Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 59 ปาร์ตี้
รามเดินลงมาจากชั้นสามก็ตรงไปที่เคาน์เตอร์ทันที เมื่อพนักงานหูกระต่ายเห็นรามก็รีบมาสอบถามเรื่องราวทันที “เป็นยังไงบ้างคะ ท่านราม”
“อ๋อ เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ แล้วก็มาสเตอร์ให้เอาใบนี้มาให้คุณด้วย”รามกล่าวพร้อมยื่นใบให้กับเจ้าตัวไป
“อ่าห์ ยินดีด้วยนะคะ ท่านรามได้เลื่อนระดับนักผจญภัยสองขั้นค่ะ” รามที่ได้ยินก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ ตามกฏแล้วการจะเลื่อนระดับได้ต้องทำภารกิจเพื่อให้ได้รับแต้มเพียงพอต่อการทดสอบเลื่อนขั้นแต่ทว่ารามกลับได้รับการเลื่อนขั้นโดยไม่มีการทบสอบอะไรเลย แถมภารกิจยังรับทำไปเพียงภารกิจเดียวด้วย
“ท่านรามขอบัตรนักผจญภัยด้วยค่ะ”พนักงานเมื่อเห็นรามแล้วยังนิ่งอยู่จึงกล่าวออกไปเพื่อให้รามหลุดออกจากความคิดของตัวเขาเอง
“อ่ะ ครับ” รามหลุดจากความคิดก่อนจะเอาบัตรนักผจญภัยออกมาจากช่องเก็บของแล้วยื่นให้อีกฝ่ายไป “นี่ครับบัตรนักผจญภัย”
“รบกวนรอซักครู่นะคะ” ว่าแล้วพนักงานสาวหูกระต่ายก็ทำการอัพเกรดระดับบัตรนักผจญของรามอยู่ครู่หนึ่ง ระหว่างรอรามก็มองหาภารกิจที่กระดานภารกิจ
“โย่ หน้าใหม่เป็นไงบ้างภารกิจ” รามหันมองไปตามเสียงก็พบกับชายที่เน็บดาบใหญ่ไว้กลางหลัง ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองรามด้วยแววตาที่สนใจ
‘ถ้าจำไม่ผิดคนนี้น่าจะชื่อไพร์คซินะ’ รามคิดในใจก่อนจะกล่าวทักทายอีกฝ่ายออกไป
“ครับคุณไพร์ค ว่าเต่มารับภารกิจงั้นหรอครับ” รามกล่าวถามด้วยความสุภาพ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า พูดกับข้าไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้” ไพร์คหัวเราะลั่นพร้อมตบไปที่หลังรามอยากแรก แต่มันก็ไม่ได้สะทบสะเทือนเลยแม้แต่น้อย
“ผมชินแบบนี้มากกว่าน่ะ แหะ ๆ ” รามหัวเราะแห้ง ๆ ตอบอีกฝ่ายไป
“ตายจริงมิทราบว่าคุณป่าเถื่อนจะชวนเด็กเข้าปาร์ตี้งั้นหรือคะ” ทั้งรามและไพร์คมองไปตามเสียงก็พบกับหญิงสาวที่มีท่างทางสูงศักดิ์กำลังยกชาจิบดื่มพร้อมทั้งมองมายังพวกตน
“ใครอะครับคุณไพร์ค” รามกระซิบถามคนข้าง ๆ
“อย่าไปยุ่งดีกว่าเห็นอย่างนั้นนะ ยัยนั่นถึกยิ่งเสียกว่าข้าอีก อ๊ะจ๊าก!!” ยังไม่ทันที่ไพร์คจะเผา เฮ้ย! นินทาเสร็จก็โดนไฟที่ไม่รู้มาจากไหนเผาก้นของเขา ส่วนรามนั้นร่ายเวทย์ป้องกันทันตั้งแต่แรกแล้ว
“โอ้ย! ยัยบ้าร่ายเวทย์มาได้นะเธอ!” ไพร์คหันไปถะลึงตาให้หญิงสาวที่นั่งอยู่
“หึ! ดิฉันมีชื่อแอเรียลช่วยเรียกให้ถูกด้วยค่ะ” แอเรียลปลายตามองไพร์คก่อนจะวางถ้วยชาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมาทางพวกเขา
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ดิฉันขอแนะนำตัวอีกครั้งนะคะ ดิฉันชื่อแอเรียล วินตันเฮล” แอเรียลโค้งตัวให้รามราวกับหญิงผู้สูงศักดิ์
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” รามเอามือทาบอกก่อนจะโค้งตัวของตนเองเช่นกันก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่าย
“ชิ! ว่าแต่เธอมีเรื่องอะไรถึงมาขัดการพูดคุยของพวกข้า” ไะร์คกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
แอเรียลยิ้มก่อนจะกล่าวจุดประสงค์ของเธอ “ดิฉันเพียงต้องการเชิญคุณรามเข้าร่วมปาร์ตี้ด้วยก็เท่านั้นเองค่ะ และก็นายด้วยนายป่าเถื่อน”
“ทำไมมันไม่ยุติธรรมเลยฟร๊ะ!!” ไพร์คกู่ร้องตะโกนออกไปพร้อมไปนั่งกัดผ้าเช็ดหน้าที่มุมหนึ่งของอาคาร
