แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1261 - 1270

บทที่ 1261 เรื่องดีๆ ที่เฝ้ำรอมำนำน

สัมผัสได้ถึงสำยตำโมโหของแม่อวี๋ อวี๋หมิงหลำงจึงรีบแกล้ง ไอแบบที่รู้เลยว่ำแกล้ง แสร้งทำเป็นหน้ำขรึมพูดกับเสี่ยวเชี่ยน

“ต่อไปห้ำมเสี่ยงอันตรำยแบบนั้นอีกรู้ไหม?”

“รับทรำบ นำยท่ำนพูดถูกเจ้ำค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนแสร้งทำเป็น ส ำนึกผิด

“เรื่องนี้ต้องรู้จักจำนะ ต่อไปถ้ำกล้ำทำซ่ำไปทั่วอีกล่ะก็ ระวัง ผมจะ”

อวี๋หมิงหลำงเอำมือวำงบนท้องเสี่ยวเชี่ยน ตักเตือนพอเป็น พิธี

แต่อยู่ๆ เขำก็คิดไม่ออกว่ำจะลงโทษเสี่ยวเชี่ยนยังไง เขำ แสร้งทำเป็นข่มเพรำะอยู่ต่อหน้ำแม่ ในควำมเป็นจริงสถำนะของ เขำในบ้ำนยังสู้คนสวยไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เสี่ยวเชี่ยนไม่ลงโทษเขำ ก็บุญแล้ว

แม่อวี๋มองออกว่ำลูกชำยทำเป็นโม้แต่ไม่เปิดโปง ยิ้มรอว่ำ ลูกจะพูดอะไรต่อ โม้ต่อสิ เอำเลย!

1 0 6 3 5

อวี๋หมิงหลำงมองแม่กับเมียที่กำลังมองมำทำงเขำด้วยสี หน้ำแบบเดียวกัน เขำกัดฟั น เกิดเป็นลูกผู้ชำยโม้แล้วก็ต้องโม้ให้ จบ!

“ผมจะลดอำหำรคุณ! ให้กินของอร่อยตั้งเยอะแยะทุกวันยัง ไม่เชื่อฟั ง ผลไม้ก็จะไม่ให้กินแล้ว! ขนมด้วย! อำหำรทะเลก็จะไม่ ทำให้กิน”

ทันใดนั้นเสี่ยวเฉียงก็ทำหน้ำตกใจเหมือนถูกไฟฟ้ ำช็อต เสี่ยวเชี่ยนเองก็รู้สึก สองคนมองหน้ำกัน สีหน้ำเต็มไปด้วยควำม ประหลำดใจ

เมื่อกี้อะไรขยับ หรือว่ำจะเป็นสิ่งที่รอมำนำน… ลูกดิ้น?!

แม่อวี๋ที่ยืนอยู่ข้ำงๆ ไม่ได้รู้สึกตำมไปด้วย เธอฟั งลูกชำยพูด ว่ำจะลดอำหำรลูกสะใภ้อยู่ดีๆ แล้วลูกชำยก็หยุดพูด ด้วยควำม โมโหจึงเอำมือหยิกอวี๋หมิงหลำง

“ทำไมแกถึงได้เพี้ยนแบบนี้? อำหำรของคนท้องลดได้ เหรอ? หำยไปมื้อนึงก็ไม่ได้!”

“ดิ้นแล้ว ดิ้นแล้ว!” อวี๋หมิงหลำงดีใจมำก เขำรู้สึกได้ เป็น สัมผัสที่ทั้งมหัศจรรย์ทั้งมีควำมสุข!

1 0 6 3 6

เมื่อกี้เขำเอำมือวำงที่ท้องเสี่ยวเชี่ยน รู้สึกได้ว่ำมีอะไรขยับ รำวกับมีบำงอย่ำงเคลื่อนผ่ำน ไอ๊หยา~~

“อะไรดิ้น?” แม่อวี๋ถำม

“ต้ำเหวยดิ้นแล้ว! ต้ำเหวย ดิ้นให้พ่อดูอีกทีสิ เร็ว!” เขำเร่ง อย่ำงทนรอไม่ไหว เสี่ยวเชี่ยนเองก็อยากรู้สึกอีกครั้ง

แม่อวี๋หน้ำนิ่ว “ต้ำเว่ย? บ้ำบออะไรกัน! ทำไมตั้งชื่อลูกทุเรศ แบบนั้น!”

“แม่อย่ำบ่น เนี่ยพอแม่บ่นลูกไม่ดิ้นเลย ชู่ว!”

ตอนนี้อวี๋หมิงหลำงกลำยเป็ นพวกยอมทำได้ทุกอย่ำง เพื่อให้ลูกดิ้นอีกครั้งแม้แต่แม่ตัวเองก็กล้ำว่ำ

แม่อวี๋อำบน้ำร้อนมำก่อน ย่อมไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องนี้ เธอ เข้ำไปมุงด้วย ทั้งสำมคนแทบไม่กล้ำหำยใจแรง รอเด็กในท้อง ดิ้นอีกครั้ง

เงียบฉี่

“มุงอะไรกันอยู่น่ะ คุณไม่นึ่งหอยแล้วเหรอ? รีบไปนึ่งหอย กับตุ๋นปลำเร็วๆ เข้ำ กินข้ำวเสร็จก็กลับๆ กันไปได้แล้ว ทิ้งต้ำอี

1 0 6 3 7

ไว้แบบนั้นไม่ได้!”

พ่ออวี๋เปิดประตูเข้ำมำ พอพ่ออวี๋พูดชื่ออำหำรอวี๋หมิงหลำง ก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสมหัศจรรย์นั้นอีกครั้ง!

ครั้งนี้ชัดเจนกว่ำเดิม ทุกคนดีใจกันมำก รอมำตั้งนำน ใน ที่สุดเด็กในท้องก็ยอมดิ้นให้เห็นแล้ว

“พอได้ยินชื่ออำหำรก็ดิ้น สมกับเป็นแมวจอมตะกละ” เสี่ยว เชี่ยนพึมพำเสียงเบำ เธอแอบสงสัยว่ำในท้องเธอจะมีนักกิน อำศัยอยู่

พอมีครั้งแรกจำกนั้นก็มีตำมมำอีกเรื่อยๆ

นับตั้งแต่ลูกดิ้นครั้งแรกที่บ้ำนแม่สำมี ต่อมำเสี่ยวเชี่ยนก็ สัมผัสได้ว่ำลูกดิ้นบ่อยขึ้น

ไม่เหมือนกับตอนลูกต้ำอีกับลูกสืออวี้ที่ดิ้นรุนแรงเหมือนทั้ง เตะทั้งต่อย เด็กในท้องเสี่ยวเชี่ยนดิ้นอ่อนโยนกว่ำมำก อีกทั้งยัง เป็นระบบกว่ำ

ทุกวันตอนเช้ำตรู่อวี๋หมิงหลำงจะตื่นไวกว่ำเสี่ยวเชี่ยน ก่อน อื่นเขำจะพูดชื่ออำหำรไล่เรียงมำ จำกนั้นท้องของเสี่ยวเชี่ยนก็จะ

1 0 6 3 8

ขยับ เด็กที่อยู่ในท้องเหมือนปลำน้อยว่ำยไปมำ

ตอนดึกก่อนนอนอวี๋หมิงหลำงก็จะพูดชื่ออำหำรอีก แพะนึ่ง อุ้งตีนหมีนึ่ง…

กำรกระทำแบบนี้ของเขำทำให้เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้จะขำหรือ ร้องไห้ดี สอนลูกแบบนี้เกิดคลอดออกมำเป็นนักกิน โตขึ้นเป็นเช ฟกระทะเหล็กท ำไง?

อวี๋หมิงหลำงไม่คิดแบบนั้น แถมยังเถียงเสี่ยวเชี่ยน เป็นเชฟ แล้วไง? ลูกชอบอะไรก็ให้ทำไปสิ อำชีพไม่มีแบ่งสูงต่ำ ลูกของอวี๋ หมิงหลำงต่อให้เป็นเชฟก็ต้องเป็นเชฟระดับภัตตำคำรหรูอยู่แล้ว

เอำเป็นว่ำลูกดีเลิศสุดๆ ยังไม่ทันคลอดออกมำก็รู้สึกว่ำ ด้ำนไหนลูกก็ดีไปหมด

ช่วงเวลำนี้ทั้งครอบครัวต่ำงมีควำมสุขกันมำก เสี่ยวเชี่ยน เองก็รอคอยกำรมำของลูกอย่ำงใจจดใจจ่อ ชีอวี่เซวียนยังไม่ กลับมำจำกต่ำงประเทศ เรื่องสอนเสี่ยวเชี่ยนจึงเป็นหน้ำที่ของ ศิษย์พี่ใหญ่อย่ำงหนงเย่ำ

หนงเย่ำยังคงรักษำควำมชำเขียวได้เหมือนเดิม เบื้องหน้ำ ทำตัวเป็นคนดีมีจิตเมตตำ เบื้องหลังคอยคิดหำทำงลับฝีปำกกับ

1 0 6 3 9

เสี่ยวเชี่ยนสำรพัด เรื่องงำนก็คอยหำทำงแกล้งเสี่ยวเชี่ยน แต่ก็ เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่ำนั้น ในสำยตำเสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำท่ำทำง ของเขำไม่ต่ำงกับเด็กที่เวลำโกรธชอบพูดว่ำ ‘ต่อไปจะไม่เล่นด้วย แล้ว’ ไม่ว่ำหนงเย่ำจะหำทำงเล่นงำนเธอยังไง เสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ ตอบโต้อะไรทั้งนั้น

คนแบบนี้ถ้ำมีคนเล่นด้วยก็จะเอำใหญ่ กำรจับผิดของเขำ ได้ถูกเสี่ยวเชี่ยนยืดพุงเชิดหน้ำใส่อย่ำงไม่ใยดี ครั้งสองครั้งผ่ำน ไปเขำก็รู้สึกว่ำคิดจะจับผิดเสี่ยวเชี่ยนเรื่องเนื้อหำที่เรียนดูจะไม่ ได้ผลเท่ำไร ผู้หญิงคนนี้เก่งใช่ย่อย บำงครั้งหนงเย่ำยังถูกเสี่ยว เชี่ยนเล่นงำนกลับอย่ำงไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ พอหลำยครั้งเข้ำเขำ ก็ขี้เกียจจะเหนื่อยแกล้งแล้ว

ตัวเองโง่เองถูกอำจำรย์ต้มเข้ำให้แล้ว ให้เขำมำดูแลยัยเด็ก นี่หำทำงทรมำนได้ที่ไหนกัน เห็นๆ อยู่ว่ำเสี่ยวเชี่ยนทรมำนเขำ!

