Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 25 รับรู้
รามลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของเขาพร้อมกับมองดูเวลา “ตี 5 งั้นหรอ” รามมองดูเวลาเสร็จเจาก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อไปออกกำลังการที่สวนซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาเมื่อก่อน
ซู่~ “อ่าห์สดชื่นวุ้ย~” รามล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยก่อนจะชะงักเมื่อเห็นหน้าตาของเขาที่สะท้อนกระจก “ตาของเขาเป็นสีแดงเพลิงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”
‘โอ้ เจ้าพึ่งรู้ตัวงั้นรึ ไม่ต้องกังวลข้าจะใช้สกิลปกปิดให้’ ทันทีที่ซิกส์กล่าวจบดวงตาของรามก็กลับมาเป็นสีน้ำตาลอมดำเช่นเดิม แต่ปัญหาอีกอย่างคือรอยสักที่ตอนนี้มันเพิ่มขึ้นมาสามที่คือกลางหลังของเขาที่เป็นรูปนกเพลิง เอวข้างขวาเป็นลายพยัคฆ์และที่ไหล่ซ้ายดันมีรอยสักรูปหมาป่าที่หัวไหล่
รามแก้ปัญหาโดยใช้สกิลปกปิดที่พัฒนาขึ้นปกปิดมันซะเหลือไว้เพียงรอยสักรูปเต่าที่หน้าอกของเขาเท่านั้น สิ่งที่เปลี่ยนไปอีกอย่างคือร่างกายของรามที่ตอนนี้กระชับมากขึ้นมีซิกแพคขึ้นเป็นลอนสวยงาน ใบหน้าที่ดูหล่อคมขึ้นเล็กน้อย ‘เป็นอย่างที่ระบบบอจริง ๆ แหะที่บอกว่าร่างกายของเราปรับเปลี่ยนไปด้วย ดูเหมือนส่วนสูงก็เพิ่มตามด้วยนะเนี่ย’ รามคิดในใจพร้อมกับสำรวจรูปร่างของเขาจนพอใจก่อนจะเดินออกจากห้องน้้ำพร้อมกับเช็คขอดเงินที่ถูกโอนเข้ามาในบัญชีของเขา
[ABlack]
มียอดเงินโอนเข้าจากเลขที่บัญชี 1-xxxxx-54 จำนวนเงิน 40,000,000 บาท ยอดเงินคงเหลือ 43,002,042.98 บาท
รามเมื่อเห็นยอดเงินก็เริ่มเครียดเล็กน้อยเพราะการที่มีเงินโอนเข้าบัญชีมากขนาดนี้ย่อมต้องถูกตรวจสอบอย่างแน่นอนว่าเงินนั้นมาจากไหน ไม่ทันที่รามได้คิดมากว่านั้นเสียงของโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เบอร์ที่โชว์เป็นของธนาคารABlack รามกดรับมันไป
“สวัสดีครับ อรรถพลพูดครับ”
“สวัสดีค่ะใช้คุณลูกค้าที่ถือครองบัญชี x-xxxxx-xx ใช่มั้ยคะ”
“ครับ ใช่ครับ”
“ค่ะ ทางธนาคารได้ตรวจสอบว่ามีการเคลื่อนไหวบัญชีที่ผิดปกติทางเราต้องการตรวจสอบเงินที่มาดังกล่าว ทางเราจึงมาขออนุญาตจากเจ้าของบัญชีก่อนคะ”
“ครับ ตรวจสอบได้เลยครับเพราะเงินนั่นก็ไม่ใช่เงินที่ได้มาอย่างผิดกฎหมาย ผมบริสุทธิ์ใจพอที่จะให้ตรวจสอบครับ”
“ค่ะ ต้องขออภัยเวลาพักผ่อนของลูกค้าด้วยนะคะ อ่ะ! เอ่อ…พอดีมีคนแจ้งที่มาของเงินในบัญชีของคุณอรรถพลเรียบร้อยแล้วค่ะ ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะคะ เงินที่ได้มาถูกต้องตามกฎหมายทุกประการค่ะ”
รามงุนงงกับคำตอบที่ได้รับเป็นอย่างมาก หมายความว่ายังไงว่าที่มาของเงินได้ถูกแจ้งเข้าไปแล้ว? เงินจำนวนขนาดนั้นเนี่ยนะแล้วใครกันละที่เป็นคนอยู่เบื่องหลังเรื่องนี้ ใครที่เป็นคนบอกที่มาของเงินดังกล่าว
“ครับ? ถ้าไม่มีอะไรผมขอวางสายนะครับ”
“ต้องขออภัยอีกครั้งนะคะที่รบกวนเวลาทั้งนี้ทางผู้บริหารได้แจ้งมาว่าทางธนาคารจะจัดส่งบัตรเครดิตให้ท่านลูกค้าเพื่อเป็นการขอโทษที่สงสัยเงินของท่าน ขอบคุณที่ไว้วางใจธนาคาร ABlack นะคะ”
“อะไรหว่า?” รามเกาหัวมองดูโทรศัพท์ด้วยความงุนงงกับท่าทีของพนักงานที่โทรหาเขาก่อนจะเลิกสนใจพร้อมสวมเสื้อกีฬาทีมโปรดแล้วออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ
