แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 10 รออีเหรินมำสู่หัวใจ (2)

กำรแสดงของเสี่ยวเหวยใกล้เริ่มแล้ว ครูสอนเต้นของเสี่ยว

เหวยที่อยู่ด้ำนล่ำงเวทีตื่นเต้นมำก

ครั้งนี้เป็นกำรมำร่วมงำนช่วงเย็นของสถำนีโทรทัศน์ท้องถิ่น

ก่อนหน้ำนี้ซ้อมจริงมำหลำยครั้งแล้ว เธอพอใจมำกกับกำรแสดง

ของอีเหริน

ถึงแม้ตอนแรกที่เธอเลือกอีเหรินจะเป็นเพรำะบ้ำนเด็กคนนี้

ใจใหญ่ใส่ซองอั่งเปำให้เธอ แต่พอดูกำรเต้นก็รู้ว่ำโดดเด่นกว่ำ

นักเรียนคนอื่นในรุ่น สอนเด็กมำตั้งมำกมำย นี่คือต้นกล้ำที่หำได้

ยำกในหลำยปีที่ผ่ำนมำ ดูท่ำก่อนหน้ำนี้เด็กคนนี้จะจงใจซ่อน

ควำมสำมำรถที่แท้จริงเอำไว้ แต่พอให้เต้นน ำควำมสำมำรถก็

ปรำกฏออกมำ

เด็กแบบนี้พบเจอได้แต่ใช่ว่ำจะดึงมำอยู่ด้วยได้ง่ำยๆ ต่อไป

ต้องส่งแข่งคว้ำรำงวัลมำให้มำกหน่อย ไม่เพียงแต่จะใช้เป็น

ผลงำนดึงดูดให้คนมำสมัครเรียนได้ ยังเป็นควำมภำคภูมิใจของ

ครูอย่ำงเธอด้วย ถึงตอนนั้นก็จะได้เลื่อนขั้น ขึ้นเงินเดือน…

คิดๆ แล้วมันดีเสียยิ่งกระไร

1 3 5 5 2

ในที่สุดก็ถึงตำอวี๋อีเหรินขึ้นเวที นี่เป็นกำรเต้นแบบทีม ได้

ซ้อมกำรแสดงไปหลำยครั้งแล้ว

วันนี้เป็นกำรถ่ำยทอดสดอย่ำงเป็นทำงกำร ครูสอนเต้น

มั่นใจว่ำไม่มีอะไรผิดพลำดแน่ แต่นึกไม่ถึงเลยว่ำครั้งนี้จะเกิด

เรื่อง

อวี๋อีเหรินหลังขึ้นเวทีก็แสดงควำมสำมำรถออกมำเต็มร้อย

เหมือนตอนซ้อมจริง ผลลัพธ์ที่ได้มำกกว่ำตอนซ้อมเสียอีก แต่

ว่ำ…

พวกคนที่อยู่ด้ำนหลังเธอนั้นเอำไม่อยู่

คนน ำเต้นได้ดีเกินไป คนที่อยู่ด้ำนหลังตำมไม่ทัน ทั้งเวที

เห็นแค่อวี๋อีเหรินโดดเด่นอยู่คนเดียว คนอื่นๆ เป็นแค่ตัว

ประกอบ เธอเต้นท่ำยำกที่ตอนซ้อมจริงไม่มีหลำยท่ำติดกัน คน

ในทีมที่อยู่ด้ำนหลังพำกันสับสนเต้นผิดเต้นถูก ผิดคนเดียวยังไม่

เท่ำไร แต่นี่พำกันเต้นรวนไปหมด มีแค่อวี๋อีเหรินที่เต้นลีลำ

สะบัดพลิ้วอยู่คนเดียว พวกด้ำนหลังเมื่อเทียบกันแล้วกลำยเป็น

ตัวตลกไปเลย

ครูสอนเต้นหน้ำบึ้ง นี่ถ่ำยทอดสดนะ ถ่ำยทอดสด!

