แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1239 เทพอำหำรเสด็จ

“โอ๊ย ทำไงดี ฉันกลัวจัง ลูกจะไม่เป็นไรใช่ไหม?” สืออวี้ ตกใจจนหน้ำซีดแล้ว เมื่อกี้เธอคุยกับประธำนเชี่ยนจนสบำยใจ พออำรมณ์ดีท้องก็หิว กินลูกท้อไปสำมผล กินเสร็จก็ปวดท้อง

 

“ไม่เป็นไร พี่อยู่นี่ ไม่ต้องกลัวนะ!” เฉียวเจิ้นอุ้มเธอขึ้นรถ อันที่จริงในใจเขำรู้สึกกลัวยิ่งกว่ำใคร อวี๋หมิงหลำงเหยียบคันเร่ง รีบพำทั้งสองคนไปโรงพยำบำล

 

พวกเขำไปกันแล้ว สักพักเสี่ยวเชี่ยนกับแม่สืออวี้ถึงจะหอบ หิ้วของใช้แรกคลอดลงมำ เสี่ยวเชี่ยนขับรถตัวเองตำมไป ตลอด ทำงติดทุกไฟแดง เธอจึงถึงช้ำกว่ำอวี๋หมิงหลำงสักพักใหญ่ๆ

 

ตอนที่ใกล้ถึงโรงพยำบำลอวี๋หมิงหลำงก็โทรมำ

 

“ลูกเชี่ยน คุณไปหำซื้อโจ๊กมำหน่อยสิ เพิ่มไข่ใบชำสองฟอง นะ”

 

“หำ?”

 

“สืออวี้บอกหิว เขำอยำกกิน” พวกอวี๋หมิงหลำงถึง โรงพยำบำลแล้ว เวลำนี้โรงอำหำรของทำงโรงพยำบำลปิ ด

 

1 0 4 5 5

 

หมดแล้ว

 

“หมอว่ำไงบ้ำง?”

 

“หมอบอกว่ำมีเลือดออก แต่ยังต้องรอดูอีกสักพัก ตอนนี้ นอนรออยู่ในห้อง ไม่รู้ว่ำวันนี้จะคลอดหรือเปล่ำ สืออวี้บอกหิว กลัวไม่มีแรงเบ่ง”

 

“งั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อ!”

 

เสี่ยวเชี่ยนไปหำซื้อของกินกับแม่สืออวี้มำเต็มไม้เต็มมือ ห้องเดี่ยวถูกจองไว้นำนแล้ว พอมำก็เข้ำพักได้เลย สืออวี้นอนอยู่ บนเตียง เฉียวเจิ้นเดินไปเดินมำอย่ำงร้อนใจ พอเห็นเสี่ยวเชี่ยน มำถึงก็รีบเข้ำไปรับของเอำมำป้อนสืออวี้

 

“ทำไมฉันหิวขนำดนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้กินข้ำวมำ หลำยร้อยปี” สืออวี้กินไปพูดไป

 

พยำบำลเว้นช่วงไม่นำนก็เข้ำมำตรวจดูครรภ์ หำกพบควำม ผิดปกติจะพำไปผ่ำท้องคลอดทันที

 

“อยำกกินก็กินเยอะๆ เลยนะ” เฉียวเจิ้นยังตกใจไม่หำย เขำ ตั้งใจป้อนสืออวี้ สืออวี้กินไปพูดไป

 

1 0 4 5 6

 

“ดูซิเนี่ย! ต่อไปห้ำมทำฉันโมโหอีกนะ พอโมโหขึ้นมำลูกจะ คลอดเลยเนี่ย! รอคลอดก่อนค่อยยั่วโมโหฉัน พอคลอดแล้วใน ท้องก็ไม่มีเด็ก โกรธขึ้นมำคงได้แค่ตดใส่พี่แล้วทีนี้ เอำให้เหม็น ตำยเลย!”

