Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 44 มื้ออาหารเย็น
[คำเตือน:งดอ่านตอนดึกนะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน]
ผ่านไปไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น รามละจากการเตรียมอุปกรณ์ไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นพวหของเสือที่ช่วยกันถือของที่รามซื้อขึ้นมา “พวกพี่เข้ามาก่อนครับแล้วก็เอาของไว้ที่ครัวเลยที่เหลือผมจัดการเอง ถ้าหิวก็มีผลไม้กินรองท้องก่อนได้นะครับมันอยู่ในตู้เย็น” รามกล่าวพร้อมเริ่มจัดการกับวัตถุดิบทันที ส่วนพวกเสือต่างก็พากันไปเปิดตู้เย็นพร้อมหยิบผมไม้ออกมาสองสามอย่างก่อนจะไปรวมตัวกับอดิเรกและดีแลนที่นั่งดูหนังอยู่
“เอาละมาเริ่มกับดีกว่า” รามมองดูวัตถุดิบที่มีอยู่ข้างนอกกันในช่องเก็บของแล้วรวมถึงคำนวนปริมาณที่ทุนคนจะกินได้ก่อนจะเริ่มทำเมนูแรกคือ ต้มยำทะเลเดือดน้ำข้น โดยเนื้อสัตว์นั้นรามได้ใช้กุ้ง ปลาหมึก ปลากระพงแดง หอยแมลงภู่ พร้อมกับปรุงรสให้แซ่บ!
จานต่อมาหลังจากที่มีของเผ็ดไปแล้วก็ต้องหาของตัดด้วยโดยรามทำไข่ตุ๋นจากไข่ที่รามเก็บได้จากโลกแพนตาเซียซึ่งความพิเศษของมันคือหนึ่งฟองนั้นให้ไข่แดงถึงสองลูกเลยทีเดียว รามทำไข่ตุ๋นตามจำนวนคนที่จะอยู่รับประทานอาหารด้วยกันกับเขา ปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทย ซอสถั่วเหลืองรามพยายามไม่ใช้ผงชูรสเพื่อคงรสชาติของวัตถุดิบแบบเดิมไว้ จากนั้นรามก็นำไปนึ่งรอจนกว่ามันจะสุก
“อืม..ต่อไปก็ข้าวซินะ” รามเอาข้าวสวยออกมา 1 ถุงมันเป็นข้าวหอมมะลิเกรด A โดยรามตั้งใจจะหุงเป็นข้าวสมุนไพรโดยมีเครื่องเทศอย่างตะไคร้ ข่า และใบมะกรูด หลังจากที่จัดการข้าวเสร็จแล้วรามก็ลงมือทำเมนูต่อไปทันที ในคราวนี้รามตั้งใจจะทำหมูทอดกระเทียม โดยรามน้ำเนื้อหมูป่าเขี้ยววายุในส่วนเนื้อที่อร่อยที่สุดไปหาหมักไว้กับเกลือ ซอสปรุงรส พริกไทยและกระเทียมสับ ทิ้งไว้ในตู้เย็นประมาณ 10-15 นาที ก่อนจะไปทำอาหารอื่น ๆ ต่อ
กลิ่นของอาหารที่รมทำฟุ้งกระจายเตะจมูกเหล่าคนผู้หิวโหยที่นั่งคุยอยู่ในห้องนั่งเล่น เสียงท้องของแต่ละคนร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “อึก! กลิ่มนี่มันดาเมจรุงแรงจริง ๆ ” ดีแลนกล่าว
“เห็นด้วย ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงตั้งแต่เข้าเรียนวิชาคหกรรมทำไมน้องรามถึงสามารถดึงกลิ่นของอาหารออกมาได้มากขนาดนี้”อดิเรกกล่าวเสริม
แน่นอนว่าไม่ได้เป็นแค่พวกรุ่นพี่ของรามเท่านั้นแต่พวกเสือเองก็ด้วยต้องนี้กลืนน้ำลายเอื้อก ๆ ราวกับว่าวันนี้ไม่ได้กินข้าวมายังไงอย่างงั้น “กลับมาแล้ว หืม? กลิ่นอะไรเนี่ยทำไมมันหอมแบบนี้” วศินกล่าวออกไปพร้อมท้องของเขาเริ่มร้องประท้วงขึ้นมา
“จริงด้วยครับลุง อ่ะ! หรือว่าเป็นไอ้รามที่กำลังทำอาหารอยู่”
“หืม? ไม่มั้งอย่างเจ้ารามเนี่ยนะจะทำอาหารได้ไม่มีทาง” วศินกล่าวด้วยคสามไม่อยากจะเชื่อฝีมือลูกตัวเองซักเท่าไหร่
“ไม่จริงครับลุง ตอนเรียนคหกรรมเป็นอาหารของรามมันนะครับที่ชนะในรอบการประเมิน ผมขอยืมห้องน้ำหน่อยนะครับลุง” การินกล่าวแค่นั้นก็ขอยืมใช้ห้องน้ำเพื่อชำระเหงื่อที่ไหลออกมาในตอนเตะฟุตบอล
“ไอ้ราม! ยืมผ้าขนหนูหน่อยนะเว้ยและก็ชุดด้วย!” การินตะโกนเข้าไปในครัวที่ปิดประตูสนิท
“เออ! ผ้าขนหนูสีน้ำเงินนะเว้ยของกู!” รามตะโกนตอบกลับ
“คงไม่มีคราบอะไรติดอยู่นะโว้ย” การินอดไม่ได้ที่จะหยอกรามตามฉบับนิสัยผู้ชาย
“เออ! จะแดกมั้ยข้าวเนี่ยใกล้เสร็จแล้วเร็วเลยพ่อด้วยผมรู้ว่าฟังอยู่ ไม่งั้นข้าวหมดก่อนผมไม่รู้ด้วยนะ” วศินถึงกับสะดุ้งก่อนจะยิ้มส่ายหน้าขำ ๆ กับท่าทีของรามที่ทำตัวเหมือนเป็นภรรยาของเขาซะงั้น
“เออ ๆ บ่นเป็นเมียกูไปได้ไอ้ลูกหมา” วศินตะโกนตอบกลับพร้อมเข้าห้องตัวเองเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำหลังจากที่การินอาบเสร็จแล้ว
[เวลา 20.00 น.]
