Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 220 ใช้กำลังจัดการ

“ข้าก็แค่… ใช้ไข่มุกเขตแดนมายาสร้างเขตแดนมายาที่ตัดขาดจาก
โลกภายนอกขึ้นมาเท่านั้นเอง พวกเราจะมีเวลาพูดคุยกันอย่างเหลือเฟือ
โดยไม่มีใครเข้ามารบกวน มีเพียงนักสู้ขั้นปราณปลายฟ้าเท่านั้นที่จะ
สามารถรับรู้ถึงเขตแดนมายานี้ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหมิง จิตใจของโอวหยางตี๋ฮัวก็เต็มไปด้วย
ความสิ้นหวัง มีเพียงแค่นักสู้ขั้นปราณปลายฟ้าที่สามารถมองเห็นและ
ทำลายเขตแดนนี้ได้!
แม้แต่ในหุบเขาเจ็ดแก่นแท้ ไข่มุกเขตแดนมายาก็ยังเป็นยิ่งล้ำค่าและ
หาได้ยากยิ่ง หลินหมิงมีไข่มุกเขตแดนมายาได้อย่างไรกัน?!
“เจ้าต้องการอะไร?” โอวหยางตี๋ฮัวกล่าว การที่หลินหมิงกล้าเดินทาง
มาหาพวกเขาเช่นนี้ หลินหมิงต้องมั่นใจกว่าสามารถสังหารพวกเขาได้
อย่างแน่นอน
“ข้าต้องการอะไรงั้นรึ? สิ่งที่ข้าต้องการก็คือชีวิตของเจ้ายังไงล่ะ ข้า
สร้างเขตแดนมายานี่ขึ้นมาเพื่อสังหารเจ้าและทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้ง
ไป จะไม่หลงเหลือร่องรอยหลักฐานใดใดที่เชื่อมโยงมาถึงข้าได้”
“หึ! ฝันไปเถอะ!” โอวหยางพุ่งไปออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้พุ่งเข้า
มาหาหลินหมิง แต่เขาพุ่งไปหาม่านพลังเขตแดนมายา
“ดาบพรากอัฐินิรันดร์!”
พลังปราณทั่วทั้งร่างกายถูกส่งไปที่ดาบของเขา ดาบของโอวหยาวได
ฮัวเปล่งแสงสีขาวออกมา เขาใช้ดาบแทงเข้าไปที่ม่านพลังเขตแดนมายา
อย่างรุนแรง!
หลินหมิงเคยเห็นวิชานี้มาก่อน ซางกวนยู่ก็เคยใช้มัน มันคือวิชาที่
ทรงพลังที่สุดของเคล็ดบ่มเพาะ ‘ทัณฑ์สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์’ ขั้นแรก
“เสียเวลาเปล่า” หลินหมิงกล่าวออกมา เขายืนมองดูโอวหยางตี๋ฮัว
พยายามทำลายเขตแดนมายาของเขา
เปล้ง!!!
แสงสีขาวของดาบจางหายไป ดาบของโอวหยางตี๋ฮัวสั่นสะเทือน
อย่างรุนแรงราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มือของเขามีเลือดซึมออกมา
แต่ม่านพลังเขตแดนมายากลับไม่มีร่องรอยความเสียหายเกิดขึ้นเลย
แม้แต่น้อย!
จิตใจของโอวหยางตี๋ฮัวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง สิ่งที่หลินหมิงพูด
เป็นความจริง หากไม่ใช่นักสู้ขั้นปราณปลายฟ้า ก็คงไม่สามารถทำลาย
เขตแดนมายาได้!
“ข้าบอกเจ้าแล้ว มีเพียงนักสู้ขั้นปราณปลายฟ้าเท่านั้นที่จะสามารถ
ทำลายเขตแดนมายาได้ จงยอมรับชะตากรรมของเจ้าซะ วันนี้จะเป็นวัน
ตายของเจ้า!”
หลินหมิงแตะที่แหวนมิติของเขา และดึงหอกยาว 9 ก้าว 9 นิ้ว
ออกมา เพียงแค่ได้เห็นหอกอ่อนปราณคลั่งเล่มนี้ เหล่าศัตรูของเขาก็ตัว
สั่นและหวาดกลัวจนไม่กล้ากระดิกตัว!
โอวหยางตี๋ฮัวมองไปที่หลินหมิงและกล่าว “หลินหมิง เจ้าอย่าบังคับ
ข้า ข้ามีวิชา ‘ดาบสังเวยวิญญาณ’ อยู่ วิชานี้จะทำลายระดับการฝึกฝน
ของข้าเพื่อแลกกับพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ หากข้าใช้มันเจ้าต้องตายอย่าง
แน่นอน!