ถูกเสี่ยวเชี่ยนไล่บี้เรื่องควำมรู้ต่ำงๆ ยังไม่เท่ำไร แต่ละครั้ง กว่ำจะทำตัวเหนือกว่ำได้ไม่ใช่เรื่องง่ำย ดันมำถูกอวี๋หมิงหลำง ที่มำรับเสี่ยวเชี่ยนเห็นเข้ำ ครำวก่อนหนงเย่ำกำลังต่อว่ำเสี่ยว เชี่ยนเรื่องที่แก้ปั ญหำได้ไม่ดี อยู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสำยตำอำฆำต พอ หันไปถึงได้เห็นอวี๋หมิงหลำงที่มำรอรับเสี่ยวเชี่ยน ไม่รู้มำถึง

1 0 6 4 0

ตั้งแต่เมื่อไร กำลังส่งสำยตำอำฆำตมำทำงเขำไม่หยุด

รังแกเสี่ยวเชี่ยน หนงเย่ำเลยถูกอวี๋หมิงหลำงดักรอตรงทำง เดินหน้ำตึกโดยให้เหตุผลว่ำมีเรื่องจะปรึกษำ วันต่อมำตำหนง เย่ำก็เขียวปูด!

จะไปหำควำมยุติธรรมที่ไหนได้ ถูกเสี่ยวเชี่ยนทำให้ หงุดหงิดใจ ยังมำถูกอวี๋หมิงหลำงทำร้ำยร่ำงกำยอีก หนงเย่ำอ ยากไปกระชำกตัวอำจำรย์กลับมำแล้วซัดให้น่วมจริงๆ ตำแก่ จอมหลอกลวง!

แต่หลังจำกที่มีเรื่องกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้กัน ไปไม่กี่ครั้ง ควำมสนิทแบบศิษย์พี่ศิษย์น้องก็เกิดขึ้นระหว่ำงหนง เย่ำกับเสี่ยวเชี่ยน ควำมรู้ระดับพวกเขำย่อมทำให้เกิดควำมรู้สึก ที่คุยกันแล้วคลิก ทำไมเพิ่งได้มำเจอกัน เพียงแต่ทั้งสองคน ปำกแข็งต่ำงไม่ยอมรับ

วันนี้หลังออกจำกโรงพยาบำลหนงเย่ำก็ไปส่งเสี่ยวเชี่ยนที่ บ้ำน ถือโอกำสขอฝำกท้องหนึ่งมื้อไปในตัว นับตั้งแต่เขำได้เผลอ ไปกินกับข้ำวฝีมืออวี๋หมิงหลำงหนึ่งครั้งอย่ำงไม่ตั้งใจ ก็ติดใจใน ฝีมือและควำมหรูหรำหมำเห่ำของอำหำรที่อวี๋หมิงหลำงทำ เนื้อ ชิ้นใหญ่ ปลำตัวโต กินทีคำโตเต็มเนื้อเต็มคำ จำกนั้นเป็นต้นมำ

1 0 6 4 1

ก็ชอบหำข้ออ้ำงกินข้ำวบ้ำนเสี่ยวเชี่ยน

ระหว่ำงทำงหนงเย่ำสังเกตเห็นเสี่ยวเชี่ยนหำวบ่อยจึงถำม ขึ้น

“หมำทหำรบ้ำนเธอคงไม่ได้หน้ำไม่อำยขนำดนั้นมั้ง? คน ท้องก็ยังทำได้ลงคอ กลิ้งไปกลิ้งมำจนเธอนอนไม่หลับเหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ “ครั้งนี้โทษเขำไม่ได้จริงๆ เป็นฉัน เอง…”

“นี่เธอ DIY เองเลยเหรอ?!” หนงเย่ำแทบหยุดหำยใจ “ดูไม่ ออกเลยนะว่ำศิษย์น้องจะเป็นคนหื่นกระหำยแบบนั้น สำมีเธอไม่ ไหวหรือเธอหื่นเกินไป? ให้พี่วิเครำะห์พฤติกรรมของเธอใน มุมมองทำงจิตวิทยาเอำไหม?”

“คิดไปไหนแล้วเนี่ย ฉันจะบอกว่ำสำเหตุมันมำจำกตัวฉัน เอง เพรำะช่วงนี้ฉันชอบฝั นแบบเดิมซ้ำๆ ต่ำงหำก”

1 0 6 4 2

บทที่ 1262 เห็นแก่ปลำต้มเผ็ด

“ฝั น?” หนงเย่ำชะงักไปเล็กน้อย จำกนั้นก็ยิ้มเจ้ำเล่ห์ “ไหน เล่ำให้ศิษย์พี่ฟั งหน่อยว่ำฝั นเห็นงูหรือหมวก หรือดินแดนมืด มิด…”

“ศิษย์พี่ใหญ่ คิดว่ำตัวเองรู้จักซิกมันด์ ฟรอยด์อยู่คนเดียว หรือไง? พี่เอำเรื่องควำมฝั นเป็นตัวสะท้อนควำมหื่นกระหำยเรื่อง อย่ำงว่ำมำพูดกับฉัน ฉันขอพูดเลยว่ำ ร้อนตัวใช่มะ สิ่งที่พี่พูดมัน สะท้อนถึงสิ่งที่อยู่ในใจพี่ทั้งนั้น! พี่คิดว่ำคนอื่นหื่นกระหำย แท้จริงแล้วคือตัวพี่เองต่ำงหำก ศิษย์พี่ใหญ่ฉันรู้จักตุ๊กตำยาง ยี่ห้อนึงของดีมำกเลยนะ ฉันซื้อให้พี่เอำไป DIY ตอนกลำงคืนเอง ดีมะ?”

สิ่งที่หนงเย่ำพูดคือแนวคิดของซิกมันด์ ฟรอยด์ที่ว่ำควำม ฝั นสัมพันธ์กับเรื่องเพศ เสี่ยวเชี่ยนจึงสวนกลับอย่ำงรู้ทัน กำร ตอบโต้กันแบบนี้แทบจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่เจอหน้ำ

“เธอนี่มันไม่น่ำรักเลยจริงๆ เล่นกับอำข่ำสนุกกว่ำเยอะ ยัย นั่นไม่รู้อะไรสักอย่ำง”

“งั้นก็ไปสอนอำข่ำสิ ฉันไม่ได้รั้งให้พี่อยู่กับฉันสักหน่อย

1 0 6 4 3

วันนี้มื้อเย็นเสี่ยวเฉียงทำปลำต้มเผ็ดด้วย พี่มำก็ไม่พอกิน รีบๆ ไปเลย”

“ปลำต้มเผ็ด… ใช่ ‘ปลำน้ำลำยสอ’ ที่พอกินเข้ำไปรสมัน แตกซ่ำนในปำกหรือเปล่ำ?” พอได้ยินชื่อเมนูนี้หนงเย่ำก็ตื่นเต้น

ครำวก่อนเสี่ยวเฉียงเคยทำให้กินครั้งหนึ่ง เขำกินแล้ว เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ วันๆ ได้แต่เฝ้ ำรอวันไหนจะได้กินอีกครั้ง เสี่ยวเชี่ยนแค่พูดขึ้นมำลอยๆ แถมหลอกเขำว่ำเรียกปลำน้ำลำย สอก็ได้ เขำก็เชื่อ

“ใช่ เมนูนั้นแหละ!”

“ศิษย์น้อง ศิษย์พี่คิดว่ำในฐำนะที่เป็นพี่ใหญ่มีหน้ำที่ต้อง ดูแลน้องให้ดี ได้โปรดให้พี่ไปส่งบ้ำนเพื่อช่วยหำทำงกำจัดวิกฤติ ควำมฝั นของศิษย์น้อง ศิษย์พี่เป็นห่วงศิษย์น้องมำก”

“…” พอคิดได้ว่ำหมอนี่อยากกินไปกินต้มเผ็ดแสร้งท ำเป็น หำข้ออ้ำงมำบังหน้ำ เสี่ยวเชี่ยนก็ได้แต่ เหอ เหอ ในใจ

เมื่อกลับถึงบ้ำนเสี่ยวเฉียงก็ใส่ผ้ำกันเปื้อนทำอำหำรอยู่ก่อน แล้ว วันนี้กิจกรรมกำรเรียนของเสี่ยวเชี่ยนย้ำยเวลำมำอยู่ช่วง เย็น กลับมำก็ได้เวลำกินข้ำวพอดี พอเห็นหนงเย่ำ อวี๋หมิงหลำง

1 0 6 4 4

ก็ไม่แปลกใจอะไร หมอนี่จะต้องหอบหน้ำหนำๆ มำขอกินข้ำว ฟรีแน่นอน

“ศิษย์น้องบอกว่ำช่วงนี้หลับไม่ค่อยสบำย ฉันก็เลยจะมำ ช่วยเขำ ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะ ศิษย์อำจำรย์เดียวกัน เล็กน้อยน่ะ ฉันควรทำอยู่แล้ว กลิ่นหอมประหลำดๆ นี่หรือจะ เป็นปลำต้มเผ็ดแบบเมื่อครำวที่แล้ว?”

