Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 52 สิ้นสุดการเก็บตัว
ปัง! “แฮ่ก แฮ่ก ไอ้เอ็มรีบาวด์!” รามหันไปสั่งเพื่อนที่อยู่ใต้แป้นรอเพื่อชู้ดลูกบาสไม่ลงห่วงและก็เป็นอย่างนั้นเพราะรามก็ก่ะแรงในการชู้ดแรงไปนั่นเอง
“ไว้ใจกูได้!” เอ็มแสยะยิ้มก่อนจะกระโดดชิงลูกตัดหน้าอีกทีมส่งให้การินที่วิ่งมารออยู่เส้นรอบนอก
หมับ! “ส่งได้สวย” การินยกยิ้มก่อนจะกระโดดชู้ดสามแต้มสุดท้ายให้กับทีมลูกบาสลอยละลิ่วออกจากมือของการินลงห่วงอย่างสวยงานพร้อมกับที่เสียงนกหวีดของโค้ชดังขึ้นบ่งบอกได้ว่าหมดเวลาในการฝึกซ้อมฟอร์เมชั่น หลังจากเกิดเหตุแผ่นดินไหวโค้ชอนันต์ก็ตัดสินใจจะอยู่เก็บตัวถึงแค่วันอาทิตย์เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของนักเรียน การินหลังจากที่ตื่นขึ้นมาก็เกิดอาการแฮงค์ช่วงเข้า แต่การซ้อมจะเริ่มในช่วงบ่ายจึงทำให้ร่างกายของการินกลับมาสมบูรณ์พอดี
“ไอ้รามเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอวะเห็นได้ข่าวว่ามีแผ่นดินไหวด้วยนิ” การินกล่าวถามรามด้วยความสนใจ
“เออ เมื่อคืนมีแผ่นดินไหวโชคยังดีที่มันไม่ได้ไหวรุนแรงมาก ไปอาบน้ำกันเถอะเห็นว่าโค้ชมีเรื่องต้องแจ้งด้วยนิ”รามกล่าวออกไปอย่างเป็นธรรมชาติบวกกับผลของ Passive Skill ตอแหล ทำให้การแสดงของรามนั้นแนบเนียนแบบสุด ๆ แม้แต่ดีแลนยังต้องยกนิ้วให้กับรามเลยทีเดียว
“มารวมกันครบแล้วใช่มั้ย วันนี้โค้ชมีอยู่สองสามเรื่องต้องแจ้ง 1.นายวุฒิศักดิ์ ต้องเข้าโรงพยายาลด่วนเนื่องจากถูกคนลอบดักทำร้าย” เพียงแค่เรื่องแรกก็สร้างความตกใจให้ทุกคนในทีมเป็นอย่างมากเว้นเพียงแต่พวกของรามเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทีเฉยชา
“เงียบก่อน ส่วนเรื่องที่สองพรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับกันแล้วเพราะเหตุแผ่นกินไหวที่เกิดขึ้นอาจจะไม่ปลอดภัยกับนักเรียนเพราะงั้นตั้งแต่ตอนนี้จนถึงเวลา 11.00 น. ซึ่งเป็นเวลาเช็คเอาท์ของโรมแรมเป็นเวลาอิสระแต่อย่าดื่มจนมาวิ่งตอนเช้าไม่ได้เหมือนบางคนละ” โค้ชอนันต์กล่าวด้วยท่าทางขำขันส่วนคนที่โดนพากพิงก็เกาแก้มผิวปากแก้เขินสร้างเสียงหัวเราะให้คนในทีมได้เป็นอย่างดี “วันนี้แยกย้ายได้”
“ครับโค้ช!!” ทุกคนตอบรับเสียงดังฟังชัดก่อนจะแยกย้ายกันไป เวลานี้เป๋นเวลาบ่ายสี่กว่าซึ่เป็นเวลาที่แดดค่อนข้างจะร่มพอสมควร