 

“ใช่ ใช่ ใช่ พี่ผิดเอง พี่ผิดไปแล้ว” เฉียวเจิ้นไม่กล้ำขัดใจ พยำยำมพูดดีด้วย

 

แม่สือทั้งกังวลทั้งอยำกขำ “สองคนนี้นี่อำยุเท่ำไรกันแล้ว เรื่องแค่นี้ทำติงต๊องกันไปได้!” จำกนั้นก็หันไปพูดกับพวกเสี่ยว เชี่ยน

 

“รบกวนพวกเธอสองคนเลยนะ พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ หมอบอกว่ำวันนี้อำจไม่คลอดหรอก”

 

“เลือดออกแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงบอกว่ำวันนี้อำจไม่ คลอดล่ะคะ?” เสี่ยวเชี่ยนอ่ำนตำรำมำเยอะ แต่ในหนังสือไม่ได้ เขียนเรื่องนี้

 

“เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ เลือดไหลแต่ถุงน้ำคร่ำยังไม่แตก แบบนี้ก็คงต้องรอก่อน ทำให้ตกใจกันไปหมด ไม่เป็นไร หมอ ตรวจดูแล้ว ยังโอเคอยู่” แม่สือมีประสบกำรณ์มำก่อน ได้ฟั งหมอ

 

1 0 4 5 7

 

พูดแบบนั้นก็วำงใจ อยู่ในมือผู้เชี่ยวชำญแล้วปลอดภัยแน่นอน

 

“งั้นพวกเรำกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้ค่อยมำใหม่ สืออวี้ตอน เช้ำอยำกกินอะไร?”

 

“เสี่ยวหลงเปำ ก๋วยเตี๋ยวซอสงำ ไก่ย่ำง ลูกท้อ! เอำ ช็อกโกแลตมำให้หน่อยด้วย ฉันกลัวไม่มีแรงเบ่ง”

 

“… กินเยอะขนำดนั้นจะไม่มีแรงได้ไง?” เสี่ยวเชี่ยนไม่เคย เห็นสืออวี้กินเยอะขนำดนี้ รำวกับว่ำกินชดเชยตอนช่วงก่อนหน้ำ นี้ที่แพ้ท้องหนักจนกินแทบไม่ได้

 

“ลูกอยำกกินไม่ใช่เหรอ? ฉันว่ำฉันเข้ำใจแล้วนะ จริงๆ แล้ว ลูกฉันน่ำจะเป็นเทพเจ้ำอำหำรมำจุติ จริงๆ นะ! ตอนที่ฉันท้อง ใหม่ๆ อ้วกเก่งจะตำย ก็แสดงว่ำเด็กคนนี้เลือกกิน ของอะไรที่ไม่ อร่อยก็จะไม่กิน ตอนนี้จะออกมำลืมตำดูโลกแล้ว ฉันกลับหิวซะ ขนำดนี้ ประเด็นสำคัญคือ เด็กคนนี้รู้จักกตัญญูต่อแม่”

 

สืออวี้เหลือบมองเฉียวเจิ้นที่ยืนอยู่ข้ำงเตียงเธอไม่กล้ำหือ ใดๆ ทั้งสิ้น ฮี่ ฮี่ ดูซิอีกหน่อยยังจะกล้ำยั่วโมโหเธออีกไหม!

 

ครั้งนี้เอำให้ตกใจจนพูดไม่ออกเลย เด็กคนนี้รู้จักเลือกเวลำ จริงๆ เลือกเอำตอนที่พ่อแม่ทะเลำะกัน ทำให้สืออวี้ข่มเฉียวเจิ้น

 

1 0 4 5 8

 

เสียจนอยู่หมัด

 

ตอนนี้เฉียวเจิ้นไม่กล้ำพูดอะไรทั้งนั้น ทั้งสงสำรเมียทั้งรู้สึก ผิด เขำกลัวว่ำด้วยควำมไม่ตั้งใจของเขำจะเป็นต้นเหตุที่เร่ง คลอดเธอ ดังนั้นเวลำนี้สืออวี้ให้เขำทำอะไรเขำก็จะทำ

 

เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงส่ำยหน้ำ ครอบครัวอลเวงจริงๆ มีเรื่องให้ปวดหัวตลอด

 

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนกำลังจะออกจำกห้องก็ได้ยินสืออวี้พูดกับ เฉียวเจิ้น

 

“ลูกเรำเป็นเทพอำหำรมำจุติ พ่อเทพทำไมทำหน้ำกลุ้มใจ แบบนั้น? ลูกเรำมำพร้อมสิ่งดีๆ นะ พอเขำมำพวกเรำก็คืนดีกัน เลย ดีจะตำย เป็นเด็กมีบุญจริงๆ”

 

