Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 45 เข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬา [1]
[ยังไม่ได้เกลาคำและตรวจคำผิดเน้อ]
เวลาผ่านล่วงเลยไปถึงวันเสาร์ซึ่งเป็นวันที่รามต้องไปเข้าค่ายฝึกฝนเก็บตัวนักกีฬา ในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นรามตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียนเพราะรามเป็นต้นเหตุให้อาจารย์สุเทพต้องถูกตรวจสอบรวถึงถูกเพิกถอนไปประกอบวิชาชีพ ส่วนใหญ่ของนักเรียกรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่อาจารย์สุดทพได้จากโรงเรียนนี้ไปแล้วแล้วแต่ก็มีกลุ่มคนบางกลุ่มเช่นกันที่ไม่พอใจราม เพราะพวกเขาขาดคนหนุนหลังยังไงละ รวมถึงรุ่นพี่บางคนในทีมที่เริ่มเขม่นรามเช่นกัน
ในโรงอาหารของโรงเรียน ดีแลนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือรอรามและการินอยู่ “ไอ้ดีแลน ทำไมช่วงนี้ถึงไปยุ่งกับไอ้รามมีนบ่อยจังวะ” วุฒิ หนึ่งในรุ่นพี่ทีมบาสของโรงเรียนและเป็นคนที่น้ำตาลแฟนเก่าของรามแอบลักลอบมีความสัมพันธ์กัน เดินเข้ามาทักทายดีแลนตามมารยาทก่อนจะกล่าวถามบางอย่างออกไป
“เรื่องของกูไอ้วุฒิ มึงมีปัญหาอะไรรึปล่าว” ดีแลนกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงติดรำคาญนิด ๆ
“หึ! แค่จะเตือนไว้ว่าพวกเราอยู่คนละชั้นกับไอ้เด็กนั่น อย่าไปข้องแวะกับมันให้มาก” วุฒิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยองทั้ง ๆ ที่ครอบครัวของมันก็มีอำนาจพอ ๆ กับของดีแลนเผลอ ๆ น้อยกว่าด้วยซ้ำ
“กูเลือกคบใครมันก็เรื่องของกู มึงเถอะระวังไว้เห็นโค้ชไม่ว่าอะไรมึงระวังหลุดจากตัวจริงและก็อย่ามาดูถูกรุ่นน้องของกู” ดีแลนกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่โกรธ แต่เขาก็ยังระงับมันไว้ได้
“เหอะ! ก็แค่ไอ้กระจอกคนหนึ่งจะรอดไปได้ซักกี่น้ำ หรือว่ามึงคบแต่พวกกระจอกวะ” วุฒิกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย ‘เอาซิต่อยกูเลยทีนี้มึงจะได้หลุดจากกัปตันทีม หึหึ’
“….” ดีแลนปลายตามองไปที่วุฒิก่อนจะยกยิ้มเยาะแล้วเก็บของเดินออกจากตรงนั้นทันทีสร้างความคับแค้นใจให้กับวุฒิเป็นอย่างมาก
หลังจากที่ดีแลนเดินหลุดจากกับดักที่วุฒิทำไว้เขาก็เจอกับรามที่คมสันขับรถมาส่งพอดี “โย่! มาแล้วหรอ”ดีแลนกล่าวทักทาย
“สวัสดีครับพี่ดีแลน” รามกล่าว
ทั้งสองกล่าวพูดคุยกันด้วยความสนิทสนมจนการินเดินมาสมทบอีกคนหนึ่ง “ไงราม หวัดดีครับรุ่นพี่” การินกล่าวทักทายทั้งสองคนออกไป
“ว่าแต่คนอื่น ๆ ละครับ” รามกล่าวถามหาคนในทีมเะราะตั้งแต่เขาเข้ามาในโรงเรียนก็เห็นเพียงแต่ดีแลนเท่านั้น
