Mom in the 70's ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ของเจ้าหัวผักกาดน้อยในยุค70 - ตอนที่ 22 : ปล่อยให้สามพ่อลูกอยู่ด้วยกัน

ยามเช้าที่สดใสซีอินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับได้ยิน
เสียงไก่ขัน และเสียงนกตัวเล็ก ๆ ที่ส่งเสียงร้องอยู่นอกบ้าน
เธอค่อย ๆ กระเถิบตัวลุกจากเตียงเบา ๆ ก่อนมานั่งหย่อนขา
ที่ริมเตียง แต่เมื่อกำลังจะลุกขึ้นกลับถูกแขนแข็งแรงมาโอบเอว
ไว้ พอหันไปมองเห็นคนตัวโตที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับตาอยู่แต่
เอาหน้าซุกกับที่นอนใกล้ ๆ เธอ
“ภรรยาครับ” เสียงทุ้มแหบเพราะพึ่งตื่นนอนเอ่ยเรียก
ขึ้น
“คะ เป็นอะไรไปคะ” ซีอินเอ่ยถามพร้อมเอามือมาอัง
หน้าผากและแก้มของเขากลัวว่าจะเจ็บแผลจนเป็นไข้ขึ้นมา
“ผมแค่ปวดแผลนิดหน่อยน่ะครับ” ตอบกลับไปเสียง
ออดอ่อยทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้นเลย เพราะอากาศเริ่มเย็นเขาจึง
รู้สึกปวดแผลขึ้นมา ความจริงก็ปวดตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่เขา
ยังไม่ได้บอกเธอ
“จริงด้วยสิเมื่อวานฉันก็ลืมไปเลย งั้นคุณรอฉันสักเดี๋ยว
นะคะ” มือนุ่มยื่นลูบแก้มสากของสามีเบา ๆ อย่างต้องการ
ปลอบโยนคนเจ็บ ก่อนจะรีบลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรง
ฟัน จากนั้นเธอรีบเอาน้ำอุ่นที่มีสำรองอยู่ในมิติออกมาเทใส่
กะละมังเพราะกว่าจะก่อไฟกว่าน้ำจะเดือดคงอีกนาน จากนั้น
ก็ยกเข้าไปในห้องนอน
“สามีคุณถอดกางเกงให้ฉันดูหน่อยค่ะ” เมื่อกลับมานั่ง
ข้างเขาบนเตียงแล้วก็เอ่ยบอกเสียงเบา
“หะ ให้ผมถอดเลยหรอครับ” เมื่อได้ยินที่ภรรยาสั่งเขา
ถึงกับตาสว่างขึ้นมาทันที
“เอ่อ แผลคุณอยู่ช่วงไหนคะ” เมื่อนึกได้ว่าเธอพูดให้
ชวนคิดลึก จึงเปลี่ยนเป็นเอ่ยถามตำแหน่งแผลแทน
“ตรงนี้ครับ” นิ้วยาวใหญ่ชี้ไปที่หน้าขาเหนือเข่าขึ้นมา
เกือบหนึ่งคืบ
“งั้นถกขากางเกงขึ้นจากด้านล่างน่าจะดีกว่าค่ะ” ซีอิน
ช่วยพยุงสามีนั่งพิงหัวเตียงก่อนเริ่มลงมือถกขากางเกงพับ
ขึ้นมาจนเห็นบาดแผลที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันปิดไว้และมีเลือด
ซึมออกมาอยู่ด้วย
“เดี๋ยวฉันล้างแผลให้คุณก่อนนะคะ แล้วจะรีบไป
ทำอาหารเช้าให้คุณจะได้กินยา”
“ครับ”
ซีอินทำทีเดินไปที่ตู้เก็บสมบัติส่วนตัวของเธอที่อยู่มุม
ห้อง แล้วหยิบเอากล่องยาสามัญออกมาจากมิติ แล้วเดิน
