Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 48 เข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬา [4]
[ยังไม่ได้เกลาคำ+ตรวจคำผิด]
เสียงของลูกบาสกระทบกับพื้นพร้อมเสียงหอบหายใจของนักกีฬาทั้งทีม เอสของทั้งสองทีมต่างผลัดกันรุกผละดกันรับทำคะแนนโดยมีคนอื่น ๆ ในทีมเป็นคนซับพอร์ทให้ทั้งสองทำแต้ม คะแนนบนสกอร์บอร์ดบ่งบอกได้ถึงความดุเดือดในการแข่งขันได้เป็นอย่างดี ปัง! ซวบ! เป็นฝ่ายไมค์อีกครั้งที่สามารถทำสามแต้มได้อย่างสวยงาม ทำให้คะแนนในตอนนี้สีแดงมี 43 คะแนน ตามหลังสีเหลืองที่ไมค์อยู่เพียง 2 คะแนนเท่านั้น
“เป็นเกมที่ดุเดือดเกินไปรึปลาาวครับรุ่นพี่” รามจ้องมองดูการแข่นขันไม่กระพริบตาเลยแม้แต่วิเดียว
“หึหึ ไอ้ไมค์ก็เป็นแบบนี้แหละพอแข่งทีไรก็เข้าโหมดจริงจังขึ้นมาทุกที แต่อาจเพราะว่าเจอคนที่มีฝีมือทัดเทียมกับมันก็ได้ มันถึงได้แสดงท่าทางสนุกแบบนั้นออกมา” ดีแลนกล่าวพร้อมยกยิ้มที่มุมปาก
รามเลิกสนใจก่อนจะหันไปชมการแข่งขันที่เข้าสู่โค้งสุดท้ายเพราะเวลาเหลืออีกเพียง 1 นาทีเท่านั้น ยิ่งเวลาใกล้หมดการแข่งขันก็ยิ่งดุเดือดขึ้นเช่นกัน ต่างผ่ายต่ามไม่ยอมอ่อนข้อให้กันเลยแม้แต่น้อย ปัง! “แย่แล้ว!” สีแดงที่คะแนนนำอยู่ 1 แต้มถ้าลูกดังกล่าวชู๊ตลงห่วงได้สำเร็จก็จะเป็นการปิดเกมทันที แต่อาจด้วยเพราะจังหวะหรืออะไรก็ตามแต่ทำให้การินนั้นชู๊ดกระมบกับแป้นบาสก่อนจะกระเด็นเข้ามือทีมสีเหลือง
“กลับไปกัน!” Center ของทีมสีแดงสั่งทีมทันทีแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
“ถือว่าทำได้ดี แต่ก็แค่นั้น..” ซวบ ปรี๊ด! เสียงนกหวีดโค้ขอนันต์ดังขึ้นหลังจากที่ลูกดังกล่าวลงห่วง
“จบการแข่งขัน! สีเหลืองเป็นฝ่ายชนะ!”
ตุบ! “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เหนื่อยสุด ๆ ไปเลยวุ้ย” การินนั่งลงไปที่พื้นอย่างหมดแรงพร้อมหัวเราะออกมาดังลั่น
“เป็นเกมที่ดี ถ้านายเล็งช้ากว่านี้อีก 0.01 ซิ ลูกนั้นอาจลงห่วงและสีแดงอาจเก็บชัยชนะไปแล้วก็ได้” ไมค์เลิกเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาพร้อมกล่าวกับการิน
“น่าเสียดายชะมัด นึกว่าผมจะได้แข่งกับเพื่อนของผมซะอีก เห้อ~” การินบ่นเป็นหมีกินผึ้ง
“หึหึ ไว้ฉันจะทดสอบฝีมือเพื่อนนายแทนก็แล้วกับ” ไมค์กล่าวพร้อมยื่นมือออกไป
“คร๊าบรุ่นพี่” การินยิ้มตอบรับพร้อมยื่นมือไปจับก่อนที่ไมค์จะออกแรงดึงตัวของการินขึ้น
“เอ้า ๆ แข่งจบแล้วก็ออกไปพวกกูจะได้แข่งต่อ” เสียงของวุฒิดังแทรกขึ้นพร้อมกับทีมสีเขียวเดินลงสนาม ทั้งไมค์และการินต่างมองท่าทางอวดดีนั้นด้วยสายตาที่รังเกียจ ปึก! “อย่าคิดว่ามีพ่อคุ้มหัวแล้วมึงจะทำกร่างยังไงก็ได้ ถ้ามึงล้มเมื่อไหร่กูซ้ำจมดินแน่” ไมค์เดินชนไหล่ของวุฒิและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ส่วนวุฒิได้แต่ยิ้มให้เท่านั้นส่วนภายในนั้นกำลังกัดฟันโกรธจัด ‘ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!’