โอวหยางตี๋ฮัวคำรามออกมา ชุดผ่าไหมของเขาฉีกขาดเผยให้เห็นชุด
เกราะสีทองม่วงที่เขาใส่อยู่ นี่เป็นชุดเกราะระดับมนุษย์ ชั้นสูง!
โอวหยางตี๋ฮัวจับดาบและตั้งท่าพร้อมจะต่อสู้ ดาบของเขาเปล่งแสง
แห่งความชั่วร้ายออกมา!
หลินหมิงหัวเราะและกล่าว “สมแล้วที่เป็นหลานของผู้อาวุโสแห่งหุบ
เขาเจ็ดแก่นแท้ ทั้งดาบและชุดเกราะของเจ้าต่างก็เป็นอุปกรณ์ระดับ
มนุษย์ชั้นสูง แต่อีกไม่นานสมบัติเหล่านั้นก็คงจะกลายมาเป็นของข้าแล้ว”
“สามหาว!” โอวหยางตี๋ฮัวตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ทันใดนั้นร่าง
ของเขาก็หายไปจากตำแหน่งเดิม และมาปรากฏตัวอยู่ข้างๆหลินหมิง
พร้อมกับดาบที่ฟันไปที่คอของหลินหมิง!
“ดาบผ่าวายุ!”
ดาบของโอวหยางตี๋ฮัวฟาดฟันไปที่คอของหลินหมิงอย่างรวดเร็ว!
หลินหมิงหัวเราะออกมา เพียงแค่การโจมตีจากนักสู้นั้นผสานชีพจร
ช่วงกลาง เขาไม่จำเป็นต้องใช้วิชาต่อสู้เลยแม้แต่น้อย เขาจับหอกและ
ตวัดไปรับดาบของโอวหยางตี๋ฮัวเอาไว้!
ในด่านทดสอบแห่งชีวิตและความตาย เขาได้รับพลังที่เพิ่มพละกำลัง
ของเขา ทำให้ร่างกายของเขามีพละกำลังสูงขึ้นอย่างมาก!
แม้จะไม่ใช้วิชาหรือทักษะต่อสู้ใดใด การโจมตีของเขาก็มีพละกำลัง
กว่า 10,000 จิน!!
ปัง!
โอวหยางตี๋ฮัวรู้สึกราวกับว่าดาบของเขากำลังปะทะกับภูผาอัน
แข็งแกร่ง แรงจากการปะทะทำให้ร่างของเขากระเด็ดไปกลางอากาศและ
กระอักเลือดออกมา กระดูกซี่โครงเขาหักไปหลายซี่จากการปะทะในครั้ง
นี้!
“ปราณลื่นไหลดุจแพรไหม!” เส้นใยพลังปราณทั้ง 5000 เส้น
สั่นสะเทือนและส่งพลังปราณที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงไปที่หอกอ่อน
ปราณคลั่งของเขา หลินหมิงพุ่งไปหาโอวหยางตี๋ฮัวที่กำลังลอยอยู่กลาง
อากาศและใช้หอกแทงไปที่ไหลขวาของเขา!
“อ๊ากก!”
การโจมตีในครั้งนี้ทำให้กระดูกไหลขวาของเขาหัก!
โอวหยางตี๋ฮัวกระเด็ดลงไปบนพื้นและกระอักเลือดออกมา เขาค่อยๆ
ประคองตัวขึ้นมา จากนั้นเขาก็พ่นลูกประคำ 2 เม็ดออกมาจากปาก
ลูกประคำเหล่านั้นพุ่งไปหาหลินหมิงอย่างรวดเร็ว!
“ประคำปีศาจงั้นรึ?”
หลินหมิงหัวเราะ ประคำปีศาจที่ซางกวนยู่มีก็คงได้รับมาจากโอวห
ยางตี๋ฮัว แต่เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโอวหยางตี๋ฮัวจะเก็บประคำปีศาจ
เอาไว้ในปากของตนเอง
“วิถีแห่งลม!”
หลินหมิงโบกมือเล็กน้อย ทันใดนั้นแรงลมระลอกใหญ่ก็พัดประคำ
ทั้งสองเม็ดขึ้นไปบนฟ้า!
ปัง! ปัง!
