Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 49 เข้าค่ายเก็บตัวนักกีฬา [5]
[ยังไม่ได้เกลาคำ+ตรวจคำผิด]
ปรี้ด!! เสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขันแต่ไม่มีแม้แต่เสียงเชียร์หรือเสียงพูดคุยใด ๆ ออกมาทุกสายตาในสนามจ้องมองไปที่สกอร์บอร์ดเป็นสายตาเดียวกันคือ อึ้ง ตะลึง ตกใจ แม้แต่วุฒิเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าทีมของเขาจะแพ้ยับเยินขนาดนี้ บนสกอร์บอร์ดโชว์แต้มคะแนนระหว่างสีน้ำเงินและสีเขียวโดยสีน้ำเงิน102 แต้มและสีเขียว 32 แต้ม
“บัดซบเอ้ย!” วุฒิหัวเสียสบถออกมา แพ้ดีแลนยังพอได้แต่แพ้คนที่คิดว่ากระจอกเขารับไม่ได้! ทั้ง ๆ ที่ทรมเขาพยายามเล่นนอกเกมแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรอีกทีมได้เลย
“ใจเย็นไอ้วุฒิ ยังมีเวลาแก้แค้นอีกเยอะ กูได้ยินคืนนี้มันกับเพื่อนจะไปนั่งดื่มกันตอนนั้นจัดการพวกมันก็ยังไม่สาย”
“เออ!” วุฒิกล่าวจบก็เดินออกจากยิมทันทีส่วนโค้ชอนันต์ก็ได้แต่ส่ายหัวไม่ห้ามปรามแต่อย่างใดแม้ว่าการกระทำของวุฒิคือการกระทำที่เสียมารยาทแต่เขาก็ต้องการให้เด็กในทีมเติมโตขึ้นหากจมปลักอยู่กับชัยชนะชั่วครู่ชั่วคราว คิดว่าตัวเองมีฝีมือดีพอแล้วเมื่อนั้นคือจุดสิ้นสุดของการเป็นนักกีฬา
“เอ้า ๆ ไปอาบน้ำแล้วกลับโรงแรมกันได้แล้ว คืนนี้อิสระใครอยากไปไหนเต็มที่ ส่วนใครจะไปดื่มต้องรู้จักลิมิตของตัวเองด้วยแยกย้าย!” โค้ชอนันต์กล่าวจบก็เดินไปเก็บและเช็คอุปกรณ์ทันที ส่วนนักกีฬาก็ทำการคูลดาวน์ร่างกายก่อนจะไปอาบน้ำ แม้ว่าโค้ชไม่ได้สั่งก็ต้องจัดการตัวเองให้เรียบร้อย การออกกำลังการหรือเล่นกีฬาหากไม่คูลดาวน์ร่างกายทั้งก่อนหรือหลังเล่นมันอาจจะทำให้เกิดอาการบาดเจ็บได้
“ไอ้ราม โคตรเจ๋งเลยวะ โดยเฉพราะลูกที่หันหลังแล้วชู้ดน่ะทำได้ไงวะ” การินวิ่งเข้ามาถามไถ่รามทันทีหลังจากโค้ชปล่อยอิสระ
“ฟลุ๊คมั้ง ว่าแต่มึงจะไปแน่นะคืนนี้” รามกล่าวถามให้แน่ใจ
“เออ ปฏิเสธได้หรอวะเดี๋ยวถ้ากูไม่ไปด้วยแล้วใครจะแบกมึงกลับ” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย
“แต้งกิ้วเพื่อนเลิฟ มาให้หอมทีมา” การินทำท่าทะเล้น
“ออกไปไกล ๆ กูเลยไอ้เชี้ย! ขนลุกสัส ๆ ” รามทำท่าทางขนลุกชันสร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนที่กำลังคูลดาวน์ร่างกายอยู่รอบ ๆ
“ไปดื่มกันหรอ ถ้างั้นไปร้านเพื่อนพี่มั้ยรับรองสาวตรึมทั้งไทยทั้งเทศ” ดีแลนเสนอออกไปด้วยน้ำเสียวที่เจ้าเล่ห์
“….นี่พี่จะล่อลวงเด็ก 16 งั้นหรอครับพี่ดีแลน”รามหรี่ตามองดีแลนพร้อมกล่าวออกไปอย่างเจ็บจี๊ด
ดีแลนเดินมากอดคอรามและการิน “น่า ไม่มีอะไรหรอกแค่แต่ละคนเด็ด ๆ ทั้งนั้น เห้ย! ไม่ใช่ ๆ เหล้าดี ๆ ทั้งนั้นร้านของเพื่อนพี่”
“แน่ใจนะว่าเหล้ารุ่นพี่ เอาเถอะถึงยังไงคราวนี้รุ่นพี่ต้องจ่ายอยู่แล้วนิ หึหึ”รามกล่าว
“หา?”