‘แปลกจังวุ้ย วิ่งมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้สึกปวดเมื่อยหรือเหนื่อยเลยแฮะ’ รามที่กำลังวิ่งรอบที่ 50 คิดในใจเพราะปกติเขาไม่ได้วิ่งอึดอะไรมากมายขนาดนั้น แต่เขาก็นึกได้ว่ากำลังขาของเขานั้นเทียบไม่ได้กับคนปกติแล้วตอนนี้ รามมองดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงเช้าแล้ว รามจึงค่อย ๆ ลดความเร็วลงขนกลายเป็นเดินเร็วเพื่อปรับสภาพร่างกายหลังจากการออกกำลังกายหนัก
รามเดินไปยังก๊อกน้ำที่ก็มีไว้บริการล้างหน้าล้างตาจากเหงื่อที่ไหลออกมาจากการออกกำลังกาย ก่อนจะกลับห้องของเขาเพื่อเตรียมตัวไปเรียน แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันพุธซึ่งรามได้ลงเรียนวิชาคหกรรมไว้ด้วย
“อ่าว เจ้ารามไปวิ่งมางั้นหรอ” วศินเมื่อเห็นรามเข้ามาในห้องในขณะที่เขากำลังจะออกไปซื้อข้าวเช้าสำหรับสองพ่อลูก
“ครับพ่อ พอดีรู้สึกคึกขึ้นมานิดหน่อยน่ะครับ”
“เห~ แสดงว่าเมื่อคือไม่ได้ช่วยตัวเองใช้มั้ยเนี่ยถึงมีแรงตื่นไปออกกำลังการ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“โหยพ่อ! ผมยังหนุ่มนี่หน่าแรงดีไม่มีตกอยู่แล้วสองน้ำยังตื่นไปวิ่งไหว ว่าแต่พ่อเถอะเสื่อมรึยัง”
“หน่อยไอ้ลูกคนนี้อย่างข้ายังฟิตปั๋งเว้ย! ไป ๆ ไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวพ่อมา” ว่าแล้ววศินก็ไล่รามไปอาบน้ำเพราะรู้สึกว่าเถียงยังไงก็ไม่ชนะลูกตัวเองเสียที
“คร๊าบ ๆ ” ว่าแล้วรามก็ถอดเสื้อไปไว้ที่ตะกล้าใส่เสื้อผ้า ส่วนวศินได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะทำหน้าเศร้าเล็กน้อยแล้วออกจากห้องไป เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดเพียงเสี้ยววิแต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของรามได้
“แปลก” รามยังไม่เข้าไปอาบน้ำแต่ตรงไปที่ห้องของพ่อเขาก่อนเป็นอันดับแรก รามสังเกตุห้องด้วยความละเอียด “หืม? ซองจดหมายของโรงพยาบาล?” สายตาของรามดันไปเห็นซองสีน้ำตาลที่โผล่ให้เห็นเล็กน้อยเพราะที่นอนของวศินเป็นแบบปูพื้น ของรามก็เช่นกัน รามเอาซองจดหมายนั้นออกมาดูก็พบเป็นโรงพยาบาลที่พ่อของเขาไปตรวจสุขภาพทุกปี
รามลองแกะซองจดหมายพร้อมกับดึงกระดาษที่มีอยู่แผ่นเดียวออกมาอ่าน มือของรามสั่นเทาอย่าเห็นได้ชัดความโกรธและความน้อยใจบังเกิดขึ้นในจิตใจของราม…..
“กลับมาแล้ว” วศินเดินเข้ามาในบ้านเป็นเรื่องปกติ เขาเห็นรามที่ใส่ชุดนักเรียนนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหาร “รอพ่อแป๊ปหนึ่งนะ” ว่าแล้วศิลก็จัดการเทอาหารที่ซื้อมาลงจานก่อนจะยกไปที่โต๊ะ
“พ่อ”
“ว่าไง”
“พ่อจะปิดเรื่องนี้กับผมไปถึงเมื่อไหร่” รามกัดฟันพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกไป
“เรื่องอะไรไอ้ราม พ่องงไปหมดแล้ว”วศินงุนงงกับคำถามที่ลูกชายเขาเอ่ยออกมา
รามไม่ตอบอะไรเขาลุกขึ้นแล้วไปคุกเข่าแทบเท้าของวศินก่อนจะก้มกราบลงไปแทบเท้า พร้อมกับน้ำตาของรามที่กลั้นไม่อยู่ได้ไหลล้นออกมา
รามเงยหน้ามองพ่อของตัวเองที่ตอนนี้ใบหน้างุนงงอย่างมาก “พ่อจะปิดเรื่องที่พ่อเป็นมะเร็งกับผมไปถึงเมื่อไหร่ครับพ่อ!”
=========
** อืม…ก็ตามนั้นแหละนะ
YOU MAY ALSO LIKE