“คนอื่นนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารน่ะ นี่ก็พึ่ง 6 โมงเช้าเองกว่ารถจะมาก็ตั้งเจ็ดโมง ว่าแต่รามกินอะไรมายังไปหาไรกินข้างนอกดีกว่า” ดีแลนกล่าวชวนทันที เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเหมือนกัน
“อ๋อ งั้นไปร้านป้านีกันดีกว่า ไม่รู้ว่าเปิดรึยัง” รามกล่าวชวนทันที
“โอเค ถึงจะกินนมกับขนมปังมาแล้วก็เถอะ แต่ถ้าได้ข้าวถึงท้องหน่อยก็ดีเหมือนกัน”การินกล่าว
“โอเคตามนั้นดูเวลาแล้วร้านป้าคงเปิดแล้วละ” ดีแลนกล่าวพร้อมกับมองดูเวลาว่าแล้วทั้งสามคนก็เดินออกจากโรงเรียนไปร้านป้านีที่อยู่ไม่ไกล ไม่นานทั้งสามคนก็เดินมาถึงร้านป้านีก่อนจะเข้าไปนั่งและสั่งอาหารกันกิน
หลังจากที่กินข้าวเช้ากันเรียบร้อยแล้วทั้งสามก็เดินเข้าโรงเรียนก็จะตรงไปที่ลานจอดรถตรงจุดที่ใช้รวมพล เมื่อเดินมาถึงก็พบกับโค้ชอนันต์ที่รอเช็คจำนวนนักกีฬาอยู่
“สวัสดีครับโค้ช” รามยกมือไหว้
“อืม เอาละ! ลองเช็คดูหน่อยว่าเพื่อนคนไหนยังไม่มาบ้าง!” โค้ชอนันต์ตอบรับรามแค่นั้นก่อนจะตะโกนถามนักกีฬา
“น่าจะครบหมดแล้วครับโค้ช” ดีแลนนับลองนับจำนวนคนดูแล้วจึงตอบออกไป
“อืม ดีงั้นเอาสัมภาระไปไว้ที่ช่องเก็บของรถ การเก็บตัวครั้งนี้เพื่อฝึงร่างกายและเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันที่จะมาถึงในอีกสองอาทิตย์ กฏของการเก็บตัวครั้งนี้มีอยู่ไม่กี่ข้อ แต่ข้อที่สำคัญคือความสามัคคีห้ามมีเรื่องทะเลาะวิวาทกัน ใครมีปัญหาเชิญชมรมมวยสากลชมรมบาสเกตบอลไม่ต้อนรับ!” โค้ชอนันต์กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังเป็นอย่างมาก
“”ครับโค้ช!!”” นักกีฬาในชมรมทั้งหมดกล่าวออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
เมื่อสิ้นเสียวคำสั่งทุกคนก็ช่วยกันขนสัมภาระเข้าช่องเก็บของรสบัสหลังจากนั้นก็พากันขึ้นรถ สำหรับการไปเข้าค่ายหรือที่ทัศนศึกษาสิ่งที่เหมือนกันคือการแบ่งโซนที่นั่งโดยด้านหน้าเป็นส่วนของคนที่รักสงบซึ่งปกติรามและการินจะเป๋นหนึ่งในนั้น ส่วนด้านหลังก็ตามเคยคือส่วนของคนที่รักสนุกร้องเพลงเล่นกีต้าร์กันอย่างสนุกสนานและส่วนใหญ่เป็นรุ่นพี่ม.5 ม.6 ในทีมที่จะนั่งในส่วนด้านหลัง
ส่วนรามนั้นในวันนี้นั่งในส่วนกลางรถคู่กับการิน ส่วนดีแลนนั้นก็ไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนในชมรมด้านหลัง “ไอ้การินกูขอนอนหน่อยนะเว้ยมีอะไรปลุกกูก็แล้วกัน”
“เออ นอนไปเถอะถ้ามีอะไรเดี๋ยวกูเรียกเอง”การินตอบแค่รามก่อนจะก้มกน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ
รสบัสของนักกีฬาได้ฤกษ์ออกเดินทางในเวลา 7.00 น. โดยค่ายที่จะไปพักเก็บตัวฝึกซ้อมนั้นอยู่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ใช้ซึ่งระยะทางแน่นอนสามารถหลับได้อย่างเต็มอิ่ม ส่วนคนอื่น ๆ ในรถนั้นบางส่วนก็หลับบางส่วนก่อนร้องเพลงกันอย่างสนุกสนานแต่ผ่านไปได้ราว 1 ชั่วโมงภายในรถก็เกิดความเงียบขึ้นเนื่องจากทุนคนในตอนนี้ต่างหลับกันหมดแม้กระทั่งการินเองด้วย
ผ่านไปสามชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงจุดหมายโรงแรมลีลาวดีซึ่งเป็นสถานที่เก็บตัวในครั้งนี้ “การินตื่นโว้ยถึงแล้ว” รามเรียกการินที่หลับคาหูฟัง
“อืม…ถึงแล้วหรอวะ” การินงอแงตื่นขึ้นมาก่อนจะมองออกไปด้านนอกหน้าต่างรถ
“เอ้า ตื่น ๆ ถึงแล้ว” โค้ชอนันต์ตะโกนเสียงดังปลุกคนที่นอนอยู่ซึ่งก็ยังมีอยู่หลายคนแต่พอได้ยินเสียงของโค้ชอนันต์ต่างก็ดีดตัวตื่นกันอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ทุกคนลงจากรถเรียบร้อยแล้วก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับ”โรงแรมลีลาวดียินดีต้อนรับครับผมธนาธิปครับ”โค้ชอนันต์เข้าไปพูดคุยนิดหน่อยก่อนจะมาประกาศบางเรื่อง
“ห้องพักถูกแบ่งให้นอนกันห้องละสองคนส่วนใครจะพักกับใครก็จับคู่เขาเองแล้วกัน ถ้าได้แล้วไปรับกุญแจห้องที่คุณธนาธิปเขานะ ส่วนกำหนดการคร่าว ๆ หลังจากเก็บของแล้วก็ลงมากินอาหารกลางวันซะ ส่วนเราจะเริ่มซ้อมในตอนบ่ายสองตรงส่วนสถานที่คือโรงยิมใกล้ ๆ โรงแรมนี้เข้าใจมั้ย”
“เข้าใจแล้วครับ!!” สิ้งเสียงโค้ชทั้งหมดก็ขานรับและต่อด้วยเสียงร้องยินดีของเหล่านักกีฬาก่อนจะแยกย้ายกันไปตามคู่ของตัวเอง
“ไอ้รามได้ห้องไหนวะ”การินถาม
“402 ไปเถอะเดี๋ยวลงมากินข้าวกัน”รามกล่าวตอบการินไปก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าโรมแรมเพื่อเก็บของและเปลี่ยนชุด
“ว๊าวดูดีใช้ได้แฮะ” การินสำรวจพร้อมกับกล่าวชมห้องพัก ภายในห้องประกอบไปด้วย 1 ตู้เย็นซึ่งของภายในสามารถหยิบดื่มได้ฟรีและเติมทุกวัน เตียงนอน 2 เตียง โทรทัศน์ขนาด 54 นิ้วพร้อมเครื่องเล่น Blueray
“เปลี่ยนชุดเถอะหิวข้าวแล้ววะ” รามตัดบทก่อนจะถอดเสื้อของเขาเปลี่ยนเป็นอีกตัว
“ไอ้รามมึงหุ่นดีขึ้นปล่าววะ” การินที่เห็นหุ่นของเพื่อนก็อดถามไม่ได้เมื่อก่อนรามก็พอมีซิกแพคขึ้นเป็นลอนแต่ไม่ได้ชัดเหมือนตอนนี้
“หืมหรอวะ ช่างเถอะเร็ว ๆ มึงหิวแล้ว” รามตัดบทเร่งการินออกไป
“เออ ๆ รอแปป”การินที่โดนเร่งก็รีบเปลี่ยนชุดทันทีก่อนที่ทั้งสองจะพากันลงไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหารของโรงแรม
YOU MAY ALSO LIKE
