Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 646 แม่น้ำเหลือง

ถ้าหลินหมิงต้องการค้นคว้าและเข้าใจสถานการณ์เกี่ยวกับสนาม
พลังปิดกั้นดังกล่าวเขาจะต้องเดินไปรอบๆและค่อยๆดูว่ามีกฎอันใดบ้าง
ในที่แห่งนี้
แต่มันก็มีข้อกำหนดเบื้องต้น นี่คือเขาต้องวางเครื่องหมายทิ้งไว้ตาม
ทางได้!
เมื่อหลินหมิงได้วางเครื่องหมายลงก่อนหน้านี้ พวกมันอยู่ได้เพียง
สองชั่วธูปเวลาก่อนที่จะถูกลบไปอย่างสมบูรณ์ ซึ่งแน่นอนว่าไม่เพียงพอ
หลังจากคิดมาชั่วระยะหนึ่ง หลินหมิงคิดถึงถึงวิถีการผสานจิตวิญญาณ
ต่อสู้ของเขาไว้ในเครื่องหมาย
จิตวิญญาณต่อสู้ของนักสู้เป็นการแสดงถึงเจตจำนงที่สามารถ
ควบแน่นจนมีตัวตนได้ สำหรับนักสู้ที่มีเจตจำนงที่แข็งแกร่ง เจตจำนงของ
พวกเขาอาจจะสามารถคงอยู่ได้นับหมื่นหรือแม้กระทั่งนับแสนปีราวกับ
ความเป็นอมตะ นอกจากที่หลินหมิงได้มันกับแสงเจตจำนงบนเส้นทาง
แห่งจักรพรรดิ หลินหมิงก็ยังไม่เคยออกมาจริงๆจังๆจนถึงตอนนี้ แม้แต่
ในอเวจีปีศาจอมตะ ก็อาจมีสมบัติระดับสวรรค์หรือกระดูกเทพปีศาจที่มี
เจตจำนงจักรพรรดิซึ่งคงนับหมื่นนับแสนปี
“อักขระค่ายกลแรก…” หลินหมิงเดินไปยังบริเวณที่พื้นเป็นแนวราบ
และสะบัดนิ้วออกมา ยิงอักขระสีทองและย่อมันลงในเครื่องหมายเล็กๆ
ขณะที่เป็นอักขระก่อตัวขึ้ หลินหมิงก็ได้ทิ้งรอยร่องรอยของแสงสีครามไว้
ภายใน; นี่เป็นจิตวิญญาณต่อสู้
หลังจากทิ้งเครื่องหมายไว้ด้วยจิตวิญญาณต่อสู้ หลินหมิงก็ยังไม่ได้
จากไป กลับกัน เขาพูดลงมาใกล้อักขระอักขระค่ายกลและรอดูว่า
พลังงานจะหายไปด้วยความเร็วเท่าใด
นักสู้คนอื่นๆยังไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นนักสู้จึงช่วยไม่ได้
นอกจากถามว่า “ผู้กล้าหลิน ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่?”
“เจ้าโง่! ใครใช้ให้เจ้าถาม? เจ้าไม่อาจกระทั่งจะเข้าใจคำอธิบายของผู้
กล้าหลิน” ศิลาทมิฬกล่าวตัดบทอย่างกระทันหัน ความจริงก็คือ เขาเองก็
ต้องการทราบว่าหลินหมิงกำลังทำอะไรอยู่ แต่เขากลัวว่ามันจะรบกวน
กระบวนการคิดของหลินหมิงในเวลานี้
หลินหมิงคงความเงียบงันและมองดูพลังงานค่อยหายไปอย่างเงียบๆ
จากอักขระค่ายกล
เวลาผ่านไปช้าๆ ไม่นานก็เป็นเวลา 15 นาทีแล้ว สนามพลังปิดกั้นได้
สลายพลังงานภายในอักขระค่ายกล แต่ส่วนที่เป็นสีครามที่หลินหมิงทิ้งไว้
ภายในก็ค่อยๆสลายไปแต่ช้ามาก
เจตจำนงสีครามของหลินหมิงจะมีความสามารถในการเติบโตขึ้น
เรื่อยๆ ตามความจริงที่ว่าเจตจำนงของเขามีความมั่นคง มันจึงยึดติดกัน
อย่างเหนียวแน่นเป็นอย่างยิ่ง หลังจากผ่านไปอีก 15 นาที พลังงานก็ยัง
ไม่ลดลงถึง 5% ด้วยซ้ำ
ด้วยคำนวณเวลาทั้งหมด เครื่องหมายที่ผสานไว้ด้วยจิตวิญญาณต่อสู้
มันควรจะสามารถรองรับตัวเองได้ประมาณ 6 ชั่วโมง
6 ชั่วโมงเป็นเวลามากพอ
“เจ้าหนู ฉลาดมาก! เจ้าเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับเครื่องหมาย
ด้วยจิตวิญญาณต่อสู้ เยี่ยม!” เสียงของมารเจิดจรัสสะท้อนออกมาในใจ
ของหลินหมิง
“เอาล่ะ ไปกันต่อ!”
