แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 9 รออีเหรินมำสู่หัวใจ (1)

ปีนี้เสี่ยวเหวยอำยุสิบสองปี เธอเจอกับเรื่องหนักใจนิด

หน่อย

ตอนที่เลือกคลำสเรียนควำมสนใจพิเศษ เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋ห

มิงหลำงเลือกลงเต้นละตินให้ลูก เสี่ยวเชี่ยนเชื่อเซนส์ตัวเอง ส่วน

อวี๋หมิงหลำงเป็นเพรำะเขำเห็นควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อน

เขำจ ำได้ว่ำเมื่อชำติก่อนลูกสำวของเขำถนัดเต้นมำก อำยุ

แค่นั้นแต่แข่งเต้นได้เหรียญทอง แต่น่ำเสียดำยที่เมื่อชำติก่อน

เขำไม่ได้ไปดูลูกแข่งด้วยตัวเอง ท ำได้แค่ชื่นชมควำมงำมของลูก

ผ่ำนทำงภำพถ่ำย

เสี่ยวเหวยมีพรสวรรค์ตำมที่คิดไว้ หลังจำกเรียนไปได้ระยะ

หนึ่งก็แข่งได้เหรียญทอง มีชื่อเสียงมำกในโรงเรียนเดิม ทุกครั้งที่

มีงำนแสดงก็จะได้ขึ้นเวที ขอแค่อวี๋หมิงหลำงมีเวลำเขำก็จะไปดู

ดูแล้วก็รู้สึกพอใจมำกเกิดควำมรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็ม

แต่ทว่ำสถำนกำรณ์กลับเปลี่ยนไปหลังจำกย้ำยบ้ำน

เนื่องจำกอวี๋หมิงหลำงได้เลื่อนขั้นอีกเขำถูกย้ำยไปประจ ำที่

1 3 5 3 5

อื่น ทั้งครอบครัวจึงต้องย้ำยตำมไปด้วย เรื่องแรกที่เสี่ยวเชี่ยนท ำ

หลังจำกย้ำยไปคือเลือกโรงเรียนสอนเต้นที่แพงที่สุดให้เสี่ยว

เหวยใหม่ ถึงตอนนี้ลูกเธอจะเก่งถึงขั้นได้เหรียญทองแล้ว แต่เธอ

ก็ยังอยำกหำที่ฝึกเต้นให้ลูกสำว เพื่อให้ลูกได้คลุกคลีกับเพื่อน

ในแวดวงเดียวกันมำกหน่อยหลังเลิกเรียน

ในบรรดำลูกสำมคน คนที่น่ำปวดหัวน้อยที่สุดคือเสี่ยวเหวย

นิสัยดีมำก เป็นเด็กอำรมณ์ดีฉลำดเฉลียวเหมือนพ่อ อีกทั้งยังมี

ควำมสุขุมใจเย็นได้แม่ เป็นเด็กที่น่ำรักช่ำงเอำใจใส่

ว่ำนอนสอนง่ำยตั้งแต่เด็ก เหมือนผู้ใหญ่ที่อยู่ในร่ำงเด็ก รัก

พ่อแม่มำก เป็นพี่สำวแสนเก่งของน้องๆ น้องชำยจอมแสบทั้ง

สองคนกลัวเสี่ยวเหวยเป็นที่สุด

วันนี้เสี่ยวเชี่ยนเพิ่งกลับจำกไปท ำงำนต่ำงเมือง เสี่ยวเหวย

เคำะประตูเดินเข้ำมำ ประโยคแรกที่พูดคือ

“พ่อคะแม่คะ ต่อไปหนูไม่ไปโรงเรียนสอนเต้นแล้วได้ไหม

คะ?”

“หืม?” เสี่ยวเชี่ยนหวั่นใจ หรือนี่จะเป็นช่วงวัยต่อต้ำนของ

วัยรุ่นที่เธอรอมำแสนนำน ลูกมำแสดงควำมต้องกำรของตัวเอง

1 3 5 3 6

เหรอ?

ยอดมนุษย์ตัวน้อยของบ้ำนเธอท ำตัวเหมือนลูกชำวบ้ำน

ขึ้นมำหน่อยแล้ว ตื่นเต้นจังเลย~

“บอกพ่อซิว่ำท ำไมไม่อยำกไปเรียนเต้นแล้ว?”