เฉียวเจิ้นรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมำทันที ดวงตำรื้น เขำฟั งออก สืออวี้กำลังปลอบเขำทำงอ้อมว่ำอย่ำตำหนิตัวเอง เธอรู้ว่ำในใจ เขำคิดอะไรอยู่ กลัวเขำจะโทษตัวเองว่ำทำให้เธอเจ็บท้องเพรำะ ทะเลำะกัน

 

เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม ใครบอกกันว่ำเพื่อนซี้เธอเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต ช่วงเวลำสำคัญยังรู้ว่ำอะไรเป็นอะไร

 

1 0 4 5 9

 

เฉียวเจิ้นจับมือสืออวี้ “ที่รักลำบำกคุณแย่เลย ต่อไปผมจะ ไม่ทำให้คุณโกรธอีกแล้ว”

 

ครั้งนี้เพียงพอที่จะทำให้เฉียวเจิ้นจดจำไปตลอดชีวิตแล้ว ก็ เหมือนกับที่สืออวี้พูด เด็กคนนี้มำได้ประจวบเหมำะพอดี ทำให้ พ่อตกใจทำอะไรไม่ถูก ไม่เพียงแต่จะเล่นเอำพ่อตัวเองจนจดจำ ไปจนตำย ยังทำให้หัวหน้ำพ่อตกใจไปตำมๆ กันอีกด้วย

 

เสี่ยวเชี่ยนเดินตำมอวี๋หมิงหลำงออกไปข้ำงนอก เสี่ยวเชี่ยน กำลังคิดอยู่ว่ำจะพูดกับเขำยังไงดีเรื่องทะเลำะกัน แต่พอหันไป อีกทีเขำก็หำยไปแล้ว

 

ไฟโกรธในใจเสี่ยวเชี่ยนที่สงบไปแล้วลุกโชนขึ้นมำอีกรอบ หมอนี่หำยไปไหนแล้ว? หรือพอเสร็จเรื่องก็อยำกจะท ำสงครำม เย็นกับเธอต่อ? ไม่อยำกเห็นหน้ำเธอ?

 

อวี๋เสี่ยวเฉียงตัวดี!

 

หำอวี๋หมิงหลำงไม่เจอ เสี่ยวเชี่ยนโมโหมำก ขณะที่อำรมณ์ กำลังปะทุใกล้ระเบิดอยู่นั้นก็เห็นเขำวิ่งออกมำจำกร้ำนสะดวกซื้อ ในโรงพยำบำล ในมือถือน้ำอยู่หนึ่งขวด

 

“ดื่มสิ ดื่มน้ำหน่อย” เขำยื่นขวดน้ำให้

 

1 0 4 6 0

 

เสี่ยวเชี่ยนทำเสียง หึ รับน้ำมำ เขำเห็นแบบนั้นก็รู้สึกว่ำมี หวัง ค่อยๆ เดินตำมเสี่ยวเชี่ยน

 

หลังจำกผ่ำนเรื่องของสืออวี้มำ ทั้งสองคนก็นึกเรื่องที่ ทะเลำะกันไม่ออกแล้ว เสี่ยวเชี่ยนเองก็รู้สึกว่ำทะเลำะไปก็ไม่เห็น จะมีอะไรดี เธออยำกสงบศึกแต่ก็รู้สึกว่ำก่อนหน้ำนี้เสี่ยวเฉียง พูดจำเกินไป ง้อด้วยน้ำขวดเดียวมันจะดูถูกกันมำกไปแล้ว

 

ครั้นแล้วจึงยื่นน้ำคืน “ฉันให้อำจำรย์ซื้อให้ดีกว่ำ นำยพูดว่ำ เขำทำตัวสนิทสนมกับฉันไม่ใช่เหรอ ฉันจะทำให้มันเป็นจริง!”

 

พูดจบก็ทำท่ำจะไป อวี๋หมิงหลำงรีบดึงเธอไว้ จับมือเธอแล้ว พูดด้วยสีหน้ำจริงจัง

 

“คุณจะไปหำเขำท ำไม?”

 

“นำยพูดเองนะว่ำฉันสนิทสนมกับผู้ชำยคนอื่น อีกทั้งยังทำ ตัวสงสัยกำรใช้ชีวิตของฉัน!”

 

“ผมไม่ได้หมำยควำมแบบนั้น ผมก็แค่รู้สึกว่ำเขำทำดีกับ คุณเกินไป ถ้ำจะผิดก็ผิดที่เขำ ไม่เกี่ยวกับคุณ!”

