Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 47 เข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬา [3]
[ยังไม่ได้ตรวจคำผิด+เกลาคำ]
ปรี๊ด! เสียงนกหวีดของโค้ชอนันต์ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาแบ่งทีมแข่งกันแล้ว “ต่อไปจะเป็นการแบ่งทีมฝึกโดยการจับฉลาก ในการแบ่งทีมนี้จะเป็นการแบ่งทีมรวมทั้งนักกีฬาตัวจริงและตัวสำรอง จะแบ่งออกเป็นสี่ทีมสี่สี มีแดง เหลือง น้ำเงินและเขียว เริ่มทยอยมาจับกันได้” สิ้นเสียงคำอธิบายสมาชิกชมรมทุกคนก็ทยอยออกมาจับฉลากแบ่งสีกัน ทีมบาสของโรงเรียนมี 20 คนเพราะงั้นการแบ่งทีมจึงสามารถหารได้ลงตัว
“ไอ้รามได้สีไหนวะ” การินถาม
“สีน้ำเงิน มึงละ” รามตอบพร้อมชูใบฉลากที่จับได้ก่อนจะถามกลับ
“สีแดงว่ะ เซ็ง” การินบ่นออกมาส่วนรามก็ส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ไงทั้งสองคนได้สีอะไรกัน” ดีแลนเดินเข้ามาทักทั้งสองคน การินและรามบอกสีของตัวเองออกไป ดีแลนที่ได้ยินสีของทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า โชคดีนะไอ้น้องพี่ได้สีน้ำเงินว่ะ” ดีแลนโชว์ฉลากที่เขาจับได้ให้ทั้งสองคนดูก่อนจะเข้าไปกอดคอราม
“อะไรเนี่ยไม่แฟร์เลยอ่ะ” การินโอดครวญออกมาด้วยท่าทางที่ไม่พอใจเท่าไหร่
“อย่างอแงไอ้การินนู้นสีมึงรวมตัวกันแล้ว”รามห้ามเพื่อนของเขาก่อนที่จะแสดงท่าทางเด็ก ๆ ออกมามากกว่านี้
“ชิ! ถ้าได้แข่งกับมึงกูไม่อ่อนให้นะโว้ย” การินกล่าว
“กูก็ต้องการแบบนั้นอยู่แล้ว มาดวลกันหน่อยปล่าวไอ้เพื่อนรัก หึหึ” รามยกยิ้มพร้อมตอบกลับการินไป
“จัดไปพวก” การินตอบกลับรามก่อนจะเดินไปรวมตัวกับสีของตัวเองเพื่อกำหนดตำแหน่งที่ต้องเล่นกัน
“งั้นเราไปรวมทีมกันเถอะ” ดีแลนกล่าวก่อนจะพารามไปรวมกับคนอื่น ๆ ที่จับได้สีน้ำเงิน “มาวางตำแหน่งกันก่อนน้องรามเล่นตำแหน่งอะไรได้บ้าง” ดีแลนกล่าวถาม
“ทุกคำแหน่งครับแต่ส่วนใหญ่จะเป็น Point Guard หรือไม่ก็ Shooting Guard”
“แล้วคนอื่นล่ะเล่นตำแหน่งอะไรได้บ้าง” ดีแลนพยักหน้าก่อนจะหันไปถามคนอื่น ๆ ที่จับได้สีน้ำเงินเช่นกันซึ่งแต่ละคนก็บอกตำแหน่งที่ถนัดให้ดีแลนรับรู้
“งั้นสรุปตามนี้ พี่จะเล่นในตำแหน่ง Center ส่วนวิวนายตัวเล็กสุดและมีความเร็วสูงด้วยควรเล่นในตำแหน่ง Small Forward” วิวที่ได้ยินตำแหน่งของเขาก็พยักหน้ารับรู้
“และก็ไอ้ริวมึงมีกำลังขาที่มากกว่าทุกคนในทีมมึงเล่นในตำแหน่ง Power Forward” ดีแลนหันไปกล่าวกับเพื่อนที่จับสีเดียวกันได้
“ไว้ใจกูได้ใต้แป้นมันคือพื้นที่ของกูอยู่แล้ว”ริวกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ขนลุกเล็กน้อยจนดีแลนเองก็เริ่มกลัวเพื่อนคนนี้ของเขาเหมือนกัน
“อะ เออลักกี้ซินะตอนนี้ก็เหลืออยู่สองตำแหน่ง อืม…งั้นน้องเล่นในตำแหน่ง Shooting Guard ส่วนน้องรามก็เล่นในตำแหน่ง Point Guard ตามนี้นะ” ลักกี้และรามพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเตรียมตัวให้พร้อมก่อนจะลงสนาม
ปรี๊ด!! “ส่งคนมาจับฉลากว่าสีไหนแข่งกับสีไหนได้แล้ว” หลังจากที่ได้ยินเสียงนกหวีดพร้อมกับคำกล่าวของโค้ชอนันต์คนที่เล่นในตำแหน่ง Center ต่างก็ ออกมาจับฉลากแบ่งสายแข่งกันอีกครั้ง “หืม? ดูเหมือนจะเจอกันเร็วกว่าที่คิดแหะ” ดีแยกยิ้มจนเห็นเขี้ยวสีขาวเพราะทีมที่พวกเขาต้องเจอคือทีมสีเขียว! ซึ่งในทีมไม่รู้ว่ามีใครจงใจหรือไม่เพราะเป็นพวกของวุฒิยกทีม
“เอาละทีมแรกที่เจอคือทีมสีแดงเจอกับทีมสีเหลือง นักกีฬาลงสนาม!” ทั้งสองสีที่ได้ยินดังนั้นก็ก้าวลงสู่สนามทันที “กติกาจะใช้ตามหลักสากลโดยจะเล่นทั้งหมด 1 ควอเตอร์ (quarter) ควอเตอร์ละ 10 นาที แม้จะเป็นเพียงการซ้อมแข่งแต่ห้ามประมาทและต้องจริงจังกับเกมและห้ามเล่นรุนแรงเป็นอันขาด ผู้เล่นตำแหน่ง Point Guard ก้าวขึ้มมา!”