“ต้องบอกด้วยเหรอคะ…”

พอเห็นสำยตำของพ่อแม่เสี่ยวเหวยก็รู้ว่ำหลบไปไม่ได้แล้ว

จึงบอกเหตุผลไป

บรรยำกำศในครอบครัวของเสี่ยวเชี่ยนค่อนข้ำงสบำยๆ ถึง

บรรดำลูกๆ จะมีไปเล่นซนบ้ำงข้ำงนอก แต่ถ้ำมีเรื่องอะไรก็จะไม่

ปิดบังพ่อแม่

โรงเรียนสอนเต้นที่เสี่ยวเชี่ยนเลือกให้เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุด

ของที่นี่ ค่ำเรียนไม่ถูก เด็กที่เข้ำไปเรียนได้ถ้ำไม่ใช่ลูกเศรษฐีก็

ลูกผู้ดี เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้จงใจปกปิดลูกๆ เรื่องฐำนะของครอบครัว

แต่ก็ไม่ได้สั่งสอนให้ลูกเป็นเด็กติดหรู เสื้อผ้ำของลูกๆ มีทั้งที่สั่ง

ตัดหรือมำจำกร้ำนค้ำข้ำงทำงก็มี พ่อมีอ ำนำจแม่ร่ำรวย ลูกไม่

จ ำเป็นต้องท ำตัวโอ้อวดใส่คนอื่นเพื่อให้ตัวเองมีควำมมั่นใจ เอำ

ที่ตัวเองชอบก็พอ มีทัศนคติที่เปิดกว้ำงกันตั้งแต่เด็ก

1 3 5 3 7

แต่ทว่ำลูกของเธอท ำตัวไม่ยึดติดกับวัตถุแล้วก็ไม่ได้

หมำยควำมว่ำลูกคนอื่นจะเป็นแบบนี้ด้วย สำเหตุที่เสี่ยวเหวยไม่

อยำกไปโรงเรียนสอนเต้นเป็นเพรำะเธอถูกกีดกันที่โรงเรียน

จุดเริ่มต้นมำจำกวันสมัครเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงมีธุระ

พอดี ต้ำหลงจึงมำรับเสี่ยวเหวยไปส่ง

หลังจำกที่ต้ำหลงได้บรรจุเป็นทหำรอำชีพท ำงำนได้ไม่กี่ปี

เขำก็ย้ำยงำนไปเป็นต ำรวจสืบสวนพิเศษ เขำใช้เวลำเพียงปีเดียว

ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้ำต ำรวจสืบสวนพิเศษ ในที่สุดก็ท ำควำม

ฝันได้สวมชุดต ำรวจสืบสวนพิเศษตั้งแต่อำยุน้อยได้ส ำเร็จ วันนั้น

เป็นวันหยุดพอดี เขำพำเสี่ยวเหวยกับหลำนแฝดไปเล่นซีเอสส

มรภูมิจ ำลองกำรรบกลำงแจ้งแบบใช้คนจริง ออกมำเที่ยวเล่น

เขำจึงแต่งตัวสบำยๆ ใส่เสื้อยืดสีเขียวเข้มไม่มีข้อควำมอะไรที่

ทำงหน่วยแจกให้กับกำงเกงขำสั้น ส่วนเด็กทั้งสำมคนก็แต่งตัว

ธรรมดำ

หลำนชำยทั้งสองคนเล่นกันสนุกมำก ใบหน้ำเลอะเทอะมอม

แมมก็ยังยืนยันจะไม่ล้ำง บอกว่ำไว้จะโชว์ร่องรอยของลูกผู้ชำย

ให้พ่อดูตอนพ่อกลับมำบ้ำน…

ปรำกฏว่ำพอไปกันสภำพแบบนั้นผู้ปกครองคนอื่นๆ ก็

1 3 5 3 8

เข้ำใจผิด

ตอนพวกต้ำหลงไปถึงเป็นช่วงที่โรงเรียนเลิกพอดี ให้

ควำมรู้สึกเหมือนคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวฐำนะยำกจนที่มีลูกเยอะ