1 3 5 5 3

อวี๋หมิงหลำงนั่งอยู่ล่ำงเวที มองลูกสำวที่อยู่บนเวทีด้วย

ใบหน้ำยิ้มแย้ม ใช้ได้ ดีมำก

ใบหน้ำนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ของอวี๋อีไป๋ก็มีรอยยิ้มปรำกฏ

เล็กน้อย เสี่ยวเหวยเต้นเสร็จแล้ว อวี๋หมิงหลำงกับพ่ำนพ่ำน

ปรบมืออย่ำงเต็มแรง เสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ข้ำงๆ ส่ำยหน้ำ

ผู้ชำยนี่นะ… ชื่อของนำยก็คือไร้เดียงสำ!

ไม่ต้องสืบเลย นี่เป็นแผนที่อวี๋หมิงหลำงบงกำรลูกชัดๆ เอำ

คืนครูที่เห็นแก่ผลประโยชน์นั่นเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้รู้สึกว่ำเกินไป

เดิมทีครูคนนั้นก็มีนิสัยใครให้เงินก็เลือกลูกศิษย์คนนั้นขึ้น

เต้นน ำอยู่แล้ว ต่อให้เต้นได้ไม่ดีก็ยังให้อยู่ข้ำงหน้ำ ลูกของ

ข้ำรำชกำรคนหนึ่งเพิ่งเรียนได้ไม่กี่เดือนก็ให้ข้ำมจำกกลุ่มเล็กมำ

อยู่กลุ่มเหรียญทองเต้นเนียนๆ ไป ครูคนนี้จะต้องแน่ใจแล้วว่ำ

คนเยอะไม่มีใครสนใจด้ำนหลัง อีกทั้งยังได้ประจบประแจงด้วย

คงไม่นึกว่ำจะมำเจอเสี่ยวเหวย อวี๋หมิงหลำงมีควำมตั้งใจ

แน่วแน่ นิสัยชอบรับเงินใต้โต๊ะแบบนี้เอำไปใช้ที่อื่นยังพอไหว

แต่ในสถำนที่เรียนศิลปะของพวกเด็กๆ ยังสกปรกขนำดนี้ คน

เป็นครูท ำตัวไม่สมเกียรติ ถ้ำตอนนี้เขำไม่จัดกำรไม่เท่ำกับเป็น

1 3 5 5 4

กำรไม่รับผิดชอบต่อเด็กรุ่นหลังเหรอ?

หลังกำรแสดงเสร็จสิ้น อวี๋หมิงหลำงสะใจสุดๆ ส่วนครูกับ

ผู้ปกครองของเด็กที่มำเนียนเต้นในกลุ่มนี้ด้วยต่ำงโมโหกันถ้วน

หน้ำ

เสี่ยวเหวยเพิ่มควำมยำกของท่ำไประดับนั้น เด็กเหรียญ

ทองคนอื่นถึงจะเต้นไม่สวย แต่อย่ำงน้อยก็พอตำมได้ แต่ลูกของ

เขำเพิ่งจะย้ำยมำจำกกลุ่มเล็กได้ไม่กี่วัน เต้นเป็นอยู่ไม่กี่ท่ำ

สภำพดูไม่ได้เลย ยืนอยู่ในกลุ่มเต้นผิดเต้นถูกดูแปลกแยกอย่ำง

เห็นได้ชัด ผู้ปกครองคนนี้เหมือนถูกตบหน้ำเต็มๆ ซึ่งก็แน่นอน

ว่ำต้องไปคิดบัญชีกับครูสอนเต้น

ตอนอวี๋หมิงหลำงกับเสี่ยวเชี่ยนเข้ำไปก็เห็นผู้ปกครองบ้ำน

นั้นก ำลังอำรมณ์เสียใส่ครูสอนเต้นพอดี

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นกับเด็กที่เต้นน ำคนนั้น? นี่

มันเป็นกำรจงใจท ำลำยควำมมั่นใจของลูกผมหรือเปล่ำ?”