คำพูดช่วงแรกออกจะดูดี คำพูดช่วงหลังนี่เผยควำมคิดที่ แท้จริงของตัวเองออกมำเชียว

“ช่วงนี้เธอฝั นบ่อย พอตื่นมำก็ลืม นำยไปช่วยดูหน่อย ถ้ำ จัดกำรได้มื้อเย็นก็จะมีตะเกียบของนำย”

คำพูดของอวี๋หมิงหลำงทำให้หนงเย่ำพอใจ ทำมือเชิญเสี่ยว เชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนมองบน ไอ้คนตะกละเอ๊ย

พอเข้ำไปในห้อง เพื่ออำหำรมื้อเย็นแล้วหนงเย่ำขอสู้ตำย ไม่พูดจำกวนประสำทเสี่ยวเชี่ยน เขำถำมทันที

“ช่วงนี้เธอฝั นแบบเดิมบ่อยๆ พอตื่นมำก็ลืมเหรอ?”

“ใช่ พี่มีวิธีช่วยฉันไหม? ร่ำงกำยฉันเป็นแบบที่สะกดจิตได้

1 0 6 4 5

ยากน่ะ” เสี่ยวเชี่ยนรักษำตัวเองไม่ได้ ต้องมำฝั นแบบเดิมบ่อยๆ เธอเองก็ปวดหัว

“เดี๋ยวลองดู มำ เธอนอนลงในท่ำที่เหมำะๆ พี่จะลองเปิดจิต ใต้สำนึกของเธอ ดูว่ำเธอฝั นว่ำอะไรกันแน่”

จนถึงตอนนี้หนงเย่ำกับเสี่ยวเชี่ยนยังคิดว่ำเป็นแค่ควำมฝั น ธรรมดำ แต่กลับไม่รู้เลยว่ำกำรทำเพื่ออำหำรมื้อเดียวในครั้งนี้จะ นำมำซึ่งเรื่องใหญ่!

กำรสะกดจิตเมื่อไปถึงระดับหนึ่งสำมำรถปลุกควำมทรงจำ เรื่องที่ลืมไปแล้วได้ หนงเย่ำเตรียมช่วยเสี่ยวเชี่ยนฟื้ นควำมทรง จำเรื่องควำมฝั นโดยมีปลำต้มเผ็ดเป็นเดิมพัน ลองดูว่ำทำไม เสี่ยวเชี่ยนถึงได้ฝั นแบบเดิมทุกวัน

จำกกำรวิเครำะห์ของหนงเย่ำกับเสี่ยวเชี่ยน เรื่องเกี่ยวกับ ควำมฝั นควรอยู่ในสมองส่วนฮิปโปแคมปั ส สมองของมนุษย์มี ส่วนหนึ่งที่ชื่อฮิปโปแคมปั ส ควำมทรงจำระยะสั้นหลำยอย่ำงอยู่ ในนั้น และแน่นอนว่ำควำมทรงจำระยะสั้นเหล่ำนั้นย่อมมีกำร หมุนเวียนควำมทรงจำใหม่ๆ เข้ำไปเรื่อยๆ ทำให้จำได้แค่เรื่องที่ เพิ่งเกิดขึ้นไม่นำน

1 0 6 4 6

ดังนั้นกำรสะกดจิตในช่วงแรกหนงเย่ำจึงมุ่งไปที่กำรเรียก ควำมทรงจำระยะสั้น ก็เหมือนกับที่เสี่ยวเชี่ยนพูด ร่ำงกำยเธอจัด อยู่ในประเภทเข้ำสู่ห้วงกำรสะกดจิตได้ยากมำก หนงเย่ำใช้เวลำ อยู่พอสมควรกว่ำจะสะกดจิตเข้ำสู่ห้วงควำมทรงจำระยะสั้นของ เสี่ยวเชี่ยนได้

เขำถำมเมื่อวำนเธอกินอะไร เสี่ยวเชี่ยนตอบอย่ำงละเอียด

เดิมเขำคิดจะเข้ำสู่ประเด็นหลักเลย ทันใดนั้นก็ยิ้มเจ้ำเล่ห์ นึกถึงเรื่องสนุก

“อวี๋หมิงหลำงครั้งหนึ่งนำนเท่ำไร?”

เสี่ยวเชี่ยนบอกตัวเลข หนงเย่ำตกใจมำก

โวะ เขำไม่ควรถำมเรื่องนี้ ไอ้ผู้ชำยที่ทำกับข้ำวอยู่ข้ำงนอก นั่นมันไม่ใช่คน ไม่ใช่คน!

หำกเป็นเสี่ยวเชี่ยนยามปกติไม่มีทำงพูดเรื่องนี้ ดูท่ำเขำจะ เรียกควำมทรงจำระยะสั้นของเธอได้แล้ว

หนงเย่ำจึงถำมต่อ

“เมื่อคืนฝั นว่ำอะไร?”

1 0 6 4 7

“ฝั นเห็น… เตียงดินในเมือง เด็กน้อยสองคนใส่กำงเกงเปิด ก้น มีผู้ใหญ่ยืนคุยกันอยู่ข้ำงเตียง…”

“คุยอะไร?” หนงเย่ำถำมต่อ

“… ฉันลืมแล้ว”

“ลืมแล้วหรือไม่ได้ยิน?”

“ลืมแล้ว”

หนงเย่ำรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย อยู่ในสภำวะถูกสะกดจิตยัง ลืมได้ จุดนี้น่ำแปลก

เขำดีดนิ้วให้เสี่ยวเชี่ยนตื่น เสี่ยวเชี่ยนถำมเขำเรื่องนี้ เขำจึง เล่ำไปว่ำเธอพูดว่ำอะไรบ้ำง เสี่ยวเชี่ยนถึงได้นึกออก

“ใช่ ก่อนหน้ำนี้มีอยู่วันนึงฉันจำฝั นนี้ได้ ต่อมำนึกไม่ออกก็ ลืม และก็นึกไม่ออกว่ำตกลงคนในฝั นคุยอะไรกัน”

“พี่จะลองอีกครั้ง ครั้งนี้จะเรียกควำมทรงจำถำวรของเธอ”

เมื่อควำมทรงจำในส่วนฮิปโปแคมปั สถูกเรียกใช้หลำยครั้ง ก็จะถูกเก็บในเปลือกสมอง ซึ่งก็คือควำมทรงจำถำวรอย่ำงที่

1 0 6 4 8

เรียกกัน ควำมทรงจำถำวรนี้เข้ำถึงยาก ต้องใช้กำรสะกดจิต ระดับลึกเท่ำนั้น

หนงเย่ำเตรียมพร้อมพลำงบ่น “กินปลำต้มเผ็ดบ้ำนเธอแค่ มื้อเดียวต้องมำสะกดจิตระดับลึกเรียกควำมทรงจำให้ ครั้งนี้พี่ ขำดทุนจริงๆ”

อวี๋หมิงหลำงเอำผลไม้มำเสิร์ฟให้ได้ยินเขำพูดพอดี “พรุ่งนี้ มำกินหัวเป็ดผัดเผ็ดสิ”

หัวเป็ดผัดเผ็ด!

หนงเย่ำสดชื่นขึ้นมำทันที

“คนอย่ำงฉันรักพี่รักน้องที่สุด แล้วจะทนเห็นศิษย์น้อง กลุ้มใจเพรำะถูกควำมฝั นรุมเร้ำได้ยังไง มำ เรำมำรื้อฟื้ นควำม ทรงจ ำระดับลึกกันเถอะ!”

ถ้ำพูดถึงเรื่องควำมชำเขียว ศิษย์พี่ใหญ่ฆ่ำตำยทุกสนำม!

เดิมอวี๋หมิงหลำงคิดจะวำงจำนแล้วออกไป แต่เสี่ยวเชี่ยน เรียกเขำไว้

“เสี่ยวเฉียงนำยอยู่ก่อนได้เปล่ำ เดี๋ยวถ้ำฉันพูดอะไรผิดปกติ

1 0 6 4 9

เข้ำนำยปลุกฉันที”

นี่เป็นข้ออ้ำงผิวเผิน จุดประสงค์ที่แท้จริงก็คืออีกเดี๋ยวเมื่อ เข้ำสู่กำรสะกดจิตระดับลึกแล้ว เธอไม่วำงใจกลัวหนงเย่ำทำอะไร กับควำมทรงจำของเธอ ถึงแม้ตอนนี้เธอกับเขำจะสนิทกันมำก ขึ้นแล้ว แต่เธอไม่ไว้ใจใครร้อยเปอร์เซ็นต์นอกจำกอวี๋หมิงหลำง

อวี๋หมิงหลำงเข้ำใจเสี่ยวเชี่ยน เขำจึงลำกเก้ำอี้มำนั่งไม่ห่ำง จำกหนงเย่ำแต่ก็ไม่รบกวนกำรสะกดจิตของพวกเขำ

ไม่รู้ว่ำหนงเย่ำมองจุดประสงค์ของเสี่ยวเชี่ยนออกหรือไม่ เขำแค่เบ้ปำกเล็กน้อยไม่พูดอะไร จำกนั้นก็เริ่มสะกดจิตเสี่ยว เชี่ยน

อวี๋หมิงหลำงนั่งดูอยู่ข้ำงๆ เขำไม่เคยเห็นกำรสะกดจิตมำ ก่อน

กว่ำจะสะกดจิตได้ใช้เวลำนำนด้วยสภำพร่ำงกำยของเสี่ยว เชี่ยนที่ค่อนข้ำงต่อต้ำน หนงเย่ำใช้เวลำนำนกว่ำเมื่อครู่

เมื่อเห็นเสี่ยวเชี่ยนเข้ำสู่สภำวะถูกสะกดจิตระดับลึกแล้วเขำ จึงถำมเรื่องควำมฝั นนี้อีกครั้ง

1 0 6 5 0

“เห็นอะไรในฝั น?” “เตียงดินในสลัมกลำงเมือง” “ทำไมถึงรู้ว่ำเป็นสลัมกลำงเมือง?” “ควำมรู้สึก ไม่ใช่บ้ำนนอก” “บนเตียงมีอะไร?” “เด็กน้อยสองคน เด็กผู้หญิง”

1 0 6 5 1

บทที่ 1263 ลูกเชี่ยน หนงเย่ำเล่นไม่ซื่อ

“รู้ไหมเด็กสองคนนั้นอำยุเท่ำไร?”

