Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 42 มนุษย์ป้า
[ยังไม่ได้ตรวจคำผิด+เกลาคำ]
คมสันขับรถจนมาถึงมาร์เก็ตที่รามเคยมาซื้อมีดทำอาหารเพื่อหาซื้อของบางอย่างที่โลกฝั่นนู้นไม่มีอย่างพวกเครื่องเทศ เกลือ น้ำตาล เป็นต้น คมสันวนหาที่จอดรถพักหนึ่งเมื่อเห็นที่ว่างเขาก็ค่อย ๆ เลื่อนรถเข้าไปจอดทันที
“พี่คมเดี๋ยวช่วยผมเลือกของด้วยนะครับวันนี้จะทำอาหารให้พวกพี่ได้กินกัน” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นรี่เแ็นครั้งแรกที่เขาทำอาหารให้คนได้ลองกิน ทำให้รามกระตือรือร้นมาก ๆ อาหารที่จะทำก็คงเป็นอาหารญี่ปุ่นเพราะบลูฟินทูน่าที่รามได้มายังคงเหลืออยู่ รวมถึงเมนูมากมายในหัวของเขา
“ได้ครับนายน้อย”คมสันตอบรับรามทันที ก่อนจะลงไปเปอดประตูรถให้ราม ทั้งสองคนเดินผ่านลานจอดรถตรงเข้าไปภายในมาร์เก็ตทันที บรรยากาศภายในยังคงเป็นเช่นเดิมตั้งแต่ที่มาครั้งที่แล้ว ในตอนนั้นรามมาซื้อมีดเพื่อใช้เตรียมเรียนทำอาหารแต่ในคราวนี้รามต้องการเครื่องเทศและวัตถุดิบในการประกอบอาหาร รามเดินนำคมสันไปยังโซนเครื่องปรุงรสและเครื่องเทศ ทันทีที่ก้าวเดินเข้าไปภายในโซนนี้กลิ่งของเครื่องเทศก็ตีเข้าจมูกของรามทันที รามตรงไปยังล็อคที่ขายพริกไทย ฝก่อนเป็นอันดับแรก โดยมีคมสันเข็นรถเข็นตามหลังรามไม่ห่าง
พริกไทยนั้นมีหลากหลายทั้งแบบบดและแบบเม็ด แต่ที่รามสนใจคือพริกไทยยี่ห้อ วิคตอเรีย ราคาของมันตกอยู่ชิ้นละ 1,200 บาทซึ่งถือว่าแพงมาก! แต่ทว่ารามได้ลองดมกลิ่นแล้วก็พบว่ามันคือพริกไทยแบบพรีเมี่ยมรามตัดสินใจหยิบไปสามชิ้นลงรถเข็นไปทันที ต่อมาก็ไปโซนน้ำตาลรามนั้นได้เลือกซื้อน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ น้ำตาลทรายแดงสำหรับทำขนมหวาน หลังจากนั้นรามก็ไปหยิบเครื่องปรุงอื่น ๆ อย่างโชยุ น้ำปลา และอื่น ๆ ที่จำเป็น
“เอาละเครื่องปรุงครบแล้วต่อไปก็พวกแป้งนะครับพี่คม” รามพูดคุยกับคมสันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังโซนแป้งอเนกประสงค์รามเลือกแป้งที่ใช้ทำขนมอย่างเค้ก พาย ทาร์ตมามาพอสมควร รวมถึงอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการทพขนมหวานด้วย
“ไปคิดเงินกันเถอะครับแล้วพี่เอาไว้ที่รถก่อนนะครับ” รามกล่าวออกไปน้ำเสียงที่คลุ้มคิดเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจชำระเงินทันที
รามเดินไปต่อแถวเพื่อเข้าคิวชำระของ “ลูกค้าท่านต่อไปเชิญเลยคะ” ไม่นานก็ถึงคิวของรามในการชำระเงิน รามที่กำลังก้าวเดินเข้าไปวางของแต่ทว่ากลับมีหญิงคนหนึ่งซึ่งคาดว่าอายุมากแล้วมาวางของตัดหน้าราม
“คิดให้ฉันก่อนค่ะ” มนุษย์ป้ากล่าวกับพนักงานออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยิ่ง ๆ
“ขออภัยคุณลูกค้านะคะ รบกวนช่วยต่อคิวด้วยค่ะ” พนักงานสาวกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
“ทำไม! คิดของฉันก่อนหรือคิดของเด็กนี้ก่อนก็เหมือนกัน! คิดเงินให้ฉันเดี๋ยวนี้!ฉันรีบ” มนุษย์ป้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีโทสะ
พนักงานสาวส่งสายตาขอโทษมาทางรามซึ่งรามรู้ความหมายจึงพยักหน้าไป พนักงานก็ทำการคิดเงินให้กับมนุษย์ป้าคนนั้นทันที ทั้งหมดสองรายการ 1,530 บาทคะ”
“เดี๋ยว ๆ เธอคิดผิดรึปล่าวทำไมป้ายราคามันเขียนว่าว่าลด 100 บาทเมื่อซื้อคู่นี่อะไรทำไมถึงคิดราคาเต็มให้กับฉันห๊ะ!”
