Martial World ศิลาลึกลับกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 83 การแย่งชิงบัลลังก์ของเหล่าเจ้าชาย

ชายในชุดคลุมสี่คนกำลังเฝ้าสังเกตการการจัดอันดับของสำนักเจ็ด
แก่นแท้ แม้ว่าจะเป็นความต้องการขององค์ชายที่สามผู้เป็นรัชทายาทคน
ปัจจุบัน พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะเข้าไปรบกวนการจัดอันดับของสำนัก
เจ็ดแก่นแท้ได้ แม้แต่การจะติดต่อสื่อสารกับศิษย์ในสำนักก็ไม่สามารถที่
จะทำได้เช่นกัน
ในอาณาจักรลิขิตฟ้า สำนักเจ็ดแก่นแท้ ไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจของ
จักรวรรดิ สำนักแห่งนี้อยู่ภายใต้อำนาจของหุบเขาเจ็ดแก่นแท้ หุบเขาเจ็ด
แก่นแท้เป็นยักษ์ใหญ่ที่น่ากลัวซึ่งครองอำนาจของจักรพรรดิเอาไว้! หุบ
เขาเจ็ดแก่นแท้สามารถที่จะยกเลิกการปกครองครองของทุกจักรวรรดิใน
พื้นที่รัศมีกว่า 200,000 ลี้ได้อย่างง่ายดาย!
หากมีเชื้อพระวงศ์คนได้กล้าฝ่าฝืนกฏของพวกเขา หุบเขาเจ็ดแก่น
แท้จะส่งนักสู้ขั้นปราณปลายฟ้า 3-4 คนมาจัดการ พวกเขาสามารถที่จะ
กวาดล้างทั้งอาณาจักรและตัดหัวของจักรพรรดิได้อย่างง่ายดาย มันก็เป็น
เพียงงานธรรมดาๆที่พวกเขาต้องทำในแต่ละวัน
แม้ว่าอาณาจักรลิขิตฟ้าจะมีนักสู้ขั้นปราณต้นฟ้าอยู่หลายคน เช่น
ฉินเสี่ยว มู่อี้ และคนอื่นๆ ที่มีเป็นขั้นปราณต้นฟ้า และต่อให้พวกเขา
ทั้งหมดในอาณาจักรยอมร่วมมือกัน ก็ยังไม่อาจที่จะต้านพลังของนักสู้ที่
ถูกส่งมาจาก หุบเขาเจ็ดแก่นแท้ทั้ง3-4คนนั้นได้
ดังนั้นเมื่อจักรพรรดิไม่เห็นด้วยกับคำสั่งของสำนักเจ็ดแก่นแท้ สิ่งที่
รออยู่ก็คือความพินาศของราชวงศ์เท่านั้น จากนั้นทางหุบเขาเจ็ดแก่นแท้
ก็จะจัดตั้งจักรพรรดิคนใหม่ขึ้นมาปกครองดูแลอาณาจักร
ด้วยการดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งและน่ากลัวเกินกว่าสามัญสำนึกของ
มนุษย์ ทั้งอาณาจักรลิขิตฟ้าและอาณาจักรใกล้เคียงทั้งหมดต่างยกย่องให้
หุบเขาเจ็ดแก่นแท้เป็นกฏที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง พวกเขาไม่ริอาจคิดที่จะ
ขัดขืนและระมัดระวังการกระทำทุกอย่างมิให้ส่งผลดระทบต่อทางหุบเขา
เจ็ดแก่นแท้ นอกจากนี้อาณาจักรต่างๆยังต้องส่งยาโอสถล้ำค่า หิน
ลมปราณ รวมถึงแรงงานสำหรับช่วยทำเหมืองอีกด้วย
ตราบใดที่จักรพรรดิยังเชื่อฟังคำสั่งทั้งหมดและส่งทรัพยากรให้ทาง
หุบเขาเจ็ดแก่นแท้ ทางหุบเขาเจ็ดแก่นแท้ก็จะไม่เข้ามายุ่งในเรื่องการ
ปกครองในอาณาจักร รวมถึงยังช่วยเหลือพวกเขาในการจัดการกับพวก
กบฏที่คิดจะโค่นอำนาจของอาณาจักรอีกด้วย
แน่นอนว่ายังมีข้อจำกัดอยู่อีกเรื่องหนึ่ง หากพระมหากษัตริย์
