Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 27 ดงผู้มีอันจะกิน
“ไอ้รามไปกันได้แล้ว” การินเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อยก่อนจะหันไปกล่าวกับรามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
“ห๊ะ? ไปไหนวะ” รามกล่าวถามด้วยความงุนงงเพราะเขายังนั่งเคลียร์งานวิชาฟิสิกส์อยู่เลย รามพยายามทำให้เสร็จก่อนที่เขาจะไปเรียนวิชาคหกรรม
“เอ้า! ก็มึงลงเรียนวิชาคหกรรมไม่ใช้หรอวะ กูอุตส่าห์มาแต่เช้าไปลงทะเบียนเลยนะเว้ย” การินกล่าวออกไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
“เออ ๆ ไปก็ไป” รามกล่าวออกไปอย่างจนปัญญาแน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้วว่าไอ้เพื่อนคนนี้ติดเขาขนาดไหนนี่ถ้ารู้ว่ารามไปต่างโลกท่าทางคงจะงอแงตามไปด้วยไม่น้อย การสนทนาของทั้งสองคนไม่ได้เบาเลยแม้แต่นิดเดียวแน่นอนว่าคนที่สนใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นน้ำตาลแฟนเก่าของราม เธอเดินเข้าไปหาทั้งสองก่อนจะกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ชวนหลงไหล “ราม การินลงเรียนวิชาคหกรรมเหมือนกันหรอ”
“อืม” รามตอบเพียงแค่นั้นส่วนการินได้แต่ปลายตามองไปที่น้ำตาลด้วยสายตาที่เย็นชาไม่ตอบอะไรกลับไปก่อนจะหันไปคุยกับรามต่อ “ไปเถอะเพื่อน”
ทั้งสองลุกจากที่นั่งแล้วเดินผ่านน้ำตาลไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองร่างบาง ส่วนน้ำตาลได้แต่ก้มหน้าเศร้าก่อนจะเดินกลับโต๊ะของตัวเธอเอง เธอเพียงหวังแค่อีกฝ่ายยังมีใจให้เธอแม้แต่เสี้ยวเดียวก็ยังดีแต่ในแววตาของอดีตแฟนของเธอนั้นกลับไม่หลงเหลือมันอยู่เลย จะมีก็เพียงแต่สายตาที่มองเธออย่างคนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยสนิทกัน มันทั้งอึดอัดและทรมานและยิ่งเรียนอยู่ห้องเดียวกันแล้วด้วยนั้นมันยิ่งซ้ำเติมในสิ่งที่เธอกระทำลงไปในครั้งนั้นอย่างดี
“น่าเบื่อว่ะ จะกลับมาทำดีด้วยทำไมวะทั้ง ๆ ที่แม่งกล้าทำกับมึงถึงขนาดนั้น” การินเดินออกจากห้องไปไกลก็บ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคือง ๆ เล็กน้อย
“ช่างมันเถอะ ในตอนนี้กูกับเธอก็เป็นได้เพียงคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันเท่านั้น ถ้าบอกให้กลับไปเป็นเพื่อนกันมันคงไม่เหมือนเดิมหรอกว่ะ แค่กูไม่ขอย้ายห้องก็เต็มกลืนแล้ว” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไร้เยื่อใย
“แต่มึงก็ใจเด็ดนะเว้ยเพื่อนที่ไม่ฟูมฟายเหมือนคนอื่น ๆ เนี่ย”
“บางครั้งต้องให้หัวใจรู้สึกเจ็บปวดบ้างมันเป็นรสชาติของชีวิตไงยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งจดจำและเรียนรู้มันมากเท่านั้น”
“เหยดโด้! พ่อยอดกวีศรีสยามว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” การินที่ได้ฟังคำพูดที่ออกจากปากรามก็อดที่จะแซวออกไปไม่ได้ส่วนรามก็ได้แต่คิ้วกระตุกกับคำพูดของการิน
“อยากเจอจระเข้ฟาดหางมั้ยไอ้เพื่อนยาก” รามหันไปกล่าวกับการินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพร้อมทั้งเตรียมวิ่งไล่เตะเพื่อนของเขาทันที
“เห้ย ๆ กูพูดเล่นเว้ย! ไอ้ห่านี่นิ” การินเตรียมวิ่งหนีพร้อมตั้งการ์ดป้องกันทันที ทั้งสองสนทนากันเรื่อยมาจนในที่สุดก็ถึงอาคารวิชาคหกรรม ที่ในตอนนี้นักเรียนทุกคนต่างแต่งกายเ้วยเครื่องแบบเฉพาะของวิชาและที่สำคัญส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง! แต่ก็มีผู้ชายปนมาด้วยห้าหกคนและ 4 ในหกก็ดันเป็นเพื่อนสาวด้วย!