“ไม่รู้ น่ำจะเป็นวัยก่อนเข้ำอนุบำลยังไม่รู้เรื่องเท่ำไร”

หนงเย่ำเห็นเสี่ยวเชี่ยนถำมปุ๊ บตอบปั๊บจึงถำมอีก

“นอกจำกเรื่องพวกนี้ยังเห็นอะไรอีก?”

“ข้ำงเตียงมีคนกำลังคุยกัน คนหนึ่งแม่ฉันอีกคนเฉินหลิน”

ต่อให้เป็นในจิตใต้สำนึกเสี่ยวเชี่ยนก็ยังไม่ยอมเรียกคนๆ นั้นว่ำพ่อ เห็นได้ชัดว่ำควำมแค้นนี้ฝั งลึกแค่ไหน

“พวกเขำคุยอะไรกัน?” หนงเย่ำเห็นเสี่ยวเชี่ยนให้ข้อมูลที่ มำกกว่ำเมื่อครู่จึงรู้ว่ำตอนนี้เขำสะกดจิตสำเร็จ เขำรีบถำมต่อ

“เฉินหลินพูดว่ำ ร่ำงกำยฉันไม่ไหวจริงๆ เสียเงินไปตั้งเยอะ ก็ยังไม่ดีขึ้น จะไปเอำเงินที่แม่ฉันอีกไม่ได้แล้ว แม่ฉันคุกเข่ำต่อ หน้ำเขำ เขำทำร้ำยแม่ฉัน…”

ตอนเสี่ยวเชี่ยนเล่ำสีหน้ำดูเป็นทุกข์มำก

หลำยคนคิดว่ำเด็กยังเล็ก จำไม่ได้หรอก แต่ภำพเหตุกำรณ์

1 0 6 5 2

บำงอย่ำงกลับฝั งลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก ถึงจะจำไม่ได้แต่ส่งผล ตลอดชีวิต

“หลังจำกนั้นเกิดอะไรขึ้นอีก?”

“อยู่ๆ แม่ฉันก็ผลีผลำมหยิบถุงเงินที่อยู่บนเตียงวิ่งไป! เฉิน หลินไล่ตำม ในมือถือกรรไกร เขำจะฆ่ำแม่ฉัน… หยุดนะ!”

ปฏิกิริยาของเสี่ยวเชี่ยนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

หนงเย่ำรู้สึกว่ำถำมไปพอสมควรแล้วควรปลุกเสี่ยวเชี่ยนตื่น ท่ำทำงเสี่ยวเชี่ยนจะฝั นเห็นตอนพ่อแม่ทะเลำะกันสมัยเธอเด็กๆ สถำนกำรณ์แบบนี้บำบัดจิตใจสักหน่อยก็จบเรื่อง

แต่อวี๋หมิงหลำงที่นั่งอยู่ข้ำงๆ หลังจำกฟั งแล้วกลับเกิด ควำมสงสัย

เขำไม่รู้เรื่องกำรสะกดจิต ไม่เข้ำใจเรื่องเฉพำะทำงแบบนี้ เขำแค่วิเครำะห์เรื่องนี้ตำมตรรกะควำมเข้ำใจของตัวเอง จึงถำม ขึ้นในสิ่งที่ตัวเองสงสัย

“เด็กผู้หญิงอีกคนที่อยู่บนเตียงคือใคร? ถุงเงินนั่นใครเอำ มำวำงไว้?”

1 0 6 5 3

ฐำนะทำงบ้ำนของเสี่ยวเชี่ยนเมื่อยี่สิบปีก่อนไม่น่ำจะดีเท่ำไร เฉินหลินเป็นแค่คนงำนทั่วไปยังไม่ได้ออกจำกงำน เงินเดือนตอน นั้นแค่พอค่ำข้ำวของครอบครัว แล้วจะมีถุงเงินได้ยังไง?

อีกอย่ำง เสี่ยวเชี่ยนไม่มีพี่สำว มีน้องชำยแค่คนเดียว แล้ว เด็กผู้หญิงอีกคนที่อยู่บนเตียงเป็นใคร?

พออวี๋หมิงหลำงถำมขึ้นหนงเย่ำก็โมโห หันไปถลึงตำใส่เขำ พี่ชำย รู้จักมำรยาทไหม? เวลำที่พวกเขำทำกำรสะกดจิตคนนอก ไม่รู้เทคนิคกำรถำมห้ำมพูดจำส่งเดชนะเฟร่ย!

ถำมสุ่มสี่สุ่มห้ำไปเวลำนี้ผลที่ตำมมำจะรุนแรงขนำดไหนไม่ มีใครรู้ได้!

โชคดีที่พอเสี่ยวเชี่ยนได้ยินเสียงของอวี๋หมิงหลำงก็ผ่อน คลำยตำมสัญชำตญำณ ไม่มีอำกำรที่ได้รับผลกระทบอะไร เธอ หน้ำนิ่วรำวกับกำลังคิดหำคำตอบที่อวี๋หมิงหลำงถำม

“เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อเซียง… จำไม่ได้แล้วว่ำเซียงอะไร คนที่ พำเขำมำเป็นคนวำงถุงเงินไว้ เขำต้องกำรให้แม่ฉันดูแลเด็ก”

“คนที่พำเด็กมำชื่ออะไร คุณจำได้ไหม?” อวี๋หมิงหลำงถำม อีก

1 0 6 5 4

พอหนงเย่ำได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดว่ำเด็กคนนั้นชื่อเซียงอะไร สักอย่ำง สีหน้ำเขำก็เปลี่ยนทันที พอได้ยินอวี๋หมิงหลำงถำมอีก ในใจก็เริ่มหวำดหวั่น

โวะ ควำมตะกละพำซวย เพื่อข้ำวมื้อเดียวทำไมกลำยเป็น กำรรื้อฟื้นเรื่องในตอนนั้นได้ล่ะ?

หนงเย่ำมัวแต่อึ้งเลยลืมขัดจังหวะเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยน ตอบเสียงดังฟั งชัด

“ชีอวี่เซวียน”

พอหนงเย่ำได้ยินชื่อชีอวี่เซวียนก็รีบคลำยกำรสะกดจิต แต่ นั่นก็สำยไปเสียแล้ว

อวี๋หมิงหลำงที่ไหวพริบไวได้ยินทั้งหมดแล้ว

ถ้ำคนที่อยู่ในห้องนี้เป็นคนอื่น ต่อให้ได้ยินก็คงไม่รู้สึก ผิดปกติอะไร แต่คนที่อยู่ด้วยกลับเป็นอวี๋หมิงหลำง หัวหน้ำใหญ่ หน่วยรบพิเศษที่ถนัดเรื่องกำรวิเครำะห์ตั้งข้อสันนิษฐำนและ เซนส์ไหวกว่ำคนปกติทั่วไป

เขำสังเกตได้ถึงสีหน้ำที่เปลี่ยนไปของหนงเย่ำ แม้เพียงช่วง

1 0 6 5 5

เสี้ยววินำทีก็ตำม ทำให้ยิ่งมั่นใจว่ำเรื่องนี้น่ำสงสัย หนงเย่ำ จะต้องรู้อะไรแน่นอน แต่ดูเหมือนไม่อยากให้เมียเขำรู้

กำรคลำยกำรสะกดจิตระดับลึกต้องใช้เวลำสักพัก หนงเย่ำ ตั้งใจทำส่วนอวี๋หมิงหลำงกำลังใช้ควำมคิด

“ได้อะไรเพิ่มไหม?” เสี่ยวเชี่ยนหลังจำกตื่นก็ถำมขึ้น

“ไม่มี ก็แค่เรื่องที่พ่อแม่ทะเลำะกันตอนเธอเด็กๆ เลยฝั งใจ เธอมำ บวกกับควำมอ่อนไหวในช่วงท้องที่มีมำกเป็นพิเศษ ดังนั้นถ้ำทำกำรรักษำไปตำมอำกำรเหล่ำนี้ก็จะบรรเทำอำกำร นอนไม่หลับได้ เดี๋ยวพี่จะให้น้องสำมจัดชำดอกไม้กับน้ำมันหอม ระเหยที่ช่วยให้คนท้องหลับสบำยมำให้ด้วย”

หนงเย่ำพูดพลำงมองอวี๋หมิงหลำง เขำไม่แน่ใจว่ำอวี๋หมิง หลำงได้ยินไปมำกน้อยแค่ไหน พอหันไปก็เห็นอวี๋หมิงหลำงเอำ หัวพิงกำแพงหลับอยู่ หนงเย่ำถึงโล่งใจ

พอเสี่ยวเชี่ยนลุกขึ้นมำเห็นอวี๋หมิงหลำงหลับก็คิดในใจ หมอนี่ ให้มำนั่งเฝ้ำดันมำนั่งหลับ!

