แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 11-2 รออีเหรินมำสู่หัวใจ (3)

หลังจำกนั้นอวี๋หมิงหลำงก็เซ็งมำก เฮ้อ นี่มันเป็นกำรเข้ำใจ

ผิดที่สวยงำม ตอนนั้นเขำช่ำงไร้เดียงสำเหลือเกิน! มีเพียงเสี่ยว

เชี่ยนที่เข้ำใจ เธอรู้ว่ำเหตุผลที่ลูกไปเป็นทหำรไม่ได้ธรรมดำ

แบบนั้น

แต่นั่นก็เป็นเรื่องอีกหลำยปีให้หลัง ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนกับ

เสี่ยวเฉียงส่งลูกเข้ำหน่วยไปแล้ว พวกเขำจูงมือกันกลับบ้ำน เมื่อ

ไปถึงหน้ำบ้ำนอวี๋หมิงหลำงก็หยิบกุญแจมำไขประตู เสี่ยวเชี่ยน

พูดด้วยควำมพอใจ

“แปบเดียวลูกๆ ก็โตกันหมดแล้ว พวกเรำเองก็แก่แล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนพูด

“ใครบอก คุณดูอ่อนเยำว์เสมอในใจผม เมียจ๋ำ คุณรู้ไหมว่ำ

ผม”

“รักคุณมำกแค่ไหน?”

มีเสียงหนึ่งพูดแทรกขึ้นมำเล่นเอำเสี่ยวเชี่ยนสะดุ้ง พอเห็นก็

ดีใจ ยังไม่ทันที่เสี่ยวเชี่ยนจะได้เอ่ยปำกอวี๋หมิงหลำงก็ชิงพูดก่อน

1 3 5 8 0

“ต้ำเหวย?!”

นี่มันลูกสำวสุดที่รักของเขำที่ไปเรียนเมืองนอกไม่ใช่เหรอ?

“ไหน ขอกอดพ่อที่ยังหนุ่มยังแน่นของหนูหน่อย!” ข้ำงตัว

เสี่ยวเหวยมีกระเป๋ำเดินทำง เสี่ยวเหวยที่โตเป็นสำวหน้ำตำยิ่ง

เหมือนอวี๋หมิงหลำง กลำยเป็นสำวสวยสะพรั่ง แต่งตัวงำมสง่ำไม่

ดูเชย ทั้งผอมทั้งสูงรูปร่ำงดี เดินไปที่ไหนทุกคนเป็นต้องเหลียว

มอง

ได้จดหมำยรักตั้งแต่เด็กจนโต สมัยก่อนตอนอยู่ในประเทศ

ทุกวันจะมีพวกผู้ชำยมำนั่งคอยหน้ำบ้ำน ซึ่งแน่นอนว่ำสุดท้ำยก็ถู

กอวี๋หมิงหลำงกับลูกชำยรวมถึงพ่ำนพ่ำนที่ชอบอยู่ๆ ก็โผล่มำไล่

ตะเพิดไปหมด

อวี๋หมิงหลำงเพิ่งส่งลูกชำยเข้ำหน่วยยังรู้สึกเศร้ำๆ อยู่ พอ

เห็นลูกสำวสุดที่รักสุดๆๆๆ กลับมำ ตื่นเต้นดีใจจนพูดดีมำก

ติดๆ กันหลำยค ำ

ก่อนขึ้นมัธยมเสี่ยวเหวยเรียนไปตำมเกณฑ์ แต่ไม่รู้ท ำไม

อยู่ๆ ก็เปลี่ยนไปกลำยเป็นอีกคนตะบี้ตะบันเรียนหนังสือ เรียน

ข้ำมชั้นติดๆ กัน สุดท้ำยมหำวิทยำลัยอันดับหนึ่งในโลกก็รับเข้ำ

1 3 5 8 1

เรียน ตอนอวี๋หมิงหลำงทรำบข่ำวก็ปั้นหน้ำบึ้งใส่ลูกสำวเป็นครั้ง

แรก

ถึงแม้ลูกชำยคนโตก็เรียนอยู่เมืองนอก แต่เขำเสียดำยไม่

อยำกให้ลูกสำวไป นี่เป็นลูกสุดที่รักที่ใกล้ชิดเขำมำกที่สุดเลยนะ

ลูกสำวสุดที่รักไม่อยู่บ้ำน ใครจะดื่มเหล้ำกับเขำ ใครจะเล่น

เดินหมำกกับเขำ เวลำเขำไปตกปลำใครจะเป็นคนส่งเหยื่อให้

เขำ เวลำถูกเมียด่ำใครจะช่วยพูดให้เขำ ตอนที่ถูกเมียขังไว้ข้ำง

นอกไม่ให้เข้ำบ้ำน ลูกชำยตัวแสบสองคนยืนอยู่ริมหน้ำต่ำง

หัวเรำะเยำะสะใจ มีแค่ลูกสำวสุดที่รักคนนี้ที่เปิดให้เขำเข้ำบ้ำน!

