Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 28 ทำอาหาร
หลังจากที่รามและการินได้ทำความรู้จักกับคนในห้องพอสมควรแล้วมันให้รามรู้ตัวเลยว่าเขาเป็นคนเดียวที่ในห้องที่บ้านอยู่ในฐานะปานกลางเท่านั้น! ทั้งห้องทำความรู้จักเพื่อนใหม่ที่พึ่งเข้ามาอย่างสนิทสนมจนรามอดที่จะแปลกใจไม่ได้ แต่การสนทนาก็จบลงเมื่อมีอาจารย์เข้ามาในห้อง “นักเรียนประจำที่ได้แล้วค่ะ ส่วนเธอสองคนที่เข้ามาใหม่ก็หาครัวที่ว่างซะนะ อาจารย์จะเริ่มสอนแล้ว”
“”ครับ”” ทั้งรามและการินก็ไปประจำตำแห่งที่ถูกคนในห้องยัดเยียดให้อย่างไม่เต้มใจเสียเท่าไหร่
อาจารย์ประจำคอสเมื่อเห็นเหล่านักเรียนเข้าที่แล้วเธอจึงเริ่มทำการสอนทันที “เอาละ มาเริ่มเรียนกันดีกว่า ในวันนี้สิ่งที่เราจะทำคืออาหารไทยโบราณกัน ส่วนเมนูนั้นอาจารย์จะสุ่มให้ทุกคนในห้องนะคะ”
“เริ่มที่คนแรก นายชัย เธอต้องทำพระรามลงสรง”
“โห อาจารย์แค่ข้าวไข่เจียวผมยังทำไหม้เลยแล้วพระรามลงสรงมันคืออะไรละแน่ใจนะว่านั่นชื่ออาหาร โอ้ย ๆ จารย์ เจ็บ ๆ ๆ ” ชัยร้องโอดครวญออกมาเมื่อได้เมนูอาหารที่เขาไม่รู้จักก่อนจะโดยอาจารย์ดึงหูจนแดง
“หาเอาซิคะ สูตรอาหารอยู่ที่หลังห้อง ก่อนจะบอกว่าทำไม่ได้ลองพยายามก่อนมั้ยคะ แบบนี้ไงถึงเรียนไม่จบคอสของอาจารย์เสียที”
“คร๊าบ ๆ อู้ย~” ชัยรับครับพร้อมลูบหูตัวเองเบา ๆ
“เอาละคะต่อไป วายุ เธอต้องทำแกงลูกกล้วย วัตถุดิบเบิกได้ตามต้องการนะคะ”
“ครับ” วายุดันแว่นขึ้นก่อนจะตอบตกลงพร้อมกับเดินไปหยิบหนังสือแกงใต้มาอ่านเสียก่อน
“ส่วนเธอคาริสา เธอโชคดีในโชคร้ายนะ เธอได้ม้าฮ้อ ทำให้ดีละ”
“รับทราบค่ะท่านอาจารย์” คาริสาตอบพร้อมกลัดผมไปครั้งหนึ่งก่อนจะเดินไปหยิบหนังสืออาหารว่างไทยมาอ่านเพื่อดูสูตรการทำแล้วค่อยไปเลือกวัตถุดิบเช่นกัน
“ส่วนเธออร ของเธอน่าจะง่ายที่สุดเธอได้แกงเขียวหวานกะทิสด”
“โห~ อาจารย์ทำไมยัยอรถึงได้ของง่าย ๆ อ่าและผมได้ของยากตลอดเลย” ชัยที่รู้เมนูของอรก็งอแงเป็นเด็นทำให้เพื่อนในห้องส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ
“เงียบแล้วทำอาหารไปค่ะนักเรียน อย่าลืมว่าสิ่งที่ทำคืออาหารเที่ยงของพวกเธอเพราะงั้นรีบ ๆ เข้าละ”
“บู่~” ชัยได้แต่รับคำสั่งก่อนจะเดินไปหยิบวัตุดิบที่ห้องเก็บวัตถุดิบด้านหลัง
“ต่อไปเธอ อดิเรก เพราะเธอได้คะแนนสูงสุดในคาบเรียนที่แล้ว สิ่งที่เธอต้องทำคือข้าวแช่นะคะ”
อดิเรกชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับกลับไปพร้อมตรงไปยังห้องเก็บวัตถุดิบทันที