ประคำปีศาจทั้งสองเม็ดระเบิดพร้อมกันอยู่บนท้องฟ้า แต่การระเบิด
ของมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อพวกเขาที่ยืนอยู่ข้างล่างเลยแม้แต่
น้อย!
“ข้าจะเดิมพันด้วยพลังทั้งหมดของข้า! วิชาดาบสังเวยวิญญาณ!!!”
โอวหยางตี๋ฮัวใช้มือทุบที่หน้าอกของเขาและพ่นเลือดลงไปบนดาบ จาก
นั่นดาบของเขาก็เปล่งแสงสีแดง เลือดที่ตกลงไปบนดาบค่อยๆก่อตัวเป็น
หัวกระโหลกสีแดงและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆราวกับลูกโป่ง!
เพียงไม่กี่อึดใจกระโลกนั่นก็มีขนาดใหญ่กว่า 10 ก้าว มีจิตสังหารอัน
ชั่วร้ายแผ่ออกมาจากกระโหลกสีแดงนั่น!
หลังจากที่โอวหยางตี๋ฮัวเรียกกระโหลกนั่นออกมา เขาก็ดูอ่อนเพลีย
ราวกับคนเสียเลือดมาก นี่เป็นวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา การใช้วิชานี้
ทำให้เขาสูญเสียการฝึกฝนไปถึง 20% เขาอาจจะต้องใช้เวลาเป็นปีๆเพื่อ
ฝึกฝนจนกลับมามีการฝึกฝนขั้นผสานชีพจรช่วงกลางเช่นเดิม
“ตายไปซะ! เมื่อกระโหลกสังเวยวิญญาณประกฏออกมา มันจะไม่มี
วันดับสลายไปจนกว่ามันจะสังหารศัตรูทั้งหมดของผู้เป็นนายได้” โอวห
ยางตี๋ฮัวพูดออกมาอย่างยากลำบาก ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกับผีดิบ
เมื่อหัวกะโหลกลอยมาทางเขา เขาก็ชูนิ้วชี้ขึ้นมา ทันใดนั้นเข็มเหล็ก
ที่ถูกสลักเป็นรูปมังกรวารีขดตัวด้วยสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งมังกรวารีสายฟ้า
ก็ปรากฏขึ้นบนปลายนิ้วชีของเขา
เข็มเหล็กขนาดเล็กนี้มีความยาว 2 นิ้ว และมีรอยสลักรูปมังกรวารี
ขดตัวพันอยู่ 9 รอบ บนรอยสลักรูปมังกรวารีขดคือมังกรวารีม่วงสายฟ้า
ศักดิ์สิทธิ์ แม้จะเป็นแค่รอยสลักที่สลักด้วยสายฟ้าสีม่วง แต่มันก็ดูราวกับ
ว่ามีมังกรขดตัวอยู่บนเข็มจริงๆ
หัวกะโหลกสังเวยวิญญาณพุ่งมาหาเขาอย่างรวดเร็ว มันอ้าปาก
เตรียมที่จะกินหลินหมิงเข้าไป!
หลินหมิงยิ้มออกมา เขาไม่ได้เคลื่อนไหวออกไปจากตำแหน่งเดิมเลย
แม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ตวัดปลายนิ้วชี้ของเขาลงมา
ฟู่!
เข็มเหล็กลายมังกรขดควงสว่านอย่างรวดเร็วอยู่บนปลายนิ้วชี้ของ
หลินหมิง ด้วยลวดลายมังกรวารีม่วงที่ขดอยู่บนเข็ม 9 รอบ ทำให้เข็มทั้ง
เล่มกลายเป็นเข็มสีม่วงเมื่อควงสว่าน ทันใดนั่นเข็มสายฟ้าสีม่วงก็พุ่งไปหา
กระโหลกสังเวยวิญญาณอย่างรวดเร็ว!
ฟุบ!
เข็มสายฟ้าสีม่วงเจาะทะลุผ่านกระโหลกสังเวยวิญญาณไปอย่าง
ง่ายดายราวกับทะลุผ่านกระดาษแผ่นบางๆ สายฟ้าสีม่วงอันแข็งแกร่ง
แทรกแซงเข้าไปในกระโหลกสังเวลวิญญาณและทำลายมันจากภายใน!
กระโหลกสังเวยวิญญาณบิดเบี้ยวและมีสายฟ้าสีม่วงทะลักออกมา
จากร่างกายของมัน มันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะแตก
สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน!