“คือว่ำ คือ ใจเย็นๆ นะคะ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกเด็กที่เต้น

น ำมำตอนนี้เลย” ครูสอนเต้นรองรับอำรมณ์ผู้ปกครองไม่ไหว

แล้ว จึงอยำกเรียกเสี่ยวเหวยมำเป็นแพะรับบำปแทน

1 3 5 5 5

“ถ้ำสำเหตุเป็นเพรำะลูกสำวฉัน ท ำให้ลูกของคุณเกิดเงำมืด

ขึ้นในจิตใจ ฉันยินดีรักษำให้ฟรีค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้เด็กท ำ

แบบทดสอบดูว่ำเขำมีปัญหำไหม”

“คุณเป็นใคร เอ๊ะ! ศำสตรำจำรย์เฉิน!!” ผู้ปกครองคนนี้เดิม

ทีก ำลังโมโหอยู่ แต่พอหันมำเห็นเสี่ยวเชี่ยนก็สีหน้ำเปลี่ยนทันที

สถำนะของเสี่ยวเชี่ยนที่ท ำงำนให้คลังอัจฉริยะถูกเก็บเป็น

ควำมลับ แต่เธอก็มีชื่อเสียงมำกในประเทศอยู่แล้ว ใครๆ ก็รู้ว่ำมี

จิตแพทย์คนหนึ่งที่เก่งมำก มีทั้งอิทธิพลและฐำนะ คนไข้ทั้งใน

และนอกประเทศไม่มีคนไหนที่เธอรักษำไม่ได้ อย่ำว่ำแต่เรื่อง

เทคนิคกำรรักษำที่สุดยอดมำกเลย เอำแค่ควำมสัมพันธ์กับคน

ใหญ่คนโตที่เธอเคยรักษำให้พวกนั้นก็น่ำตกใจมำกแล้ว ไม่มีใคร

กล้ำมีเรื่องกับเธอหรอก

ผู้ปกครองคนนี้ก่อนหน้ำนี้ใช้เส้นสำยกว่ำจะจองคิวของ

เสี่ยวเชี่ยนได้ไม่ใช่ง่ำยๆ เธอจ ำจิตแพทย์มือฉมังคนนี้ได้เป็น

อย่ำงดี

“คุณเองเหรอครับ ศำสตรำจำรย์เฉินหรือยัยเด็กที่เต้นน ำ

นั่น ไม่สิ หรือเด็กผู้หญิงที่เต้นน ำคนนั้นเป็นลูกของคุณ?!”

1 3 5 5 6

“ลูกสำวคนโตค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม

“และเป็นลูกผมด้วย” อวี๋หมิงหลำงพูดด้วยสีหน้ำบึ้งตึง

ผู้ปกครองคนนั้นมัวแต่มองเสี่ยวเชี่ยน ไม่ทันได้เห็นอวี๋หมิง

หลำงที่อยู่ด้ำนหลัง พอเห็นอวี๋หมิงหลำงออกมำ ดวงตำก็แทบ

ถลนหลุดจำกเบ้ำ

“หัวหน้ำอวี๋?!”

ซวยแล้ว! ท ำไมมำเจอยมบำลตัวเป็นๆ ได้วะเนี่ย!

ใบหน้ำอวี๋หมิงหลำงยิ้มแย้มแต่น้ำเสียงเย็นชำ “ผมได้ยินมำ

ว่ำคุณให้ลูกสำวของคุณมำก่อกวนในทีมของลูกสำวผม มีเรื่อง

แบบนี้ไหมครับ?”

