Mom in the 70's ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ของเจ้าหัวผักกาดน้อยในยุค70 - ตอนที่ 20 : สามีกลับมาบ้านแล้ว

เสียงสดใสพูดขึ้นมาพร้อม ๆ กันบอกว่าจำได้แล้วว่าคน
ที่อยู่ตรงรั้วบ้านนี้คือใคร
“อืมม คนนั้นไงที่มาฉ่งจดหมายให้” ตูตูกำมือสองข้าง
เข้าหากันแน่น ก่อนจะพูดออกมาด้วยความมั่นใจอย่างสุด ๆ
ว่าใช่คนที่เคยมาส่งจดหมายของพ่อให้นั้นเอง
“แต่ไคไคว่าไม่ใช่…คนนี้เหมือนพ่อ” ไคไคทำท่ากอดอก
แบบผู้ใหญ่ แต่เพราะไม่ค่อยถนัดเลยเอามือมาไคว้กอดพุงป่อง
ๆ ของตัวเองไว้แทนพร้อมทำคิ้วขมวดครุ่นคิด
“พ่อหยอ แต่ในปะถิทินยังไม่ตึ๋งวันที่แม่บอกนะ พ่อจะ
มาแล้วหยอ”
“แต่เหมือนนะ” ไคไคยังคิดว่าเหมือน
“เหมือนหยอ…” ตูตูก็พยายามนึกหน้าพ่ออีกที
“อืมมงั้นไคไคไปถามแม่ก่อน” เมื่อไม่แน่ใจไคไคจึงคิด
ว่าแม่ต้องช่วยได้แน่ ๆ
“ตูตูไปด้วย”
จากนั้นเจ้าหัวผักกาดก็ตั้งท่าจะวิ่งเข้าบ้านกันอย่าง
เต็มที่ แต่ก็ได้ยินเสียงทุ้ม ๆ เอ่ยเรียกขึ้นมาเสียก่อน
“ตูตู ไคไค พ่อกลับมาแล้ว” เมื่อเห็นเด็ก ๆ คุยกันไป
มาแล้วตั้งท่าจะวิ่งเข้าบ้านเซียวฉิงเฟิ่งจึงรีบเอ่ยเรียกไว้
เสียงนั้นที่ดังขึ้นทำให้เจ้าหัวผักกาดน้อยชะงักขาสั้น ๆ
ทันทีก่อนหันกลับมาร่างสูงโปร่งของเซียวฉิงเฟิ่งก็เดินกะเผลก
ๆ เข้ามาใกล้ ๆ เขาย่อกายลงและคุกเข่ากับพื้น มือหนาเอื้อม
มาโอบรอบร่างเล็กจ้อยแล้วลูบเบา ๆ ที่แผ่นหลังนุ่ม ๆ นั้นไป
มา
“พ่อจริง ๆ โด้ยยย ตูตูนึกออกแล้ว ฮิ ฮิ” เจ้าตัวน้อยได้
แต่ยกมือปิดปากหัวเราะอย่างดีใจทันที
“ไคไคบอกแล้วว่าเป็นพ่อ คิ คิ”
“พ่อค้าบบ/พ่อค้าบบ” เอ่ยเรียกพร้อมโถมกายกระโดด
เข้ากอดก่ายร่างสูงใหญ่ของพ่อเสียเต็มรัก เซียวฉิงเฟิ่งเองก็รอ
รับแรงโถมกอดจากลูก ๆ จนหงายหลังนั่งไปกับพื้นดิน แม้จะ
เจ็บแผลขึ้นมาแต่ก็เป็นความเจ็บที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนที่
ฉิงเฟิ่งจะหัวเราะออกมา
“พ่อกลับมาแล้ว” เสียงทุ้มอบอุ่นบอกขึ้นมาอีกครั้ง
“คิดตึ๋งพ่อมาก” ไคไคที่ไม่ค่อยพูดนัก แต่เพราะพ่อของ
เขากลับมาแล้วจริง ๆ จึงดีใจมากจนบอกคิดถึงออกมา
“ใช่คิดตึ๋งทุกวันเยย” ตูตูก็บอกบ้าง
“พ่อก็คิดถึงตูตูกับไคไคมาก”
“พ่อคับ” จู่ ๆ ตูตูก็เรียกพ่อพร้อมจ้องหน้าทำหน้าตา