ผู้ปกครองอาณาจักรเป็นคนชั่วร้าย หรือไร้ความสามารถ ประชากรใน
อาณาจักรอยู่กันไม่เป็นสุข เจ็ดปรมาจารย์แห่งขุนเขาจากทางหุบเขาเจ็ด
แก่นแท้ก็จะเข้ามาจัดการเรื่องทั้งหมด และก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ที่จะ
สามารถดูแลอาณาจักรนี้ได้อย่างเป็นสุข
ทางหุบเขาเจ็ดแก่นแท้จะจัดตั้งสำนักที่ทรงพลังและทรงอำนาจอย่าง
สำนักเจ็กแก่นแท้ในทุกๆอาณาจักรที่พวกเขาปกครอง เพื่อที่จะสรรหานัก
สู้อัฉริยะที่จะมาเข้ารวมกับพวกเขา รวมถึงเพื่อรับหน้าที่ปกครอง
อาณาจักรของพวกเขา
สำหรับสำนักต่อสู้แห่งอาณาจักร หน้าที่หลักของพวกเขามิใช่การ
ฝึกฝนการต่อสู้เช่นเดียวกับสำนักเจ็ดแก่นแท้ ทว่าเป็นการทำเหมืองแร่
และแสวงหาทรัพยากรที่สำคัญ รวมถึงวัตถุดิบล้ำค่าต่างๆ และทรัพยากร
อื่น ๆ สิ่งเหล่านี้จะถูกส่งให้กับทางหุบเขาเจ็ดแก่นแท้
สำนักต่อสู้แห่งอาณาจักรมีอำนาจมหาศาลในอาณาจักรลิขิตฟ้า พวก
เขาเป็นผู้รับผิดชอบการรวบรวมทรัพยากร รวมถึงการจัดส่งให้กับทางหุบ
เขาเจ็ดแก่นแท้ ซึ่งเหล่าราชวงศ์จากจักรพรรดิจะเป็นผู้บริจารการใน
สำนักต่อสู้แห่งอาณาจักร!
มันอาจจะกล่าวได้ว่าหุบเขาเจ็ดแก่นแท้เป็นแวมไพร์ดูดเลือดขนาด
ยักษ์ที่เข้ามาแย่งชิงทรัพยากรทั้งหมดของทุกอาณาจักรในรัศมี 200,000
ลี้ แต่พวกเขาก็เป็นแวมไพร์ดูดเลือดที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่ทุกอาณาจักรจะ
ร่วมมือกันเพื่อต่อกรได้ และแต่ละอาณาจักรก็ยินยอมที่จะส่งทรัพยากร
ให้เพื่อแลกกับความมั่นคงในอาณาจักร
ดังนั้นสำหรับสำนักเจ็ดแก่นแท้ ราชวงศ์จึงไม่กล้าที่จะเข้าไปรบกวน
และยังต้องพึงระวังในการกระทำของพวกเขาที่จะไปกระทบต่อสำนักเจ็ด
แก่นแท้
แต่อย่างไรก็ตาม สำนักเจ็ดแก่นแท้ก็ยังคอยมอบการฝึกฝนและเคล็ด
บ่มเพาะต่างให้ให้บุคคลในอาณาจักร รวมถึงยาโอสถล้ำค่าและทรัพยากร
อีกบางส่วน และสำหรับตระกูลขุนนาง พวกเขาสามารถส่งบุตรหลานเพื่อ
เข้าฝึกฝนในห้องมนุษย์ได้โดยไม่ต้องสอบเข้า
ผู้ที่ต้องการกำลังคนนักสู้ที่แข็งแกร่งมากที่สุด มิใช่ตระกูลที่แข็งแกร่ง
หรือหอการค้า ทว่าเป็นเหล่าจอมพลและองค์ชาย!
จอมพลต้องการรักษาชายแดน เมื่อเกิดสงครามในอาณาจักร พวก
เขาต้องการความแข็งแกร่งที่มากพอจะจัดการกับปัญหาเหล่านั้นได้ด้วย
ตัวเอง รวมถึงการป้องกันการลอบสังหารหรือเหตุการณ์ร้ายแรงต่างๆที่
จะเกิดขึ้น
ในฐานะที่เป็นองค์ชาย พวกเขาต้องการการสนับสนุนจากเหล่านักสู้
ผู้มีฝีมือเพื่อกวาดล้างเหล่าศัตรูของพวกเขา!
ด้วยฐานะที่ใหญ่โตของพวกเขา พวกเขาจะขาดนักสู้ที่แข็งแกร่งไปได้
อย่างไร?
