ส่วนเรื่องของสุรานั้นในตอนนี้รามนั้นถือได้ว่าคอทองแดงคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพราะมีอาจารย์ที่เป็นนักเลงสุราถึงสี่ตนด้วยกันเพราะงั้นไม่แปลกที่รามจะได้รับอิทธิพลมาด้วย
“ว่าแต่เอ็งจะกลับโลกของเอ็งตอนไหนเจ้าหนู” เกรัสกล่าวถาม
“ก็คงทำภารกิจอีกอย่างให้เสร็จก่อนน่ะลุง” รามกล่าวพร้อมกับเปิดภารกิจในการเชื่อมโลกของเขากับโลกแพนตาเซียขึ้นมาดู
โลกแพนตาเซีย
ประเภท: โลกเวทย์มนต์
ระดับความสำเร็จในการสำรวจ: 10.23%
ภารกิจหลักเพื่อปลดล็อกการข้ามโลกได้อิสระ
– มีพันธะสัญญากับสัตว์อสูร [✓]
– สามารถใช้เวทย์มนต์ได้ [✓]
– ตามหาไอเทมไร้ระดับ [2/8]
– สมัครเป็นสมาชิกกิลด์นักผจญภัย [0/1]
– เลื่อนแรงค์ระดับนักผจญเป็น S [0/1]
– เรียนรู้เวทย์มนต์ทุกธาตุ [5/10]
– ธาตุดิน [✓]
– ธาตุไฟ [✓]
– ธาตุน้ำ [✓]
– ธาตุลม [_]
– ธาตุเหมันต์ [✓]
– ธาตุพฤกษา [✓]
– ธาตุมืด [_]
– ธาตุแสง [_]
– ธาตุมิติ [_]
– ธาตุสายฟ้า [_]
– เคลียร์ดันเจี้ยน [✓]
รางวัล: -สามารถข้ามไปที่โลกแพนตาเซียได้อย่าอิสระ
-ปลดล็อกโลกต่อไป
รามมองดูภารกิจก่อนจะถอนหายใจออกมาภารกิจที่เขายังค้างอยู่โดยเฉพาะไอเทมไร้ระดับ แน่นอนว่าทั้งเกรัสและซิกส์ต่างหาไอเทมหายากที่คาดว่าเป็นไอเทมไร้ระดับมาให้รามแต่ส่วนใหญ่มันเป็นแค่สีรุ้งเท่านั้น จะมีก็เพียงแต่หยดน้ำตาที่อยู่ดี ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของซิกส์ตอนหาว ทันทีที่มันออกจากดวงตาของซิกส์มันก็กลายเป็นผนึกพร้อมกับขึ้นชื่อว่าไอเทมไร้ระดับทันที นั่นทำให้ทั้งสามคนเงิบเป็นอย่างมาก ของอยู่ใกล้ตัวแท้ ๆ แต่ก็ไม่รู้
ชื่อของมันคือ น้ำตาฟินิกซ์ มันคือหนึ่งในสุดยอดไอเทมที่สามารถรักษาได้ทุกโรคพร้อมทั้งยังคืนวัยเยาว์ให้กับผู้ใช้ด้วย
“แล้วเลือกยังว่าจะทำอันไหนก่อน”เกรัสกล่าวถามรามออกไป
“ไหน ๆ ตอนนี้ผมก็ยังคงพอมีเวลาอยู่ ผมคงไม่อยู่ครบถึง 10 ปีหรอกครับลุงเพราะเริ่มคิดถึงพ่อแล้วเหมือนกัน ผมว่าจะทำอันที่ต้องเป็นนักผจญภัยก่อนน่ะครับ”
“ตามใจเจ้า” เกรัสกล่าวแค่นั้นก็สนใจสุราตรงหน้าต่อส่วนรามดื่มไปจอกสองจอกก็ขอตัวไปรับอากาจภายนอกซะหน่อย รามหยิบเสื้อคลุมที่ทำจากหมาป่าสีเงินซึ่งรามดรอปมันมาได้จากดันเจี้ยนเซฟิรอสหนึ่งในดันเจี้ยนระดับสูง
รามเดินออกไปข้างนอกพร้อมจองมองหิมะที่ตกลงมากระทบกับมือของเขาก่อนที่มันจะละเหยหายไปในอากาศ “โลกใบนี้ก็น่าสนุกดีนะอยากให้พ่อและไอ้การินมาด้วยจังวุ้ย” รามได้แต่คิดเพราะเขารู้ดีว่าตัวของเขาสามารถมาที่โลกนี้นั้นก็ถือว่าตัวของรามนั้นเหนือกว่ากฎของกาลเวลาและมิติแล้ว เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาตามมาทีหลังรามจึงได้เพียงคิดเท่านั้น
“งานเสร็จแล้วรึ” เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นข้าง ๆ ของรามแต่มันไม่ได้มาในรูปแบบของมนุษย์แต่มันกลับมาในรูปแบบของพยัคฆ์สีขาวบริสุทธิ์
“ครับคุณเรน ว่าแต่คุณไปไหนมางั้นหรอครับ” รามกล่าวถามไปด้วยรอยยิ้มแน่นอนว่าตอนแรกที่เรนเจอกับราม เรนแทบจะเข้ามาขย้ำรามให้ตายไปในทันที แต่ก็ได้การป้องกับของเกรัสช้วยรามเอาไว้ได้ เขาไม่รู้ว่าทำไมเรนถึงจงเกลียดจงชังมนุษย์นักจนในที่สุดเกรัสก็ได้เล่าเรื่องที่น่าเศร้าให้รามได้ฟัง มันทำให้ตอนนั้นรามถึงได้เข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่ไม่รู้เกรัสไปทำอีท่าไหนทำให้เรายอมทำพันธะสัญญากับราม
“เอานี่ของที่เจ้าต้องการ หยกหิมะ ข้าขอตัวไปพักก่อน” เรนไม่กล่าวอะไรมากมายเขาเอาบัวหิมะออกจากมิติให้รามก่อนที่ตัวของเรนจะหายกลายเป็นแสงเข้าไปในไหล่ซ้ายของราม ส่วนรามก็ยังคงนั่งจ้องมองหิมะที่ตกอยู่ต่อไปโดยเขาอยากซึมซับบรรยากาศนี้ให้นานที่สุดเพราะไม่รู้ว่าถ้ากลับโลกของเขาไปแล้วนั้นการจะข้ามโลกจะยังเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่ เพราะเวลาที่ให้มาถึง 10 ปีนั้นย่อมต้องมีคูลดาวน์อย่างแน่นอน เพราะงั้นรามจึงอยากเก็บบรรยากาศทุก ๆ อย่างไว้ให้ดีที่สุดนั่นเอง
=======
YOU MAY ALSO LIKE