กลับมาลงมือทำแผลล้างแผลให้เขาใหม่อย่างเบามือ ดูจาก
แผลก็เริ่มแห้งพอสมควรแล้ว
“ฉันขอดูยาที่คุณต้องทานหน่อยได้ไหมคะ”
“ได้ครับ อยู่ในกระเป๋าผมใบนั้น” ฉิงเฟิ่งชี้นิ้วไปที่
กระเป๋าใบโตที่ถูกตั้งอยู่มุมห้อง
ซีอินพยักหน้ารับทราบแล้วผละออกไปเพื่อเปิดดูยาใน
กระเป๋า ยาที่มีเป็นยาแก้ปวดเท่านั้น เข้าใจว่ายาเม็ดในยุคนี้คง
หายากมากทีเดียว เธอคงต้องเอายาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบ
ของเธอที่ดูท่าว่าคุณภาพจะดีกว่าให้เขากินด้วย
“ถ้าอย่างนั้นคุณนอนเล่นกับตูตูและไคไคไปก่อนนะคะ
ฉันจะไปทำโจ๊กให้ก่อน เสร็จแล้วฉันจะมาเรียกค่ะ” ซีอินพูด
พร้อมเดินกลับมาหาเขาก่อนจะเอายาของเขาออกมาวางไว้ที่
โต๊ะข้างหัวเตียง
“ครับ” ฉิงเฟิ่งรับคำก่อนมองตามร่างนุ่มนิ่มไปจนเธอ
เดินพ้นห้องนอน แต่เพราะรู้สึกตื่นเต็มตาแล้วและเจ้าหัว
ผักกาดน้อยของเขาก็ยังไม่ตื่นด้วยเลยไม่อยากนอนอยู่เฉย ๆ
จึงเดินออกจากห้องคิดว่าจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาสัก
หน่อย เขาค่อย ๆ เดินขากะเผลกช้า ๆ ผ่านห้องครัวก็รู้สึก
อยากมองภรรยาที่ยืนทำอาหารอยู่
ฟึบ! ฟึบ!
“หื้มม” ฉิงเฟิ่งเมื่อได้เห็นว่าอยู่ ๆ ก็มีของออกมาจาก
อากาศตรงหน้าภรรยา ก็ร้องขึ้นในลำคอเบา ๆ อย่างตกใจ แต่
ก็ดังมากพอที่จะทำให้ซีอินหันกลับมามอง
“อ๊ะ!! สามีคุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ซีอินถามอย่าง
ตกใจเพราะเมื่อครู่เธอพึ่งจะเอาไข่ไก่ และเนื้อไก่ออกมาจาก
มิติ
“ภรรยาครับนี่คุณ…” นี่มันเกินสามัญสำนึกของมนุษย์
ไปไกลแล้วและเขามั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดแน่นอน ได้แต่ยืนอึ้งอยู่
อย่างนั้นไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้อีก
“เอ่อ เมื่อคืนดูเหมือนฉันจะลืมบอกคุณอีกเรื่องนะคะ”
ซีอินทำหน้าเจื่อน ๆ เมื่อคืนเธอลืมจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง
เลย เมื่อครู่ตอนจะเอาของออกมาทำอาหารเธอก็คิดอยู่ กะว่า
จะหาโอกาสบอกเขาอีกครั้ง แต่ไม่นึกว่าสามีจะเดินมาเงียบ ๆ
เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเลยคงเพราะการฝึกจากตอน
เป็นทหารนั่นแหละที่ทำให้เขามีฝีเท้าที่เบาขนาดนี้
“พ่อค้าบบ แม่ค้าบบ”
เสียงตูตูกับไคไคเรียกหาดังออกมาจากห้องนอน
เสียก่อน สองสามีภรรยาจึงยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเพิ่มเติมอีก