“เอ่อ….แล้วทำไมถึงเป็นผมละครับ” รามกล่าวถามด้วยความสงสัย
“ดิฉันมีความถนัดด้านเวทย์ที่สูงและก็พอดีดิฉันบังเอิญรับภารกิจหนึ่งตอนแรกดิฉันก็จะทำเพียงคนเดียวแล้วละคะ แต่ถ้าไม่ติดที่ว่าเป็นดันเจี้ยนบังคับต้องเข้าไปอย่างน้อยสามคนดิฉันก็คงไม่มาขอร้องพวกคุณหรอกค่ะ” แอเรียลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน
“แล้วดันเจี้ยนนั่นมีชื่อว่าอะไรงั้นหรอ” ไพร์คในตอนนี้ไม่มีอาการล้อเล่นอีกแล้วแต่กลับกันเป็น้ำเสียงที่จริงจังเป็นอย่างมาก
“งั้นไปคุยรายละเอียดกันก่อนดีกว่านะคะ” แอเรียลกล่าวตัดบท รามอยากจะถามอะไรออกไปแต่ก็โดนเสียงของพนักงานสาวหูกระต่ายเรียกเขาเสียก่อน รามจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์ทันที
“นี่ค่ะบัตรนักผจญภับของท่านราม ในตอนนี้ท่านรามสามารถรับภารกิจได้ตั้งแต่ระดับ C ถึง E นะคะ” พนักงานสาวกล่าวจบก็ยื่นบัตรนักผจญภัยคืนราม
รามรับมาก่อนจะมองดูบัตรแล้วก็อดยิ้มออกไปได้ก่อนจะขอตัวไปคุยเรื่องดันเจี้ยนที่แอเรียลต้องการที่จะเคลียร์ให้ได้ เพราะฟังจากน้ำเสียงแล้วเธอจริงจังกับดันเจี้ยนนี้มาก
“งั้นไปหาร้านอาหารกินกันฉันพอรู้ร้านอร่อย ๆ อยู่” ไพร์คกล่าวชักชวน
“อืม…หวังว่าคงจะรสชาติดีอย่างที่นายบอกนะ” แอเรียลกล่าวตอบรับไปแต่ทว่ารามนั้นกลับหน้าซีดเผือก ก็เข้าใจอยู่ว่าอาหารของที่นี่มันเป็นยังไงขนาดอาหารเช้าของอาราสยังเป็นแบบนั้น แล้วอาหารปกติละมันจะเป็นยังไงกัน
“เอ่อ…ก็ได้ครับ” รามกล่าวตอบแบบจำใจ และก็เป็นอย่างที่รามคาดเดาอาหารของร้านนั้นแม้จะเป็นร้านหรูแต่กลับมีรสชาติเพียงแค่เค็มและหวานเท่านั้น ไม่มีรสชาติอูมามิเลย เนื้อย่างก็เป็นเนื้อแห้ง ๆ ที่โรยเกลือเท่านั้นแถมยังเหนียวมากด้วยหากคนฟันไม่แข็งแรงคงได้เคี้ยวเอื้อนเหมือนโคแน่ ๆ
“ไม่ไหวแล้วโว้ย!!” รามลุกขึ้นตะโกนดังลั่นห้องส่วนตัวจนไพร์คและแอเรียลตื่นตกใจ
“เอ่อ…อาหารไม่ถูกปากหรือ” ไพร์คกล่าวถามราด้วยใบหน้าที่ยากจะคาดเดา เพราะว่าร้านนี้คือร้านอาหารที่ดีที่สุดสำหรับเหล่านักผจญภัยแล้ว
“เห้อ~ ช่างเถอะผมขอตัวครู่หนึ่ง” รามกล่าวจบก็ออกจากห้องส่วนตัวไปข้างล่างทันทีพนักงานเมื่อเห็นท่าทางของรามจึงกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มเติมรึปล่าวคะ”
“ไม่ครับ พอดีผมขอเช่าห้องครัวได้มั้ยครับ”
“เอ่อ…ขอปรึกษากับผู้จัดการก่อนนะคะ” ไม่นานพนักงานสาวก็เดิมมาหารามด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีก่อนจะกล่าวขออภัยรามออกไป
“ไม่เป็นไรครับ” รามกลับขึ้นไปที่ห้องทานอาหารก่อนจะกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “อย่าว่าผมเรื่องมากนะครับ อาหารพวกนี้มันไม่อร่อยเลย ผมขอตัวไปหาที่ทำอาหารของผมกินเองก่อนแล้วกัน”
“เดี๋ยวซิข้าขอไปด้วย แล้วเจ้าจะไปทำอาหารที่ไหนงั้นรึ” ไพร์คกล่าวถามราม
“อืม….ผมเจอร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่แต่ไม่มีคนเข้าเพราะงั้นไปขอเช่าครัวที่นั่นใช้ก็ไม่เสียหายเท่าไหร่”
“ถ้างั้นดิฉันก็ขอไปด้วยนะคะ ความจริงอาหารของที่นี่ก็ถือว่าอร่อยแต่อาจจะไม่ถูกใจคุณรามเท่าไหร่” ทั้งสองคนตกลงตามรามไปที่ร้านอาหารแห่
งนั้นในระหว่างทางลงจากชั้นสองพนักงานสาวคนเดินก็มองพวกรามด้วยสายตาขอโทษ ราใเพียงยิ้มให้เท่านั้นก่อนจะวาง 2 เหรียญทองไว้ที่เคาน์เตอร์”ไม่ต้องทอน” ก่อนรามจะเดินออกไปทันที ทั้งไพร์คและแเรียลต่างสงสัยกับท่าทางของรามแต่ก็ไม่ถามออกไป
YOU MAY ALSO LIKE