เกินไป บวกกับตอนสมัครพอต้ำหลงได้ฟังค่ำเรียนที่แพงมำกเขำ

ก็บ่นออกมำหลำยประโยค พวกครูก็เลยคิดว่ำครอบครัวของ

เสี่ยวเหวยล ำบำก

เสี่ยวเหวยบอกอวี๋หมิงหลำงว่ำ ตอนไปเรียนครั้งแรกคุณครู

ถำมว่ำพ่อท ำงำนอะไร แม่ท ำงำนอะไร เสี่ยวเหวยบอกไปว่ำพ่อ

ไม่เอำไหน ส่วนแม่ก็เลี้ยงครอบครัวอย่ำงล ำบำกคนเดียว แถม

เธอยังมีน้องอีกสองคน…

ครั้นแล้วจำกเดิมที่ภำพลักษณ์มีแค่ครอบครัวยำกจนมีลูก

มำกเกินก็มีค ำต่อเพิ่มว่ำพ่อไม่เอำไหน จำกนั้นกำรกีดกันก็เริ่ม

ขึ้น

คอร์สที่เสี่ยวเชี่ยนลงให้ลูกเป็นคอร์สเล็กๆ ที่มีเด็กอยู่แค่

ไม่กี่คน แต่คุณครูสอนเต้นกลับจัดเสี่ยวเหวยไปอยู่ริมสุดทั้งที่

ตั้งใจและไม่ตั้งใจ ตอนเต้นก็ไม่ค่อยสนใจ เอำแต่ดูแลพวกเด็กที่

อยู่แถวหน้ำๆ แค่ไม่กี่คน เด็กอำยุสิบกว่ำรู้จักสังเกตสีหน้ำคน

เป็นแล้ว คุณครูมีท่ำทีแบบนี้ เด็กคนอื่นๆ ก็ไม่ค่อยกล้ำเข้ำใกล้

1 3 5 3 9

เสี่ยวเหวยตำมไปด้วย

“อะไรกัน? กีดกันลูกพ่อได้ไง?!” อวี๋หมิงหลำงได้ฟังก็โมโห

“เดี๋ยวพ่อไปทวงควำมยุติธรรมให้! พ่อจะให้บรรดำลุงป้ำน้ำ

อำเอำรถไปล้อมโรงเรียนเดี๋ยวนี้ แล้วก็เอำเงินฟำดหน้ำครู

จำกนั้นพ่อก็จะไปซ้อมรบที่โรงเรียนนั้น เอำให้หยุดเรียนไป

หลำยสัปดำห์เลย…”

อวี๋หมิงหลำงได้ฟังลูกพูดว่ำตัวเองไม่เอำไหนก็ไม่ได้โกรธ

อะไร ด้วยหน้ำที่กำรงำนของเขำที่เป็นควำมลับขั้นสูง กำรพูด

แบบนั้นไปก็เพื่อตัดควำมยุ่งยำกที่จะตำมมำ แต่พอได้ยินว่ำมีคน

กีดกันลูกสำวเสี่ยวเฉียงก็ทนไม่ได้

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเสี่ยวเฉียงอำยุขนำดนี้แล้วยังจะอำกำร

ปัญญำอ่อนก ำเริบเธอก็ท ำตำตี่ใส่ ดึงตัวเขำกลับมำ

“ไปอยู่ข้ำงๆ เลยไป อย่ำก่อกวน เสี่ยวเหวยหนูบอกแม่มำ

หนูไม่อยำกไปเรียนเพรำะรู้สึกแย่ที่ถูกกีดกันเหรอลูก?”

“หัวใจหนูไม่ได้เปรำะบำงขนำดนั้น ที่หนูเต้นก็เพรำะอยำกมี

เพื่อนที่สนใจเรื่องเดียวกันไว้แลกเปลี่ยนควำมรู้ ทัศนคติของ

พวกเขำไม่ตรงกันกับหนู อยู่ด้วยก็น่ำเบื่อ ไม่สู้หนูเต้นเองอยู่ที่

1 3 5 4 0

บ้ำน เวลำไป๋ไป๋ว่ำงก็จะมำเต้นเป็นเพื่อนหนู”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำด้วยควำมพอใจ

“งั้นก็ดีจ้ะ แม่เคำรพกำรตัดสินใจของหนู ไว้แม่จะไปคุยกับ

ครูเอง หนูไม่ต้องไปแล้วนะ เดี๋ยวแม่เปลี่ยนโรงเรียนให้หนู”

อวี๋หมิงหลำงยืนฟังอยู่ข้ำงๆ ก็โมโหเดือดปุดๆ ลูกสำวเขำ

ถูกรังแกพูดง่ำยๆ แค่นี้ก็จบเรื่องแล้วเหรอ?!