พอประโยคนนี้ออกมำสถำนกำรณ์ก็เปลี่ยน ผู้ปกครองคน

นั้นกับครูสอนเต้นแทบอยำกจะมุดแผ่นดินหนี คนที่ปกติเก่งใน

เรื่องใช้อ ำนำจ ใครจะไปคิดว่ำครั้งนี้เจอของแข็งเข้ำแล้ว

แค่ศำสตรำจำรย์เฉินคนเดียวก็ปวดหัวมำกพอแล้วนะ นี่ยัง

มำเจอสำมีเธอที่เป็นเหมือนยมบำลบนโลกมนุษย์อีก?!

ล่วงเกินอวี๋หมิงหลำงจะมีจุดจบยังไง… แค่คิดก็เสียวสันหลัง

1 3 5 5 7

วำบแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มตำหยีมองสำมีตัวเองวำงอ ำนำจขู่คนอื่น เธอ

กวำดตำมองไม่เห็นลูกสำวตัวเอง เด็กคนนี้คงลงจำกเวทีก็หนีไป

เลย เสี่ยวเหวยขี้เกียจจะสนใจสงครำมประสำทของพวกผู้ใหญ่

เสี่ยวเชี่ยนโทรหำพ่ำนพ่ำน เมื่อแน่ใจแล้วว่ำเสี่ยวเหวย

ออกไปกินไอศกรีมกับพ่ำนพ่ำนแล้วเธอถึงวำงใจ เธอส่งสำยตำ

ให้สำมีที่ก ำลังวำงก้ำม จำกนั้นก็ตัดสินใจไปหำลูกของผู้ปกครอง

คนนี้

เด็กคนนั้นก ำลังจะเปลี่ยนชุดอยู่ที่หลังเวที เสี่ยวเชี่ยนตรง

เข้ำไปหำ

“น้ำให้นี่” เสี่ยวเชี่ยนหยิบของเล่นอันเล็กยื่นให้ เด็กสำว

ตกใจอย่ำงเห็นได้ชัด

“ให้หนู? ท ำไมล่ะ?”

“เมื่อกี้น้ำดูกำรแสดงของหนู รู้สึกว่ำหนูท ำได้ดีมำก”

“แต่หนูว่ำหนูเต้นได้ไม่ดี”

“ค ำว่ำดีมีควำมหมำยในเชิงเปรียบเทียบ ไม่ใช่ค ำตำยตัว

1 3 5 5 8

หนูเอำชนะตัวเองขึ้นไปอยู่บนเวทีได้ก็เก่งมำกแล้วนะ น้ำขอถำม

อะไรหน่อยนะ…”

เสี่ยวเชี่ยนท ำตัวให้เป็นที่น่ำไว้วำงใจก่อน จำกนั้นเธอถึง

ค่อยถำมอีกหลำยค ำถำม เมื่อแน่ใจแล้วว่ำเด็กคนนี้ไม่ได้มีเงำมืด

ในจิตใจเธอถึงได้วำงใจ

เรื่องระหว่ำงพวกผู้ใหญ่ไม่ควรเอำมำลงกับเด็กที่ไม่รู้อิ

โหน่อิเหน่ สำมีเธอเชื่อในควำมสำมำรถของเธอถึงได้กล้ำให้ลูก

สำวเล่นแบบนี้ ครอบครัวนี้รู้ใจกันเป็นอย่ำงดี ไม่จ ำเป็นต้องพูด

อะไรมำก

“คุณน้ำ คนสวยๆ ที่เต้นน ำนั่นใช่ลูกสำวคุณน้ำไหม? เห็นมี

ไฝคนงำมเหมือนกันเลย”

“ใช่จ้ะ” ดูท่ำเด็กคนนี้ก็ไม่ได้โง่ ช่ำงสังเกตมำกทีเดียว

“งั้นหนูขอเป็นเพื่อนกับเขำได้ไหม สวยมำกเลย เอวคอดๆ

นั่นบิดทีเหมือนจะบินได้ หนูเห็นแล้วก็หลงรักเลย”