 

เวลำนี้อวี๋หมิงหลำงไม่มีเวลำมำนั่งหึงแล้ว เขำกลัวว่ำถ้ำ

 

1 0 4 6 1

 

ตัวเองยังแข็งข้อเดี๋ยวเมียเขำจะเป็นเหมือนสืออวี้ โกรธทีเดียว เล่นเอำเด็กเกือบคลอด แต่นั่นก็ท้องแก่เต็มทีของเขำเพิ่งจะกี่ เดือนเอง จะทำเธอโกรธไม่ได้

 

เสี่ยวเชี่ยนแค่ดูก็รู้ เรื่องสืออวี้กับเฉียวเจิ้นทะเลำะกันสร้ำง ควำมสะเทือนใจให้เขำแน่ๆ แอบสะใจ เธอรีบต่อยอดจำกเรื่องนี้ ทันที

 

“ผู้ชำยอย่ำงพวกนำยนี่เก่งจังนะ กล้ำทำตัวเก่งกับเมียที่ตั้ง ท้องอยู่ นำยเก่งมำกนักไม่ใช่เหรอ เดินสะบัดตูดออกจำกบ้ำนไป เลยไม่ใช่เหรอ เอำสิ ลองไปอีกครั้งดูสิ!”

 

“คุณไล่ผมเองชัดๆ…” อวี๋หมิงหลำงพึมพำเสียงเบำ เสี่ยว เชี่ยนถลึงตำใส่ เขำรีบพูดใหม่

 

“ต่อไปต่อให้คุณไล่ผมก็จะไม่ไปไหน! ผมจะเอำมือเกำะ ประตูแน่นให้ตำยก็ไม่ไปโอเคหรือยัง?”

 

“หึ!”

 

เสี่ยวเชี่ยนหำยโกรธไปนิดเดียว รู้สึกว่ำยังไม่พอ เดิมจิตใจก็ คับแคบอยู่แล้ว พอท้องยิ่งแล้วใหญ่ เธอปั้นหน้ำบึ้งไม่พูดกับเขำ

 

1 0 4 6 2

 

บทที่ 1240 ไม่ได้เด็ดขำด

 

ระหว่ำงทำงไม่ว่ำอวี๋หมิงหลำงจะแกล้งหยอกล้อยังไงเสี่ยว เชี่ยนก็ไม่ยอมพูดด้วย โกรธจริงจัง

 

แต่เมื่อไปถึงหน้ำตึกที่พัก เสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกว่ำควรจะหยุดแค่ นี้ เล่นมำกกว่ำนี้คงไม่ดี เสี่ยวเฉียงแกล้งแหย่เธอมำตลอดทำง แล้ว ถ้ำเธอยังเล่นต่อเรื่องอำจไปกันใหญ่

 

เสี่ยวเชี่ยนคิดในใจ ถ้ำเขำมำพูดกับเธออีก เธอก็จะเออออ ตำมไป หลังจำกปรับควำมเข้ำใจได้ ควำมขัดแย้งก็จะหมดไป

 

ปรำกฏว่ำอวี๋หมิงหลำงพูดมำตลอดทำง เห็นเสี่ยวเชี่ยนไม่ สนใจเขำจึงเลิกพูด

 

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำลงจำกรถไม่พูดไม่จำ ดูซิ! มนุษย์ไม่ควร จะเอำแต่ใจให้มันมำกนัก เหลิงมำกก็จะเป็นแบบนี้ เมื่อกี้เขำ อุตส่ำห์ง้อแทบตำย ยังจะทำเล่นตัวอยู่ได้ ถ้ำเสี่ยวเฉียงไม่พูด ด้วยอีกเธอกับเขำไม่ต้องกลับไปทำสงครำมเย็นกันอีกเหรอ?

 

สงครำมเย็นระหว่ำงสำมีภรรยำเป็นวิธีที่ใช้แสดงควำมไม่ พอใจที่พบเห็นได้บ่อย แต่เสี่ยวเชี่ยนเรียนจิตวิทยำย่อมรู้ดีว่ำ

 

1 0 4 6 3

 

อันตรำยของสงครำมเย็นนั้นร้ำยแรงยิ่งกว่ำกำรทะเลำะเสียงดัง อีกทั้งยังทำร้ำยจิตใจเป็นอย่ำงมำก

 

ตัวเองท ำตัวเองจนเป็นแบบนี้… เสี่ยวเชี่ยนตำหนิตัวเองใน ใจ ขณะที่กำลังหำทำงแก้ปั ญหำอยู่นั้นเธอก็เห็นอวี๋หมิงหลำงจัด ระเบียบเสื้อผ้ำ จำกนั้นก็เดินเข้ำไปเกำะกำแพง แล้วปีนขึ้นไป ตำมท่อระบำยน้ำ!