ถ้ำเมียถูกเอำไปขำยจะทำไง!

1 0 6 5 6

เธอเดินไปผลักอวี๋หมิงหลำงเต็มแรง “ตำยไปแล้วหรือไง ยัง ไม่รีบไปทำกับข้ำวอีก!”

อวี๋หมิงหลำงลืมตำขึ้นแล้วพูดด้วยสีหน้ำงงๆ”ผมหลับไปได้ ไงเนี่ย?”

เสี่ยวเชี่ยนเอำมือเขกหัวเขำพลำงคิดในใจ ปกติหมอนี่ทำ อะไรพึ่งพำได้ ทำไมวันนี้ดันมำพลำดในช่วงเวลำสำคัญได้ล่ะ?

หนงเย่ำเข้ำมำช่วยไกล่เกลี่ย “ช่ำงเถอะ คนทั่วไปเห็นพวก เรำทำงำนย่อมรู้สึกเบื่อเป็นธรรมดำ อย่ำไปว่ำเขำเลย”

อวี๋หมิงหลำงพูดขอโทษเสี่ยวเชี่ยนติดๆ กัน พูดไปก็เดิน ออกไปที่ครัว หนงเย่ำเห็นแบบนั้นก็เบำใจ

อวี๋หมิงหลำงคงไม่ได้ยิน… ใช่ไหม?

ต่อให้ได้ยินก็ไม่เป็นไร หนงเย่ำไม่เชื่อว่ำลำพังแค่ชื่อๆ เดียว ไอ้ผู้ชำยที่ใส่ผ้ำกันเปื้ อนลำยหัวใจนี่จะนึกถึงเรื่องในตอน นั้นได้!

ระหว่ำงมื้อเย็น อวี๋หมิงหลำงมีท่ำทำงปกติ ปำกหำเรื่องหนง เย่ำ ช่ำงเอำใจเสี่ยวเชี่ยน ไม่มีอะไรผิดแปลกไปเลยแม้แต่น้อย

1 0 6 5 7

หนงเย่ำจึงวำงใจ

หลังหนงเย่ำกินข้ำวเสร็จกลับไปแล้ว พอเสี่ยวเชี่ยนปิ ด ประตูก็หันไปโวยวำยใส่อวี๋หมิงหลำง

“อวี๋เสี่ยวเฉียง! สมองมีแต่น้ำหรือยังไง?”

อวี๋หมิงหลำงไม่ตอบคำถำมเสี่ยวเชี่ยน แต่เดินไปเดินมำ รอบบ้ำน โดยเฉพำะจุดที่หนงเย่ำเคยเดินไป เขำตรวจดูว่ำมี เครื่องดักฟั งหรือเปล่ำ เขำหำหนึ่งรอบแล้วให้คนสวยช่วยดมอีก หนึ่งรอบ เมื่อแน่ใจแล้วจึงหันไปพูดกับเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำ จริงจัง

“ลูกเชี่ยน หนงเย่ำเล่นไม่ซื่อ”

“ว่ำไงนะ?” เสี่ยวเชี่ยนตกใจ

“ตอนที่เขำสะกดจิตคุณ ไม่ได้มีแค่เรื่องที่พ่อแม่คุณทะเลำะ กัน ยังมีเรื่องอื่นด้วย”

เสี่ยวเฉียงไม่ได้หลับในตอนนั้น ที่เขำแกล้งหลับก็เพื่อตบตำ หนงเย่ำ ตอนนี้หนงเย่ำไปแล้วมีแค่เขำกับเธอ เขำจึงเล่ำเรื่อง ทั้งหมดให้เสี่ยวเชี่ยนฟั ง

1 0 6 5 8

เสี่ยวเชี่ยนยิ่งฟั งคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น โดยเฉพำะตอนที่ได้รู้ว่ำ ชีอวี่เซวียนเคยเจอแม่เธอมำก่อนยิ่งรู้สึกผิดปกติ

“เดิมทีผมคิดว่ำจะเป็นไปได้ไหมว่ำมันอำจจะเกิดอะไร ผิดพลำดในจิตใต้สำนึกส่วนลึกของคุณ อย่ำงเช่น จำผิด เพรำะ ถึงยังไงคุณก็เด็กมำก ควำมทรงจำยังไม่น่ำเป็นรูปเป็นร่ำง เอำ อดีตกับปั จจุบันไปผสมปนเปกันมันก็ย่อมเป็นไปได้ แต่พอผม เห็นสีหน้ำหนงเย่ำหลังจำกได้ยินคุณพูดแบบนั้น ผมเลยเชื่อว่ำ เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่ๆ”

ดังนั้นเขำถึงได้แกล้งหลับ ไอคิวของเสี่ยวเฉียงใกล้เคียงกับ ไอน์สไตน์เข้ำทุกที คิดหำวิธีได้อย่ำงรวดเร็วในตอนนั้น

เสี่ยวเชี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งหวั่นใจ เรื่องนี้ดูเหมือนจะมีอะไรที่น่ำ กลัวแฝงอยู่

“สมมติว่ำชีอวี่เซวียนเคยไปที่บ้ำนคุณ อีกทั้งยังเอำเงินให้ พ่อแม่คุณตั้งมำกมำย ทำไมแม่คุณถึงจำเขำไม่ได้? ต่อให้แม่คุณ ขี้ลืมจำเขำไม่ได้ แต่คนระดับชีอวี่เซวียนจะจำแม่คุณไม่ได้เลย เหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงพูดในสิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนกำลังสงสัยอยู่ในใจ

1 0 6 5 9

บทที่ 1264 ต่ำงงัดไม้เด็ดออกมำ

ควำมทรงจำที่ถูกลืมไปของเสี่ยวเชี่ยนค่อยๆ ปรำกฏขึ้นใน สมองทีละนิด “บ้ำนเก่ำของฉันสร้ำงมำนำนมำกแล้ว ฉันคิดมำ ตลอดว่ำเฉินหลินเอำเงินมำจำกไหนมำกมำยขนำดนั้น เขำพูด เองว่ำไปกู้ยืมนอกระบบมำสร้ำง แต่ไม่สิ แม่เคยหลุดปำกพูด ออกมำว่ำบ้ำนหลังนั้นยืมเงินคนอื่นไม่เท่ำไร หนี้ของครอบครัว ส่วนใหญ่มำจำกที่เฉินหลินติดพนัน เป็นไปได้มำกว่ำเงินสร้ำง บ้ำนจะมำจำกอำจำรย์ฉัน”

เรื่องในอดีตเหมือนกับกล่องแพนโดร่ำ ตอนปิดไว้มองไม่ เห็นอะไร แต่พอเปิดออกเรื่องรำวที่น่ำสงสัยเหล่ำนั้นกลับค่อยๆ โผล่ออกมำปะติดปะต่อกันได้

“สมมติว่ำชีอวี่เซวียนเคยให้เงินก้อนหนึ่งเพื่อให้แม่คุณเลี้ยง เด็กผู้หญิงที่ชื่อเซียงอะไรนั่น แต่หลังจำกพ่อแม่คุณรับเงินไว้กลับ จำชีอวี่เซวียนไม่ได้ ประเด็นสงสัยมีอยู่สองข้อ ข้อแรก ทำไมถึง ได้ลืมชื่อผู้มีพระคุณที่ให้เงินจำนวนมำกขนำดนั้น? แล้วชีอวี่เซ วียนทำไมต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก? ข้อสอง เด็กชื่อเซียงอะไรนั่น ที่ชีอวี่เซวียนพำมำในตอนนั้นไปไหนแล้ว? ทำไมแม่คุณไม่เคย พูดถึง?”

1 0 6 6 0

หลังจำกเสี่ยวเฉียงพูดจบทั้งสองคนก็เงียบไปสักพัก ทันใด นั้นเรื่องไม่นำนก่อนหน้ำนี้ก็ทำให้ทั้งสองคนฉุกคิดขึ้นมำได้ พร้อมกัน

“กำรสะกดจิตแบบแทรกซึม!!”

ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน

คนอื่นไม่มีทำงเก่งถึงขั้นเปลี่ยนแปลงควำมทรงจำได้ ทั้งหมด แต่ชีอวี่เซวียนแตกต่ำงออกไป เขำเป็นผู้ค้นพบกำร สะกดจิตแบบแทรกซึม เทคนิคนี้ทั้งโลกมีแค่เขำกับลูกศิษย์ เท่ำนั้นที่รู้ เขำสำมำรถล้ำงควำมทรงจำของพ่อแม่เสี่ยวเชี่ยนได้ อย่ำงสบำยๆ จะต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน!

ก่อนหน้ำนี้ไม่นำนเจี่ยซิ่วฟำงเจอชีอวี่เซวียนที่บ้ำน ตอนนั้น เจี่ยซิ่วฟำงรู้สึกคุ้นหน้ำชีอวี่เซวียน แต่เขำกลับยืนกรำนไม่ ยอมรับ

และในตอนนั้นเจี่ยซิ่วฟำงได้เอำของตำมควำมเชื่องมงำยให้ เสี่ยวเฉียงไปเผำ ชีอวี่เซวียนก็ได้ให้เสี่ยวเชี่ยนตำมไปด้วย ภำยในช่วงเวลำสั้นๆ นั้นคนอื่นยากที่จะล้ำงควำมทรงจำได้ แต่ ชีอวี่เซวียนเก่งมำกขนำดไหนไม่มีใครรู้ แต่เสี่ยวเชี่ยนเชื่อว่ำมี

1 0 6 6 1

ควำมเป็นไปได้สูงที่เขำจะทำได้!