จริงจังเกินวัยใส่ จนฉิงเฟิ่งเลิกคิ้วขึ้นรอฟังว่าลูกชายคนโตจะ
พูดอะไร
“หื้มม”
“ตอนนี้แม่ฉวยมากคับ” ปากน้อย ๆ นั้นพูดเจื้อยแจ้ว
ออกมาเป็นประโยคที่ทำเอาคนเป็นพ่ออึ้งไปทันที
“ใช่ ๆ ฉวยจริง ๆ พ่อต้องชอบแม่แน่ ๆ คับ ฮิ ฮิ” ไคไค
เองก็ช่วยยืนยันด้วยอีกคนเพราะตอนนี้แม่สวยมากตัวก็หอม
ด้วย เซียวฉิงเฟิ่งได้ฟังก็ยังไม่ทันได้พูดตอบอะไรก็ได้ยินเสียง
หวาน ๆ เรียกหาลูก ๆ ดังมาจากในบ้านเสียก่อน
“ตูตูไคไคข้าวเย็นเสร็จแล้วน้า มาล้างมือแล้วมากินข้าว
เร๊ววว” เสียงหวานดังมาจากในบ้านพร้อมเดินออกมาหน้า
บ้านที่เด็ก ๆเล่นลูกบอลกันอยู่
ก่อนที่เซียวฉิงเฟิ่งจะได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เป็น
ภรรยาของเขาเอง ตัวขาวสะอาดสะอ้าน รูปร่างอวบนิด ๆ ดูมี
น้ำมีนวลนุ่มนิ่มไปทั้งตัว สวมเสื้อผ้ามีเปลือกไข่มีผ้ากันเปื้อนสี
น้ำเงินผูกอยู่ ผมสีดำยาวถูกมัดรวบแล้วมวยเก็บไว้กลางศีรษะ
มีไรผมน้อย ๆ ที่ปล่อยลงมา เผยใบหน้านวลเนียนที่เป็นรูปไข่
มีแก้มนิดๆ ดวงตากลมโตดูกระจ่างใสฉ่ำวาว จมูกเชิดรั้นขึ้น
นิด ๆ และริมฝีปากที่อวบอิ่มนั้น ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่า
แต่ภรรยาที่อยู่ตรงหน้าเขานี้สวยมากจริง ๆ เหมือนที่ตูตูกับไค
ไคบอกและดูอบอุ่นอ่อนโยนมากด้วย
ยิ่งร่างอวบอิ่มของภรรยาเดินเข้ามาใกล้ ๆ ในความรู้สึก
ของเซียวฉิงเฟิ่งเหมือนภาพทุกอย่างมันช้าลงไปหมด หูแว่วได้
ยินเสียงใบไม้ที่ถูกลมพัดพลิ้วไหวไปมา พร้อมเสียงดังก้องใน
อก ตึกตัก ตึกตัก มือหนาที่หยาบกร้านของเขายกขึ้นมาทาบ
อกตรงตำแหน่งหัวใจอย่างไม่รู้ตัว
“แม่คับ ๆ ๆ พ่อคับ พ่อกลับมาแล้ววว” เสียงตูตูกับไค
ไคที่รีบแย่งกันพูดบอกแม่เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวไปหมด เสียงของ
ลูก ๆ ดึงสติของเขาให้กลับคืนมาแต่หัวใจยังคงเต้นแรงไม่ยอม
หยุด ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองภรรยาไม่วางตา
ซีอินเองเมื่อเดินออกมาเรียกเด็ก ๆ ไปกินข้าว มองไปที่
หน้าบ้านตรงรั้วก็เห็นตูตูกับไคไคกำลังกอดคอผู้ชายคนหนึ่งอยู่
ที่พื้น ดูท่าทางกระดี๊กระด๊าดีใจมากด้วย พอลองจ้องมองดูดี ๆ
แม้ว่าผมเขาจะยาวขึ้นนิดหน่อย ทั้งยังมีหนวดเขียวครึ้มขึ้น
และดูโทรมเหนื่อยล้ามาก แต่เธอก็จำได้ทันทีที่ได้สบตากับคน
