Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 39 GGWP
“อดิเรกลูกมองใครงั้นหรอ” พ่อของอดิเรกกล่าวถามพร้อมยังจ้องมองไปทางที่ลูกของเขาต้องด้วย วีนัสเองก็ถามดีแลนในลักษณะทำนองเดียวกัน
“”เพื่อนของพวกเราน่ะครับ”” ทั้งอดิเรกและดีแลนกล่าวตอบผู้เป็นบิดาในลักษณะทำนองเดียวกันนั่นยิ่งสร้างความงุนงงให้กับผู้เป็นพ่อทั้งสองคนอย่างมาก
“มีปัญหาอะไรรึปล่าวครับอาจารย์สุเทพ” อดิเรกเดินเข้าไปพร้อมกล่าวถามด้วยน้เสียงที่กดดันพอสมควร
“ไม่ใช่เรื่องของนักเรียนอย่างเธอ” อาจารย์สุเทพยังคงคิดว่าตัวเธอเองเหนือกว่านักเรียนทุกคนในโรงเรียนนี้
“เห้อ~ ปล่อย” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กดดันจนบริเวณรอบ ๆ เกิดบรรยากาศที่น่าอึดอัด อาจารย์สุเทพตกใจเผลอปล่อยข้อมือของรามทันที
รามสบัดข้อมือเล็กน้อยเพื่อให้คลายจากอาการปวดเล็กน้อยเพราะเขาต้องเกร็งแขนไว้ตลอด ก่อนรามจะหันไปกล่าวกับอาจารย์สุเทพด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร “อาจารย์ผมไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใครหรือหน้าหมาตัวไหน ผมก็อยู่ส่วนผมถ้าอาจารย์มีปัญหามากเดี๋ยวผมลาออกเองก็ได้ แต่ว่ามันจะไม่ได้จบที่ผมออกเพียงคนเดียวหรอกนะ”
“ถ้ามึงออกกูออกด้วยไอ้ราม” การินเดินมาจากที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามากอดคอรามทันที พร้อมกับกล่าวเสริม “แต่ว่านะรู้สึกบริษัทสามีของอาจารย์ทำธุระกิจเกี่ยวกับพวกชิ้นส่วนยุทธโธปกรณ์ทางการทหารนี่นะ สงสัยต้องบอกพ่อของผมให้ยกเลิกการสั่งซื้อทั้งหมดจากบริษัทของสามีอาจารย์เสียแล้ว” ว่าแล้วการกินไม่รอช้ากดโทรศัพท์หาพ่อเขาทันที
“หึ! คิดหรอว่าผู้ใหญ่จะฟังความคิดเด็ก ๆ แบบเธออย่าทำให้ขำหน่อยเร้ย” อาจารย์สุเทพกล่าวด้วยน้ำเสียงเยอะเย้ย
“อ๋อ จะว่าไปนั่นเป็นบริษัทคู่ค้ารายใหญ่ของพ่อใช่มั้ย” อดิเรกที่ได้ยินการพูดของการินพร้อมกับได้ยินคำพูดของอาจารย์สุเทพแล้วก็เริ่มหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“ใช่ว่าแต่ถามทำไม” อดิศรกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัยจนอดิเรกต้องเข้าไปกระซิบบางอย่างกับพ่อของเขา
“ได้พ่อจะทำตามที่ลูกบอก” อดิศรหันไปพูดคุยกับเลขาของเขาทันทีหลังจากที่ได้ยินข้อความที่ลูกเขาบอก “รินะ ยกเลิกการซื้อขายทั้งหมดจากบริษัท PPAP รวมถึงบริษัทในเครือด้วย แล้วก็จัดหาบริษัทใหม่ราคาไม่เกี่ยงขอแค่คุณภาพดีก็พอ ส่วนสินค้าที่ส่งมาแล้ว 20% ตีกลับคืนทั้งหมด!” อดิศรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ”รับทราบค่ะบอส” รอนะรับคำก่อนจะโทรไปจัดการทันที