อวี๋หมิงหลำงโมโหใส่ลูกสำว แต่เสี่ยวเหวยยังไงก็ต้องไป

ตอนนั้นเธอบอกลำอวี๋หมิงหลำงทั้งน้ำตำ บอกว่ำรอเธอกลับมำ

เธอก็จะไม่จำกเขำกับเสี่ยวเชี่ยนไปอีกแล้ว

อวี๋หมิงหลำงโมโหแทบตำย แต่ก็เอำชนะลูกสำวสุดที่รัก

ไม่ได้ ท ำได้แค่ทนควำมเจ็บปวดปล่อยลูกไป ตอนนี้ลูกสำวกลับ

มำแล้ว อวี๋หมิงหลำงลืมภำพตอนนั้นที่อำละวำดใส่ลูกไปในทันที

รู้สึกว่ำลูกสุดที่รักน่ำรักช่ำงเอำใจใส่เป็นที่สุด

“กลับมำครั้งนี้ยังต้องไปอีกไหม?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

1 3 5 8 2

“ไม่แล้วค่ะ อยู่จนแก่ที่บ้ำนนี่แหละ นี่ ท ำไมตำพ่อแดงๆ ล่ะ

คะ? เมื่อวำนพวกเรำก็วิดีโอคอลกันไม่ใช่เหรอ? ไม่น่ำขนำด

นี้มั้ง?”

ถึงตัวเธอจะไม่อยู่ แต่ก็จะวิดีโอคอลคุยกับพ่อแม่ทุกวัน

ไม่ได้ต่ำงกับตอนอยู่บ้ำนเลย

“ไม่ไปก็ดีแล้ว รีบเข้ำบ้ำนเถอะข้ำงนอกหนำว ไม่ได้กิน

อำหำรฝีมือพ่อนำนแล้วใช่ไหมล่ะ? คืนนี้ดื่มกันหน่อย!” อวี๋หมิง

หลำงตื่นเต้นดีใจ เดินฮัมเพลงเข้ำบ้ำน

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ เดินเข้ำไปจูงมือลูกสำวพร้อมส ำรวจลูก

ยังดี ไม่มีอะไรเปลี่ยน

“ท ำไมอยู่ๆ ก็กลับมำกะทันหันแบบนี้ล่ะ? คงไม่ได้แค่ท ำ

เซอร์ไพรส์พ่อกับแม่ใช่ไหม?” เสี่ยวเชี่ยนถำมลูก

“เอ่อ… ทำงนั้นอยำกรั้งหนูไว้แต่หนูปฏิเสธ แม่ก็รู้นิสัยพ่อ

ถ้ำหนูเลือกท ำงำนให้ฝรั่งพวกนั้น พ่อรู้เข้ำได้ตัดพ่อตัดลูกกับหนู

แน่”

“ก็จริง งั้นกลับมำแล้วก็ยังไม่ต้องรีบร้อนหำงำนหรอก

พักผ่อนสักระยะหนึ่ง แม่กับพ่อก็คิดถึงลูกมำก”

1 3 5 8 3

หลังเสี่ยวเหวยกลับมำวันๆ ก็หมกตัวอยู่แต่ในบ้ำน อ่ำน

กำร์ตูน ดูละคร แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย กลำยเป็นสำวติดบ้ำน

และก็ไม่เห็นเธอออกไปท ำงำน อยู่บ้ำนอ้อนพ่อกับแม่ทุกวัน แอบ

กินเหล้ำเป็นเพื่อนพ่อ นั่งดูนิตยสำรแฟชั่นเลือกเสื้อผ้ำกับแม่

ชีวิตประมำณนี้

อยู่แบบนี้มำสองเดือน เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงมี

ควำมสุขมำก แต่เพื่อนบ้ำนรอบตัวกลับร้อนใจแทน

พลโทอวี๋อยู่บ้ำนทุกวันจะมีคนแวะมำหำ ถ้ำไม่มำแนะน ำคู่ดู

ตัวให้ก็มำแนะน ำงำนให้เสี่ยวเหวย เอำเป็นว่ำหญิงสำวที่โต

ขนำดนี้วันๆ หมกตัวอยู่แต่ในบ้ำนคนที่เห็นย่อมรู้สึกไม่ดี จึง

อยำกใช้โอกำสนี้ประจบพลโทอวี๋

แต่ทว่ำก็ถูกพลโทอวี๋ไล่ตะเพิดไปหมด ไปๆๆ พวกชอบยุ่ง

เรื่องชำวบ้ำน ขนำดเขำยังไม่กังวลเรื่องลูกสำว แล้วคนพวกนี้มำ

ยุ่งอะไรด้วย?