“คือ… ก็ต้องไปถำมลูกน้ำก่อนนะ สำวน้อย” เสี่ยวเชี่ยนได้

ยินเด็กคนนี้พูดแบบนี้ก็รู้สึกแปลกๆ เธอควรจะให้เด็กคนนี้ท ำ

แบบทดสอบเรื่องรสนิยมทำงเพศไหม? มีที่ไหนพูดถึงเพศ

1 3 5 5 9

เดียวกันแบบนี้ มันแปลกๆ นำ…

“คุณน้ำ หนูไม่ใช่สำวน้อยนะ ผมเป็นลูกผู้ชำย!” สำวน้อยคน

นี้ ไม่สิ หนุ่มน้อยคนนี้ถอดเสื้อผ้ำออก ภำยใต้ชุดกระโปรงเต้น

นั้นคือหน้ำอกที่แบนเรียบ

เหมือนมีขีดสำมขีดแนวตั้งปรำกฏบนหน้ำผำกเสี่ยวเชี่ยน

ฝูงกำบินอยู่บนหัว เด็กคนนี้… ปลอมตัวเป็นเด็กผู้หญิง?!

“คุณน้ำอย่ำเข้ำใจผิดนะฮะ ผมเป็นเด็กผู้ชำยปกตินี่แหละ

เพียงแต่แม่ผมไม่ค่อยปกติเท่ำไร คิดว่ำเด็กผู้หญิงเต้นละตินแล้ว

ดูสวยกว่ำเลยบังคับผมเรียน ผมเองก็จนปัญญำ จริงๆ แล้วผมก็

แค่ชอบเด็กผู้หญิง คุณน้ำ ถ้ำคุณน้ำไม่ว่ำอะไร ผมอยำกให้คุณ

น้ำอนุญำตให้ผมตำมจีบลูกสำวคุณน้ำ”

“ไม่ได้ ลำก่อน”

เสี่ยวเชี่ยนหันตัวเดินหนี เมื่อกี้เธอต้องบ้ำไปแล้วแน่ ท ำไม

ถึงดูเด็กคนนี้ไม่ออก ไม่สิ เด็กผู้ชำยคนนี้ท ำไมถึงได้หน้ำหนำ

แบบนี้?

หนำยิ่งกว่ำก ำแพงเมืองเสียอีก แล้วจะรู้สึกสะเทือนใจได้ไง

เธอไม่น่ำไปหำเลย!

1 3 5 6 0

“คุณน้ำอย่ำเพิ่งไปสิฮะ~ ผมจะแนะน ำตัวให้ฟัง ผมชื่อหลง

อ้ำวเทียน อำยุสิบสำมปี เรียนที่ คุณน้ำ รอผมด้วย!”

เสี่ยวเชี่ยนเร่งฝีเท้ำ เธอตัดสินใจให้เสี่ยวเฉียงเข้ำแทน คน

หน้ำหนำแบบนี้หนำมยอกต้องเอำหนำมบ่ง!

เสี่ยวเหวยออกไปกับพ่ำนพ่ำน เดิมทีคิดจะเรียกรถ แต่พ่ำน

พ่ำนส่ำยหน้ำ เขำจูงเสี่ยวเหวยไปที่ลำนจอดรถแล้วไปหยุดที่รถ

วอลโว่ใหม่เอี่ยมคันหนึ่ง กดกุญแจ จำกนั้นก็เปิดประตูฝั่งข้ำง

คนขับ

“ลุงรองซื้อให้เหรอ? สอบใบขับขี่มำตั้งเมื่อไร?”

“เพิ่งสอบได้ อีเหรินชอบสีนี้ไหม?”

“ชอบสิ ยังคิดอยู่เลยว่ำลุงรองคงจะซื้อรถให้นำยช้ำกว่ำนี้

เพรำะยังไงก็เพิ่งเข้ำมหำวิทยำลัย”

“ผมซื้อเอง”

“… ไป๋ไป๋ ไปปล้นธนำคำรมำเหรอ?!” ลุงรองให้เงินค่ำขนมขี้

งกกว่ำแม่เธออีก

“ถ้ำปล้นธนำคำรนะไม่ซื้อนี่หรอก ผมขำยแอปพลิเคชันได้…

1 3 5 6 1

รออีเหรินเรียนจบมหำวิทยำลัยผมจะให้รถดีๆ คันนึง อีเหริน

ร้องไห้ท ำไม?” ไม่อยำกรับของขวัญจำกเขำเหรอ?