 

เสี่ยวเชี่ยนตกใจมำก อยำกตะโกนให้เขำลงมำแต่เขำก็ทำ ตัวเหมือนสไปเดอร์แมน ปีนขึ้นไปไม่หยุด

 

เสี่ยวเชี่ยนไม่กล้ำรอช้ำ เธอรีบขึ้นบ้ำนไปเปิดหน้ำต่ำงให้ เขำ กลัวว่ำถ้ำลีลำเขำอำจตกลงไป ถึงสำมีแบบนี้จะทำตัวปั ญญำ อ่อนบ้ำงเป็นบำงครั้ง แต่ถ้ำต้องพิกำรกลำยเป็นผักเธอก็สงสำร จับใจ

 

ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนขึ้นไปถึงบ้ำนเขำก็ปี นขึ้นมำถึงแล้ว หน้ำต่ำงปิดอยู่เขำยืนรออยู่ตรงขอบหน้ำต่ำง เสี่ยวเชี่ยนเข้ำไป เปิดให้ อวี๋หมิงหลำงกระโดดลงมำอย่ำงรวดเร็ว ปั ดฝุ่นบนเสื้อผ้ำ ทำหน้ำเชิดพร้อมพูด

 

“เมียบอกว่ำวันนี้ไม่ให้เข้ำประตู ผมเองก็บอกแล้วว่ำถ้ำเข้ำ

 

1 0 4 6 4

 

มำก็แสดงว่ำแซ่เดียวกับเมีย”

 

เสี่ยวเชี่ยนทำตำตี่ใส่ “นำยเลยเข้ำมำทำงหน้ำต่ำงแทนงั้น สิ?”

 

“ผมเป็นลูกผู้ชำย!” พูดพลำงยืดอกผึ่งผำย แสดงควำมแมน เต็มที่

 

ลูกผู้ชำยหัวใจแกร่ง พูดได้ต้องทำให้ได้!

 

เสี่ยวเชี่ยนทั้งโมโหทั้งขำ เขำพูดต่อ

 

“อะไรที่รับปำกเมียไว้ผมทำได้เสมอ บอกไม่เข้ำประตูก็ไม่ เข้ำทำงประตู เมียจ๋ำ ถ้ำคุณยังโกรธผมอยู่ พรุ่งนี้ผมไม่เข้ำทำง ประตูอีกก็ได้ วันมะรืนก็ด้วย ผมปีนเข้ำทำงหน้ำต่ำงดีไหม?”

 

“ไอ้คนบ้ำ!” เสี่ยวเชี่ยนทั้งโมโหทั้งขำในควำมหน้ำด้ำนของ เขำ เธอเอำมือทุบหน้ำอกเขำไปหนึ่งที

 

“ไม่เข้ำทำงประตูนำยคิดจะขู่ใคร? วันๆ ปีนหน้ำต่ำงเกิด แข้งขำหักขึ้นมำฉันไม่สงสำรหรอกนะ!”

 

ทั้งสองคนสบตำกัน เสี่ยวเชี่ยนหัวเรำะออกมำ

 

1 0 4 6 5

 

อวี๋หมิงหลำงเห็นเธอหัวเรำะก็รู้ได้ว่ำเธอใจอ่อนลงแล้ว จึง รีบฉวยจังหวะนี้พูดควำมในใจ

 

“เมียจ๋ำ เลิกโกรธผมเถอะนะ ถ้ำคุณโกรธต้ำเหวยของเรำก็ จะไม่สบำยใจไปด้วย มีอะไรพวกเรำก็คุยกันดีๆ คุณอย่ำเอำ อย่ำงสืออวี้นะ เก็บเอำไว้ในใจพอระเบิดออกมำก็เล่นเอำลูก เกือบคลอด”

 