ไปๆ มำๆ ข่ำวลือก็แพร่กระจำย

ลือกันว่ำลูกสำวคนโตของอวี๋หมิงหลำงไม่เอำไหน ถึงจะ

เรียนจบจำกมหำวิทยำลัยอันดับหนึ่งของโลก แต่พอกลับมำกลับ

1 3 5 8 4

ท ำตัวไม่เป็นโล้เป็นพำยเกำะพ่อแม่กิน ไม่เอำไหนเหมือนเสี่ยวตี้

น้องชำยคนเล็ก

จำกนั้นคนที่พูดเรื่องนี้เย็นวันนั้นก็พบว่ำคอมพิวเตอร์บ้ำน

ตัวเองอยู่ๆ ก็โดนไวรัสเฉย ไอดีเกมต่อสู้ในมือถือก็ถูกขโมย

แม้แต่เกมสี่คนเถื่อนหลงรักฉันที่ลูกสำวเล่นก็เข้ำเกมไม่ได้ เกม

เลี้ยงกบนักเดินทำงของลูกชำยวัยสิบขวบ อยู่ๆ กบก็นอนตำย

กลำงบ้ำน

ใช่ ตำยแล้ว…

เอำเป็นว่ำบ้ำนไหนก็ตำมที่วิพำกษ์วิจำรณ์เสี่ยวเหวย

อุปกรณ์ดิจิทัลทั้งหมดภำยในบ้ำนล้วนเป็นอัมพำตหมด อัมพำต

จนไม่รู้จะยังไงต่อแล้ว

คนพวกนี้อำจไม่รู้ว่ำ เสี่ยวเหวยเรียนเขียนโปรแกรมจำก

เมืองนอก แถมเธอยังมีสถำนะเป็นแฮกเกอร์หมวกขำวอีกด้วย…

เย็นวันนี้หลังจำกที่เสี่ยวเหวยแฮกไอดีคนอื่นเรียบร้อยแล้ว

ขณะที่ก ำลังเตรียมจะชงชำนมดื่มแก้เหนื่อย ทันใดนั้นเธอก็เห็น

ม่ำนขยับ

“ใคร?”

1 3 5 8 5

“จับผมได้ไวขนำดนี้เลยเหรอ คนสวย! ผมชอบคุณ!” ชำย

หนุ่มคนหนึ่งกระโดดเข้ำมำทำงหน้ำต่ำง ปำกคำบกุหลำบหนึ่ง

ดอก

“ขอแนะน ำตัวนะ ผมชื่อหลงอ้ำวเทียน มำจำกกระทรวง

ควำมมั่นคงแห่งรัฐ ครั้งนี้ผมได้รับค ำสั่งจำกเบื้องบนให้มำเชิญ

แฮกเกอร์ดับบลิวอันดับห้ำของโลก ซึ่งก็คือคุณ” คนที่มำเยือนชี้

เสี่ยวเหวยด้วยท่ำทำงที่คิดไปเองว่ำเท่ “ได้โปรดมำเข้ำร่วมกับ

พวกเรำ พวกเรำเคยเจอกันมำก่อนหรือเปล่ำ ท ำไมรู้สึกคุ้นหน้ำ

จัง?”

“ได้รับค ำสั่งจำกเบื้องบน? หึ หึ เป็นไปได้ไงที่เบื้องบนของ

นำยจะส่งนำยมำหำฉัน? ท ำไมเขำไม่มำเองล่ะ?” เสี่ยวเหวยยิ้ม

มุมปำก

“เอ๋ คุณรู้ได้ยังไง? อันที่จริงผมสืบจำกไอดีของคุณ คนสวย

ผมติดตำมคุณมำนำนแล้ว ผมเคยดูกำรแข่งครั้งที่แล้วของคุณ

ด้วย ไม่คิดเลยว่ำตัวจริงจะสวยขนำดนี้ คนสวยแต่งงำนกับผม

เถอะ แค่ผมเห็นคุณครั้งแรกก็หลงรักแล้ว”

“ทิ้งเหยื่อไว้ ปลำที่อยำกตกไม่มำ กลับได้เต่ำมำเฉย… เขำ

สอนนำยได้เก่งจริงๆ ตำมมำถึงตัวฉันได้”

1 3 5 8 6

เสี่ยวเหวยถอนหำยใจ วันนี้เธอจงใจท ำ Bug นิดหน่อย แต่

ไม่ได้อยำกตกตำบ๊องนี่หรอกนะ

ตำบ๊องนี่ไม่รู้จักเธอ แต่เธอรู้จักเขำ เพรำะตำบ๊องนี่เป็นลูก

ศิษย์ของ ‘เขำ’

“คนสวยพูดอะไรของคุณน่ะ?”