“เอ่อ ไว้มีเวลาฉันจะอธิบายให้คุณฟังนะคะ” เมื่อเห็น
เจ้าหัวผักกาดเดิมตามตูดกันมาโดยมีตูตูที่เอามือสองข้างมา
เกาะไหล่ไคไคเดิน ซีอินก็รีบพูดขึ้นทันที
“ตูตู ไคไค ตื่นแล้วไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเร็วจะได้มา
กินข้าวเช้าพร้อมพ่อ”
“คับ/คับ”
บนโต๊ะอาหารเช้าฉิงเฟิ่งเหลือบมองภรรยาอยู่เป็นระยะ
ๆ ส่วนตูตูกับไคไคก็กำลังดื่มด่ำกับโจ๊กไก่ฉีกใส่ไข่แสนอร่อย
“อย่อยมากเยย ตูตูขออีกได้ยึเป่าคับ”
“แต่ไคไคอิ่มแล้ว”
“ตูตูหยักจินอีก”
“ได้จ้าเดี๋ยวแม่ตักให้นะ” ซีอินตักให้ไม่มากนักเพราะ
กลัวว่าตูตูจะกินไม่หมด เมื่อกลับมาที่โต๊ะก็เห็นสามีกินหมด
เป็นถ้วยที่สองแล้วพอดี
“เดี๋ยวฉันไปหยิบยาให้คุณนะคะ” ซีอินทำทีเดินไปใน
ห้องนอนก่อนหยิบเอายาแก้ปวดกับแก้อักเสบในมิติออกมา
พร้อมทั้งยังเพ่งจิตมองไปในห้างมิติเพื่อหาไม้เท้าพยุงตัวคนขา
หักออกมาด้วย ก่อนเดินกลับเข้ามาในห้องครัวอีกครั้งฉิงเฟิ่งม
องดูยาเม็ดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและรู้ว่านี่ไม่ใช่ยาที่เขากิน
ประจำทั้งยังเห็นภรรยาถือไม้อะไรบางอย่างอยู่ด้วย
“กินเถอะค่ะยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบ”
“ครับ” ฉิงเฟิ่งกินยาอย่างว่าง่ายก่อนจะดื่มน้ำตาม
“พ่อเก่งที่ฉุด”
“พ่อกินยาเก่งมากคับ” เสียงตบมือของเจ้าสองแฝดดัง
แปะ ๆ ๆ อย่างชื่นชมพ่อ
“เอาล่ะวันนี้แม่ยังต้องไปทำงานอีกวันหนึ่ง ดังนั้นตูตู
กับไคไคอยู่กับพ่อนะ”
“โอ๊ะ! ไม่ต้องไปบ้านปู่กับย่าแล้วหยอ”
“ใช่จ้า ตอนนี้พ่อกลับมาอยู่บ้านแล้วและก็ยังไม่สบาย
ด้วย ตูตูกับไคไคต้องดูแลพ่อแทนแม่ด้วยนะ” เสียงหวานเอ่ย
บอกเด็ก ๆ
“ได้เยยคับ”
“ได้คับ”
“นี่เป็นไม้เท้าพยุงตัวค่ะคุณลองใช้ดูนะคะ” เมื่อคุยกับ
ลูก ๆ แล้วเธอก็หันมาเอ่ยบอกสามีจากนั้นซีอินก็ลองทำท่า
ทางการใช้งานให้สามีดู และบอกให้เขาลองยืนขึ้นแล้วใช้งานดู
ฉิงเฟิ่งรู้สึกสะดวกขึ้นมากและไม่ต้องทิ้งน้ำหนักตัวไปทางขาที่
เจ็บมากด้วย
“งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ คุณก็พักอยู่บ้านก่อนถ้า
เบื่อก็ออกไปโรยข้าวเปลือกให้ไก่ก็ได้ ตูตูกับไคไคไปทำประจำ
เพราะชอบดูไก่นะคะ หรือว่าคุณจะไปบ้านใหญ่เซียวก็ได้ค่ะ”
ซีอินพูดไปยิ้มไปดีจริง ๆ ที่สามีกลับมาอยู่บ้าน เวลาเธอ
ออกไปทำงานที่ฝ่ายผลิตหรือไปเมืองอำเภอก็จะได้ไม่ต้องห่วง
เจ้าหัวผักกาดแล้ว
“ได้ครับ” ฉิงเฟิ่งรับคำก่อนมองตามร่างภรรยาไปพร้อม