“นำยยั่วโมโหฉันก่อนนะ! นำยหำยไปทีตั้งหลำยวัน ฉันอยู่ บ้ำนคนเดียวเบื่อมำกนำยรู้ไหม? นำยไม่ให้ฉันออกไปรับงำน ข้ำงนอก ทำงมหำวิทยำลัยก็ไม่มีงำนอะไรให้ฉันทำ เฉินหลินก็ยัง มำเกิดเรื่องอีก ฉันอึดอัดใจจะแย่ อำจำรย์มำช่วยหำงำนที่ไม่ เหนื่อยให้เพื่อเบนควำมสนใจของฉัน อีกทั้งยังช่วยบำบัดจิตใจ ให้ฉันผ่อนคลำย นำยไม่ฟั งอะไรเลยมำหำว่ำฉันออกนอกลู่นอก ทำง”

 

“ผมไม่ได้พูดว่ำคุณนอกลู่นอกทำงนะ!” อวี๋หมิงหลำงรู้สึก เหมือนถูกใส่ร้ำย เขำเชื่อใจเมียมำตลอด เขำก็แค่ไม่ค่อยไว้ใจ ชีอวี่เซวียนเท่ำนั้น

 

แต่สมองของผู้หญิงแต่ไหนแต่ไรช่ำงจินตนำกำรไปไกล คำพูดประโยคเดียวสำมำรถวิเครำะห์ควำมเป็นไปได้นับไม่ถ้วน

 

1 0 4 6 6

 

อีกทั้งยังชอบแต่งเติมไปเอง

 

“สีหน้ำของนำยบวกกับคำพูดมันไม่ได้หมำยควำมแบบนั้น หรือไง? ช่วงหลำยวันมำนี้ฉันมีเรื่องหงุดหงิดใจมำกพอแล้ว นำย พูดแบบนั้นจะไม่ให้ฉันโมโหได้เหรอ?”

 

เธอเข้ำใจว่ำงำนของเสี่ยวเฉียงเป็นอย่ำงไร แต่ใครบ้ำงที่ไม่ เคยหงุดหงิด เวลำมีเรื่องไม่สบำยใจสำมีไม่อยู่รับฟั ง มีคนยอม ช่วยรับฟั งควำมทุกข์ยังจะมำพูดแบบนี้ จะไม่ให้โกรธได้ไง

 

อวี๋หมิงหลำงได้ยินแบบนั้นก็เสียใจ ตอนนั้นเขำไม่ควรพูด กับเธอแบบนั้น เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำสำนึกผิดก็เริ่มใจอ่อน สติที่ หำยไปก่อนหน้ำนี้ได้กลับมำแล้ว

 

“เมียจ๋ำ ครั้งนี้ผมไม่ดีเอง ผมเองก็ไม่รู้ว่ำตอนนั้นเป็นอะไร… อันที่จริงพูดไปก็แปลกนะ ชีอวี่เซวียนมำบ้ำนเรำตั้งหลำยครั้งผม ก็ไม่ได้รำคำญอะไร ทำไมครั้งนี้ถึงได้หงุดหงิดชอบกล?”

 

“ฉันวิเครำะห์ดูแล้ว ตอนนั้นจิตใต้สำนึกของนำยอำจสะสม ควำมรู้สึกผิดต่อฉันเอำไว้ เพรำะไปตรวจครรภ์กับฉันไม่ได้อีกทั้ง ยังต้องทิ้งฉันไว้ที่บ้ำน ควำมรู้สึกนั้นไม่มีที่ระบำยออกไป พอเห็น อำจำรย์ฉันมำทำแทนนำยก็เลยโมโห นี่ถือเป็นเรื่องปกติ”

 

1 0 4 6 7

 

ผู้ชำยไม่เพียงแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ยังเป็น สิ่งมีชีวิตที่ถนัดเอำควำมโกรธไปลงกับคนอื่นได้เก่งมำกอีกด้วย นี่ไม่ใช่แค่อวี๋หมิงหลำงที่เป็นแบบนี้ ผู้ชำยส่วนใหญ่ก็มีนิสัยแบบ นี้อยู่ในสำยเลือด มันคือสัญชำตญำณ

 

มนุษย์เรำยำมโกรธสติจะลดลง พอหำยโกรธแล้วมำคิดดู ดีๆ สติกลับมำแล้วใช้สมองคิดก็จะเข้ำใจ

 

พอเสี่ยวเชี่ยนหำยโกรธ สติก็กลับมำเหมือนเดิม วิเครำะห์ ออกมำได้เป็นข้อๆ อวี๋หมิงหลำงฟั งแล้วก็รู้สึกว่ำเป็นจริงตำมนั้น ยิ่งรู้สึกผิดต่อเสี่ยวเชี่ยนมำกกว่ำเดิม เขำหยิบผ้ำขี้ริ้วไปที่ หน้ำต่ำงโดยไม่ต้องรอให้เสี่ยวเชี่ยนสั่ง ตำมกฎของบ้ำน ทำผิดก็ ต้องเช็ดกระจก