หลินหมิงลุกขึ้นยืนและนักสู้คนอื่นก็เริ่มเตรียมพร้อมที่จะออก
เดินทางด้วย ในเวลานี้ หลินหมิงเป็นผู้นำที่แท้จริง
เมื่อกลุ่มก้าวไปข้างหน้า เขาจะทิ้งเครื่องหมายไว้ทุกๆ 500 ก้าว
เส้นทางที่เขาผ่านไปมันแปลกมาก บางครั้งเขาจะไปข้างหน้า บางครั้งเขา
ก็จะไปด้านข้างและบางครั้งเขาก็ถอยหลัง
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะเดินที่ไหนเขาก็ดูเหมือนจะไม่สามารถออก
จากอเวจีปีศาจอมตะได้ ด้านหน้าของทุกคน อเวจีปีศาจอมตะเริ่มใกล้เข้า
มามากขึ้นและเปลวเพลิงมหึมาก็ยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้น มันราวกับว่าพวกเขา
รู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนอันน่ากลัวที่หลุดออกมา
ความมืดสนิทของอเวจีปีศาจอมตะข้ามผ่านจุดสิ้นสุดของโลก ราว
กับกระเพาะของสัตว์อสูรโบราณ กลืนทุกสิ่งทุกอย่าง!
“ผู้… ผู้กล้าหลิน มันไม่มีปัญหาจริงๆหรือ?”
นักสู้ผู้นึงช่วยไม่ได้ที่จะต้องกล่าวถาม เขาไม่รู้สึกมั่นใจเลยสักนิด
ขณะที่เขาเดินตามหลินหมิง เขาสังเกตเห็นว่าพวกเขากำลังเข้าใกล้อเวจี
ปีศาจอมตะมากขึ้น!
“ถ้าเจ้ามีความสามารถแล้ว เจ้าก็สามารถนำทางได้” ต๋วนมู่ฉินกล่าว
ออกมาอย่างเย็นชา ทำให้นักสู้ผู้นั้นต้องหุปปาก
หลังจากเดินไปอีกหลายสิบลี้แล้ว อเวจีปีศาจอมตะดูเหมือนจะอยู่
ห่างออกไปไม่ถึง 200 ลี้ ทั้งกลุ่มได้เห็นหมอกที่น่าสยดสยองชัดเจนจาก
กระเพาะที่ไร้สิ้นสุดนั้น สิ่งที่พุ่งขึ้นไปมิใช่เปลวเพลิง แต่เป็นการไหลของ
กระแสพลังงานสีดำ พลังงานนี้เป็นเหมือนน้ำพุอันเงียบสงบ ซึ่งพุ่งขึ้นไป
นับหมื่นนับแสนก้าวบนท้องฟ้า
หลินหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็ตอบว่า “มากลับไปที่เส้นทางเดิม
ของเรา”
เขาไม่ได้ค้นพบว่ามีกฏของมิติอะไรแปลกๆ แต่เขาก็ไม่ห่างไกลจาก
อเวจีปีศาจอมตะที่จะผ่อนคลายได้ เขาจึงไม่กล้าเดินหน้าต่อไปอีก
การกลับไปยังเส้นทางเดิมไม่ใช่เรื่องง่าย ระหว่างการเดินทางที่นี่
พวกเขาจำเป็นต้องเดินไปประมาณหนึ่งลี้และจะมุ่งไปยังอเวจีปีศาจอมตะ
อีกสองลี้ไ แต่ในการเดินกลับมา พวกเขากลับเดินโค้งไปทางซ้ายและขวา
ราวกับการเดินทางอย่างสุ่มๆเพียงเพื่อกลับไป 1 ลี้ก่อน
โชคดีที่จิตวิญญาณต่อสู้ของหลินหมิงไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง ขณะที่
พวกเขากลับมาหลายลี้ มันก็มีจิตวิญญาณต่อสู้ของเขาเหลืออยู่ – พวก
มันยังไม่หายไปอย่างสมบูรณ์
ขณะที่พวกเขามาถึงจุดสุดท้ายของเครื่องหมายที่มีจิตวิญญาณต่อสู้
มันก็เกือบจะหมดไปแล้ว ทำให้หลินหมิงต้องถอนหายใจด้วยอารมณ์ แม้
จะมีความเข้าใจของตนเองเกี่ยวกับวิถีแห่งมิติ นอกเหนือจากมารเจิดจรัส
และแม้กระทั่งจิตวิญญาณต่อสู้ของเขาทั้งสาม ต่อให้รวมปัจจัยเหล่านี้มัน
ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาคิดออกว่าจะออกจากเขตต้องห้าม 1000 ลี้ได้
อย่างไร ถ้าเขาไม่สามารถหาคำใบ้ได้แม้แต่คำเดียวแล้ว ก็มิต้องกล่าวถึง
นักสู้อื่นๆที่เคยติดอยู่ที่นี่และลองแก้ปัญหา ไม่ต้องกล่าวถึงสมญานามอาชู
ร่าหรือเจ้าหอคอย แต่แม้จะเป็นผู้ทรงพลังขั้นทำลายชีวิตระดับสูงที่ไม่ได้
เข้าใจวิถีแห่งมิติก็อาจต้องตกตายที่นี่!