เหล่าวิญญาณและภูติผีจะพ่ายแพ้ต่อธาตุสายฟ้า หากมีพลังสายฟ้า
อยู่ละก็ การจะเอาชนะภูติผีหรือวิญญาณที่แข็งแข็งกว่าเล็กน้อยก็ไม่ใช่
เรื่องยาก!
ยิ่งไปกว่านั้นสายฟ้าของเขาไม่ใช่สายฟ้าธรรมดาๆ เข็มเหล็กของเขา
เป็นถึงสายฟ้าประจักษ์ที่ก่อกำเนิด เป็นรูปร่างวัตถุขึ้นมาจากจิตวิญญาณ
สายฟ้าของเขา และเข็มเหล็กนั่นยังถูกเสริมพลังด้วยมังกรวารีม่วงสายฟ้า
ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นจิตวิญญาณสายฟ้าระดับพิภพ นอกจะระดับพลังจะสูง
กว่าอย่างเหนือชั้นแล้ว ธาตุสายฟ้ายังชนะทางวิญญาณอีกด้วย เป็น
ธรรมดาที่เข็มสายฟ้าสีม่วงของเขาจะสามารถเอาชนะกระโหลกสังเวลวิญ
ญาณของโอวหยางตี๋ฮัวได้อย่างง่ายดาย!
หลินหมิงสะบัดนิ้วชีเล็กน้อย ทันใดนั้นเข็มสายฟ้าสีม่วงก็พุ่งกลับไปที่
นิ้วชี้ของเขาและหายวับไป!
เมื่อโอวหยางตี๋ฮัวเห็นกระโหลกสังเวยวิญญาณกลายเป็นเถ้าถ่าน
เขาก็ตกตะลึงอย่างมาก วิชานี้เป็นวิชาที่ทรงพลังที่สุดของเขา เขาต้อง
สังเวยการฝึกฝนของตนเองกว่า 20% เพื่อใช้วิชานี้และอัญเชิญกระโหลก
สังเวยวิญญาณอันแข็งแกร่งออกมา แต่มันกลับถูกหลินหมิงทำลายอย่าง
ง่ายดาย!
เป็นไปได้อย่างไร?!
จิตใจของโอวหยางตี๋ฮัวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แม้แต่วิชาที่ทรงพลัง
ที่สุดของเขายังถูกหลินหมิงจัดการได้ง่ายๆ เขาไม่เคยรู้สึกอับจนหนทาง
และสิ้นหวังถึงขนาดนี้มาก่อน!
“ตกใจงั้นสินะ? เจ้าเป็นถึงหลานของผู้อาวุโสแห่งหุบเขาเจ็ดแก่นแท้
และยังมีอายุมากว่าข้าถึง 7 ปี แต่วิชาที่ทรงพลังที่สุดของเจ้ากลับถูกข้า
จัดการอย่างง่ายดาย นี่คงเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับได้…”
“ไม่ว่าเจ้าจะรับได้หรือไม่ ยังไงซะวันนี้เจ้าก็ต้องตาย และหากเจ้า
ช่วยบอกข้าว่าใครปลอมตัวเป็นฉินจื่อหยา ข้าจะช่วยให้เจ้าได้ตายอย่างไร้
ความทรมานใดใด”
หลินหมิงไม่รู้จริงๆว่าใครปลอมตัวเป็นฉินจื่อหยา เขาจึงกล่าวถาม
โอวหยางตี๋ฮัวซึ่งเป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมด โอวหยางตี๋ฮัวยิ้มออกมาอย่าง
เจ้าเล่ห์และกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้างั้นรึ? ฝันไปเถอะ!”
หลินหมิงกล่าว “เรื่องเจ้านั่นเป็นใครเอาไว้ข้าจะตามสืบในภายหลัง
ตอนนี้ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างทุกข์ทรมานมากที่สุดเท่าที่ข้าจะสามารถ
ทำได้ ”
หลินหมิงจับหอกอ่อนปราณคลั่งเอาไว้ เส้นใยพลังปราณทั้ง 5000
เส้นของเขาปล่อยพลังสายฟ้าไปสะสมไว้ที่หอกอ่อนปราณคลั่ง!
ทันใดนั้นโองหยางไดฮัวก็ตะโกนออกมา “ในเมื่อข้าจะต้องตาย เจ้าก็
ต้องตายไปกับข้า!”
โอวหยางตี๋ฮัวจับที่แหวนมิติของเขาและปล่อยประคำปีศาจสายฟ้า
หลายลูกออกไปหาหลินหมิงที่อยู่ในระยะประชิด!
“ข้ากับเจ้าจะพินาศไปด้วยกัน…”