 

ผ่ำนเหตุกำรณ์เมื่อครู่มำเสี่ยวเชี่ยนกลับรู้สึกสบำยใจขึ้น มนุษย์เรำมีเรื่องขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ บ้ำงก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน ขอแค่ไม่ทำเป็ นเรื่องใหญ่ ปรับควำมเข้ำใจกันก็จะทำให้ ควำมสัมพันธ์ยิ่งแนบแน่นมำกขึ้น แน่นอนว่ำนี่ก็ต้องยกควำมดี ให้ทั้งสองคนที่รักกันมำกเป็นทุนเดิมอยู่ก่อน อีกทั้งยังมีวิธี จัดกำรปั ญหำอย่ำงเหมำะสม

 

เสี่ยวเชี่ยนยกเก้ำอี้มำนั่งดูเขำเช็ดกระจก อวี๋หมิงหลำงถำม

 

1 0 4 6 8

 

ขึ้น

 

“ตอนผมไม่อยู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? ไม่อย่ำงนั้นทำไมคุณ ถึงได้ดูหงุดหงิดใจขนำดนี้?”

 

“เกิดเรื่องขึ้น เฉินหลินป่ วย”

 

“หืม? เป็นอะไร ต้องให้พวกเรำช่วยเรื่องเงินไหม? เงินบ้ำน เรำพอหรือเปล่ำ?”

 

ช่วงหลำยวันมำนี้เขำไม่ได้พกเครื่องมือสื่อสำร เลยไม่รู้ว่ำ เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้ำง

 

เสี่ยวเชี่ยนถอนหำยใจ “ถ้ำเงินแก้ปั ญหำได้ฉันจะกลุ้มใจ แบบนี้เหรอ? เขำเป็นมะเร็งอัณฑะ”

 

“… เอ่อ คือ ต้องตัดไข่ไหม?” อวี๋หมิงหลำงไม่ค่อยรู้จักโรคนี้ เท่ำไรนัก

 

“ตอนนี้ทำเคมีบำบัด แต่ทำไปเรื่อยๆ มันจะทำลำยกระดูก ต้องปลูกถ่ำยไขกระดูก ก็ต้องหำคนที่เข้ำกันได้ด้วย โอกำสที่คน ที่มีสำยเลือดเดียวกันจะเข้ำกันได้มีอยู่สูง ตอนนี้แม่ฉันจนปั ญญำ ของต้ำหลงใช้ไม่ได้ แม่กลัวว่ำอีกไม่กี่เดือนให้หลังเขำจะมำรัง

 

1 0 4 6 9

 

ควำนฉันให้ฉันคอยระวัง”

 

“แม่พูดถูกนะ คุณท้องอยู่จะให้ไปบริจำคได้ไง?”

 

“เขำท ำเคมีบำบัดก็ต้องใช้เวลำ กว่ำเขำจะต้องกำรไขกระดูก ไปปลูกถ่ำยฉันก็คงคลอดลูกแล้ว”

 

“งั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน! ร้อนเงินพวกเรำให้ได้ แต่จะให้คุณ ไปบริจำคไขกระดูกเป็นไปไม่ได้เด็ดขำด”

 

อวี๋หมิงหลำงรู้ว่ำถึงกำรบริจำคไขกระดูกจะไม่ส่งผลต่อ ร่ำงกำย และก็เคยมีคนบริจำคแล้ว ถ้ำบริจำคแล้วส่งผลร้ำยต่อ ร่ำงกำยคงไม่มีกำรจัดตั้งธนำคำรไขกระดูกขึ้น แต่เขำได้ยินเพื่อน ที่เคยบริจำคเล่ำว่ำ หลังบริจำคภูมิคุ้มกันจะลดลงสี่ถึงแปดเดือน เรี่ยวแรงจะถดถอย แน่นอนว่ำผ่ำนไประยะหนึ่งก็จะฟื้นฟูกลับมำ เหมือนเดิมได้ แต่ตอนนั้นเมียเขำคงเพิ่งคลอดลูกเสร็จ ถ้ำเธอไม่ มีแรงหรือร่ำงกำยอ่อนแอ แล้วลูกจะทำยังไง?