Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 26 ขอทาน
ปกติเวลาเช้าของรามและก็พ่อของเขาจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยที่มีความสุขกับชีวิตในปัจจุบันแต่ทว่าวันนี้กลับกลายเป็นความอึดอัดและความตรึงเครียดแทน
“พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอกลูก” วศินตอนนี้นั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามรามกล่าวออกไกด้วยความรู้สึกผิด
“ถ้าผมไม่ไปหาเจอพ่อก็ไม่คิดจะบอกผมเลยงั้นหรอครับ พ่อจะทิ้งผมอยู่คนเดียวงั้นหรอครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น
“พ่อ…” วศินไม่สามารถกล่าวอะไรออกไปได้อีกเขามีคำมากมายที่จะพูดออกไปให้ลูกของเขาเข้าใจแต่ทว่ามันจุกอยู่ในอกของเขา
“แล้วพ่อไม่คิดรักษาเลยหรอครับพ่อ” รามกล่าวถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะถึงแม้ว่าจะเป็นขั้นที่ 3 แต่การแพทย์ในปัจจุบันก็ยังสามารถรักษาให้หายขาดได้อย่างแน่นอน
“ไม่ละพ่อไม่คิดจะรักษามัน รามฟังพ่อนะชีวิตของพ่ออยู่มามากพอแล้วการที่พ่อได้ดูเอ็งเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็มีความสุขที่สุดแล้วตอนนี้ เงินที่พ่อเก็บไว้เพื่อที่เอ็งจะได้เข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ พ่อจึงไม่คิดเอาเงินนั่นมารักษาตัวเอง” วศินกล่าวความคิดของตัวเองออกไปให้ลูกชายได้รับรู้ในตอนนี้เขาได้แต่บอกความจริงแก่ลูกของตัวเองไปเท่านั้น
“…..ขอบคุณสำหรับความหวังดีครับพ่อ แต่ตอนนี้ผมไม่ต้องการ” รามกล่าวจบก็เดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนของเขาโดยไม่แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย โกรธใช่ในตอนนี้รามโกรธพ่อของเขามาก รามกำลังจะบิดประตูออกจากห้องก็พูดออกไปอีกครั้ง “ผมเสียแม่ไปแล้วคนหนึ่งถ้าพ่อจะทิ้งผมไปอีกคนก็ตามใจพ่อ แต่ขอให้พ่อรู้ไว้ผมรักพ่อนะครับ” รามกล่าวจบก็เดินออกจากห้องไปทันที
ส่วนวศินเอามือนวดขมับอย่างสับสน ในตอนนี้เขาไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วจะให้ไปผ่าดงกระสุนยังง่ายเสียยิ่งกว่าแก้ความขุ่นเคืองของรามลูกชายของเขาเสียอีก แผนการณ์ต่าง ๆ ที่เขาวางไว้ในตอนนี้ต้องถูกระงับโดยไม่มีกำหนด “พ่อขอโทษ”
‘เจ้าหนูมีอะไรจะถามข้างั้นรึ’ เกรัสที่พึ่งตื่นเพราะรามเรียกเขาจึงกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเล็กน้อย
‘ครับลุง ผมอยากถามว่ายารักษาอาการผิดปกติสามารถรักษาโรคที่มีอยู่ในโลกของผมได้มั้ยครับ’ รามกล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
‘หึ! บางครั้งเจ้าก็ฉลาดมากเกินบางครั้งก็โง่งมเสียยิ่งกะไรดี เอาเถอะยาที่เจ้าปรุงเล่น ๆ นั้นสามารถรักษาอาการผิดปกติหรือที่โลกของเจ้าเรียกว่าโรคภัยได้ทุกชนิดละนะ ส่วนยาฟื้นฟูก็ตามตัวของมัน แม้แต่แขนขาขาดก็สามารถงอกใหม่ได้’
รามที่ได้ฟังคำอธิบายของเกรัสก็คลุ้มคิดเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะตอนนี้พ่อของเขามีหนทางรักษาแล้วแถมหายขาดด้วย
“ออกไปจากหน้าร้านฉันเดี๋ยวนี้ไอ้ขอทานตัวเหม็น!” รามเหลือบไปมองเห็นขอทานไม่ซิคนจรจัดมากกว่ากำลังถูกป้าเจ้าของร้านข้าวมันไก่ทุบตีอย่างทารุณทั้ง ๆ ที่ก็เห็นว่าคนจรจัดนั้นไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยแม้แต่น้อยเพราะแขนทั้งสองข้างถูกตัดขาดด้วน