“เอ่อ….ไอ้รามยกเลิกตอนนี้ทันมั้ยวะ”
“บอกเลยว่าสงกรานต์”
“คืออะไรของมึงวะ สงกงสงกรานต์อะไร”
“คงไม่ทัน เห้อ~”
“ไอ้รามมึงอย่าเล่นมุขเลยว่ะ แป๊ก” การินกรอกตามองบนก่อนจะกล่าวออกไป
“เออน่า ไหน ๆ ก็มาแล้วเข้าไปข้างในเถอะ” ว่าเล้วทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในอาคารท่ามกลางเสียงซุบซิบคุยกันของเหล่าสาว ๆ
“”สวัสดีครับอาจารย์”” ทั้งสองคนกล่าวสวัสดีทักทายอาจารที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์และรับสมัครลงเรียนวิชาเลือกคหกรรม
“สวัสดีจ้ะนักเรียน มีอะไรให้อาจารย์ช่วยมั้ยจ๊ะ” อาจารย์สาวมองหน้าสองหนุ่มด้วยรอยยิ้มพร้อมกล่าวถามออกไปตามหน้าที่
“พอดีผมและเพื่อนพึ่งลงเรียนน่ะครับเลยไม่รู้ว่าต้องไปเรียนห้องอะไร” รามกล่าวออกไป
“อย่างนี้นี่เอง แล้วลงคอสที่จะเรียนรึยังละ” อาจารย์สาวกล่าวถาม
“ต้องลงด้วยหรอครับตอนมาสมัครไม่เห็นต้องลงอะไรเลยนิครับ” การินกล่าวไปด้วยความงุนงง
“อ๋อ แสดงว่ายังไม่ได้ลงเลือกคอสที่จะเรียนซินะ งั้นอาจารย์จะอธิบายให้ฟังก็แล้วกันในตอนสมัครลงเรียนวิชาเลือกคหกรรมจะเป็นการแจ้งจุดประสงค์เพื่อขอเรียนเท่านั้น ส่วนในการเลือกคอสที่จะเรียนนั้นจะแบ่งไปตามความสนใจของแต่ละบุคคล ในการทำอาหารนั้นมันไม่มีสูตรตายตัวอย่างการทำขนมหวานที่ปริมาณวัตถุดิบต้องเป๊ะตามสูตร”
“แล้วมีให้ลงเรียนคอสอะไรบ้างครับ” รามที่ได้ฟังคำอธิบายจึงกล่าวถามออกไปอีกครั้ง
“ลองเลือกเอาเองนะจ๊ะ เลือกเสร็จเดี๋ยวอาจารย์จะลงชื่อเข้าในระบบ” ว่าแล้วอาจารย์สาวก็ยื่นกระดาษมาให้รามหนึ่งแผ่น รามตอนนี้สนใจเะียงสองครอสเท่านั้นคือการทำอาหารไทยและอาหารไทยโบราณส่วนอีกอันคืออาหารจีน
“ไอ้รามเลือกลงเรียนอันไหน” การินกล่าวถามรามออกไป
“ตอนนี้กูสนใจอาหารไทยกับอาหารจีนแต่ดูตารางเวลาแล้วอาหารจีนคงมาเรียนไม่ได้เพราะพวกเรามีซ้อมใช่มั้ยละ กูเลยก่ะว่าจะลงเรียนคอสอาหารไทยก่อน” รามที่ลองคำนวณเวลาดูแล้วมีเพียงอาหารไทยและอาหารอิตาเลียนเท่านั้นที่สามารถลงเรียนได้โดยไม่กระทบต่อการฝึกซ้อมของพวกเขาทั้งสองคน
“งั้นลงเรียนอาหารไทยเลยเถอะ” การินเองก็สนใจที่จะเรียนอาหารไทยเช่นกันจึงกล่าวกับรามออกไปแบบนั้น
“ได้ อาจารย์ครับพวกผมขอลงเรียนคอสอาหารไทยครับ” รามกล่าวคอสที่จะเรียนออกไป
“ได้จ่ะงั้นรอซักครู่นะ แล้วก็ขอบัตรนักเรียนด้วย” ทั้งรามและการินก็ยื่นบัตรนักเรียนให้อาจารย์ไป ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้นพร้อมกับได้เลขห้องที่จะเรียนมาเรียบร้อย
รามและการินเดินตรงไปยังลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังชั้นสามซึ่งเป็นชั้นที่เปิดสอนคอสอาหารไทย “อืม 3001 น่าจะห้องนี้ละมั้ง” การินมองดูเลขห้องพร้อมกับเลขบนบัตรซึ่งมันตรงกัน
“เข้าไปเถอะ” ว่าแล้วรามก็เปิดประตูออกพร้อมกับกล่าวออกไปว่า “ขออนุญาตเข้าห้องครับ อ้าว?”