“ไอ้รามไปเล่นน้ำกันมั้ย” การินกล่าวชวน
“เชื่อมึงเลย ขนาดมีข่าวแผ่นดินไหวยังจะไปเล่นน้ำทะเลอีก”รามส่ายหน้ากล่าวอย่างเอือม ๆ
“น่าเพื่อน ไอ้พวกนั้นก็ไปเล่นด้วยนะโว้ยเหลือแต่มีงนี่แหละที่ยังไม่ได้ให้คำตอบ” การินคาดคั้นรามให้ตอบตกลง
“เออ ๆ ได้กูไปเล่นด้วยงั้นกลับโรงแรมไปเปลี่ยนชุดเถอะ” รามกล่าวตัดบทตอบตกลงไปก่อนที่ทั้งหมดจะพากันไปเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำโดยมีเสื้อเชิ้ตใส่คลุมร่างกายไว้เวลาเดินไปยังชายหาดเมื่อถึงชายหาดก็เป็นการินคนแรกที่กระโดดลงทะเลทำให้น้ำเข้าปากเต็ม ๆ สุดท้ายก็ต้องขึ้นมาอ้วกบนหาดการกระทำดังกล่าวสร้างดสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี
การเล่นน้ำของพวเขาเต็มไปด้วยความสนุกสนานกลุ่มของรามตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าวสาวแท้สาวเทียมได้เป็นอย่างดี ส่วนบางคนที่เป็นสาววายเมื่อเห็นการเล่นแบบถึงเนื้อถึงตัวและดูรุนแรงทำให้เกิดอาการจิ้นอย่างรุนแรง อาจเป็นเพราะหน้าตาของพวกรามด้วยที่ดูดีราวกับดารานายแบบ หุ่นก็ดีโดยเฉพราะรามและการินที่ซิกแพคขึ้นเป็นลอนเห็นได้อย่างชัดเจน
ตอนเย็นราม การิน เอ็ม นิวและการณ์ เดินออกไปหาไรกินข้างนอกกันโดยเป็นร้านทะเลเผาใกล้ ๆ โรงแรม เมื่อมาถึงรามก็สั่งปูไข่เผา ปูม้านึ่ง กุ้งก้ามกรามเผา ปลาเผา หมึกกล้วยนึ่งมะนาว ปูผัดผงกะหรี่ กุ้งแช่น้ำปลา หอยแครงลวก ผัดสะตอกุ้งสด และอื่น ๆ อีก และที่ขาดไม่ได้คือน้ำจิ้มซีฟู้ดรสชาติจัดจ้านแซ่บ! มาทานคู่กันด้วย ระหว่างที่รออาหารสายตาของพวกรามก็เห็นโค้ชอนันต์เดอนมากับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่คงไม่ใช้ผู้หญิงทั่วไปแน่ ๆ เพราะสายตาของโค้ชที่มองไปยังเธอมีแววตาที่รักใคร่เป็นห่วงเป็นใยเป็นอย่างมาก และที่สำคัญคือท้องของผู้หญิงคนนี้นเหมือนคนอ้วนแต่หุ่นหรือร่างกายของเธอไม่ใช่อย่างนั้นเลย ไม่ต้องให้โค้ชมาพูดก็รู้ได้ว่าหญิงสาวคนนั้นคือภรรยาของโค้ชอนันต์ที่กำลังตั้งครรภ์อยู่
“โค้ช! ทางนี้ครับ” การินที่เห็นว่าโค้ชอนันต์กำลังมองหาที่ว่างในร้านอยู่ซึ่งมันไม่มีเลยจึงตะโกนเรียกออกไป เพราะที่นั่งของพวกเขายังเหลืออยู่สองที่พอดี
โค้ชอนันต์ที่เห็นนักกีฬาของเขาพร้อมกับที่นั่งว่างอยู่สองที่จึงค่อย ๆ พยุงภรรยาเดินไปยังโต๊ะของพวกราม “ไง สั่งอะไรไปรึยัง” โค้ชอนันต์กับภรรยาที่เดินมาถึงก็กล่าวถามออกไปทันที