อวี๋อีไป๋เคยชินกับกำรซื้อของให้เสี่ยวเหวยตั้งแต่เธอยังเล็กๆ

ควำมสุขนี้ได้กลำยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขำไปแล้ว จำกตอน

แรกที่ขำยพวกขวดเหล้ำขำยของเก่ำในบ้ำนเอำเงินไปซื้อจิ๊กซอว์

ให้ จนมำตอนนี้ซื้อตุ๊กตำตัวใหญ่ให้อย่ำงไม่เสียดำย ไม่มีใคร

ห้ำมเขำได้

นี่ได้กลำยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขำไปแล้ว ขอแค่เขำนึกถึง

รอยยิ้มเธอตอนได้ของขวัญ ในใจก็จะรู้สึกอบอุ่น เต็มไปด้วย

แรงผลักดัน

เสี่ยวเชี่ยนเคยวิเครำะห์สภำพจิตใจแบบนี้ เธอสงสัยว่ำพ่ำน

พ่ำนจะเป็นโรคชอบสะสมของชนิดใหม่ ซึ่งแตกต่ำงจำกโรค

สะสมของทั่วไป คนอื่นเขำสะสมให้ตัวเอง แต่พ่ำนพ่ำนถ้ำมีเงิน

เหลือชอบซื้อของมำให้เสี่ยวเหวยถึงจะสบำยใจ

เสี่ยวเชี่ยนเคยไปปรึกษำชีอวี่เซวียน ถำมว่ำนี่ใช่โรคสะสม

ของชนิดใหม่หรือเปล่ำ ชีอวี่เซวียนยิ้มอย่ำงมีเลศนัยพลำงพูดแค่

ว่ำ รอพ่ำนพ่ำนแต่งงำนเดี๋ยวก็รู้

1 3 5 6 2

เสี่ยวเชี่ยนคิดๆ ดูก็จริง รอแต่งงำนเดี๋ยวก็เอำไปให้เมีย

แทน ไม่มีอำรมณ์นึกถึงน้องสำวหรอก อีกอย่ำงพ่ำนพ่ำนก็ไม่ได้

ให้ของแพงอะไร นิสัยนี้ก็เลยถูกปล่อยเลยตำมเลย

ขณะที่พ่ำนพ่ำนก ำลังท ำตำมควำมต้องกำรของตัวเองอยู่นั้น

เขำก็เห็นเสี่ยวเหวยร้องไห้ เขำรู้สึกเหมือนฟ้ำจะถล่ม โลกจะแตก

มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว นี่คือกำรปฏิเสธเหรอ?!

“ไป๋ไป๋ ถ้ำไม่ใช่เพรำะฉัน ตอนนี้นำยก็คงสอบเข้ำโรงเรียน

ทหำรอำกำศกลำยเป็นนักบินไปแล้ว แต่เพรำะฉัน นำยเลยต้อง

เปลี่ยนควำมฝัน เปลี่ยนอำชีพ…”