การินที่ได้เล่นในตำแหน่งของทีมสีแดงจึงก้าวขึ้นไปเผชิญหน้ากับผู้เล่นตำแหน่ง Point Guard ของอีกทีม “ฝากตัวด้วยนะครับ” การินทักทายอีกฝ่าย
“ทางนี้ก็เช่นกัน” ชายที่ตัวสูงพอ ๆ กับการรินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“นักกีฬาเตรียมพร้อม” โค้ชอนันต์กล่าวก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงพร้อมกับส่งลูกบาสในมือขึ้นสู่อากาศก่อนจะถอยออกเพื่อเริ่มการแข่งขัน ทั้งการินและอีกทีม Jump เพื่อหมายชิงลูกบาสที่อยู่กลางอากาศและก็เป็นการินที่จับมันได้ เมื่อเท้าถึงพื้นการินก็เลี้ยงลูกอย่างชำนาญแม้จะมีคนมาขวางแต่การเล่นผสานของการินและผู้เล่นในตำแหน่ง Shooting Guard ของทีมทำให้สามารถหลบผู้เล่นอีกฝ่ายได้อย่างสบาย ๆ และลูกบาสก็มาอยู่ในมือของการินอีกครั้งก่อนจะทำการเลอัพส่งลูกลงห่วงเก็บสองแต้มอย่างสบาย ๆ
“ฝีมือของไอ้การินนี้มันดีจริง ๆ นะเนี่ย” รามกล่าวยิ้ม ๆ พร้อมมองดูการแข่งขันที่ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสนุก
“แต่ว่าทีมที่เราเจอต่อไปก็ไม่ใช่ง่าย ๆ นะยิ่งมีไอ้วุฒิที่เล่นในตำแหน่ง Point Guard อีก” ดีแลนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
“น่าพี่ดีแลน ไม่เป็นอะไรหรอกเห็นผมเป็นนักเวทย์แล้วคิดว่าร่างกายผมจะปวกเปียกหรือไงครับ” รามกล่าวกับดีแลนออกไปด้วยน้ำเสียวติดตลกนิด ๆ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็จริง”ดีแลนหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ การสนทนาของทั้งสองคนนั้นไม่มีใครได้ยินแม้แต่คนเดียวเพราะตอนนี้สายตากำลังโฟกัสไปที่การแข่งขันที่อยู่ในสนามเพราะตอนนี้คือเป็นการดวลกันระหว่าง S ของทั้งสองสี
“ไม่คิดว่ารุ่นพี่จะเปลี่ยนตัวมาแทนนะครับ” การินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หึหึ มั้นใจในฝีมือตัวเองก็ดีนะแต่ว่า…” ราวกับลมผ่านหน้าการินพร้อมกับลูกบาสที่อยู่ในมือของการินหายไปอยู่ในมือของอีกคน
ซวบ! ปรี๊ด! ป้ายสกอร์บอร์ดเปลี่ยนจาก 23-18 เป็น 23-20 “อย่าเหม่อเวลาแข่งซิ”
“….” การินยกมือของตัวเองขึ้นก็พบว่ามันกำลังสั่นอยู่ ไม่ใช้เพราะกลัวแต่ทว่ามันคือการสั่นสู้! “ขอบคุณที่สอนครับพี่ไมค์”
“ส่งลูกมาให้ผมด้วยนะครับ” การินหันไปกล่าวกับคนในทีมพร้อมกับลูกบาสได้กลับมาอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง การบินเดาะบอลสามครั้งก่อนจะใช้ความเร็วของตัวเองพุ่งไปเผชิญหน้ากับไมค์ผู้ขึ้นชื่อว่าอัฉริยะของทีมบาสเก็ตบอลของโรงเรียน ด้วยเพราะตอนม.4 การเล่นของเขาถล่มการแข่งขันบาสเกตบอลเยาวชนแห่งประเทศด้วยคะแนน 109-34 และปีนี้เป็นปีสุดท้ายในการเล่นบาสเก็ตบอลของเขา
ซวบ! “ผมเองก็มั้นใจในตัวเองพอสมควรอยู่นะครับ” การินยกยิ้มหันไปกล่าวกับไมค์ที่มีรอยยิ้มอยู่ที่มุมปาก
=========
YOU MAY ALSO LIKE