ๆ นั้นเขาคือสามีของเธอนั้นเอง
“สามี คุณ…คุณกลับมาแล้ว” ซีอินเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ
พร้อมยิ้มให้เต็มใบหน้า ยิ้มทั้งปากและดวงตา เธอดีใจมากที่ใน
ที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว แม้จะเร็วกว่าเวลาที่คาดไว้ก็ตามแต่ถึง
ยังไงเขาก็มาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว สามีผู้แสนดีของเธอ สามี
ที่เธอเคยทำเรื่องไม่ดีกับเขาไว้มากมาย เขากลับมาแล้วจริง ๆ
สินะ…
“ผมกลับมาแล้วครับภรรยา” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมยิ้มที่
อ่อนโยนส่งไปให้
ไม่รู้ซีอินคิดไปเองไหมแต่น้ำเสียงและแววตาของสามี
ราวกับคนที่ตกหลุมรักยังไงอย่างงั้นจนเธอรู้สึกถึงคันยุบยิบใน
หัวใจไปหมดแล้ว
“แม่คับ พ่อต้องหิวข้าวแน่เยย”
“ไปกินข้าวกันเตอะ”
“งั้นเราเข้าบ้านกันเถอะค่ะ ส่วนตูตูกับไคไคปล่อยพ่อ
แล้วไปล้างมือให้สะอาดเตรียมกินข้าวได้แล้วเร็ว” เมื่อพูดกับ
สามีแล้วก็หันมาบอกเด็ก ๆ ไม่รู้ว่าที่บอกว่าพ่อหิวข้าวนั้นเป็น
เพราะตัวเองหิวเองมากกว่าหรือเปล่า
“คับ/คับ” เมื่อเด็ก ๆ ได้ยินก็รีบผละออกจากพ่อก่อน
จะวิ่งจู๊ดกันไปล้างมือจะได้มากินข้าวกัน
เซียวฉิงเฟิ่งยังคงนั่งอยู่ที่พื้นคอยมองและฟังที่ภรรยา
ปฏิบัติกับเขาและลูก ๆ อย่างอึ้ง ๆ แบบที่เขาไม่เคยได้รับมา
ก่อนเลย เวลากลับมาบ้านแต่ละครั้งภรรยามีแต่จะหงุดหงิด
และไม่สนใจเขา พอเธอเปลี่ยนมาเป็นแบบนี้แล้วดีมากเลย
ร่างสูงเริ่มขยับตัวทำท่าจะลุกแต่ก็ต้องรู้สึกเจ็บแผล
ขึ้นมาอีกเพราะเมื่อครู่แรงที่เด็ก ๆ โถมตัวเข้าใส่ก็ไม่ใช่น้อย ๆ
เลย ซีอินที่สังเกตสามีหน้าซีดลงเล็กน้อยพร้อมขมวดคิ้วหมุน
ทั้งเขายังกลับบ้านก่อนกำหนดอีกหรือว่าเขาจะบาดเจ็บกันนะ
“สามีคุณบาดเจ็บหรือคะ” ซีอินเดินเข้าไปหาใกล้ ๆ
ก่อนจะย่อกายลงตรงหน้าเขาและสบตากัน
“นิดหน่อยครับ”
เมื่อได้ฟังคำตอบแล้วมือขาว ๆ ก็เข้าไปพยุงกายสูงใหญ่
ของสามีขึ้นยืน มันทุลักทุเลนิดหน่อย ขนาดว่าเธอตัวอวบและ
ใหญ่กว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ในหมู่บ้านแล้วนะ พอยืนเทียบกับ
สามีแล้วเธอกลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวไปเลย
“ฉันช่วยพยุงค่ะคุณเทน้ำหนักมาที่ฉันได้เลย ฉันจะรับ
ไว้เอง” ซีอินเอาแขนสามีพาดไหล่ไว้ก่อนมืออีกข้างของเธอจะ
สอดไปด้านหลังโอบเอวเขาไว้แน่น
“ครับ” ฉิงเฟิ่งตอบอย่างคนเหม่อลอยตั้งแต่ได้ยินคำ
ที่ว่า’ฉันจะรับไว้เอง’ แล้วก่อนจะแอบลอบมองหน้าด้านข้าง
ของภรรยาเป็นระยะ ๆ และได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมาจน
เผลอสูดลมหายใจเข้าไป‘ตัวหอมจัง’
เมื่อเริ่มเดินจึงรู้ว่าสามีเจ็บที่ขาเพราะเขาเดินขากะเผลก
แต่เธอยังไม่รู้ว่าจุดไหน
อาการขมวดคิ้วของภรรยาทำให้ฉิงเฟิ่งเริ่มได้สติและ
เป็นกังวลขึ้นมา เขาคงต้องค่อย ๆ บอกเธอเรื่องอาการ
บาดเจ็บและเรื่องที่ลาออกแล้ว
เมื่อเข้ามาในบ้านซีอินพาเขาไปนั่งในครัวที่ตอนนี้
สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยและไม่มีกลิ่นเหม็นอับอยู่เลย
จนฉิงเฟิ่งแปลกใจ เปลี่ยนไปทั้งนิสัยและการกระทำเลยหรือนี่
เขาคิดและลอบสังเกตเงียบๆ อยู่คนเดียว ก่อนซีอินจะยก
กระเป๋าทหารใบโตของเขาไปเก็บในห้องนอน แล้วออกมาตัก
น้ำใส่อ่างพร้อมผ้าสะอาด
“เช็ดหน้าเช็ดมือแล้วก็กินข้าวก่อนนะคะ ค่อยอาบน้ำ
พักผ่อน”
“ครับ” ฉิงเฟิ่งทำตามอย่างว่าง่ายไม่มีอิดออด
“พ่ออันนี้อร่อยมากกก ไคไคชอบ” ไคไคพยายามคีบ
หมูตุ๋นน้ำแดงให้พ่อได้ลองกินดู
“พ่อจินอันนี้ด้วย อันนี้ก็อร่อยมาก” ตูตูเองก็ตักไข่ตุ๋น
ของโปรดให้พ่อด้วยเหมือนกัน
เด็ก ๆ ผลัดกันเอาใจพ่อพยายามคีบอาหารให้จนฉิงเฟิ่ง
ต้องคอยยื่นถ้วยออกมารับเพราะตูตูกับไคไคแขนสั้นเกินไป
คีบแล้วก็ยื่นมาให้ไม่ถึงแต่ก็ยังพยายามเอื้อมมาให้จนสุด
ความสามารถ
“อื้มม อร่อยจริง ๆ ด้วยนะ อร่อยมาก” เสียงทุ้มพูด
ออกไปไม่ใช่ต้องการพูดเอาใจลูก แต่เพราะอาหารที่ภรรยาทำ
ทั้งหมดนี้อร่อยทุกอย่างจริง ๆ มันอร่อยมาก ๆ
“ฮิ ฮิ ฮิ” เสียงเจ้าหัวผักกาดน้อยทั้งสองหัวเราะกัน
อย่างถูกใจที่พ่อกินอาหารที่พวกเขาคีบให้แล้วอร่อยดังขึ้นเป็น
ระยะ ๆ
ส่วนคนเป็นแม่อย่างซีอินก็กินไข่ต้มผักต้มไปมองสามคน
พ่อลูกกินข้าวอย่างมีความสุขไป พอหกโมงเย็นก็ต้มน้ำให้เด็ก
ๆ และสามีอาบ
“ตูตูกับไคไคหยักอาบน้ำพร้อมพ่อคับ”
“ได้สิถ้างั้น…” ฉิงเฟิ่งตอบรับขึ้นทันทีแต่พูดไม่ทันจบ
เสียงของภรรยาก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ไม่ได้จ้ะ พ่อไม่สบายเจ็บขาอยู่ยังอาบน้ำพร้อมลูก ๆ