“เรากลับมาแล้ว!”
“เรากลับมาแล้วจริงๆ! ผู้กล้าหลินรู้วิธีจริงๆด้วย!”
นักสู้สามารถมองเห็นอเวจีปีศาจอมตะที่ห่างไกลออกไปได้ขณะเดิน
ย้อนกลับ ในที่สุด หลินหมิงก็พิสูจน์ทักษะของเขาและพาพวกเขากลับไป
ยังเขต 550 ลี้จากอเวจีปีศาจอมตะที่พวกเขาเริ่มต้น
แต่ในเวลานี้ หัวใจของทุกคนก็ต้องเย็นยะเยือก พวกเขาไม่รู้ว่าเมื่อไร
แต่อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอันน่าหลงใหล
ถ้าวันในฤดูใบไม้ผลิ เช่นนั้นกลิ่นหอมนี้จะสดชื่นเป็นอย่างยิ่ง แต่ที่นี่
ในความมืดของอเวจีปีศาจอมตะ, กลิ่นหอมนี้ทำให้เส้นขนของทุกคนลุก
ขึ้น!
ขณะที่ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองอย่างฉับพลัน พวกเขาเห็นว่าท้องฟ้ามี
กลีบดอกไม้ตกลงมา
กลีบดอกไม้ที่สวยงามและสดใสเหล่านี้เป็นเหมือนเทวดาบินอยู่ใน
สวรรค์ พวกเขาเหมือนมิได้อยู่สถานที่มืดครึ้มและโลกสีเทาเข้มเดิมเลย
ขณะที่หลินหมิงเห็นสิ่งนี้ เขารู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง “มารเจิดจรัส
สิ่งนี้คืออันใดกัน?”
แผ่นหยกที่เจ้าหอคอยได้มอบให้หลินหมิงมีประวัติไม่มากนักเกี่ยวกับ
สิ่งที่อยู่ในเขตต้องห้าม 1000 ลี้ หลินหมิงจึงไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น
รอบตัวเขา
สีหน้าของมารเจิดจรัสเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน “นี่มันแย่แล้ว! พวก
มันคือ สมเสร็จกลืนกินสมอง เร็วเข้าและรีบหนี!”
แสงประกายที่เฉียบคมเกิดขึ้นในดวงตาของหลินหมิง เขาไม่กังวลที่
จะมาถามเกี่ยวกับว่าการถามว่าสมเสร็จกลืนกินสมองคือสิ่งใด กลับกัน
เขาสเริ่มใช้ทักษะการเคลื่อนไหวของเขาและถอยหลังไปทันที “พวกเรา
ถอย! อย่าแตะต้องกลีบเหล่านั้นเด็ดขาด!”
ขณะที่หลินหมิงกล่าวออกมากลีบดอกไม้ก็ตกลงเงียบๆบนหัวของนัก
สู้ผู้หนึ่ง ร่างกายของนักสู้ผู้นั้นสั่นสะท้าน และมีเสียงแตกดังขึ้นทำให้
โลหิตกระฉูดออกมาจากหัว!