“พี่เสือ พี่คม มาช่วยผมยกกับข้าวหน่อยครับ!” รามตะโกนออกจากห้องครัว เสือและคนลุกขึ้นเพื่อไปช่วยรามยกอาหารมานั่งทางที่ห้องนั่งเล่นกัน เพราะด้วยจำนวนคนที่เยอะจะให้นั่งกินที่ห้องครัวแคบ ๆ ก็กะไรอยู่ ส่วนวศินนั้นรู้อยู่แล้วว่าเสือคือคนที่รามได้ช่วยเอาไว้เพราะงั้นเขาจึงไว้ใจเสือพอสมควรแต่คนอื่น ๆ วศินยังคง 50 50 ไม่แน่ใจว่าไว้ใจได้รึปล่าว
ทันทีที่เสือและคมสันเดินเข้ามาในครัวภาพแรกที่เห็นก็คืออาหารเกือบ 9-10 อย่าง! วางเรียงรายอยู่อย่างสวยงามแถมการตกแต่งจานราวกับภัตตาคารระดับสี่ดาวเลยก็ว่าได้ ทั้งเสือและคมสันตามกลืนน้ำลายก่อนจะช่วยกันยกอุปกรณ์อย่างจานช้อนซ้อม ออกไปก่อน ต่อมาก็หม้อหุงข้าวที่มีสี่แบบให้เลือกคือข้าวเหนียว ข้าวญี่ปุ่น ข้าวขาวหอมมะลิ และข้าวอบสมุนไพร จากนั้นก็ตามด้วยกับข้าวที่ยกไปวางไว้ทีละอย่างสองอย่าง ทั้งห้องได้แต่ยืนตะลึงกับจำนวนอาหารและความเร็วในการทำของราม ‘นี่เพียงแค่สามชั่วโมงยังทำอาหารได้เยอะขนาดนี้เลยเรอะ!’ อดิเรกกลืนน้ำลายด้วยความอยากอาหารตรงหน้าเพราะสิ่งที่วางอยู่คือลาบเลือด! ส่วนตรงหน้าดีแลนเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบมากคือหมูทอดกระเทียมและกระดูกอ่อนทอดพริกไทย
“ทำเยอะไปรึปล่าวราม วันหลังอย่าทำเยอะแบบนี้นะกินไม่หมดมันเสียของรู้มั้ย” วศินกล่าวเตือนรามแม้จะยังไม่ได้ลองชิมแต่คาดว่าคงอร่อยแน่ ๆ
“ไม่ต้องห่วงครับพ่อ คอยดูยังไงก็หมด” รามกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตักข้าวสมุนไพรให้พ่อและตัวของเขา ทุคนเหมือนรอให้รามเป็นคนเปิดก่อนโดยอาหารจากแรกที่รามตักคือต้มยำทะเลเดือด หลังจากที่ข้าวคำแรกเข้าปากราม ทุกคนก็เริ่มลงมือรับประทานกันทันที
“ไหน ๆ ขอลองเขียวหวานหน่อย” การินตักเขียวหวานไก่มะเขือเปราะเข้าปาก ก่อนจะร้องออกมา “โคตรอร่อย!!”
ส่วนดีแลนก็โยนกระดูกอ่อนพริกไทยดำเข้าปากพร้อมข้าวเหนียว เสียงเคี้ยวกรุบ ๆ ดังออกมาทันทีช่างเป็นอะไรที่ฟินจริง ๆ สำหรับดีแลน ส่วนอดิเรกก็ซัดลาบเลือดคนเดียวไม่แบ่งใครแม้แต่นิดเดียว กลิ่นหอมข้าวคั่ว มะนาวและสะระแหน่ช่วยดับกลิ่นคาวของเนื้อได้เป็นอย่างดี
ส่วนทางด้านเสือก็เริ่มจากต้มยำทะเลเดือดตามด้วยไข่ตุ๋นกินอย่างไม่สนใจใคร ด้านคมสันก็เช่นกันเขาเน้นไปที่พะแนงที่รสชาติจัดจ้านเข้มข้นสะใจเขาเป็นอย่างมาก
รามมองดูทุกคนที่กินอาหารกันอย่างมีความสุขก็ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเริ่มกินอาหารของเขาบ้าง “ทำมาเยอะดีแล้วเนอะพ่อ” รามหันไปยิ้มกับวศินจนเห็นฟันขาว ๆ
“หึหึ ไอ้ลูกคนนี้นิ” วศินหัวเราะเบา ๆ พร้อมลูบหัวรามด้วยความรักก่อนจะตักของโปรดให้ลูกชายของตนเองส่วนรามก็ไม่ลืมตักของโปรดอย่างไข่ลูกเขยให้พ่อด้วยเช่นกัน สำหรับมื้ออาหารค่ำนนี้คงเป็นมื้ออาหารที่ทุกคนลืมไม่ลงแน่ ๆ เพราะว่าอาหารก็อร่อย บรรยากาศก็อบอุ่นเป็นกันเองราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ
YOU MAY ALSO LIKE