คิดว่า ภรรยาอาบน้ำอีกแล้วงั้นหรอ
ซีอินรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ออกจากบ้านไป
ทำงานตามปกติ ทำงานช่วงเช้าเสร็จแล้วพอเสียงสัญญาณพัก
กลางวันดังขึ้นซีอินก็รีบเดินกลับบ้านทันที ตอนนี้เรื่องที่เซียวฉิ
งเฟิ่งกลับมาคนในหมู่บ้านน่าจะยังไม่รู้กันเพราะเมื่อวานสามี
เธอบอกว่าคนในหมู่บ้านน่าจะมองเห็นไม่ชัดว่าเป็นใครที่นั่งรถ
มากันแน่
“กลับมาแล้วจ้า” เสียงหวาน ๆ เอ่ยดังมาจากหน้าบ้าน
ทำเอาคนในบ้านพากันสะดุ้งโหยงเป็นแถว
“โฮ๊ะ!! แม่มาแย้ว” ตูตูที่ตัวล่อนจ้อนอยู่ในอ่างน้ำพูด
ขึ้นมาพร้อมทำตาโต
“พ่อคับตำยังไงดี” ไคไคเองที่เปียกทั้งแต่หัวจรดเท้าหัน
ไปแหงนหน้าถามพ่ออย่างหาที่พึ่ง
“พ่อว่าเราสามคนคงต้องยอมให้แม่ดุแล้วละ” คำตอบ
ที่มาพร้อมแววตามุ่งมั่นของพ่อ ทำให้เจ้าหัวผักกาดคิดว่า
จะต้องถูกแม่ดุแน่ ๆ ทำเอาเด็ก ๆ เบะปากเหมือนจะร้องไห้
ออกมา
“ฮื้อออ จะถูกแม่ดุหยอ” ตูตูถามพร้อมปีนออกจากอ่าง
น้ำเดินไปเกาะขาพ่อ
“ไม่อยากถูกดุเยย” ไคไคเองก็เดินเข้าไปเกาะขาพ่ออีก
ข้างด้วยเหมือนกัน
“ทำอะไรกันจ้ะพ่อลูก” ซีอินได้ยินเสียงแว่ว ๆ มาจาก
ในห้องน้ำเลยเดินเข้าไปดู เห็นสามคนพ่อลูกยืนตัวเปียกกันอยู่
ข้างอ่างอาบน้ำ เจ้าเด็กแฝดล่อนจ้อนโชว์พุงทั้งคู่ ส่วนสามียังดี
ที่สวมกางเกงอยู่แต่ไม่ได้ใส่เสื้อ เปิดเปลือยแผงอกที่เต็มไป
ด้วยมัดกล้ามท่อนบน
“หื้ม แอบเล่นน้ำกันงั้นหรือ” ซีอินทำท่าหลี่ตามองแล้ว
เอ่ยถามเสียงนิ่ง ๆ อย่างต้องการจะแกล้ง และที่สำคัญคุณ
สามีของเธอน่าจะไม่ระวังจนแผลถูกน้ำแล้วแน่ ๆ ถึงทำหน้า
เจื่อน ๆ ใส่เธอแบบนั้น ส่วนเจ้าหัวผักกาดก็เอาแต่แอบอยู่
ด้านข้างทั้งกอดขาพ่อไม่ปล่อย คงแอบกันมิดหรอกนะพุงยื่น
ออกมาเชียวเจ้าตัวอ้วน
“แม่อย่าดุพ่อคับ” ไคไคโผล่หัวกลม ๆ ออกมาจากขา
พ่อแล้วเอ่ยปากบอกแม่
“พ่อแค่อยากเล่นน้ำกับตูตูไคไคเฉย ๆ” ตูตูก็ช่วยพูด
ด้วย แต่ยิ่งพูดเหมือนพ่อจะยิ่งถูกดุมากกว่านะเนี่ย
“เอาละ ๆ แม่ไม่ดุก็ได้แต่รีบออกจากห้องน้ำก่อนเร็วทั้ง
สามคนเลย”
“คับ/คับ/ครับ” ตอบรับเสียงดังฟังชัดกันทั้งสามคนเลย
ก่อนจะรีบหาผ้ามาพันตัวกันวุ่นวายไปหมด
ตอนนี้เด็ก ๆ กำลังทาแป้งกันจนตัวขาวและแต่งตัว
กันเองอยู่
“ใส่กางเกงในด้วยนะตูตู” ซีอินเอ่ยบอกขณะกำลังหยิบ
กล่องยาออกมาจากตู้สมบัติของเธอเพราะต้องทำแผลให้สามี
ใหม่อีกครั้ง
“โฮ๊ะ! ตูตูลืมเยย”