“ฉันบอกว่ำ นำยรู้ไหมว่ำที่นี่คือที่ไหน?” เสี่ยวเหวยยิ้ม พอ

เธอยิ้มก็เกือบท ำหลงอ้ำวเทียนสลบ โอ๊ยๆ ตอนไม่ยิ้มว่ำสวย

แล้วนะ พอยิ้มทีตำยไปเลย!

“ที่ไหน? ผมมำตำมที่อยู่ของคุณ… ที่นี่มันเลิศเลอวิลิศมำ

หรำยังไงเหรอ?”

เสี่ยวเหวยส่ำยหน้ำ โง่ขนำดที่ไม่รู้ว่ำที่นี่คือที่ไหน ตำนี่หลบ

ป้อมทหำรยำมเข้ำมำได้ไงเนี่ย?

“ไม่รู้ไม่เป็นไร เดี๋ยวนำยจะได้รู้”

เสี่ยวเหวยเหลือบมองด้ำนหลังของเขำ ไอ้น้อง เวลำตำย

ของเอ็งมำถึงแล้ว

“รู้อะไร โอ๊ย!” หลงอ้ำวเทียนยังไม่ทันได้ท ำอะไรเขำก็รู้สึก

1 3 5 8 7

ถูกกระชำกคอ พอหันไปก็เห็นอวี๋หมิงหลำงยืนอยู่ด้ำนหลังของ

เขำด้วยใบหน้ำโมโหสุดๆ

“คุณมำยืนอยู่ตรงหน้ำต่ำงชั้นสองได้ไง?” หลำงอ้ำวเทียน

ถำมซื่อๆ

“ก็เพรำะฉันไปวิ่งรอบค่ำกลับมำเห็นโจรกระจอกมันยืนอยู่

ตรงหน้ำต่ำงห้องลูกสำวฉันไงล่ะ ไอ้หนู เอ็งตำยแน่”

“เดี๋ยวๆๆ! มีอะไรคุยกันก่อน อย่ำใช้ก ำลังสิพวกเรำเป็นคน

มีอำรยธรรมนะครับ โอ๊ย!”

เสียงร้องโอดโอยรำวกับมีวัตถุตกลงบนสนำมหญ้ำ

หลังจำกที่อวี๋หมิงหลำงถีบโจรกระจอกตกลงไปแล้วก็หันมำถำม

เสี่ยวเหวย

“มันไม่ได้ท ำอะไรลูกใช่ไหม?”

“เปล่ำค่ะ พ่อมำได้ค่อนข้ำงทันเวลำพอดี” เสี่ยวเหวยผำย

มือออก

รำวกับได้ยินเสียงร้องโอดโอยในบริเวณบ้ำน เทียนเอ๋อ

น้องชำยคนโตของเธอมีกิจวัตรที่ต้องไปออกก ำลังกำยกับพ่อทุก

1 3 5 8 8

วัน ถ้ำเธอเดำไม่ผิด อวี๋อีเทียนในเวลำนี้ก ำลังอัดหมอนั่นอยู่

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ กระโดดตำมลงไปอัดผู้มำเยือนยำม

วิกำลต่อ แอบเข้ำมำถึงที่นี่งัดหน้ำต่ำงเข้ำห้องลูกสำวของเขำ ถ้ำ

ไม่เอำให้พิกำรจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ยังจะเอำไว้ท ำไมอีก?

เสี่ยวเหวยเกำะขอบหน้ำต่ำงเคำะขอบหน้ำต่ำงเล่นพลำง

มองพ่อกับน้องชำยเล่นสนุก

“อีเหริน แสบเหลือเกินนะ”

พอเสี่ยวเหวยได้ยินเสียงนี้ก็ยิ้มกว้ำง แต่พอหันไปกลับท ำ

หน้ำเรียบเฉย

“อ่อ นำยเองเหรอ มำได้ไง?”

1 3 5 8 9

บทเสริม