‘โอ้เจ้านั่นชั่งเหมาะสมกับการเป็นนักรบเสียจริง’ เรนกล่าวกับรามออกไปพร้อมร่างโปร่งใสของเขาลอยอยู่รอบ ๆ ตัวของราม
‘หมายความว่ายังไงครับลุงเรน’
‘เจ้าดูแววตาของเจ้านั่นซิขนาดโดนกระทำขนาดีนั้นยังไม่ร้องขอความช่วยเหลือแม้แต่น้อยแถมแววตายังไม่สั่นไหวบ่งบอกได้ว่ามีประสบการณ์ในการต่อสู้ที่สูงแน่ ๆ แต่น่าเสีดายที่แขนดันด้วนซะแล้ว’ เรนกล่าวข้อสันนิษฐานของเขาออกไปด้วยน้ำเสียงที่มั้นใจ
คนจรจัดคนนั้นหลังจากที่ป้าร้านข้าวมันไก่ทุบตีจนพอใจแล้วก็ค่อย ๆ ลากสังขานของตัวมันไปที่ซอกตึงที่อยู่ไม่ไกลออกไป มันนั่งพิงกำแพงพร้อมกับลมหายใจที่รวยรินพร้อมกับที่มันสลบไปในที่สุด
รามเดินเข้าไปใกล้ชายดังกล่าวพร้อมสำรวจร่างกายของอีกฝ่ายรามหยิบยารักษาชั้นสูงออกมา “ขอโทษนะครับที่ใช้คุณเป็นตัวทดลองยาของผม” รามกล่าวจบเขาก็เอายารักษากรอกปากชายดังกล่าวไป เพียงไม่นานร่างกายของอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ เรืองแสงขึ้นไม่นานแขนที่ขาดหายไปค่อย ๆ งอกออกมา “อ้ากกกก!!” ชายดังกล่าวร้องดังลั่นไปทั่วทั้งตรอกแต่ดีที่รามวางเวทย์อำพลางเอาไว้ทำให้ไม่มีใครได้ยินหรือเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว จนในที่สุดการเปลี่ยนแปลงก็สิ้นสุดลง “ได้ผลจริง ๆ ด้วยแหะ” รามพึงพอใจกับผลการทดลองดังกล่าวเขาเอาผลไม้สองสามอย่างวางไว้ให้ชายจรจัดก่อนจะเดินออกจากตรอกไป แน่นอนว่ารามไม่ลืมที่จะเอามีดทำครัวที่ซื้อมาเมื่อวานออกมาด้วย พร้อมกับบัตรลงเรียนวิชาคหกรรมเพื่อเป็นใบขออนุญาตเอาอุปกรณ์มีคมเข้าภายในโรงเรียน
รามไม่ได้สังเกตุเลยว่าชายจรจัดที่รามรักษานั้นได้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังของรามด้วยแววตาที่สับสน เขามองมือของตัวเองที่สามารถขยับได้อย่างใจก่อนจะหันไปเห็นกองผลไม้และโน๊ตเล็ก ๆ ที่รามทิ้งไว้ เขาหยิบโน๊ตนั้นขึ้นมาอ่านก่อนจะหันไปหยิบผลไม้กินด้วยความหิวโหย แม้จะสงสัยว่าเด็นคนนั้นใช้เวทย์มนต์อะไรกับเขาแต่ในเมื่อเด็กนั่นเป็นคนช่วยชีวิตเขาพร้อมกับมอบชีวิตใหม่ เขาก็สัญญาว่าจะปกป้องเด็กคนนั้นอย่างสุดใจในฐานะอดีตหน่วยรบพิเศษที่ถูกทรยศ “แต่ว่าผลไม้นี่ก็อร่อยจริง ๆ แหะ” ….
กลับมาที่รามตอนนี้เดินมาถึงหน้าโรงเรีบนเรียบร้อยแล้วแต่ก็มิวายตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนทั้งชายและหญิงด้วยเพราะบรรยากาศรอบ ๆ ตัวของรามนั้นแปลกไปดูดีขึ้น สุขุมและเยือกเย็นมากขึ้นก็ได้ “สวัสดีครับอาจารย์” รามวางกล่องมีดลงก่อนจะยกมือไหว้อาจารย์หน้าประตู
“โอ้นายอรรถพลไปทำอะไรทำไมอาจารย์รู้สึกเหมือนไม่ใช่เธอคนเดิมแล้วนั่นกล่องอะไรล่ะ?”
“กล่องมีดทำครัวครับพอดีผมลงเรียนวิชาคหกรรมด้วยครับอาจารย์”
“หืม? อย่างงี่เองขอบัตรที่ลงเรียนด้วยนะเดี๋ยวทำเรื่องขออนุญาตให้”
“นี่ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับอาจารย์”รามกล่าวจบก็เดินเข้าโรงเรียนทันทีก่อนจะล้วงเข้ากระเป๋าพร้อมหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากินรองท้องเพราะอีก 5 นาทีก็ต้องเข้าแถวแล้วจะกินข้าวเช้าตอนนี้ก็คงไม่ทัน
รามขึ้นห้องก็เจอกันการินที่นั่งคุยกับเพื่อนอยู่รามจึงเดินไปนั่งที่ของเขาทันที การินที่เห็นรามมาแล้วก็ขอตัวจากกลุ่มก่อนจะเดินไปนั่งข้าง ๆ ราม
=======
** ต่อไปก็จะเริ่มสร้างฐานอำนาจในโลกปกติแล้วนะครับ ยังไม่ได้เกลาคำ+ตรวจคำผิด
YOU MAY ALSO LIKE