“นี้ ๆ กุงเกงในของตูตู” เพราะรู้ว่าพี่ชายต้องลืมไคไค
เลยหยิบมาสองตัวเผื่อให้ตูตูด้วย
“ขอบใจนะไคไค” แม้ไม่อยากใส่แต่ก็ต้องใส่เพราะแม่
บอกว่าคนที่โตแล้วต้องใส่กุงเกงในทุกคน
เจ้าหัวผักกาดแต่งตัวพร้อมคุยกันงุ๊งงิ๊งกันอยู่สองคนข้าง
ๆ พ่อกับแม่ ส่วนซีอินก็จัดการทำแผลให้สามีของเธอใหม่อีก
ครั้งพร้อมส่งสายตาดุ ๆ ไปให้
“คือก่อนหน้านี้ผมพาลูก ๆ ไปให้อาหารไก่แล้วก็รดน้ำ
ผักครับ แล้วก็พาเด็ก ๆ เล่นลูกบอลอยู่นอกบ้านนาน แล้วเห็น
ว่าตัวเปื้อนกันเลยคิดว่าอาบน้ำด้วยกันทีเดียวดีกว่า แต่ตูตูกับ
ไคไคพลังเยอะมากเลยครับสาดน้ำใส่กันแรงไปหน่อยก็เลยเป็น
อย่างที่คุณเห็น”
“ไม่เอาแบบนี้แล้วนะคะ รอแผลหายก่อนคุณจะเล่นน้ำ
จะทำงานหนักจะใช้แรงเยอะมากแค่ไหนหรือจะทำอะไรฉันจะ
ไม่ห้ามเลยค่ะ ตอนนี้คุณต้องระวังให้มากหากแผลอักเสบจน
ติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไงคะ โรงพยาบาลในเมืองอำเภอก็ใช่ว่า
จะมีเครื่องมือที่ทันสมัยมากพอที่จะรักษาได้ดี มันอันตราย
มากนะคะ”
“ผมทราบแล้วครับภรรยาต่อไปจะเชื่อฟังคุณครับ”
“ดีมากค่ะแล้วนี่ไปบ้านใหญ่เซียวมาหรือยังคะ” เมื่อ
สามีรับปากซีอินก็ไม่คิดจะจู้จี้จุกจิกกับเขาอีก
“คิดว่าจะไปตอนเย็นน่ะครับ จะรอให้คุณกลับมาก่อน
ค่อยไปพร้อมกัน” เมื่อเห็นภรรยาดูจะไม่โกรธแล้วก็รีบเอ่ย
เหมือนจะอ้อนขึ้นมา
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
เมื่อซีอินจัดการสามพ่อลูกเรียบร้อยแล้วก็เข้าครัวทำ
ข้าวกลางวันให้ แล้วก็กินข้าวด้วยกันก่อนจะได้เวลาเข้างาน
ช่วงบ่ายเธอจึงเดินออกจากบ้านโดยมีตูตูกับไคไคเดินออกมา
ส่งที่รั้วบ้าน ส่วนฉิงเฟิ่งก็ยืนรอลูก ๆ ที่หน้าประตูบ้านเพราะ
ไม่ได้รับอนุญาตให้เดินมาส่งที่รั้ว จึงได้แต่ส่งสายตามองเท่านั้น
“ตูตูไคไคคราวนี้ต้องดูแลพ่อดี ๆ ไม่เล่นน้ำแล้วนะ แผล
พ่อยังถูกน้ำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพ่อจะเจ็บมากเข้าใจหรือเปล่า”
“เข้าใจคับ/เข้าใจคับ” ตูตูกับไคไคเงยหน้าฟังที่แม่พูด
รีบรับคำอย่างขันแข็งและจะไม่ลืมเรื่องนี้อีกแล้วแน่นอน
“ดีมากจ้ะแล้วแม่จะรีบกลับมาเร็ว ๆ นะ มาให้แม่หอม
ก่อนเร็ว ฟอดด ฟอดด” เจ้าหัวผักกาดเอียงแก้มได้องศาอย่าง
รู้งานเพราะแม่หอมบ่อย ส่วนคนพ่อที่มองดูอยู่ก็อยากได้บ้าง
แต่ภรรยาไม่สนใจมองเขาเลย
จากนั้นซีอินก็ปิดประตูรั้วบ้านแล้วเดินไปที่ฝ่ายผลิตของ
หมู่บ้านเพื่อกลับไปทำงานอีกครั้ง…