เหล่านี้ไม่ใช่กลีบดอกไม้จริงๆ! สิ่งเหล่านี้เป็นแมลงสีโลหิตขนาดเท่า
นิ้วโป้ง! พวกเขามีฟันแหลมเหมือนหนามเหล็ก ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว
ก็สามารถเจาะผ่านกะโหลกได้!
กึกก!
แมลงสีโลหิตกัดเข้าไปในหัวของนักสู้!
“อ๊ากกก!!!!”
นักสู้กุมหัวของตนขณะที่ล้มคุกเข่าลง โลหิตไหลออกจากศีรษะและ
ดวงตาของเขา ความเจ็บปวดที่เจ็บปวดทรมานทำให้เขาโขกหัวกับพื้น
ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่เขาทำเช่นนั้น โลหิตเหลวหนาจะพุ่งออกมาจาก
รูในกะโหลกของเขา!
ทุกคนก็ได้ยินเสียงสมองของเขาถูกเจาะอยู่ในกะโหลกอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นฉากที่น่าสยดสยองเช่นนี้ นักสู้คนอื่นๆก็ไม่ลังเลอีกต่อไป
ในทันที พวกเขาเปิดใช้ทักษะการเคลื่อนไหวและถอยออกไปพร้อมกับ
หลินหมิง!
ในเวลานี้ นักสู้พบว่ากลิ่นหอมเมื่อครู่ได้ส่งผลต่อการไหลของปราณ
แท้ กับการไหลเวียนของปราณอท้ทที่โดนขัดขวาง การเคลื่อนไหวของ
พวกเขาจึงกลายเป็นช้าลง
“อ๊ากกก!”
นักสู้อีกคนหนึ่งกรีดร้องอย่างน่าสังเวช ในขณะที่สมเสร็จกลืนกิน
สมองเริ่มกินสมองเขา
เสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชนี้เต็มไปในอากาศทำให้นักสู้คนตื่นตกใจด้วย
ความกลัว พวกเขากัดลงบนลิ้นโดยใช้ความเจ็บปวดกระตุ้นตัวเองจาก
ความตื่นตระหนกและหนีไปพื้นที่นี้!
หลินหมิงไม่ได้มีเวลาวางเครื่องหมายอีกต่อไป ในลมหายใจเดียว เขา
พาทุกคนออกห่างไปหลายสิบลี้ แต่ในเวลานี้ เขาก็ได้หยุดย่างก้าวลง
ตรงหน้าเขาเป็นแม่น้ำขนาดใหญ่ แม่น้ำสายนี้สีน้ำตาลเหลืองสกปรกและ
กว้างกว่า 1000 ก้าว
แม่น้ำที่กว้างและเต็มไปด้วยควันราวกับว่ามันมาจากความว่างเปล่า
ในสมัยโบราณ ไหลไปสู่ดินแดนที่ไม่รู้จัก
ในน้ำของแม่น้ำ ผู้หนึ่งสามารถมองเห็นกระดูกลอยอยู่ ในกระดูก
เหล่านี้ ส่วนใหญ่ของพวกมันไม่ใช่ของมนุษย์ แต่มีหลายเผ่าพันธุ์ที่
แตกต่างกัน บางคนมีปีก บางคนมีเขายาวและคนอื่นๆมีรูปร่างแปลก
ประหลาด
เพียงแค่มองไปที่แม่น้ำสายนี้ มันก็จะรู้สึกถึงความปวดร้าวและความ
สูญเสียที่เต็มไปในหัวใจของพวกเขา ทำให้พวกเขาทั้งหมดต้องหดหู่ใจไป
ด้วยกัน
“สีเหลือง… แม่น้ำเหลือง!”
ในขณะนั้น หัวใจของหลินหมิงหยุดเต้นลง เส้นผมทั้งหมดของเขาลุก
ขึ้น และไม่มีการกล่าวสิ่งใด ในทันทีหันกลับและวิ่งหนีไป!
มันไม่จำเป็นต้องให้มารเจิดจรัสบอกเขาว่า แม่น้ำเหลืองคืออะไร
เมื่อเขาได้รับมรดกความทรงจำจากเศษเสี้ยววิญญาณของจักรพรรดิ
ปีศาจ มันมีความทรงจำของแม่น้ำเหลืองนี้ด้วย
น่าจะเป็นเพราะแม่น้ำเหลืองนั้นน่ากลัวเกินไป เพราะฉะนั้นมันจึง
สร้างความประทับใจให้กับจักรพรรดิปีศาจ และส่งต่อมาให้หลินหมิงได้
มากกว่าข้อมูลอื่นๆ
เมื่อปีศาจจักรพรรดิได้มาถึงแม่น้ำเหลือง เขาเกือบจะเสียชีวิตและ
กลายเป็นกองกระดูกนับไม่ถ้วนของแม่น้ำไปด้วย!