“สั่งไปแล้วครับ ว่าแต่นั้นภรรยาอาจารย์ใช่มั้ยครับเนี่ยสวยมากเลยนะครับ” คนที่โดนชมยิ้มให้อย่างอบอุ่น
“เห้! นี่เมียโค้ชนะเว้ยหวงนะบอกให้” โค้ชอนันต์แกล้งดุพวกของรามพร้อมอ้อมไปกอดภรรยาเอาไว้พร้อมเอาคางเกยไหล่ของภรรยาเบา ๆ และใช้มือลูบท้องที่นูนออกมาด้วยความอ่อนโยน
เพรี้ย! “คุณก็ หัดอายเด็กบ้างซิ” ภรรยาตีไปที่แขนแกร่ง ๆ ของโค้ชอนันต์เบา ๆ ก่อนจะหน้าแดงพูดออกไป
“โอ้ย! โค้ชครับหวานเกินไปแล้ว เชิญครับนั่งตามสบายเลยพวกผมสั่งไปก่อนหน้านี้แล้ว” รามลุกขึ้นก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้ภรรยาของโค้ชอนันต์นั่งโดยแอบร่ายเวทย์ให้นั่งได้สบายลงไปด้วย สำหรับคนท้องสิ่งหนึ่งที่ต้องระวังเลยคือการนั่งกดทับเพราะมันอาจทำให้เกิดอาการปวดได้
ทั้งหมดนั่งคุยกันไปได้ซักพักอาหารก็เริ่มทยอยมาเสริ์ฟ เอ็มถามภรรยาของโค้ชไปว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ซึ่งก็ได้คำตอบว่าเป็นห่วงสามีนั่นเอง ส่วนสายตาของโค้ชอนันต์ก็กรุ่มกริ่มหวานไม่อายลูกศิษย์ของเขาเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนาน อาหารต่าง ๆ เริ่มหมดไปทีละอย่างโดยเฉพาะปลานึ่งมะนาวหมดไปถึงสองจานแล้วด้วยฝีมือของภรรยาโค้ขอนันต์คนเดียว ต้องเข้าใจว่าคนท้องต้องกินเยอะเป็นสองเท่าเพื่อให้มีสารอาหารที่เพียงพอเลี้ยงลูกน้อยที่อยู่ในท้องนั่นเอง
“โอ้ย! อิ่มสุด ๆ กินต่อไม่ไหวแล้ว” นิวนอนพิงพนักเก้าอี้ลูบท้องตัวเอง
“น่าเกียจนิว ผู้ใหญ่ก็อยู่ยังทำท่าทางแบบนั้นออกมาได้นะ” เอ็มตินิวออกไปโดยพยามไม่ใช้คำหยาบเพราะมีคนท้องอยู่ด้วย
“คิก คิก คิก น้าไม่ถือหรอกจ่ะ” ภรรยาของโค้ชอนันต์ใช้มือของตะวเองปิดปากหัวเราะเบา ๆ
“พี่ครับเช็คบิลครับ” รามตะโกนเรียกพนักงานเพื่อเก็บเงินเพราะดูเหมือนทุกคนจะอิ่มกันแล้ว
“นี่ครับ” พนักงานยื่นถาดมาให้รามดู รามอ่านรายละเอียดทวนรายการอาหารที่สั่งก่อนจะจ่ายเป็นเงินสดออกไป “ไปเถอะครับเรียบร้อยแล้ว” รามกล่าวก่อนจะลุกขึ้นเป็นคนแรกส่วนคนอื่น ๆ ต่างอยากทราบค่าอาหารแต่ว่ารามไม่ยอมพูดเพียงแต่บอกว่า”มื้อนี้เรากับการินเลี้ยงเอง”แม้แต่ภรรยาของโค้ชอนันต์ต้องการจะจ่ายให้รามก็ยังปฏิเสธ
และมื้อนี้ก็จบลงด้วยการที่พวกของรามแยกย้ายกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมส่วนโค้ชอนันต์และภรรยาก็กลับห้องพักของพวกเขาเองเช่นกัน
YOU MAY ALSO LIKE