ก่อนที่หลินหมิงจะเป็นที่สนใจจากผู้คน ผู้ที่ได้รับความสนใจที่สุดใน
สำนักเจ็ดแก่นแท้ก็คือ หลิงเซ็น ต้ากู่ และ ซางกวนยู่ และบรรดาศิษย์
สาวกหลักคนอื่นๆ
สำหรับบรรดาสาวกหลัก หากไม่เกิดอุบัติเหตุหรือพิกลพิกาลไป
เสียก่อน หลังจากจบการศึกษาจากสำนัก พวกเขาก็จะเข้าร่วมงานกับทาง
หุบเขาเจ็ดแก่นแท้อย่างไม่ต้องสงสัย บางคนอาจจะไปได้ดีจนถึงขั้นได้รับ
การแต่งตั้งให้เป็นปรมจารย์แห่งสำนักต่อสู่ในสังกัดหุบเขาเจ็ดแก่นแท้
หรือตำแหน่งที่สูงส่งอื่นๆ
หากพวกเขาได้ทำงานที่หุบเขาเจ็ดแก่นแท้ ชีวิตของพวกเขาก็จะ
ห่างไกลจากอาณาจักรลิขิตฟ้าอย่างมาก แต่ถ้าพวกเขาได้รับหน้าที่ให้
เป็นปรมจารย์ของสำนักเจ็ดแก่นแท้ หรือทูตประจำอาณาจักรก็จะถือว่า
โชคดีเป็นพิเศษ!
ในอาณาจักรแห่งนี้ สถานะของปรมจารย์แห่งสำนักเจ็ดแก่นแท้และ
ทูตประจำอาณาจักรนั้น สูงกว่าจักรพรรดิเสียอีก!
หรืออาจจะพูดในอีกแง่หนึ่งได้ว่า หากบรรดาองค์ชายทั้งหลาย
สามารถที่จะเอาชนะใจพวกศิษย์ระดับสูงได้ที่มีโอกาศจะเป็นปรมจารย์
หรือทูตของอาณาจักรได้ พวกเขาก็มีโอกาสที่จะได้รับสืบทอดราชบัลลังก์
จะเพิ่มขึ้นถึง 50%!
ถึงอย่างนั้น ศิษย์ระดับสูงทุกคนในสำนักเจ็ดแก่นแท้ก็มาจากตระกูล
นักสู้ที่เก่าแก่และแข็งแกร่ง เพราะงั้นแทบไม่ต้องหวังเลยว่าจะทำให้พวก
เขาสนใจได้
ทั้งหลินเซ็น และต้ากู่ พวกเขามาจากกองทัพ ซึ่งเป็นกองกำลังทหาร
จาก กองกำลังติดอาวุธทางตะวันตกเฉียงใต้ ภายใต้อำนาจของเจ้าชาย
องค์ที่แปด ไม่มีโอกาสที่พวกเขาจะมาร่วมมือกับองค์ชายที่สามรัชทายาท
คนปัจจุบันอย่างแน่นอน
เช่นเดียวกับซางกวนยู่ เขามาจากตระกูลการค้าที่ร่ำรวย และมี
ชื่อเสียงมาตั้งแต่อดีต ซึ่งพวกตระกูลการค้าจะไม่ค่อยสนใจเรื่องจักรวรรดิ์
อยู่แล้ว ไม่ว่าองค์ชายคนได้จะได้ขึ้นครองบัลลังก์ ก็ไม่ได้กระทบกับ
การค้าของพวกเขาซักเท่าไร
ในเวลาที่บัลลังก์สั่นครอน หลินหมิงก็โผล่มาอย่างเจิดจรัส ถึงพลัง
ของหลินหมิงจะมีอยู่อย่างจำกัดก็เถอะ แต่เขาก็อาจจะสร้างความ
ประหลาดใจให้คนอื่นๆอีกก็เป็นได้ แม้ว่าองค์ชายบางคนจะไม่ได้เห็น
คุณค่าของหลินหมิงเท่าไรนัก แต่ถ้าเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมา เขาอาจจะ
เอาชนะหลิงเซ็นและต้ากู่ได้ก็เป็นได้
15นาทีก่อนที่การจัดอันดับด้วยอาคมหมื่นอสูรสังหารจะเริ่มขึ้น
หัวหน้าของชายชุดคลุมที่อยู่ภายใต้คำสั่งของเจ้าชายที่สามก็กระซิบขึ้นมา
เบาๆ “หลินหมิงมาแล้ว”
“ตั้งใจกันหน่อย!”
“ขอรับ!”
“งานนี้ เราจะต้องทำให้สำเร็จ เราจะล้มเหลวไม่ได้ ถ้าเราเอาชนะใจ
หลินหมิงไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องห้ามให้เขาไม่ร่วมมือกับองค์ชายที่สิบ
เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกเราหัวหลุดกันหมดแน่”
“ขอรับ!”