เสี่ยวเฉียงกลอกตำไปมำ ลำกเสี่ยวเชี่ยนไปข้ำงนอก “เมีย

จ๋ำ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ำนะ เอำตัวที่จะท ำให้พวกครูหน้ำหงำยไป

เลย!”

“นำยคิดแผนชั่วร้ำยอะไรอีกแล้ว?” เสี่ยวเชี่ยนถำม อวี๋หมิง

หลำงดันตัวเธอออกไปเสร็จก็ปิดประตูลงกลอน

“นี่เป็นช่วงเวลำเปิดใจระหว่ำงพ่อกับลูกสำว”

เสี่ยวเชี่ยนเบ้ปำก ยิ่งแก่ยิ่งท ำตัวเด็ก ขี้เกียจจะสนใจ

“ต้ำเหวย ลูกจัดกำรปัญหำแบบนี้ไม่ได้นะ…” อวี๋หมิงหลำง

เรียกลูกมำ ท ำหน้ำเป็นพ่อที่แสนดี

1 3 5 4 1

“แม่บอกว่ำ ถ้ำจะสู้รบปรบมือกับใครก็ต้องเลือกลงมือกับ

คนที่อยู่ระดับเดียวกับตัวเอง หนูคิดว่ำหนูไม่มีควำมจ ำเป็นต้อง

เสียเวลำกับคนพวกนั้น อีกอย่ำงนะ ควำมคิดอวดเบ่งของพ่อน่ะ

เก็บไว้จินตนำกำรเอำเองดีกว่ำ มันเด็กมำกเลย…”

ฉึก~

อวี๋หมิงหลำงถูกพูดเสียดแทงใจ ท ำไมลูกสำวฉลำดขึ้นทุก

วันนะ สัมผัสไม่ได้ถึงควำมส ำเร็จของกำรเป็นพ่อเลย

เสี่ยวเหวยเห็นบรรยำกำศรอบตัวพ่อดูมืดมน สภำพเหมือน

รู้สึกแย่ จึงเปลี่ยนเรื่อง

“พ่ออยำกให้หนูสู้กลับเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงตื่นเต้นขึ้นมำทันที เขำนั่งตัวตรง ใช่ ใช่ ใช่ คน

บ้ำนเรำไม่เคยต้องถูกรังแกฝ่ำยเดียว!

“ถ้ำลูกไม่ชอบแบบเล่นใหญ่ งั้นเรำใช้วิธีเอำคืนแบบเงียบๆ

ก็ได้ ใครดีมำเรำดีกลับ ใครร้ำยมำเรำร้ำยสู้ ถ้ำลูกจบเรื่องแบบนี้

ลูกสบำยใจก็จริง แต่คนทัศนคติบิดเบี้ยวพวกนั้นก็ยังไม่ได้รับ

กำรสั่งสอนอยู่ดี แบบนี้มันขัดต่อปณิธำนของบ้ำนเรำที่ชอบ

ช่วยเหลือผู้อื่น พยำยำมเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้นะ”

1 3 5 4 2

“อยำกเอำคืนแทนลูกยังจะหำข้ออ้ำงซะมำกมำย…” เสี่ยว

เหวยพึมพ ำ

“ลูกว่ำไงนะ?”

“หนูบอกว่ำ ท่ำนพ่อพูดถูกทุกอย่ำงเจ้ำค่ะ งั้นหนูไม่ลำออก

แล้ว เดี๋ยวเรำไปบอกแม่กันดีไหมคะ…”

ตอนนี้บ้ำนเสี่ยวเชี่ยนมีสองชั้น ห้องเสื้อผ้ำอยู่ชั้นบน เธอ

เปลี่ยนเสื้อผ้ำแล้วลงมำ ลูกชำยฝำแฝดก ำลังนั่งเล่นเกม

คอมพิวเตอร์อยู่บนโซฟำ

“พี่ ไปดักรอตรงทำงเข้ำจุดคืนชีพสิ เดี๋ยวผมจะไปดักแทง

พอมันชุบชีวิตออกมำได้พี่ก็ฟันมันเลย!”

“อืม”

เสี่ยวเชี่ยนลงมำก็เห็นลูกชำยทั้งสองก ำลังเล่นเกมอย่ำงเมำ

มัน

“เรำสองคนท ำไมอยู่ๆ ถึงได้นึกอยำกเล่นเกมขึ้นมำ?”