“ต้องขออภัยด้วยค่ะ โปรโมชั่นนั้นสงวนสิทธิ์สำหรับผู้มีบัตรสมาชิกของทางมาร์เก็ตเท่านั้นค่ะ”พนักงานสาวตอบไปด้วยน้ำเสียงที่ฝืนเต็มที่
“อะไร! ทำไมไม่เห็นมีป้ายเขียนบอกไว้ห๊ะ คิดว่าฉันโง่นักรึไง พนักงานต่ำ ๆ แบบนี้มาร์เก็ตรับเข้ามาได้ยังไง บลา ๆ ๆ ๆ ๆ ” มนุษย์ป้ายังคงด่าไปเรื่อย ๆ คนที่รอคิวก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
“นี่ป้า! หยุดด่าได้ยังจะซื้อก็รีบซื้อรู้มั้ยมันเสียเวลาคนอื่นเขา!” รามเริ่มทนไม่ไหวเพราะยืนรอเกือบ 20 นาทีแล้วก็ไม่มีท่าทางว่าจะหยุดลงขนาดผู้จัดการของห้างออกมาไกล่เกลี่ยก็ยังไม่จบ
“เด็กอย่างเธออย่ายุ่งช่องอื่นก็มีทำไมไม่ไปต่อล่ะห๊ะ!” มนุษย์ป้าเปลี่ยนเป้าหมายมาที่รามทันที คนสันเตรียมเข้าชาร์จแต่รามห้ามไว้ เขายกยิ้มพร้อมกับคิดในใจ’ไอ้ปากแบบนี้น่าเอาตี*ยัดปากชอบหาย’
“อ้าวป้าพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกก็ป้าเองนั่นแหละที่แซงคิวผม ผมยืนรอตั้งนานพร้อมจะเอาของวางแล้วแต่ป้าก็เอาของมาวางแทรกของผม แล้วคราวนี้ยังมาด่าผมอีก นี่ป้าดื่มนมบ้างหรือไปนั่งสมาธิดูนะเพื่อจะมีสติมากขึ้น” รามกล่าวออกไปด้วยความเจ็บแสบจนมนุษย์ป้าเริ่มหน้าชา
“ชิ! เอาไปแล้วทอนเงินมาด้วย!” มนุษย์ป้าเริ่มรู้สึกถึงสายตามากมายที่มองมาที่เธอ ในตอนนี้เธอรู้อายและโกรธเป็นอย่างมากเธอยื่นเงินให้พนักงานไป พนักงานสาวคิดเงินพร้อมใส่นำสินค้าใส่ถุงให้มนุษย์ป้าพร้อมทอนเงินให้ หลังจากได้ของแล้วมนุษย์ป้าก็เดินจากไปด้วยความไม่พอใจสุด ๆ
“เห้อ~ ต้องขออภัยคุณลูกค้าด้วยนะครับที่ทำให้เดือดร้อน” ผู้จัดการกล่าวขอโทษรามออกมาพร้อมช่วยคมสันหยิบสินค้าวางไว้ที่แท่นเลื่อนเพื่อคิดเงิน
“ไม่เป็นไรครับผมเองก็รู้สึกรำคาญเหมือนกัน” รามกล่าวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกสนุกเล็กน้อย ผู้จัดการช่วยยกของเสร็จเขาก็ขอตัวไปดูแลในโซนอื่น ๆ ต่อทันที