ดังนั้นหลังจำกเสี่ยวเชี่ยนกลับมำ พอถำมเรื่องที่เจี่ยซิ่วฟำง คุ้นหน้ำชีอวี่เซวียน เจี่ยซิ่วฟำงถึงได้ตอบว่ำไม่เคยเจอมำก่อน!

แบบนี้ทุกอย่ำงก็ลงล็อค

“ต้องมีเรื่องปิดบังคุณไว้แน่นอน และคนที่รู้เรื่องนี้ตอนนี้มี อยู่ไม่กี่คน ชีอวี่เซวียน หนงเย่ำ แม่เรำ เฉินหลิน” อวี๋หมิงหลำง สรุป

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ ประมำณนี้แหละ เขำคิดเหมือนกับเธอ

“เจอชีอวี่เซวียนครั้งหน้ำฉันจะถำมเขำตรงๆ ว่ำเขำเป็นใคร กันแน่ ทำไมต้องเปลี่ยนแปลงควำมทรงจำของพ่อแม่ฉัน!” เสี่ยว เชี่ยนพูดจบก็เห็นอวี๋หมิงหลำงทำหน้ำพูดไม่ออก

“เมียจ๋ำ ท้องหนึ่งครั้งโง่ไปสำมปีใช่ไหมคุณนี่? มำๆๆ เดี๋ยว ผมแกะวอลนัทให้ กินบำรุงสมองหน่อยนะ”

เสี่ยวเชี่ยนเองก็รู้สึกว่ำคำพูดเมื่อกี้ดูปั ญญำอ่อนสิ้นดี เรื่องที่ ชีอวี่เซวียนไม่อยากพูด ขืนเธอถำมไปยิ่งทำให้เขำระมัดระวังตัว มำกกว่ำเดิม

1 0 6 6 2

“สะกดจิตชีอวี่เซวียนหรือหนงเย่ำได้ไหม?” อวี๋หมิงหลำง ถำม

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ

“ถ้ำพวกเขำเป็นแบบนำยที่สะกดจิตยาก เกิดฉันทำไปแล้ว ถูกจับได้ จะยิ่งตำมหำควำมจริงยากกว่ำเดิม”

เซนส์ของเสี่ยวเชี่ยนบอกว่ำเธอห้ำมทำแบบนั้นกับชีอวี่เซ วียนและหนงเย่ำ อย่ำว่ำแต่เรื่องที่ควำมสำมำรถเธอสู้สองคนนั้น ไม่ได้เลย เอำแค่เรื่องที่ว่ำคนอยู่ในวงกำรนี้ย่อมเป็นพวกที่ถูก สะกดจิตยากอยู่แล้ว เกิดพวกเขำเป็นเหมือนเสี่ยวเฉียงที่เข้ำถึง กำรสะกดจิตได้ยาก ถ้ำถูกจับได้อย่ำหวังจะได้รู้ควำมจริงอีกเลย

“งั้นก็สะกดจิตแม่เรำ แม่เรำปกติมีอะไรก็ชอบพูดออกมำอยู่ แล้ว ถูกสะกดจิตไม่ยิ่งบอกง่ำยกว่ำเดิมเหรอ? แม่เรำต้องเป็น ประเภทที่ถูกสะกดจิตได้ง่ำยแน่นอน”

เสี่ยวเชี่ยนดวงตำเป็นประกำย ไอเดียดี! เอำแบบนั้นแหละ แม่เธอมีนิสัยที่ติดกำรพึ่งพำคนอื่น กำรคลำยควำมทรงจำของแม่ เธอไม่ใช่เรื่องที่ซับซ้อนอะไร

คิดแล้วก็ต้องทำให้ได้ เสี่ยวเชี่ยนเป็นคนที่อดทนรอไม่ไหว

1 0 6 6 3

เธอรีบโทรหำแม่ทันที

เวลำนี้เจี่ยซิ่วฟำงเตรียมเข้ำนอนแล้ว พอได้ยินเสียง โทรศัพท์จึงลุกขึ้นมำรับ

“ฮัลโหล เชี่ยนเอ๋อร์! ทำไม เกิดอะไรขึ้น!”

“เปล่ำแม่ อยู่ๆ ก็คิดถึงแม่ พรุ่งนี้มำหำได้เปล่ำ หนูอยากกิน ปลำตุ๋นฝีมือแม่อะ”

เจี่ยซิ่วฟำงโล่งอก

“เห้อ ฉันก็คิดว่ำเรื่องอะไร โทรมำหำฉันเวลำนี้ ฉันก็กลัวว่ำ แกจะเอำแต่ใจรังแกหมิงหลำงอีกแล้ว ไม่เป็นไรก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี! ทำไมอยู่ๆ มำคิดถึงฉันดึกๆ ดื่นๆ?”

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่นอนฝั นแล้วอยากกินปลำตุ๋นฝีมือ แม่”

“ได้ ได้ ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปหำ เด็กคนนี้นี่จริงๆ เลย โต ป่ ำนนี้แล้วยังอ้อนอยู่อีก อำยุยี่สิบกว่ำแล้วยังจะมำอ้อนแม่”

พ่อเลี่ยวที่ลุกไปเข้ำห้องน้ำเดินกลับมำเห็นแม่เสี่ยวเชี่ยนนั่ง ยิ้มอยู่คนเดียวจึงถำมขึ้น

1 0 6 6 4

“มีอะไรเหรอ?”

“เชี่ยนเอ๋อร์คิดถึงฉัน ฮี่ ฮี่ ว่ำแล้วเชียวว่ำเด็กคนนี้ขำดฉัน ไม่ได้หรอก โตป่ ำนนี้แล้วยังคิดถึงแม่”

พ่อเลี่ยวส่ำยหน้ำ ภรรยาเขำปำกก็ชอบบ่นลูก แต่ใบหน้ำยิ้ม อย่ำงดีใจนั่นหลอกใครไม่ได้หรอก จริงๆ กลัวลูกสำวจะลืม ตัวเองมำกกว่ำ

ครำวก่อนถูกเสี่ยวเชี่ยนต่อว่ำเรื่องงำนบรรยายจรรยาหญิง อะไรนั่น พอกลับมำก็ทั้งโกรธทั้งโมโห ปำกก็บ่นว่ำตัวเองไร้ ประโยชน์จริงๆ แก่แล้วไม่มีอะไรดี ช่วยอะไรลูกไม่ได้ พ่อเลี่ยวป ลอบยังไงก็ไม่มีประโยชน์

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนโทรมำหำ ภรรยาเขำก็ดูสดชื่นขึ้นมำทันที เหมือนชีวิตกลับมำสดใสอีกครั้ง

“ฉันต้องโทรหำตำซ่งที่ขำยปลำให้เก็บของดีที่สุดไว้ให้ฉัน เดี๋ยวต้องเอำเครื่องแกงไปด้วย…”

เจี่ยซิ่วฟำงพูดแล้วจะเดินออกไปหำ

พ่อเลี่ยวรีบห้ำม “นี่มันกี่โมงแล้วคุณ พรุ่งนี้ค่อยว่ำกัน อีก

1 0 6 6 5

อย่ำงเมืองหลินก็มีปลำ ทำไมต้องลำบำกหอบหิ้วไปด้วย?”

“มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ปลำเมืองหลินถูกส่งมำจำกเมือง อื่น ไม่สดไม่อร่อย มันจะเหมือนเมืองเรำที่จับสดๆ จำกทะเลได้ ยังไง? คนท้องกินปลำทะเลเด็กจะได้ฉลำด หึ หึ จะเรียนถึง ปริญญำเอกหรือสูงแค่ไหนก็แล้วแต่ สุดท้ำยก็หนีไม่พ้นอำหำร ฝีมือแม่!”

ในที่สุดเจี่ยซิ่วฟำงก็ตำมหำคุณค่ำของตัวเองเจอแล้ว เธอ เดินฮัมเพลงออกไปห้องครัว

ทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยนก็ยังไม่จบ พอโทรหำแม่เสร็จก็รีบกำชับ อวี๋หมิงหลำง

“พรุ่งนี้ให้คนขับรถไปรับแม่ฉันมำด้วย”

“รับทรำบ”

อวี๋หมิงหลำงเข้ำใจเสี่ยวเชี่ยน เธอคงกังวลว่ำระหว่ำงทำงจะ มีคนมำทำอะไรกับควำมทรงจำของแม่เธออีก อยู่กับคนจบด้ำน จิตวิทยาแบบนี้ เรื่องล้ำงสมองง่ำยนิดเดียวจริง

มำถึงขั้นนี้แล้ว มันคือกำรต่อสู้กับคนที่มีวิชำเหนือชั้นใน

1 0 6 6 6

วงกำร เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเครียดแบบที่ไม่เคยเป็นมำก่อน

คู่ต่อสู้ที่เธอต้องเผชิญคือชีอวี่เซวียนระดับปรมำจำรย์ของ วงกำร คนๆ นี้ไม่เพียงแต่จะฝีมือขั้นเทพ ยังดีกับเธอมำกด้วย หำกว่ำกันตำมตรง เธอไม่ได้เกลียดชีอวี่เซวียน ถึงขนำดที่เธอ พอจะสัมผัสได้ว่ำชีอวี่เซวียนไม่เพียงแต่จะไม่ได้มีเจตนำร้ำยกับ เธอ ยังดีกับเธอมำกเป็นพิเศษ ควำมจริงนี้หำกถูกเปิดเผย คนที่ ถูกทำร้ำยก็คือแม่เธอ

เสี่ยวเชี่ยนร่วมมือกับอวี๋หมิงหลำง ทำงด้ำนหนงเย่ำก็ไม่ สบำยใจ กำรสะกดจิตเชิงลึกใช้เวลำพอสมควร อวี๋หมิงหลำง หลับไปตอนที่เขำคลำยกำรสะกดจิตให้เสี่ยวเชี่ยน แต่หลับจริง หรือแกล้งหลับอันนี้บอกไม่ได้ ถ้ำแกล้งหลับ…

1 0 6 6 7

บทที่ 1265 เฉินเสี่ยวเชี่ยนที่แสนจะชิล

หนงเย่ำกลับบ้ำนของชีอวี่เซวียน พอเปิ ดประตูเข้ำไปก็ ตกใจที่มีคนสองคนนั่งอยู่ในบ้ำน

“เอ๊ะ? ลุง กลับมำตั้งแต่เมื่อไร? ไหนจะแมวหลีฮวำ นำยมำ ได้ไง?”