“นั่นซิครับ มีผู้ใหญ่ใจดีเลี้ยงทั้งทีนี่หน่าต้องเอาให้คุ้ม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”การินกล่าวต่อราม
“เห้ย! ชิบหายแล้วกู!” ดรแลนที่เข้าใจบทสนทนาตะโกนออกไปด้วยความตกใจ ‘คงไม่กินกันเยอะหรอกมั้ง’ ดีแลนคิดในใจถึงแม้ว่าเขาจะมีเงินก็จริงแต่พ่อของเขาจำกับการใช้วงเงินในบัตรแค่ 20 ล้านต่อเดือนเท่านั้น
“ว่าไงครับรุ่นพี่ผู้จิตใจงดงามช่วยเลี่ยงเหล้ารุ่นน้อยผู้ยากแค้นหน่อยนะครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงติดอ้อน ๆ
“ทำแสบมากนะพวกเอ็ง เออ ๆ เลี้ยงก็เลี้ยง” ดีแลนกัดหันกล่าวออกไปในใจเขาอยากจะตะโกนต่อหน้าทั้งสองคนว่า ‘ยากแค้นพ่อง มีเงินใช้เยอะกว่ากูอีก เหอ ๆ’
“ขอบคุณคร๊าบ!! ปะไปอาบน้พกันดีกว่ามีคนเลี้ยงเหล้าคืนนี้แล้ว” การินอารมณ์ก่อนจะชวนรามไปอาบน้ำที่ห้องน้ำโรงยิม
“ไม่ไหว ๆ หึหึ” ดีแลนส่ายหัวก่อนจะเดินตามทั้งสองไป คนอื่น ๆ หลังจากคูลดาวน์ร่างกายเสร็จแล้วก็ตรงไปอาบน้ำทันทีก่อนจะพากันกลับโรงแรม
“โธ่เว้ย! ทำไมกูต้องแพ้แม่งทุกทางด้วยวะ!” วุฒิตะโกนออกไปด้วยความเคียดแค้นมือของเขาต่อยไปท่กำแพงอย่างแรงจนมันยุบลงไปเลือดสีสดค่อย ๆ ไหลออกมาจากหมัดนั้น
“คอยดูเถอะพวกมึงไม่ตายดีแน่!” วุฒิกัดฟันพูดออกมาไปด้วยอารมณ์ที่สุดแสนจะชิงชัง เขาไม่สนว่าจะเจอกับอะไรหรือแม้ว่าเขาจะตกตาย เขาก็ขอลากพวกมันไปลงนรกด้วยเหมือนกัน
วุฒิมองดูเลือดที่มือของตัวเองด้วยความเฉยชาก่อนจะเดินไปล้างเลือดที่ก๊อกน้ำ ใช้ผ้าเช็ดหน้าพันไว้ก่อนจะกลับโรงแรม ที่วุฒิกล้าทำร้ายตัวเองแบบนี้เพราะเขารู้ดีว่าผลจากการแข่งวันนี้เขานั้นหลุดการคัดเลือกเป็นตัวจริงแล้ว ไม่ต้องให้โค้ชอนันต์บอกทุกคนก็รู้
กลับมาที่รามและการินตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดหล่อสำหรับออกท่องราตรีในค่ำคืนนี้ “ไอ้รามกูดูดียังว๊ะ”
“เออ หล่อแล้วเพื่อนกูแค่ไปแดกเหล้ามึงจะแต่งหล่อไปม้อสาวหรอวะ” รามอดไม่ได้ที่จะแซะการินออกไปก็แค่ไปนั่งชิลที่ร้านทำอย่างกับจะไปออกเดทยั่งงั้น
