Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 46 เข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬา [2]
รามและการินหลังจากที่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็ตรงมายังห้องอาหารของโรงแรมทันที การบริการเป็นแบบบุฟเฟ่ต์ซึ่งสามารถเลือกรับประทานได้
“ราม การินทางนี้โว้ย!” เอ็ม ผู้เล่นในทีมสำรองตำแหน่ง Power Forward ตะโกนเรียกรามและการินทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องอาหาร
“อ่าว ว่าไงไอ้เอ็มแล้วไอ้นิวกับไอ้การณ์ละไปไหนวะ” การินกล่าวถามออกไป
“ไปตักอาหารน่ะว่าแต่ไอ้รามมึงดังใหญ่แล้วนะโว้ยรู้ตัวปล่าววะ” เอ็มกล่าวกับราม
“หืม? ยังไงวะที่บอกว่ากูดัง ช่วยขยายความให้กูเข้าใจหน่อย”
“อ่าว ก็เรื่องที่มึงไปที่ปัญหากับอาจารย์ฝ่ายปกครองสุดโหดไงเล่า”
“อ๋อเรืองนั่นนั้นเอง แต่ว่ากูก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงกับชีวิตของกูเลยนะ”รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่สบาย ๆ
“อ่าวไอ้ราม ไอ้การินมาแล้วหรอวะไปตักอาหารเดี๋ยวพวกกูเฝ้าโต๊ะให้มึงด้วยไอ้เอ็ม” นิว ผู้เล่นในทีมของรามเล่นในตำแหน่ง Small Forward
ส่วนอีกคนที่เดินกลับมาพร้อมนิวนั้นเล่นในตำแหน่ง Point Guard รามพูดคุยกันอีกครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปตักอาหารก่อนจะมานั่งกินที่โต๊ะ
“หืม? ความรู้สึกนี่มัน” รามที่เหมือนรู้สึงถึงจิตมุ่งร้ายอ่อน ๆ จึงหันซ้ายหันขวาก่อนที่ก็ไม่พบใครจึงได้แต่คลุ้มคิดในใจเท่านั้น
“ไอ้รามมองหาใครรึปล่าววะเห็นมองซ้ายมองขวาไม่กินข้าวซักที” เอ็มที่เห็นท่าทางที่แปลกไปของเพื่อนก็กล่าวถามด้วยความสงสัย
“หืม อ๋อปล่าวไม่มีอะไรหรอก” รามตอบกลับก่อนจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้า
อีกด้านหนึ่ง วุฒิจ้องมองมาที่รามด้ายสายตาที่โกรธแค้นราวกับว่ารามนั้นไปสังหารพ่อแม่ของมัน แต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจ “ไอ้วุฒิ ตั้งแต่อาจารย์สุเทพโดนสั่งให้ออกจากราชการพวกเราก็เริ่มหาช่องทางทำพวกนั้นน้อยลงราวกับว่ามีคนคอยขัดขวางตลอดเลยว่ะ”
“ใช่ ไม่คิดว่าแค่อาจารย์ไปหาเรื่องไอ้กระจอกนั่นก็เป็นเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนี้พ่อของกูสั่งห้ามยุ่งกับไอ้กระจอกนั่นเป็นอันขาด กูโคตรเซ็งชิบหาย”
“หึ! อีกไม่นานกูจะทำให้มันหายไปจากโลกนี้ พวกมึงรู้แล้วเงียบปากไว้ด้วย” วุฒิกล่าวตอบเพื่อนทั้งสองออกไปพร้อมในหัวกำลังหาวิธีจัดการรามอยู่ เพราะรามนั้นทำให้ตัวหมากของมันที่ชุบเลี้ยงมากับมือต้องหายไป วุฒินั้นเป็นคนที่มักมากในกามเขาชอบล่อล่วงนักเรียนหญิงไปมีเพศสัมพันธ์ด้วยโดยเฉพาะม.ต้นอายุต่ำกว่า 15 ปี บางครั้งก็มีการข่มขืนแบบรุมสกรัม ถ้าถามว่าทำไมเรื่องถึงเงียบหายไปก็เพราะคนที่โดนส่วนใหญ่มีฐานะปานกลางจนไปถึงยากจน ส่วนถ้ามีใครไปแจ้งก็จะโดนอาจารย์สุเทพช่วยปกปิดไว้ ถ้าไปแจ้งความก็จะโดนปิดปากทั้งครอบครัวเพราะพ่อของวุฒิเป็นถึงตำรวจชั้นผู้ใหญ่ แต่มีบารมีน้อยกว่าพ่อของดีและและอดิเรกมาก’คอยดูเถอะกูจะทำให้มึงหายไปไอ้ราม’วุฒิในตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าความคิดที่มันอยากจะกำจัดรามจะทำให้มันพบกับเรื่องที่จะต้องจำไปชั่วชีวิต
หลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เป็นเวลา Relax ของทุกคนบางกลุ่มเปลี่ยนชุดไปเล่นน้ำทะเล ส่วนรามนั้นขอตัวไปนอนพักผ่อนที่ห้อง
ทันทีที่รามเข้าห้องมาเสียงของเกรัสก็ดังขึ้นมาในหัวของรามทันที ‘เจ้าหนูระวังตัวไว้ด้วยข้าสัมผัสได้ถึงจิตมุ่งตั้งแต่ที่เจ้ากินอาหารแล้ว’
‘งั้นแสดงว่าสิ่งที่ผมรับรู้ได้เมื่ออยู่ในห้องอาหารเป็นเรื่องจริงซินะ ไม่ต้องห่วงครับลุงไม่มีใครทำอะไรผมได้หรอกครับ’รามกล่าวด้วยความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง
‘ข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแกร่ง แต่เจ้าจำสิ่งที่พวกข้าพร่ำสอนได้หรือไม่’เกรัสกล่าวกับรามด้วยน้ำเสียงติดตำหนิ
‘จำได้ครับ ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่อย่าหลงระเริงเด็ดขาด’ รามมีสติขึ้นก่อนจะกล่าวตอบเกรัสไป
‘ดี! ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลืมประโยคที่เจ้ากล่าว’ เกรัสกล่าวจบก็ตัดจบการพูดคุยไปในทันที ส่วนรามนั้นก็นอนคิดถึงคงที่คาดว่าจะมีเรื่องกับเขา เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีเรื่องกับใครมาก่อนนอกจากอาจารย์สุเทพ
‘อาจารย์สุเทพตัดออกไปได้เพราะตอนนี้เธออยู่ในคุก ส่วนคนที่คาดว่าน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดก็คงจะเป็นคนที่เสียผลประโยชน์ซินะ ช่างเถอะเดี๋ยวค่อยคิดแล้วกัน’ รามคิดได้เพียงเท่านั้นก่อนจะเข้าสู่ช่วงนิทรา
ผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมงรามก็ตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางที่สดชื่นเขาไปล้างหน้าก่อนจะหยิบของที่จำเป็น เปลี่ยนเป็นรองเท้าบาสแล้วจึงออกจากห้องพักและตรงไปยังยิมที่โค้ชอนันต์นัดรวมพล
เมื่อไปถึงรามก็หาที่นั่งรอคนอื่น ๆ เพราะเขามาถึงเร็วเกินไปนั่งเอง “อ้าวรามมาก่อนคนอื่นอีกหรอ” โค้ชอนันต์ที่พึ่งมาถึงกล่าวกับราม
“ครับโค้ช ว่าแต่ยังไม่มีใครมาเลยงั้นหรอครับ” รามกล่าวถาม
“ยังเลย มือของเธอหายดีแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย”โค้ชอนันต์กล่าวตอบพร้อมถามถึงอาการบาดเจ็บที่มือของราม
“ครับ หายสนิทแล้วครับโค้ช เพราะวั้นวันศุกร์ผมถึงไปซ้อมได้ไงครับ” รามกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมชูมือข้างที่บาดเจ็บให้โค้ชดู
โค้ชอนันต์ลองจับมือของรามดูก็พบว่ามันปกติดีไม่มีอาการกระดูกผิดรูป “อืม…น่าทึ้งจริง ๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะหายเร็วแบบนี้ ไหน ๆ ก็มาแล้วไปวอร์มอัพรอคนอื่น ๆ ก่อนก็ได้” โค้ชอนันต์กล่าว