เวลำนี้ชีอวี่เซวียนกำลังนั่งจิบชำกับมู่ฮวำหลี พอเห็นหนง เย่ำเข้ำบ้ำนมำก็ยิ้มให้

“ธุระเสร็จก่อนเวลำ เบบี๋เชี่ยนเป็นไงบ้ำง ช่วงนี้เรื่องเรียนเขำ มีปั ญหำหรือเปล่ำ?”

“เรื่องเรียนไม่มีปั ญหำ ลุงก็รู้ว่ำยัยนั่นฉลำดหัวไวขนำดไหน เพียงแต่ช่วงนี้มีปั ญหำอยู่นิดหน่อย คือ” หนงเย่ำมองชีอวี่เซวียน มู่ฮวำหลีที่อยู่ข้ำงๆ รีบลุกขึ้น

“ได้ยินว่ำอำจำรย์เก็บไม้เนื้อดีเอำไว้ วำงไว้ไหนเดี๋ยวผมไป ดู”

ชีอวี่เซวียนมองออกว่ำแบบนี้คือต้องกำรคุยกับเขำตำม ลำพัง จึงพำหนงเย่ำขึ้นไปชั้นบน

1 0 6 6 8

พอเข้ำไปในห้องทำงำนก็ปิดประตู หนงเย่ำทำหน้ำเครียด

“ช่วงนี้เขำฝั นอยู่เรื่องหนึ่ง”

“เรื่องไหน?”

“เรื่องที่อำจำรย์อยากให้เขำลืมที่สุด เขำบอกว่ำเขำฝั นเห็น เตียงดินในสลัมกลำงเมือง อีกทั้งยังพูดชื่ออำจำรย์ตอนถูกสะกด จิตระดับลึก”

ชีอวี่เซวียนได้ฟั งก็หน้ำเครียดขึ้นมำทันที แต่เขำไม่ได้แสดง ท่ำทำงประหลำดใจเท่ำไร

“เดิมทีเขำก็เป็นเด็กฉลำดอยู่แล้ว กำรปรำกฏตัวของซือซือ จะต้องไปกระตุ้นควำมทรงจำของเขำแน่นอน เลยทำให้ฝั นแบบ นั้น ตอนที่เขำพูดชื่ออำจำรย์มีคนอื่นอยู่ด้วยไหม?”

“อวี๋เสี่ยวเฉียงก็อยู่ด้วย”

พอได้ยินชื่ออวี๋หมิงหลำงชีอวี่เซวียนก็ถอนหำยใจ “นำย เลอะเลือนหรือไง ทำไมให้เขำอยู่ด้วย?”

แค่ควำมฉลำดของเบบี๋เชี่ยนคนเดียวก็รับมือยากอยู่แล้ว นี่ เพิ่มอวี๋หมิงหลำงที่เซนส์ไวเหมือนสัตว์เข้ำไปอีก ชีอวี่เซวียนรู้สึก

1 0 6 6 9

ได้ว่ำเรื่องนี้เริ่มจะเป็นไปในทำงที่ควบคุมยากแล้ว

“ผมสะกดจิตไปได้ครึ่งทำงอวี๋หมิงหลำงก็หลับไป เขำก็ดู ไม่ได้สนใจตั้งแต่แรก อีกอย่ำงกำรคลำยกำรสะกดจิตระดับลึก ต้องใช้เวลำ ผมไม่รู้ว่ำเขำรู้สึกเบื่อระหว่ำงนั้นเลยหลับไปหรือ เปล่ำ” หนงเย่ำคิดเรื่องนี้มำตลอดทำง

ชีอวี่เซวียนส่ำยหน้ำ “นำยมันไร้เดียงสำเกินไป ถ้ำรับมือเขำ ได้ง่ำยแบบนั้น เขำจะเป็นหัวหน้ำใหญ่ที่อำยุน้อยที่สุดของทหำร หน่วยรบพิเศษได้ยังไง? นำยเคยเห็นคนหนุ่มขนำดนี้นั่งตำแหน่ง นี้เหรอ?”

“เทพขนำดนั้นที่ไหนกัน ปกติเห็นโดนเสี่ยวเชี่ยนข่มอย่ำง กับอะไรดี…” หนงเย่ำไม่เข้ำใจทำไมอำจำรย์ถึงประเมิน ควำมสำมำรถในตัวอวี๋หมิงหลำงสูงขนำดนั้น

“นั่นมันก็แค่กำรแสดงออก ยิ่งเป็นคนที่เก่งมำกก็ยิ่งอยาก ซ่อนควำมสำมำรถของตัวเองเอำไว้ ถ้ำเขำแกล้งหลับ งั้นตอนนี้ สองคนนั้นก็คงกำลังวำงแผนว่ำจะล้วงควำมจริงจำกอำจำรย์ยังไง ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ เบบี๋เชี่ยนน่ำรักที่สุดเลย พอนึกถึงท่ำทำงของเขำตอน กำลังสงสัยในตัวอำจำรย์ก็รู้สึกคิกขุเป็นบ้ำ ลูกสำวฉันโตแล้วสิ น้ำ ฉลำดขึ้นทุกวันเด็กคนนี้”

1 0 6 7 0

หนงเย่ำทำตำตี่ใส่ “นี่มันเวลำไหนแล้วยังจะมำนั่งชมอยู่อีก จะถูกตำมมำถลกหนังแล้วยังทำใจเย็นอยู่ได้! ไม่งั้นพรุ่งนี้ผมไป ล้ำงสมองแม่เขำเลยจบเรื่อง!”

“ดูนำยซิ ร้อนใจเหรอ? คิดว่ำเบบี๋เชี่ยนจะให้เวลำนำยลงมือ งั้นเหรอ? ถ้ำอำจำรย์เดำไม่ผิดนะ ป่ ำนนี้คงสั่งให้คนไปรับแม่เขำ มำแล้ว ป้องกันนำยนี่แหละ!”

หำ! นี่ต้องฉลำดขนำดไหนวะเนี่ย หนงเย่ำร้อนใจจวนจะ เป็นบ้ำ ทำไงดี!

เมื่อเทียบกับอำกำรกระวนกระวำยของหนงเย่ำแล้ว ชีอวี่เซ วียนกลับดูใจเย็นมำก ทำให้หนงเย่ำไม่สบอำรมณ์สุดๆ

“ไม่ต้องไปยุ่งกับแม่เขำหรอก”

“ลุงจัดกำรไปแล้วก่อนหน้ำนี้?”

“ประมำณนั้น” ชีอวี่เซวียนพยักหน้ำ

“รีบพูดสิ ตกใจเหงื่อแตกหมดแล้วเนี่ย คิดว่ำควำมจะแตก แล้วซะอีก ลุงลงมือไปเมื่อไร?”

“ตอนเจอแม่เขำเมื่อครั้งก่อน”

1 0 6 7 1

“ฮู่ว ตกใจหมด งั้นผมไปนอนได้อย่ำงสบำยใจละ”

หนงเย่ำคิดว่ำจบเรื่องแล้ว แต่ชีอวี่เซวียนกลับเรียกเขำ

“กลับมำนี่ ถึงนำยจะไม่ต้องไปจัดกำรทำงแม่เขำแล้ว แต่ พรุ่งนี้นำยยังต้องไปที่บ้ำนเขำ ถ้ำแม่เขำมำนำยรีบไปเมือง Q ทันที แต่ถ้ำแม่เขำไม่มำก็ไม่ต้องไป”

“ไปเมือง Q ทำไม หรือว่ำ เฉินหลิน?”

ชีอวี่เซวียนหำว “คิดเอำเอง ล้ำงให้สะอำดหน่อยนะ”

หนงเย่ำพยักหน้ำ

พอเห็นชีอวี่เซวียนจะเดินออก ทันใดนั้นเขำก็เรียกชีอวี่เซ วียนไว้

“ตอนนี้ผมเริ่มเชื่อขึ้นมำแล้ว”

“เชื่ออะไร?” ชีอวี่เซวียนถำมอย่ำงเนือยๆ รำวกับว่ำเรื่องเมื่อ ครู่ที่เขำเพิ่งแก้ปั ญหำไปเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

หนงเย่ำมองเขำ นับตั้งแต่เขำรู้จักอำจำรย์ เขำก็มักเห็นสี หน้ำเรื่อยๆ ไม่แคร์อะไรแบบนี้บ่อยๆ ไม่ว่ำเรื่องจะใหญ่แค่ไหน

1 0 6 7 2

อำจำรย์ก็ไม่เคยร้อนรน เรื่องเดียวที่จะทำให้ลุงคนนี้เกิดกำร เปลี่ยนแปลงทำงอำรมณ์ได้ก็คือเรื่องของเสี่ยวเชี่ยน และ ควำมรู้สึกแบบที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับเรื่องใดแบบนี้เขำเคยเห็นอยู่ บนตัวอีกคนหนึ่ง

คนๆ นั้นก็คือเสี่ยวเชี่ยน

“เชื่ออะไร?” ชีอวี่เซวียนถำม

“เชื่อว่ำเขำเป็นลูกของลุง นี่ลุงรู้อะไรไหม เดิมทีผมคิดว่ำ กำรทดลองในตอนนั้นของพวกลุงไม่มีทำงสำเร็จหรอก เรื่องภูมิ หลังของยัยเด็กนั่นผมก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง สำเหตุที่ผมวิ่งวุ่นทั่ว โลกเพื่อช่วยลุงตำมล้ำงสมองคนที่รู้เรื่องนี้ก็แค่อยากเอำใจลุง เท่ำนั้นแหละ จนกระทั่ง”

“จนกระทั่งอะไร?”