ไม่ใช่ว่ำเสี่ยวเชี่ยนกลัวลูกจะติดเกม แต่ลูกชำยเธอทั้งสอง

คนไม่ได้ชอบเล่นของพวกนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว วันนี้ดูผิดปกติ เสี่ยว

1 3 5 4 3

เชี่ยนเหลือบมอง เลเวลสูงเสียด้วย?

ไปฝึกกันมำตั้งแต่เมื่อไร?

“ยืมมำจำกเสี่ยวเย่ำกับทัพพีฮะ” เสี่ยวตี้นั่งขัดสมำธิพูดอย่ำง

ไม่สนใจ ถูกเสี่ยวเชี่ยนตบหัวไปหนึ่งที

“เรำสองคนควรเรียกว่ำเสี่ยวเย่ำกับทัพพีหรือไง?”

ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่สำมท ำไมถึงได้ตกต่ำถึงขั้นนี้!

“ก็สองคนนั้นแพ้พนันพวกเรำนี่นำ คนแพ้ก็ต้องยอม…”

เสี่ยวตี้ลูบหัวพลำงพึมพ ำ “แม่จะใช้ก ำลังกับผมแบบนี้บ่อยๆ

ไม่ได้นะฮะ อัจฉริยะอย่ำงผมถ้ำถูกแม่ตบจนเอ๋อขึ้นมำจะท ำไง!”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นลูกชำยคนเล็กแล้วก็ปวดหัว เด็กคนนี้ทั้ง

ฉลำดทั้งแสบ เหมือนพ่อเวอร์ชันเด็กเปี๊ยบ เมื่อเทียบกันแล้วลูก

ชำยคนโตสุขุมกว่ำเยอะ

“เทียนเอ๋อว่ำมำซิ”

ลูกชำยคนโตที่สุขุมมำดนิ่งหยิบกระดำษบนโต๊ะยื่นให้เสี่ยว

เชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนดูแล้ว ในนั้นมีเกมจ ำนวนมำก อีกทั้งยังมีเกมที่

เด็กผู้หญิงชอบจ ำนวนไม่น้อย มีไอดีด้วย?

1 3 5 4 4

“นี่เป็นเกมที่พวกเพื่อนร่วมชั้นเรียนเต้นของพี่ชอบเล่น

บ่อยๆ”

“…”

เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจแล้ว นี่คิดจะช่วยล้ำงแค้นให้พี่สำวสินะ?

เสี่ยวเชี่ยนยืนคิดค ำพูดอยู่สักพัก แต่ก็รู้สึกว่ำวิธีแก้แค้นให้พี่สำว

แบบนี้ก็น่ำสะใจดี

เสี่ยวเชี่ยนตบบ่ำลูกชำยคนโต “แบ่งเวลำให้ดี อย่ำใช้

สำยตำมำกเกินไปล่ะ”

“ฮะ”

ตอนเดินผ่ำนลูกชำยคนเล็กเสี่ยวตี้ก็ส่งจูบให้แม่ “แม่ที่สวย

เหมือนสำวสิบแปดของผมเสมอ~ ชมผมหน่อยให้ก ำลังใจผม

หน่อยสิ ผมไม่หน้ำด้ำนเหมือนพ่อที่ทุกครั้งอยำกได้ค่ำขนมเพิ่ม

ก็ไปสร้ำงผลงำนบนเตียงหรอกนะ ผมน่ะ โอ๊ย! แม่ตบหัวอัจฉริยะ

อย่ำงผมอีกแล้วนะ~”

“ถ้ำกล้ำพูดเพ้อเจ้ออีกค่ำขนมเดือนหน้ำจะงด อย่ำเอำไปใช้

สุรุ่ยสุร่ำยล่ะ” เสี่ยวเชี่ยนควักแบงก์ใหญ่ออกมำสองใบให้ลูกคน

ละใบ เสี่ยวตี้ยิ้มแฉ่งทันที

1 3 5 4 5

“แม่ผมอ่อนเยำว์มีออร่ำสีทองเปล่งประกำยเสมอ~”

พี่ชำยเบ้ปำก เสี่ยวตี้ชอบกวนประสำทตลอด ท ำไมเขำถึงได้

มีน้องชำยแบบนี้นะ?