ถึงเสี่ยวเหวยจะอำยุแค่สิบสองปี แต่ควำมคิดควำมอ่ำนก็

เป็นผู้ใหญ่มำก คิดอะไรไปไกล

คนอื่นพอเห็นพี่ซื้อรถจะต้องดีใจอย่ำงแน่นอน แต่เธอกลับ

นึกถึงรอยแผลเป็นบนแขนของไป๋ไป๋ แผลนั้นได้มำเพรำะ

ช่วยชีวิตเธอเอำไว้ ถ้ำไม่มีแผลนั่น ตอนนี้เขำคงได้ใส่ชุดนักบินที่

เท่ที่สุดไปบินอยู่บนฟ้ำแล้ว ไม่ใช่ต้องมำขำยแอปพลิเคชันหำเงิน

ตั้งแต่อำยุเท่ำนี้…

ตอนเสี่ยวเหวยอำยุสิบขวบเธอถูกลักพำตัวไป

1 3 5 6 3

ได้ยินว่ำผู้ชำยเลวอดีตคู่หมั้นของแม่สิ้นไร้ไม้ตอก อยำก

ลักพำตัวเสี่ยวเหวยไปเรียกค่ำไถ่ ตอนนั้นแอบดักซุ่มอยู่หน้ำ

โรงเรียนของเสี่ยวเหวย พอเห็นเธอออกมำก็จับอุ้มขึ้นรถตู้ทันที

ตอนนั้นพ่ำนพ่ำนมำรับเสี่ยวเหวยกลับบ้ำน พอเห็นแบบนั้น

เขำก็รีบแย่งรถมอเตอร์ไซค์ข้ำงถนนมำขี่ไล่ตำมไป พอขี่ตำมทัน

เขำก็กระโดดขึ้นรถตู้ เล่นเอำโจรตกใจเกือบเยี่ยวรำด

ทำงด้ำนพ่ำนพ่ำนจับโจรได้ส ำเร็จ ส่วนทำงด้ำนอวี๋หมิง

หลำงก็เหมือนใจตรงกัน เขำพำคนมำพอดี นี่ถ้ำโจรยอมแพ้ช้ำ

กว่ำนี้อีกนิดคงถูกวิสำมัญไปแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่ำอวี๋หมิงหลำงรู้ได้อย่ำงไร และก็ไม่มีใครรู้ว่ำอวี๋ห

มิงหลำงเคยถูกสะกดจิตระดับลึกแล้วเห็นเหตุกำรณ์นี้เมื่อชำติ

ก่อน อย่ำงไรเสียสุดท้ำยเสี่ยวเหวยก็ปลอดภัยด้วยควำม

พยำยำมของทั้งสองฝ่ำย แต่แขนของพ่ำนพ่ำนกลับมีรอย

แผลเป็นทำงยำวจำกกำรเข้ำช่วยครั้งนี้

พ่ำนพ่ำนในตอนนั้นเพิ่งตรวจสุขภำพผ่ำน เหลือแค่รอสอบ

เข้ำโรงเรียนทหำรอำกำศ ทหำรอำกำศห้ำมมีรอยแผลเป็น

โดยเฉพำะนักบินที่ขับเครื่องบินรบ แผลเป็นใหญ่ขนำดนี้เมื่ออยู่

บนฟ้ำที่ภำยในห้องนักบินมีแรงดันอำกำศสูงอำจฉีกได้ ด้วยเหตุ

1 3 5 6 4

นี้ควำมฝันสิบกว่ำปีของพ่ำนพ่ำนจึงต้องเปลี่ยนไป

เสี่ยวเหวยไม่มีทำงลืมเรื่องนี้ได้ พอเขำเอำผ้ำพันแผลออกก็

มำหำเธอพร้อมของขวัญด้วยใบหน้ำยิ้มแย้ม อันที่จริงตอนนั้น

เธออยำกร้องไห้มำก

นับแต่นั้นมำเสียงที่เสี่ยวเหวยกลัวจะได้ยินที่สุดคือเสียง

เครื่องบิน เสี่ยวเชี่ยนช่วยรักษำให้อยู่นำนเสี่ยวเหวยถึงพอจะ

เผชิญหน้ำกับเครื่องบินที่บินผ่ำนมำเป็นครั้งครำวได้ ซึ่งเรื่อง

พวกนี้เธอไม่ให้พ่ำนพ่ำนรู้

รู้สึกเหมือนติดค้ำงควำมฝันของเขำ

แต่พ่ำนพ่ำนไม่คิดแบบนั้น

“อันที่จริง… ผมก็ไม่ได้ชอบนักบินมำกมำยอะไร ตอนนี้ผม

เป็นโปรแกรมเมอร์ก็มีควำมสุขดี หำเงินได้ ซื้อของขวัญได้ตั้ง

เยอะแยะ ทหำรอำกำศหำเงินได้ไม่เยอะ…”