“คนใหม่งั้นหรอ? อาจารย์ยังไม่เข้าหรอก” คนที่กล่าวกับรามเป็นชายร่างที่กำลังนั่งหาวอยู่ เท่าที่รามจำได้เขาคือหนึ่งในสไตรเกอร์ที่เก่งที่สุดในแผนกมัธยมปลาย แน่นอนว่าเขาคือลูกของนักฟุตบอลทีมชาติไทยที่ตอนนี้กำลังโลดแล่นอยู่ในโปรลีกของฝั่งยุโรป เขามีชื่อว่า ชัยชนะ หรือหลาย ๆ คนเรียกว่ารุ่นพี่ชัย
“หืม? ไม่น่าเชื่อแหะว่าสองดาวเด่นทีมบาสของโรงเรียนเราจะมาลงเรียนคหกรรมด้วยแถมเป็นอาหารไทยอีกต่างหาก” ชายผู้พูดขึ้นมาต่อจากชัยคือหนึ่งในสุดยอดหัวกะทิด้านโปรแกรมเมอร์โดยรับเลือกได้ให้ไปแข่งขันการเขียนโปรแกรมนานาชาติที่อิตาลีเป็นเจ้าภาพในปีนี้ แน่นอนว่าประวัติของนายคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเช่นกันเขาเป็นลูกชายผู้ผลิตและจัดจำหน่ายซอฟต์แวร์แห่งบดินทร์กรุ๊ป “ยินดีที่ได้รู้จักแล้วกันนะฉันชื่อ วายุ สหบดินทร์”
“ช่างเป็นกลุ่มคนที่เสียงดังเสียจริงนะคะ” หญิงสาวผมสีทองเงากำลังชงชาดื่มอยู่นั้นมีชื่อว่า คาริสา การ์เซล ลูกสาวเพียงหนึ่งเดียวของมาเฟียใหญ่ผู้ครองธุรกิจการพนันถูกกฎหมายอย่างคาซิโนและสนามม้า เธอเป็นหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบเฟอร์เฟคและเป็นที่ต้องการของหนุ่ม ๆ สาว ๆ ทั้งหลายในโรงเรียน แต่ข้อเสียของเธอคือ พรู้ด!! เธอทำอาหารได้ห่วยแตกมาก//แอ้ก(โดนถ้วยชาฟาดหัว)
“อ่ะ คือ ชะฉันคืออรวรรณ ระหรืิอเรียกอรเฉย ๆ กะ ก็ได้นะคะ” อรวรรณหรืออรหญิงสาวชั้นม.6 สวมแว่นตาหนาเตอะตัวเล็กกว่าทุกคนในห้องที่เธอต้องใส่แว่นก็ด้วยเหตุผลบางอย่าง ครอบครัวอบอุ่น ฐานะเองก็ไม่ธรรมดา เพราะเธอดันเป็นหนึ่งในหุ่นส่วนสายการบินที่มีมูลค่าหุ้นและการซื้อขายมูลค่าหลักทรัพย์มากที่สุดในโลก!
“หืม? นึกว่าจะได้อยู่เงียบ ๆ ดันมีพวกน่ารำคาญมาเพิ่มซะได้” ชายหนุ่มผมสีดำสนิทลืมตาขึ้นพร้อมกับหาวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย หนึ่งในคณะกรรมการนักเรียนที่ฮอตและป๊อปที่สุด อดิเรก ศิริวัฒน์ เรียกได้ว่าหนุ่มหล่อ พ่อรวย …..ใหญ่(เติมเอาเอง) เขาเป็นถึงนักแสดงมากความสามารถที่ได้โลกแล่นบนพรมแดงฮอลิวู้ด
“เอ่อ….ผมว่าผมคงเข้าห้องผิดขอตัวก่อน” รามกลืนน้ำลายดังอึกก่อนจะค่อย ๆ ถอยตัวออกจากห้องแต่ก็โดนชัยมากอดคอเขาไว้ก่อน
“น่า! อย่าเกร็งไปเลยเดี๋ยวก็สบายเอง หึหึ”
‘ไม่โว้ย! เอากูออกไปจากดงนี้ที! แล้วไอ้คำพูดสองแง่สองง่ามมันคืออะไรกันฟร๊ะเว้ย!’ และแล้วรามและการินก็โดนลากไปยังที่ ๆ ยังคงว่างอยู่
=======
** เอาละเปิดตัวผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการของน้องรามของเรา 555555//โดยน้องรามฆ่าหมกป่า
*** ยังมิได้ตรวจคำผิดและเกลาคำเด้อ~
เอาละจากที่เคยสอบถามไปก่อนหน้านี้(เมื่อนานมาแล้ว) เรื่องนี้จะมีการเปิดตอนขายตั้งแต่ตอนที่ 31 เป็นต้นไป โดยมีข้อสรุปว่าเปิดทอง 1 ตอนกับเหรียญเงิน 4 ตอน! ตามที่เรียกร้องกันนะครับ สำหรับใครที่ไม่สะดวกจ่ายในนี้จะมีลงที่ ธ อีกทางหนึ่งแต่จะติดเหรียญและกุญแจตั้งแต่ตอนที่ 21 เป็นต้นไปนะครับ
YOU MAY ALSO LIKE