ตอนเสี่ยวเชี่ยนลงมำ อวี๋หมิงหลำงกับเสี่ยวเหวยก็ตกลงกัน

ได้แล้ว

“แม่คะ หนูไม่อยำกลำออกแล้วค่ะ แม่ช่วยใส่ซองอั่งเปำให้

ครูได้ไหมคะ หนูอยำกเรียนเต้นต่อ อยำกข้ำมไปอยู่กลุ่มเอด้วย”

เด็กอำยุสิบสองมำพูดเรื่องใส่ซองอั่งเปำแถมอยำกข้ำมไป

อยู่กลุ่มเอด้วยแบบนี้ ท ำให้อดรู้สึกเสียวสันหลังไม่ได้ โตไว

เกินไปหรือเปล่ำ ทัศนคติไม่ได้ผิดเพี้ยนใช่ไหม?

แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับเข้ำใจลูกสำวตัวเอง เธอคิดสักพักก็พอจะ

เข้ำใจควำมหมำยของลูกสำว

“ได้ แม่เคำรพกำรตัดสินใจของหนู”

“อืม พ่อก็เคำรพกำรตัดสินใจของลูก” อวี๋หมิงหลำงแสร้งท ำ

เป็นเห็นด้วย เสี่ยวเชี่ยนกับเสี่ยวเหวยแอบมองบนในใจ หมอนี่ดู

แสร้งท ำเข้ำ ดูก็รู้ว่ำเป็นตัวยุยง

1 3 5 4 6

อวี๋หมิงหลำงไปเปลี่ยนเสื้อผ้ำ เสี่ยวเชี่ยนเลิกคิ้วให้ลูกสำว

“พ่อท ำตัวเด็กอีกแล้ว?”

เสี่ยวเหวยถอนหำยใจ

“ช่ำงเถอะค่ะ คิดเสียว่ำเอำใจเขำหน่อย…”

เสี่ยวเชี่ยนนวดศีรษะลูกสำวพลำงยิ้ม

ช่วงบ่ำยครอบครัวเสี่ยวเชี่ยนแต่งตัวเต็มยศพำกันไปที่

โรงเรียน พอครูเห็นกำรแต่งตัวของเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำง

รวมถึงกระเป๋ำกับกุญแจรถในมือก็รีบเปลี่ยนท่ำทีกันหมด เดิมที

คิดจะบอกเสี่ยวเชี่ยนว่ำเด็กยังท ำได้ไม่ดีพอที่จะข้ำมไปอยู่กลุ่มเอ

แต่พอเห็นรถหรูของเสี่ยวเชี่ยนรวมถึงกำรแต่งตัวก็เปลี่ยนเป็นชม

ทันที เสี่ยวเชี่ยนแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจ ยัดอั่งเปำใส่มือครู

นับแต่นั้นมำเสี่ยวเหวยก็ได้รับกำรปฏิบัติในโรงเรียน

เปลี่ยนไปในทันที กำรแสดงของกลุ่มเอในครั้งนี้ย่อมยกให้เสี่ยว

เหวย

เมื่อถึงวันแข่ง เสี่ยวเหวยที่เปลี่ยนชุดส ำหรับแสดงเสร็จแล้ว

ยืนอยู่ที่ล่ำงเวที เธอรู้ว่ำวันนี้พ่อกับแม่มำด้วย แต่ดูเหมือนจะขำด

1 3 5 4 7

ใครไป…

“อีเหริน”

เสี่ยวเหวยหันไป ผู้ชำยวัยรุ่นคนหนึ่งเดินมำจำกด้ำนนอก

พร้อมตุ๊กตำสูงเมตรกว่ำ พอเสี่ยวเหวยเห็นตุ๊กตำก็มุมปำก

กระตุก แต่ใบหน้ำกลับยิ้มแฉ่ง

“ไป๋ไป๋ วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ?”

“อืม” พ่ำนพ่ำนยื่นตุ๊กตำให้เสี่ยวเหวย เพื่อนๆ ของเสี่ยว

เหวยต่ำงท ำหน้ำอิจฉำ ตุ๊กตำน่ำรักจังเลย~

เด็กสองคนนี้ไม่รู้เริ่มเรียกกันและกันอย่ำงต่ำงออกไปตั้งแต่

เมื่อไร พ่ำนพ่ำนเป็นคนเดียวในตระกูลอวี๋ที่เรียกชื่อจริงเสี่ยว

เหวย ส่วนเสี่ยวเหวยก็เป็นคนเดียวในครอบครัวที่ไม่เรียกชื่อเล่น

พ่ำนพ่ำน

“ไป๋ไป๋ อันที่จริงตุ๊กตำนี้ฉัน…” ไม่ชอบมันเลยจริงๆ นะ!!!!