ดูพ่อก็รู้ กว่ำจะซื้อแหวนเพชรให้แม่ได้สักวงต้องเก็บเงินตั้ง

หลำยเดือน ซื้อเสร็จคิดจะท ำโรแมนติกด้วยกำรยัดใส่ในเค้ก แม่

เกือบติดคอตำย…

1 3 5 6 5

“ไป๋ไป๋คนโกหก! ฉันเกลียดที่สุดเวลำนำยโกหกฉัน!”

เสี่ยวเหวยร้องไห้เสียใจ เปิดประตูลงจำกรถ อวี๋อีไป๋อยำก

ตำม แต่กลับเห็นเธอชี้หน้ำเขำพลำงพูดทั้งน้ำตำ “ไปเลยนะ ฉัน

ไม่ชอบให้นำยโกหกฉัน!”

วิ่งไปได้สองก้ำวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงเดินกลับมำ แย่ง

ตุ๊กตำไปจำกอกเขำ

“นี่ของฉัน! สองวันนี้นำยไม่ต้องมำหำฉัน!”

แย่งเสร็จก็วิ่งหนี!

อวี๋อีไป๋ยืนอยู่ที่เดิมมองเธอไปจำกเขำ เขำก้มหน้ำมองมอง

มดบนพื้นที่เดินเรียงแถวผ่ำนไป

เกลียดเขำที่สุดเหรอ…

ท ำไงดีล่ะ เขำชอบเธอ ชอบมำกจริงๆ

เสี่ยวเหวยไม่ได้กลับบ้ำน เธอรู้ว่ำเวลำนี้พ่อกับแม่น่ำจะ

ก ำลังสวีตหวำนกันอยู่ ถ้ำเห็นเธอตำแดงๆ กลับไปจะต้องจี้ถำม

แน่

1 3 5 6 6

เธอชอบควำมรู้สึกที่ได้อยู่กับพ่อแม่มำก เธอรู้ว่ำพ่อกับแม่

รักเธอมำก แต่เรื่องบำงอย่ำงของเด็กผู้หญิงก็บอกใครไม่ได้

จริงๆ… ยกเว้น คุณตำ?

สิบนำทีต่อมำเสี่ยวเหวยก็มำนั่งอยู่ในห้องน้ำชำของชีอวี่เซ

วียน ชีอวี่เซวียนที่ผมหงอกไปมำกแล้วนั่งตรงข้ำมเสี่ยวเหวย ยิ้ม

ตำหยีมองหลำนสำว

เด็กคนนี้ถึงจะอำยุน้อยแต่กลับรู้เทคนิคกำรชงชำเป็นอย่ำง

ดี เวลำอำรมณ์ไม่ดีก็จะมำหำ นั่งหน้ำบึ้งเหมือนผู้ใหญ่ในร่ำงเด็ก

ชงชำไปเงียบๆ

“เชิญค่ะ!” เสี่ยวเหวยยื่นชำให้ชีอวี่เซวียน ชีอวี่เซวียนรับมำ

พร้อมรอยยิ้ม เขำจิบไปหนึ่งที

“มีรสของควำมเสียใจ ใครท ำหลำนรึ?”

“หนูเอง”

“งอนตัวเองเหรอ?”

“หนูเกลียดตัวเอง… ตำคะ หนูมีค ำถำม แต่ตำต้องรับปำกว่ำ

จะไม่บอกพ่อกับแม่”

1 3 5 6 7

“อืม ว่ำมำสิ”

1 3 5 6 8

บทเสริม