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามีบัตรสมาชิกรึปล่าวคะ” หลังจากแสกนสินค้าทั้งหมดแล้วพนักงานสาวก็กล่าวถามรามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“ไม่มีครับ จ่ายผ่าน AtPay นะคะรับ” รามกดโทรศัพท์เข้าแอพของธนาคารทันทีก่อนจะเอาไปทาบกับอุปกรณ์สำหรับรับชำระเงินผ่าน AtPay
“เรียบร้อยแล้วค่ะ นี่ใบเสร็จรับเงินนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่า” พนักงานสาวกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้ม รามได้แต่ยิ้มให้พนักงานสาวก่อนจะเดินจากไป ส่วนคนสันหลังจากได้ของแล้วเขาก็เข็นไปเก็บที่รถทันที รามบอกกับคมสันไว้ว่าจะไปหาคนรู้จักที่ร้านแห่งหนึ่งเลยนัดเจอกันที่นั่นหลังจากที่เก็บของเสร็จแล้ว
ไม่นารามก็เดินมาถึงร้านขายมีดที่รามซื้อ ภาพเดิม ๆ บรรยากาศเดิม ๆ คืแไม่มีลูกค้าพร้อมกับชายชรานั่งดื่มชาพร้อมอ่านหนังสือนิยายอิโรติก?อย่างสบายอารมณ์ เมื่อเห็นเช่นนั้นเรามจึงเดินเข้าไปทักทายทันที “สวัสดีครับปู่!”
“ใครมาเรียกตูว่าปู่ฟร๊ะ!” ชายชราลุกขึ้นพรวดพลาดด้วยความโมโหก่อนที่สายตาจะมองเห็นเด็นคนหนึ่งกำลังหัวเราะกับท่าทางของเขาอยู่
“เอ่อ..หวัดดีครับลุงไม่อยากเชื่อเลยนะครับว่าลุงจะมีรสนิยมแบบนี้นะเนี่ย” รามเลิกหัวเราะก่อนจะหันไปมองหนังสือก็ต้องตกใจก่อนจะกล่าวออกไปแก้เขิน
“เห้ย! ไม่ใช่อย่างที่เอ็งคิดโว้ย!” ชายชรากล่าวด้วยน่ำเสียวที่ตกใจไม่แพ้กัน จะไม่ให้คิดได้ยังไงละก็ในหนังสือคือรูปโลลิกำลังอมเจ้าโลกอยู่พร้อมกับมีน้ำสีขาวเปื้อนอยู่บนหนังสือด้วย แต่ใครจะรู้ว่าไอ้น้ำนั่นมันคือโยเกิร์ตที่ชายชรากินแล้วทำหกตางหาก!
======
พิเศษท้ายตอน
ราม: อืม ๆ ไม่น่าเชื่อว่าลุงยังคงฟิตเปรี๊ยะนะเนี่ยดูแค่อายุไม่ได้จริง ๆ นึกว่าของลุงจะไม่ขันซะแล้ว
มิคาโดะ: ไอ้เด็กบ้าข้ายังคงแข็งอยู่โว้ย อย่ามาดูถูกข้านะเฟ้ย!
ราม: แล้วทำไมลุงไม่เช็ดละเห็นว่าเป็นโยเกิร์ตไม่ใช่หรอ
มิคาโดะ: แบบนี้มันได้อารมณ์กว่า
ราม: “ฮัลโหลครับใช้สถานีตำรวจมั้ยครับ พบลุงโลลิ 1 EA ครับ”
** ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตอนของวันที่ 30 นะครับ ขอตัวไปนอนก่อน
YOU MAY ALSO LIKE