รามที่นั่งอยู่บนอัศจรรย์ได้ยินหมดทุกคำพูด “รุ่นพี่ถ้าผมขอขยี้มันรุ่นพี่จะว่าไงมั้ยครับ” รามกล่าวถามคนข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มที่จ้องมองไปยังสนาม
“ก็อยากจัดอยู่เหมือนกัน สร้างศัตรูไว้ซะขนาดนี้คงอยู่ได้ไม่นาน หึหึ” ดีแลนพร้อมเลียริมฝีปาก
“งั้นไปวอร์มกันเถอะครับ ได้เวลาแข่งแล้ว” รามและดีแลนลุกขึ้นก่อนจะวอร์มอัพเบา ๆ พร้อมเดินเข้าสนาม
“ต่อไปเป็นการแข่งขันระหว่างสีเขียวและสีน้ำเงิน ระยะเวลาที่ใช้แข่ง…” ในขณะที่โค้ชอธิบายวุฒิก็ยกมือขึ้น
“ขออนุญาตครับโค้ช ผมขอเป็นแข่งเต็มแมทช์ 40 นาทีได้มั้ยครับ” วุฒิกล่าวด้วยความมั้นใจมเพราะทีมของเขาเป็นตัวเก็งที่จะได้เป็นตัวจริงแถยังเคยแข่งแบบเต็มแมทช์มาแล้วด้วย
“ไม่ได้! นี่คือการซ้อมถ้าเกิดมีการบาดเข็บขึเนมามันจะส่งผลต่อภาพรวมของทีมโดยตรง!” โค้ชอนันต์กล่าวเหตุผลออกไปทำไมโค้ชจะไม่รู้เป้าหมายของการขอในครั้งนี้ละ ทั้งรามและการินต่างเป็นรายชื่อที่อยู่ในใจของเขารวมถึงคนอื่น ๆ อีกสามสี่คน
“ชิ! ก็ได้ครับโค้ช” วุฒิกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจซักเท่าไหร่ ส่วนรามและดีแลนต่างมองไปที่วุฒิด้วยสายตทที่เย็นชาทำไมเขาจะไม่รู้ละการที่เจะเล่นทั้งหมด 4 ควอเตอร์ มันจะสร้างภาระให้กับร่างกายของนักกีฬาอย่างหนักถึงแม้จะมีเวลาพัก แต่หากเทียบกับการแข่งแมทช์ของสีแดงและสีเหลืองแล้วนั้นทำให้รู้ได้เลยว่าการแข่งขันในรอบนี้ก็ไม่ต่างกัน ทุนคนต้องใช้พลังงานอย่างเต็มที่ตั้งแต่ 1 วินาทีแรกที่จับลูกบาสอย่างแน่นอน
ปรี้ด!! “นักกีฬาทำความเคารพ” ทั้งสองสีต่างจับมือกันแม้จะดูเหมือนฝืน ๆ ไปบ้างระหว่างดีแลนและวุฒิที่ทั้งสองต่างเป็นกัปตันทีม
“นักกีฬาประจำตำแหน่ง ผู้เล่นตำแหน่ง Point Guard ออกมายืนตรงกลาง” รามและวุฒิที่ได้ยินก็วิ่งขึ้นมากลางสนามก่อนจะยื่นเผชิญหน้ากัน
“พร้อมนะ” โค้ชกล่าวถาม
“”พร้อมครับ/พร้อม”” ทั้งสองกล่าวมาพร้อมกันโค้ชที่ได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะโยนลูกบาสขึ้นกลางอากาศพร้อมกับเสียงนกหวีดที่ดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มการแข่งขัน
ทั้งรามและวุฒิต่างใช้แรงโดดเพื่อทร่จะได้ลูกบาสมาอยู่ในมือ “กร๊อดด” วุฒิกัดฟันเพราะตัวเขาสปริงตัวช้าไป 2 วิทำให้ในตอนนี้ลูกบาสอยู่ในมือของรามเรียบร้อยแล้ว
“ดีแลน!” รามส่งลูกบาสให้ดีแลนทันทีที่เท้าแตะพื้น ดีแลนที่ได้ยินเสียงรามพร้อมกับลูกบาสที่มาอยู่ในมือของเขา ดีแลนยกยิ้มขึ้นก่อนจะใช้สปีดของตัวเองวิ่งตรงข้างหน้า ทักษะการหลบหลีกของดีแลนนั้นคือเยี่ยมยอด “หึ! แผนกระจอก” ดีแลนในตอนนี้เดาะลูกบอลหลบมือของทั้งสามคนที่ล้อมดีแลนไว้ก่อนจะหมุนตัวและส่งบาสให้กับราม “กันไว้!!” วุฒิสั่งคนที่เผ้าใต้แป้นให้กันรามไว้อย่าให้ทำคะแนนได้ รามมี่เห็นความเร็วในการวิ่งมาแล้วก็ยิ้มเหี้ยม
“คิดจะชนกูใหืขาแพลงงั้นหรอ ฝันไปเถอะ” รามเดาะบอลพร้อมก้าวเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนกระโดดชู้ดลูกอย่างสวยงามเก็บสามแต้มแรกให้กับทีมสีน้ำเงิน
รามเท้าแตะพื้นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ส่วนคนที่วิ่งเข้ามาหมายชนรามก็เสียหลักล้มไป รามวิ่งไปรวมกับดีแลนก่อนจะแท๊กมือกับดีแลน “ชู้ดได้สวย”
“ธรรมดาครับ” รามกล่าวตอบพร้อมเตรียมตั้งรับอย่างเต็มที่
YOU MAY ALSO LIKE