“โอเคคับโค้ช” รามกล่าวจบจึงเดินเข้าไผในยิมก่อนจะวางกระเป๋าที่ใส่ผ้าและขวดน้ำไว้ข้างสนามก่อนจะเริ่มวอร์มร่างกายโดยการยืดกล้ามเนื้อ 20 นาทีเพื่อลดอาการบาดเจ็บ ในขณะที่รามยืดกล้ามเนื้อไปได้ 10 นาทีคนอื่น ๆ ในชมรมก็เริ่มเข้ามาในยิมกันเรื่อย ๆ
“ไอ้รามมาตอนไหนวะ” การินวางกระเป๋าเสร็จก็เดินมาวอร์มร่างกายใกล้ ๆ ราม
“ก่อนมึงจะมาประมาณ 10 นาทีได้มั้ง” รามตอบกลับ
“อ๋อ เออ! คืนไปโต้รุ่งกันมั้ยวะ” การินกล่าวชวน
“มึงดูอายุด้วยว่าถึงรึปล่าว เหอ ๆ”
“ไรว้า~ น่ากูอย่างดื่มไปเป็นเพื่อนกูหน่อย”การินโอดครวญออกมาท่าชายของผู้ชายร่างโต ๆ กับท่าทางออดอ้อนเหมือนผู้หญิงมันไม่ได้น่ามองเลยซักนิด
“เออ ๆ หยุดเลยมึงกูขนลุกซู่หมดแล้วเนี่ย ไปก็ไป” รามจำใจตอบตกลงแต่สิ่งหนึ่งที่การินไม่รู้คือ รามนั้นเป็นเซียนเหล้าคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ‘สงสัยกูต้องแบกไอ้เพื่อนนี้กลับห้องอีกแล้วใช้มั้ยเนี่ย เห้อ~’รามส่ายหัวก่อนจะเลิกวอร์มร่างกายก่อนจะไปวิ่งเหยาะ ๆ รอบสนามอีกประมาณ 10-20 นาที
ปรี๊ด! เสียงนกหวีดของโค้ชดังขึ้น “รวมตัว!” สิ้นเสียงคำสั่งทุกคนในชมรมก็มารวมตัวตรงหน้าโค้ชทันที เมื่อโค้ชเห็นว่ามากับครบแล้วเขาจึงประกาศออกไป”ต่อไปจะเป็นทบทวนพื้นฐานอย่างการเลี้ยงลูก การรับ-ส่งบอล เอาละจับคู่กับ 2 คนแล้วฝึกซะสำหรับคนที่จะฝึกการรับส่งบอล ส่วนใครที่จะฝึกการเลี้ยงลูกก็แยกไปอีกทางหนึ่ง มีเวลาฝึกทบทวน 20 นาทีก่อนจะแบ่งทีมฝึกซ้อมฟอร์เมชั่น”
รามที่ได้ยินคำสั่งของโค้ชก็หันไปถามการิน “จะเอาไงฝึกเลี้ยงลูกหรือรับส่งก่อน”
“แล้วแต่มึงเลย”
“งั้นรับส่งก่อนแล้วกัน” รามกล่าวเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินไปหยิบลูกบาสก่อนจะมาซ้อมรับส่งโดยรามเป็นฝ่ายเริ่มโยนก่อน
“ไอ้รามพอเถอะไปฝึกเลี้ยงลูกต่อดีกว่าว่ะ เห้ย! ระวัง!” การินตะโกนออดมาด้วยความตกใจเพราะมีลูกบาสลองมาทางรามอย่างแรง
หมับ! รามหันไปรับลูกบาสลูกนั้นได้อย่างง่ายดายสร้างความตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะวุฒิที่จงใจโยนลูกบาสใส่ราม “ของพี่ครับ” รามโยนลูกบาสให้กับวุฒิพร้อมยิ้มให้
“อะ เออ ขอบใจ” วุฒิรับบูกบาสคืนพร้อมกับอาการมือชาเพราะรามโยกลูกบาสกลับไปแรงพอสมควร
‘พอรู้และว่าใครที่ปล่อยจิตมุ่งร้าย’ รามปลายตามองรุ่นพี่ที่ปาบอลใส่เขา รามจำหน้าตารุ่นพี่คนนี้ได้อย่างชัดเจนเพราะมันคือคนที่ออกจากห้องน้ำพร้อมกับน้ำตาลอดีตแฟนของราม
“ไอ้รามไม่เป็นอะไรนะเว้ย” การินกล่าวถามด้วยความเป็นห่วงจะไม่ห่วงเลยถ้ามือที่รับบาสลูกนั้นไม่ใช้ข้างเดียวกับที่รามเคยบาดเจ็บ
“โอ้ สปม สบายมาก” รามกล่าวออกไปก่อนจะพากับไปซ้อมการเลี้ยงลูกต่อ
‘ไอ้วุฒิมึงเล่นผิดคนแล้ว ช่างเถอะเรื่องของมัน’ ดีแลนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดคิดในใจแน่นอนว่าวุฒินั้นหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับเพื่อนตามปกติ
YOU MAY ALSO LIKE