ต๋วนมู่ฉิน ศิลาทมิฬ ผู้ปกครองเมฆปีศาจและคนที่เหลือทั้งหมดอยู่
เบื้องหลังหลินหมิง เมื่อพวกเขาได้เห็นการแสดงออกอย่างกะทันหันของ
หลินหมิงและหนีกลับมาอย่างเร่งด่วน พวกเขาก็ทำตามเขาไปโดยไม่ปริ
ปาก
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากนักสู้บางคนช้าลง สองคนสุดท้ายที่ไม่ได้
สังเกตเห็นสีหน้าของหลินหมิงที่เปลี่ยนไป ในช่วงเวลานั้น ร่องรอยของ
ความสับสนและลังเลก็เต็มไปด้วยใบหน้าของพวกเขา
และหลังจากความสับสน พวกเขาดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณไป
ดวงตาของพวกเขาเหม่อลอย แขนขาของพวกเขาแข็ง และย่างก้าวของ
พวกเขาก็หนักขึ้น
เหมือนซอมบี้ พวกเขาก้าวไปข้างหน้าหลายก้าวด้วยความมึนงงและ
เปลี่ยนทิศทาง แล้วเดินไปทางแม่น้ำเหลือง…
ในเวลานี้ หลินหมิงได้นำคนที่เหลือออกห่างไปหลายสิบลี้ไปแล้ว
สำหรับนักสู้สองคนก้าวลงไปยังแม่น้ำเหลือง พวกเขาก็เดินลึกลงไปใน
แม่น้ำขึ้นเรื่อยๆ จมลงกระแสน้ำในแม่น้ำตั้งแต่ขา เอว ท้อง หน้าอกและ
ท้ายที่สุดหัวของพวกเขา
โลหิตไหลออกจากร่างกายของพวกเขา ผสมกับแม่น้ำชั่วครู่ก่อนที่จะ
ถูกกลืนหายไปทันที แม่น้ำยังคงเป็นสีเหลืองสกปรกเหมือนเดิมโดยไม่มีสี
แดงแม้แต่น้อย
ภายใต้พื้นผิวน้ำ ร่างของนักสู้ทั้งสองหายไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีสิ่งใด
ของพวกเขาหลงเหลือนอกจากกระดูก ราวกับว่าเนื้อหนังจากศพของพวก
เขาผุพังไปจนหมดแล้ว
หลังจากที่ทั้งสองนักสู้จมลงไปในแม่น้ำ มันไม่มีแม้แต่ความปั่นป่วนที่
ผิวน้ำเลย หลายลมหายใจต่อมา สองโครงกระดูกลอยขึ้นมา ไปรวมกับ
กองกระดูกไร้สิ้นสุดของแม่น้ำและค่อยๆลอยต่อไป…
ขณะที่ทุกคนเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็หวาดกลัวจนมีเหงื่อเย็นไหลลงไปที่
แผ่นหลัง ในบรรดานักสู้เหล่านี้ มิใช่ว่าพวกเขาเป็นรุ่นเยายว์ที่กล้าหาญ
และไร้เปรียบในยุคของพวกเขา? มิเช่นนั้น ก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะกล้าเข้า
ไปในหอคอยแยกนภา ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่กลัวความตาย แต่นั่นไม่ได้
หมายความว่าพวกเขาจะสามารถต้านทานการตายที่น่าขนลุกนี้ได้ เรื่องนี้
ทำให้ความกล้าหาญของเหล่าผูักล้าลดลงไปอย่างมาก!
“น้องหลิน แม่น้ำนั่นคืออะไร?” ในขณะนี้ แม้แต่เสียงของต๋วนมู่ฉินก็
ยังสั่นไหว
“นั่นคือแม่น้ำเหลือง… ” หลินหมิงถอนหายใจ สถานการณ์มันได้
เลวร้ายลงเรื่อยๆ ตอนนี้เขาไม่ได้มีความเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่าตนเองจะ
สามารถหาวิธีที่จะออกจากเขตต้องห้าม 1000 ลี้นี้…
แม่น้ำเหลือง?
เหล่านักสู้ต่างแข็งค้าง แม่น้ำสายนี้ที่ปรากฎอยู่ในตำนานโบราณของ
ทวีปปีศาจศักดิ์สิทธิ์… แต่มันกลับมีอยู่จริง?