“เอาละพวกเธอสองคนขอโทษด้วยที่พอคาบเรียนแรกก็เจอบทโหดเพราะงั้นอาจารย์จะให้เลือกอาหารที่จะทำได้เอาละลองเลือกมาสิ”
“เอาไงจะทำอะไรดีวะ” การินมองดูรายชื่ออาหารจนตาลายจึงหันไปถามราม
“มึงไม่เคยทำอาหารเอาง่าย ๆ อย่างต้มข่าหรือไม่ก็ต้มยำกุ้งไปก็ได้ส่วนกูขอเลือกดูอีกแป๊ปหนึ่ง”
“เออ ๆ งั้นกูไปเอาวัตถุดิบก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วการินก็เดินไปบอกถึงอาหารที่เขาต้องทำส่วนรามนั้นยังคงเลือกไม่ได้ ทักษะการทำอาหารไทยของเขาอยู่แค่ขั้นกลางเท่านั้น ที่มันเลื่อนระดับมาก็เพราะตอนที่อยู่โลกแพนตาเซียเขาได้ลองทำอาหารที่หลากหลายทำให้ทักษะการทำอาหารชาติต่าง ๆ พัฒนาอย่างต่อเนื่อง
“อาจารย์ผมเลือกได้แล้วครับ”
“หืม? เลือกได้แล้วก็ไปหยิบวัตถุดิบที่ห้องเก็บด้านหลังได้เลยคะหรือจะศึกษาสูตรอาหารก่อนก็ได้”
รามเมื่อได้รับคำอนุญาตแล้วเขาตรงไปที่ห้องเก็บวัตุดิบทันที รามเดินดูภายในห้องเก็บวัตถุดิบซึ่งมันมีครบทุกอย่าง รามเลือกเนื้อวัวส่วนของริบอายก่อนจะไปเลือกในส่วนของเครื่องแกง โดยรามได้เลือกข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด หอมแดง กระเทียม ใบโหระพา มะนาว พริกขี้หนูสวน เมื่อได้ส่วนประกอบของเครื่องแกงมาแล้ว รามก็ตรงไปยังส่วนของเครื่องปลุงรสโดยมีน้ำปลา เกลือ กะปิ และน้ำตาลปี๊บ เมื่อได้วัตถุดิบในการประกอบอาหารครบแล้วรามจึงขนของทั้งหมดไปที่ครัวของตัวเองแน่นอนว่าการินได้เริ่มทำไปก่อนเขาแล้วอยู่ในขั้นตอนของการแกะส่วนตัวของกุ้งแม่น้ำ ส่วนคนอื่น ๆ ก็เริ่มลงมือทำอาหารนำรามไปก่อนแล้ว
‘งั้นเริ่มจากการตั้งหม้อตุ๋นเนื้อวัวก่อนเลยแล้วกัน’ รามนำหม้อขนาดใหญ่ใส่น้ำตั้งไฟแรงเพื่อให้น้ำเดือดก่อนจะหันไปล้างตะไคร้ ข่าและใบมะกรูดเมื่อล้างเสร็จรามก็นำมาพักไว้ ต่อมารามก็ไปล้างในส่วนของชิ้นเนื้อพร้อมกับหั่นมันให้พอดีคำก่อนจะรี่ไฟเป็นไฟอ่อน ๆ ก่อนจะใส่ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูดและเกลือลงไปก่อนตามด้วยเนื้อวัวที่หั่นไว้แล้ว ต่อมารามก็หยิบครกขึ้นมาเพื่อเริ่มตำน้ำพริกกะปิ โดยทุบกระเทียมปลอกเปลือกลงไป 5 เม็ด พริกขี้หนูสวน 12 เม็ด ตำให้มันพอแหลกเมื่อได้ตามที่ต้องการแล้วก็นำมาพักไว้ก่อนจะใส่กะปิ 1 ช้อนโต๊ะ น้ำมะนาว 2 ช้อนโต๊ะ น้ำปลา 1/2 ช้อนโต๊ะ น้ำตาลปี๊บ 1/2 ช้อนโต๊ะ และคลุกให้เข้ากันกับพริกและกะเทียมที่รามเตรียมไว้แล้ว รามใช้ปลายช้อนชิมนิดหนึ่งก่อนจะเพิ่มรสที่มันขาดไป เมื่อได้รสชาติที่พอใจแล้วรามก็หันไปดูเนื้อที่เขาตุ๋นไว้ เมื่อได้ความเปื่อยที่ต้องการแล้วเขาจึงนำเนื้อขึ้นมาพัก ก่อนจะตั้งหม้ออีกใบหนึ่ง