“ครับพ่อตามนั้นแหละครับ ขอบคุณครับพ่อ” ทางด้านการินที่คุยกับพ่อเขาเสร็จแล้วเช่นกันซึ่งก็ได้คำตอบที่น่าพอใจสำหรับการินมาก เพราะพ่อของเขายอมทำตามที่เขาขอร้องนั่นเอง
“เห้อ~ ทั้งรุ่นพี่ทั้งมึงทำเรื่องกระทบเป็นวงกว้างไปแล้วนะเว้ย” รามเริ่มรู้สึกเครียดเล็กน้อย
“หึ! แค่เพื่อนคนเดียวกูยังปกป้องไม่ได้อย่าเรียกกูว่าลูกทหารเลยว่ะ เมื่อก่อนพ่อของมึงคอยปกป้องพ่อของกูคราวนี้ถึงตากูบ้างก็แค่นั้น” การินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั้นคงและจริงใจ
อาจารย์สุเทพที่ได้ยินสนทนาภายในใจเริ่มกังวลขึ้นการที่เขาต้องการรังแกรักเรียนทุนคนเดียวดันกลายเป็นการทำให้ครอบครัวของเธอกำลังล้มละลายงั้นหรอ? ไม่มีทาง!
“ดีแลนเด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่” วีนัสกล่าวถามลูกชายของตน
“ก็รุ่นน้องของผมในชมรมบาสไงพ่อ” ดีแลนตีหน้ามึนกล่าวตอบพ่อของเขาไป
โป๊ก! “ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนไงไอ้ลูกหมา” วีนัสเค่กกระโหลกดีแลนไปครั้งหนึ่งจนดีแลนต้องเอามือกุมหัวพร้อมกับลูบเบา ๆ
“อูย~ เจ็บนะพ่อ ถ้าผมเป็นลูกหมาพ่อก็ต้องเป็นพ่อหมานะเออ” ดีแลนยักคิ้วกล่าวตอบพ่อของตนไป
“เหอ ๆ ไอ้นี่นิ” วีนัสหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกลับไปจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าต่อ
“นักเรียกทุกคนขึ้นห้องเรียนตามปกติ! ยกเว้นคนที่เกี่ยวข้อง” ผู้อำนวยการไล่นักเรียนที่มุงกันอยู่ขึ้นห้องไปเพราะดูเวลาแล้วน่าจะใกล้เรียนคาบแรกแล้วนั่นเอง ที่ผอ.ตัดสินใจแบบนั้นก็ถูกต้องแล้วเพราะสถานการณ์ตรงหน้ามันบานปลายเกินกว่าจะควบคุมได้แล้วตอนนี้
“จะเอายังไงครับอาจารย์สุเทพ ถ้ายังไม่จบผมนี่แหละจะถอยเองน่าเบื่อ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มรำคาญเล็กน้อย
“หน่อย ไอ้ลูกยาจกแกกล้าดียังไงมาสั่งฉันห๊ะ!”
“เดี๋ยวนะผมยังไม่ได้พูดคำไหนที่เป็นคำสั่งเลยนะครับ อาจารย์เป็นโรคทางจิตหรือโรคทางประสาทรึปล่าวเนี่ย โว้ยเสียเวลากันคนบ้าอายุก็เข้าเลขห้าไปแล้วยังทำตัวอย่างกับคนไม่มีการศึกษาถามจริงเถอะครับ อาจารย์ซื้อเข้ามาใช้มั้ยครับ?” รามกล่าวคำเหน็บแนมออกไปอย่างเจ็บแสบ อาจารย์แล้วไง อายุเยอะแล้วไง ในเมื่อพูดยังไงก็ไม่รู้เรื่องอย่างกับคุยกับคนบ้าอย่างนี้
“ดูมัน! ผอ.ดูมันเด็นนักเรียนที่ไหนพูดกับครูบาอาจารย์อย่างนี้!”