ไม่ได้ เดี๋ยวแผลของพ่อถูกน้ำแล้วจะยิ่งเจ็บนะ”
“โอ้! พ่อจะเจ็บมากหยอ งั้นต้องให้แม่อาบให้”
“ใช่คับถ้าไม่สบายต้องให้แม่อาบน้ำให้นะ”
“เอาละเดี๋ยวแม่จะดูแลพ่อเองพวกลูกไม่ต้องห่วง
ตอนนี้ตูตูกับไคไคเข้าไปอาบน้ำกันก่อนแล้วจากนั้นพ่อจะได้
อาบบ้างนะ” ซีอินบอก พร้อมต้อนเจ้าหัวผักกาดน้อยเข้า
ห้องน้ำไป
“ค้าบบบ/ค้าบบ”
เมื่อไม่มีเด็ก ๆ อยู่ด้วยแล้วสองสามีภรรยาก็ไม่รู้จะ
พูดคุยเรื่องอะไรกันดี ปกติเวลาที่เซียวฉิงเฟิ่งกลับมาบ้านก็ไม่
ค่อยได้พูดคุยกับภรรยาอยู่แล้ว เพราะภรรยาเขาเป็นคนขี้
หงุดหงิด นับว่าการกลับมาของเขาครั้งนี้ภรรยาเปลี่ยนไปมาก
ไม่สิเธอเปลี่ยนไปตั้งแต่ส่งของพร้อมเขียนจดหมายหาเขาที่
ค่ายทหารแล้ว…
เมื่อตูตูกับไคไคอาบน้ำเสร็จก็ห่อตัวเองจนเป็นก้อนบ๊ะ
จ่างเดินโยกเยกตามกันออกมา ซีอินก็ให้สามีเข้าไปอาบน้ำทั้ง
ยังกำชับให้ระวังแผลอย่างพึ่งให้ถูกน้ำเด็ดขาด ก่อนจะไปช่วย
ลูก ๆ แต่งตัวทางแป้งทางครีมหอม ๆ ฉิงเฟิ่งใช้เวลาอาบน้ำ
แต่งตัวไม่นานก็เดินออกมาพร้อมสวมชุดนอนผ้าเนื้อนิ่มที่
ภรรยาเตรียมไว้ให้
“รอตูตูกับไคไคนอนก่อนนะคะเราค่อยคุยกัน”
“ได้ครับ”
“ถ้างั้นฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ คุณก็อยู่เล่นกับลูก ๆ
บนเตียงเตาไปก่อน” เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบของและ
กำลังเดินออกจากห้องเพื่ออาบน้ำโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นสี
หน้าของสามีเลยสักนิด
“อาบน้ำ!!” ฉิงเฟิ่งเอ่ยทวนสิ่งที่ได้ยินว่าภรรยาจะไป
อาบน้ำอย่างตกใจ
“คะ…ใช่ค่ะฉันจะไปอาบน้ำคุณตกใจอะไรหรอคะ” ซี
อินที่กำลังเดินออกไปชะงักเท้าก่อนหันกลับมาถามคนตัวสูงที่
ยืนอยู่ด้านหลังอย่างงง ๆ
“เอ่อ เปล่าครับคุณไปอาบเถอะ”
ซีอินมองสามีอย่างแปลกใจว่าทำไมต้องตกใจด้วยนะ
ก่อนจะเดินออกไปเพื่ออาบน้ำตามที่ตั้งใจไว้ โดยไม่รู้เลยว่า
ตอนนี้สามีเธอคิดไปไกลแค่ไหนแล้ว เพราะปกติทุกครั้งที่เขา
กลับมาบ้านภรรยาเขาจะอาบน้ำทุกครั้งก่อนที่จะใช้กำลังจับ
เขากดลงบนเตียงเพื่อทำกิจกรรมสามีภรรยาน่ะสิ แต่ว่าตอนนี้
เขาเจ็บขาอยู่นี่สิ จะทำยังไงดี…หรือเขาควรนอนรออยู่นิ่ง ๆ
แล้วยอมภรรยาไปดี ๆ…อืมม