“ไม่น่าเชื่อว่านักเรียนจะรู้จักแกงรัญจวนด้วยนะคะ” อาจารย์ที่เดินดูโต๊ะของรามก่อนเป็นคนแรกเพราะดูคืบหน้าที่สุด
“ครับ ผมเคยอ่านเจอในหอสมุดน่ะครับเลยอยากลองทำมันดู” รามตอบกลับะร้อมมือของเขาก็ยังคงทำอาหารต่อไป
“โอ้ เป็นมีดที่ดีเลยนะ อาจารย์ไม่กวนแล้วเธอเป็นคนแรกเลยนะที่อาจารย์ไม่ต้องแนะนำสอนอะไรเพิ่มเติม”อาจารย์กล่าวจบเธอก็เดินไปที่โต๊ะของการินต่อทันที
“อุ้ย! เผลอเปิดไฟแรงไปนิด ไหม้เลย อาจารย์คะ! ไฟไหม้ครัวหนูแล้วคะ” คาริสากล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่มีมารยาทขนาดไฟไหม้แล้วเธอยังมีสติกล่าวบอกอาจารย์ไปแต่เพื่อนในห้องที่เห็นต่างคิดไปทางเดียวกันว่า
””ยัยนี่ลูกมาเฟียจริงรึปล่าววะเนี่ย!””
“ก่อนอื่นคุณคาริสาพยายามปิดแก๊สก่อนนะคะต่อมาก็หาน้ำราดไฟที่ลุกไหม้ค่ะ” อาจารย์แนะนำเสร็จเธอก็แนะนำการทำอาหารของการินต่อ(จารย์! ใจเย็นเกิ้น!)
สุดท้ายคาริสาก็ควบคุมสถานการณ์ได้ในที่สุดแล้วเริ่มทำอาหารใหม่ทันทีส่วนคนในห้องต่างถอนหายใจปนแปลกใจเล็กน้อยที่ความวุ่นวายมันจบลงเร็วแบบนี้แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจซักเท่าไหร่ เว้นเพียงแต่อดิเรกที่บังเอิญมองไปเห็นแสงในมือของราม ในตอนแรกก็คิดว่าเขาตาฝาดแต่ไม่มันยังคงอยู่ก่อนที่มันจะหายไปพร้อมกับไฟที่ดับลง ‘รามซินะชักน่าสนใจแล้วซิ’ อดิเรกเผลอยิ้มออกไปด่อนจะลงมือทำอาหารของเขาต่อ
เวลาผ่านไปในที่สุดอาหารของทุกคนก็เสร็จสมบูรณ์ของรามเองก็ไม่ลืมที่จะหุงข้าวสวยจำนวนมากเพราะดูไม่มีใครหุงข้าวเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ข้าวของรามเองก็ไม่ธรรมดาเพราะรามได้ใส่สมุนไพรลงไปด้วย หลังจากที่อาจารย์ได้ชิมแล้วก็ให้คะแนนแล้วเธอก็เดินออกจากห้องทันทีเพราะจานสุดท้ายที่เธอชิมนั้นคือของคาริสา! “อ่าห์ ฉันว่าก็อร่อยดีนะ” คาริสามองดูจานของตัวเองที่ทำพร้อมเอียงคอสงสัย ชัยที่เป็นหน่วยกล้าตายจึงหยิบม้าฮ้อของคาริสากินไป 1 คำ อุก! ไม่ทันไรชัยก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันทีพร้อมกับคำรามออกมาด้วยความเผ็ดเหนือคำบรรยายจนดูเหมือนมีไฟพุ่งออกจากปากของเขา
‘พวกเราขอให้นายไปสู่ภพภูมิที่ดีนะสหาย’ คนในห้องยกเว้นคาริสา รามและการินต่างก้มหน้าไว้อาลัยกับการจากไปของชัยอย่างสุดซึ้ง
“กูยังไม่ตายเฟ้ย!ไอ้พวกบ้า!!”
======
เมื่อวานไปกินเลี้ยงแล้วก็งานเยอะด้วยเลยไม่มีเวลาเขียน เจอกันตอนหน้านะครับ ยังไม่ได้เกลาประโยค+ตรวจคำผิด
YOU MAY ALSO LIKE