“หยุดเดี๋ยนนั้นะคุณหญิงสุเทพ!” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างสุดขีดดังขึ้นมาพร้อมทั้งปรากฏร่างของชายวัย 40 กว่า ๆ เดินเข้ามา พร้อมกับง้าวมือตบหน้าของอาจารย์สุเทพดังเพรี้ย!
“นี่คุณมาตบฉันทำไม” อาจารย์สุเทพเริ่มงุนงงกับการที่สามีของเธอที่อยู่ดี ๆ เข้ามาตบหน้าเธอพร้อมตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดัง
“กูต้องถามมึงมากกว่าว่ามึงทำอะไรลงไป!” สามีของอาจารย์สุเทพกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดคำหยาบคายถูกพ่นออกมาจากปากสามีอาจารย์สุเทพ
“ทำอะไร ฉันไปทำอะไร?” เธอยังคงมึนงงกับคำถามก่อนจะหน้าซีดเมื่อเธอจำคำพูดของการินและอดิศรได้
“รู้แล้วใช่มั้ย! กูไม่น่าแต่งงานกับมึงเลยจริง ๆ ผู้หญิงเหี้ยอะไรสร้างแต่ความเดือดร้อน คราวนี้มึงทำให้บริษัทที่กูทำถึงกับล้มลลาย!” สามีของอาจารย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด
“คะคือฉัน” ตอนนี่เธอรู้แล้วว่าความหมายของคำว่าออกน่ะไม่ได้ได้หมายถึงนักเรียนที่เธอจะกลั่นแกล้งแต่เป็นตัวเธอเองต่างหาก!
สามีของอาจารย์สุเทพเลิกสนใจหล่อนก่อนจะหันไปมองอดิศรที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ “กระผมต้องขอโทษคุณอดิศรและนายน้อยอดิเรกด้วยนะครับที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้โปรดช่วยกลับมาซื้อขายกับทางบริษัทของเราด้วยเถอะครับ”
อดิศรที่ได้ยอนก็ยกยิ้มขึ้นนั่นทำให้สามีของอาจารย์สุเทพใจชื่นขึเนมาบ้างก่อนจะดะบลงด้วยคำ ๆ เดียวว่า “ไม่!”
“เพราะแก! เพราะแกคนเดียว!” อาจารย์สุเทพเริ่มคุ้มคลั่งเธอวิ่งเข้ามาหมายทำร้ายรามเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนไม่มีใจตั้งตัวทันแต่ทว่าก่อนที่เธอจะถึงตัวของรามกับมีคน ๆ หนึ่งมาจับอาจารย์สุเทพพร้อมจับทุ้มลงพื้นด้วยความรุนแรง
ทั้งพื้นที่ต่างตกอยู่ภายในความเงียบสงบ ก่อนที่ชายคนดังกล่าวจะเดินมาหารามพร้อมกับโค้งหัวให้ราม “ปลอดภัยนะครับนายน้อย”
“เห้อ~ ผมนึกว่ากลับไปแล้วซะอีกพี่คมสัน” รามกล่าวเรียกชื่อของอีกฝ่ายพร้อมถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่งเข้าสู่สภาวะปกติหลังจากที่ตำรวจเข้ามาควบคุมพื้นที่(มาตอนเรื่องจบตลอด) ทางตำรวจได้จับกุมสามีของอาจารย์สุเทพในข้อหายักยอกทรัพย์และฟอกเงิน ตัดสินจำคุก 60 ปี ส่วนอาจารย์สุดทพผอ.ก็ได้ส่งเรื่องให้คณะกรรมการกระทรวงศึกษาธิการตรวจสอบแล้ว เหลือแค่รอผลเท่านั้นเท่ากับว่าเป็นชัยชนะที่ได้มาแบบไม่ต้องออกแรงของตัวเองแม้แต่น้อย GGWP
=======
YOU MAY ALSO LIKE