“เออ กูไม่ได้หล่อเพอเฟคเหมือนมึงซักหน่อย”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าำอ้สัสกูไม่ง้อนะเว้ย ไปพี่ดีแลนรอนานแล้ว”
“เออ ๆ ” รามและการินเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วพวกเขาก็ออกจากห้องและลงไปที่ล๊อบบี้ของโรงแรม เมื่อลงมาถึงก็เห็นดีแลนนั่งคุยกับไมค์อยู่
“มาแล้วครับพี่ดีแลนหวัดดีครับพี่ไมค์” รามกล่าวทักทายออกไป
“อืม หวัดดีพี่ขอไปด้วยนะพอดีได้ข่าวว่ามีคนเลี้ยง”
“อ้าวไอ้ไมค์ เงินมึงก็มี แล้วเรื่องอะไรกูต้องออกใหมึงด้วยวะ” ดีแลนโวยทันที
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า กูพูดเล่นก็นั่นมันเป็นร้านกูกูคงไม่ใจร้ายกับเพื่อนหรอกว่ะ”ไมค์กล่าวด้วยน้ำเสียงขำขันกับท่าทางของดีแลนที่ปฏิเสธเสียงแข็ง
“เออ ไปเถอะหาไรกินก่อนเดี๋ยวเมากันเร็ว” ดีแลนตอบกลับก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเดินออกจากโรงแรม อาหารเย็มแน่นอนมาทะเลทั้งทีต้องพวกทะเลเผาแนานอนบวกกับน้ำจิ้มซีฟู้ดรสชาติจัดจ้าน ร้านที่พวกรามไปเจอนั้นอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไหร่ประมาณ 1 กิโลก็ถึงแล้ว เมื่ออาหารมาเสิร์ฟเรียกได้ว่าจัดเต็มจัดหนักกันเลยทีเดียว หลังจากที่กินข้าวกับเสร็จแล้วก็มีรถมารับถึงหน้าร้านซึ่งเป็นรถของไมค์
เวลา 6 โมงกว่าก็ถึงร้านนั่งชิวที่ไมค์เป็นเจ้าของ ลูกค้าภายในร้ายบ่งบอกได้เลยว่าร้านของไมค์เป็นที่นิยมแบบสุด ๆ มีทั้งนักท่องเที่ยวชาวไทยและต่างชาติ
“ช่วยเปิดที่นั่งตรงชั้นสองให้ด้วบ” ไมค์กล่าวกับพนักงานไป
“ได้ครับคุณไมค์ รบกวนคุณไมค์และเพื่อนตามผมมาเลยครับ” ทั้งหมดเดินตามพนักงานของร้านไปยังชั้นสอง “อยากสั่งอะไรสั่งำด้เลยมีทั้งเหล้าทั้งเบียร์” ไมค์กล่าวพร้อมทิ้งตัวนั่งลง
“ไอ้การินตามสบายกูกินได้หมด” รามกล่าวออกไป
“เออ ๆ มึงอย่าร่วงไปก่อนละ”
“ต้องถามมึงมากกว่า หึหึ”
YOU MAY ALSO LIKE