ในห้องเธอเต็มไปด้วยตุ๊กตำแบบนี้ที่ไป๋ไป๋ให้ เมื่อไรเขำจะรู้

นะว่ำจริงๆ แล้วเธอไม่ได้สนใจของพวกนี้เลย!

“มีอะไรเหรอ?”

1 3 5 4 8

เสี่ยวเหวยมองแขนเสื้อของเขำ วันนี้เขำสวมเสื้อแขนยำว

พับแขนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแผลเป็นยำว พอเห็นแผลเป็นนี้

สำยตำเสี่ยวเหวยก็หม่นลง ค ำว่ำไม่ชอบติดอยู่ที่ปำกกลำยเป็น

“เปล่ำ… น่ำรักดี อิ อิ…” เสี่ยวเหวยส่งตุ๊กตำให้เขำ “ช่วยฉัน

กอดไว้ก่อน รอฉันเสร็จเรื่องพวกเรำก็จะหนี”

“เสร็จเรื่อง?”

“อืม… ฉันอำจจะท ำเรื่องไม่ดีนิดหน่อยน่ะ”

“เธอมีควำมสุขก็พอแล้ว” พ่ำนพ่ำนยึดหลักกำรที่ว่ำ อีเหริน

ท ำอะไรก็ดีหมด ถ้ำคนอื่นพูดว่ำน้องเขำไม่ดีก็เป็นควำมผิดของ

คนอื่น

เสี่ยวเหวยยิ้มกว้ำงให้เขำแล้วหันไปเดินขึ้นเวที

ทิ้งพ่ำนพ่ำนที่กอดตุ๊กตำไว้ เขำรู้สึกว่ำตัวเองควรไปขออำ

สะใภ้เล็กท ำแบบทดสอบ ควำมรู้สึกของเขำที่เป็นแบบนี้มันปกติ

จริงเหรอ…

“พ่ำนพ่ำน มำยืนอยู่ตรงนี้ท ำไมน่ะ?” อวี๋หมิงหลำงเดินเข้ำ

มำ เขำไม่เห็นลูกสำว เห็นแต่พ่ำนพ่ำนที่ยืนกอดตุ๊กตำอยู่

1 3 5 4 9

“เปล่ำฮะ”

“เต้นละตินเนี่ยอะไรๆ ก็ดีหมดนะ ติดอยู่แค่นุ่งน้อยห่มน้อย

ไปนิด นำยดูสิกระโปรงสั้นขนำดนั้น นี่ถ้ำโตกว่ำนี้จะมีไอ้กร๊วกมำ

จับจ้องมำกแค่ไหนกันนะ?” ตอนนี้อวี๋หมิงหลำงมองว่ำพ่ำนพ่ำน

เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้ว บวกกับพ่ำนพ่ำนดูแลเสี่ยวเหวยเป็น

อย่ำงดีมำตลอด ช่วยอวี๋หมิงหลำงไล่พวกผู้ชำยที่คิดจะมำตำม

ตื๊อเสี่ยวเหวย ดังนั้นจึงเห็นเป็นคนกันเอง

“ไม่กล้ำหรอก”

“นำยว่ำอะไรนะ?” อวี๋หมิงหลำงถำม

พ่ำนพ่ำนเบ้ปำกไปทำงเวที “ไม่มีใครจ้องน้องได้หรอกครับ”

อวี๋หมิงหลำงไม่รู้ควำมนัยที่แฝงอยู่ในค ำพูด เขำยังพยัก

หน้ำเห็นด้วย

“ใช่ พูดได้ดี ใครกล้ำมำจ้องต้ำเหวยของเรำมันต้องโดนซัด

ให้น่วม ครั้งหน้ำต้องไปบอกหน่อยแล้วว่ำชุดเต้นอย่ำให้มันโป๊

นัก”

“ครับ”

1 3 5 5 0

ผู้ชำยทั้งสองคนมีควำมเห็นไปในทำงเดียวกัน

1 3 5 5 1

บทเสริม