“จนกระทั่งผมได้ไปคลุกคลีกับยัยเด็กนั่น ผมเลยเชื่อ ควำม มั่นใจที่มีเยอะจนน่ำหมั่นไส้ รวมถึงกำรทำอะไรอย่ำงมีแผน เหมือนลุงเปี๊ยบไม่มีผิด เด็กสำวคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ำวงกำร แต่ บำงครั้งกลับหำทำงเล่นงำนผมได้เรื่อยๆ แบบเนียนๆ ท่ำทำง ชิลๆ แบบนั้นมันเหมือนลุงมำกจริงๆ”

1 0 6 7 3

ควำมรู้สึกตอนอยู่กับเสี่ยวเชี่ยนก็เหมือนได้เห็นตำลุงนี่ เวอร์ชันหนุ่ม รอวันที่เด็กคนนี้ควำมรู้สุกงอม หนงเย่ำคิดว่ำเขำ อำจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธออีกต่อไป

พอได้ฟั งคำพูดของหนงเย่ำ ชีอวี่เซวียนก็เปิ ดประตูเดิน ออกไป ปำกก็ยิ้มอย่ำงภูมิใจ

“ไร้สำระ ไม่รู้จักดูว่ำนั่นลูกใคร!”

วันต่อมำเจี่ยซิ่วฟำงก็มำตำมนัด เนื่องจำกอวี๋หมิงหลำงให้ คนขับรถไปรับ เจี่ยซิ่วฟำงจึงเตรียมของไว้มำกมำย อัดแน่นท้ำย รถยังไม่พอ เบำะหลังก็มีของวำงเต็มไปหมด อันที่จริงสองแม่ลูก เพิ่งห่ำงกันไม่กี่วัน ครำวก่อนที่เสี่ยวเชี่ยนกลับเมือง Q ของที่เอำ มำก็ยังกินไม่หมด เจี่ยซิ่วฟำงกลัวลูกสำวไม่พอกินจึงขนมำเพิ่ม ให้อีก

“มำๆ พ่อหนุ่มช่วยน้ำเอำของพวกนี้ขึ้นบ้ำนหน่อย เชี่ยน เอ๋อร์แกดูซิว่ำแกโชคดีแค่ไหน ลองเดำดูว่ำฉันซื้ออะไรมำได้? ดู สิ กุ้งทะเลตัวเบ้อเร่อ! ฮ่ำ ฮ่ำ พอลงจำกเรือฉันก็ซื้อมำเลย เจ้ำของเรือแอบบ่น แกบอกว่ำอยากเก็บไปให้หลำนกิน แต่ฉัน แย่งมำแล้ว! ยังมีนี่อีก นี่…”

1 0 6 7 4

เจี่ยซิ่วฟำงสั่งพลทหำรช่วยขนของขึ้นบ้ำน โฆษณำของที่เอำ มำอย่ำงภูมิใจ

พลทหำรเห็นแล้วก็พูดด้วยควำมอิจฉำ “พี่สะใภ้ คุณน้ำดีกับ พี่มำกเลยนะครับ ผมเห็นท่ำนแล้วก็นึกถึงแม่ผม ทุกครั้งที่กลับ บ้ำนไปแม่ก็จะเตรียมของให้ผมแบบนี้ เห้อ คิดถึงแม่อีกแล้ว คุณ น้ำซื้อของมำตั้งเยอะคงหมดเงินไปมำกใช่ไหมครับ?”

“ไม่เท่ำไรหรอก ลูกน้ำจะกินสักแค่ไหนกันเชียว เมื่อก่อนที่ บ้ำนไม่ค่อยมีเงินทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ฐำนะดีแล้วซื้อเครื่องบินซื้อ ปืนใหญ่คงไม่มีเงินขนำดนั้น แต่ถ้ำซื้อของกินน่ะเล็กน้อย เชี่ยน เอ๋อร์ แกเป็นอะไร?”

เจี่ยซิ่วฟำงเห็นเสี่ยวเชี่ยนทำหน้ำเหมือนจะร้องไห้จึงรีบถำม “แกไม่ชอบของที่แม่เอำมำให้เหรอ? ไม่มีที่วำงแล้ว?” “เปล่ำ… แม่ ขอบคุณนะ!” จริงๆ แล้วตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนแอบอยากร้องไห้

1 0 6 7 5

บทที่ 1266 มันไม่ใช่ลูกสำวฉันหรอก

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำเรื่องที่เธอกำลังจะทำกับแม่มันออกจะ โหดร้ำยไปหน่อย

ถึงเมื่อคืนเธอกับอวี๋หมิงหลำงจะไม่ได้พูดออกมำ แต่ในใจ ของทั้งสองคนต่ำงรู้ดี ถ้ำทำอย่ำงที่เสี่ยวเชี่ยนต้องกำรแล้ว สรุปว่ำเธอเป็นลูกของใครกันแน่คงพูดยากจริงๆ

แม่ดีกับเธอขนำดนี้ แทบจะยกหัวใจให้เธอทั้งดวง ถ้ำเธอดึง ดันจะทำแบบเดิม มันดีแล้วจริงๆ หรือ?

“พูดจำเกรงใจกับแม่ตัวเอง เพี้ยนหรือเปล่ำแกนี่?” เจี่ยซิ่ วฟำงเขกหัวเสี่ยวเชี่ยน ในใจของเสี่ยวเชี่ยนเกิดกำรลังเลอีกครั้ง

หำกเป็นแบบนี้ไปตลอดแล้วจะไม่ดีตรงไหน

แม่เลี้ยงเธอมำตั้งหลำยปี ให้ควำมรักควำมห่วงใย ครำว ก่อนที่เกิดเหตุกำรณ์เหยียบกันบนบันไดเลื่อนในห้ำง แม่เธอวิ่ง ฝ่ำฝูงชนตำมหำเธอเหมือนคนบ้ำ ใครจะยังกล้ำสงสัยในควำมรัก นี้อีก?

ในใจเสี่ยวเชี่ยนสับสนไปหมด เจี่ยซิ่วฟำงกลับไม่รู้ ลำก

1 0 6 7 6

เสี่ยวเชี่ยนเดินขึ้นบ้ำนพลำงพูดสัพเพเหระไปเรื่อย พูดไปพูดมำ อยู่ๆ ก็นึกออกเรื่องหนึ่ง

“เชี่ยนเอ๋อร์ ครึ่งปีหลังแกต้องเปลี่ยนอำจำรย์ที่ปรึกษำแล้ว ใช่ไหม? เป็นศำสตรำจำรย์ชีที่ดูหนุ่มๆ นั่นที่เจอครำวก่อนใช่ หรือเปล่ำ?”

“อืม”

“งั้นแกไปสืบมำว่ำเขำชอบอะไร ฉันเห็นเขำดีกับแกน่ำดู พวกเรำก็ต้องตอบแทนเขำหน่อย แกไปถำมดูนะว่ำเขำชอบกิน อะไร ฉันจะได้ซื้อให้เขำ”

“ไม่ต้องหรอก อีกอย่ำงแม่จะซื้อของดีอะไรให้เขำได้ เขำไป เมืองนอกบ่อยเห็นของดีมำจนเบื่อแล้วมั้ง”

“มันไม่เหมือนกัน ก็เพรำะเห็นมำเยอะนี่แหละถึงยิ่งชอบของ ที่หำซื้อเองไม่ได้ เมื่อวำนซืนฉันเห็นข่ำวลงเมืองนอกอันตรำยจะ ตำย เช้ำจรดเย็นมีแต่เรื่องวุ่นวำย ทั้งคนยิงกันทั้งเรื่องอื่นๆ อีก เยอะแยะ… อันตรำยจะตำย!”

พอเสี่ยวเชี่ยนได้ยินคำว่ำอันตรำย จิตใจที่เดิมทีลังเลอยู่ก็ ตัดสินใจได้ทันที

1 0 6 7 7

“แม่ ช่วงนี้หนูมีกำรบ้ำนต้องสะกดจิต ยังหำคนมำทดลอง ไม่ได้เลย แม่ช่วยหน่อยได้เปล่ำ?”

“ได้สิ แล้วฉันต้องทำไง?” เจี่ยซิ่วฟำงไม่รู้ว่ำสะกดจิตคือ อะไร รู้แค่ว่ำลูกต้องกำรเธอ

“แม่นอนลงนะ เอำท่ำที่แม่คิดว่ำสบำย แล้วทำตำมที่หนูสั่งก็ พอ”

เธอต้องกำรค้นหำควำมจริง ไม่ได้ต้องกำรยืนยันว่ำตัวเอง เป็นลูกของใคร

เธอแค่ต้องกำรปกป้ องแม่ตัวเอง มีแค่กำรรู้ควำมจริง ทั้งหมดเท่ำนั้นถึงจะสำมำรถจับสิ่งที่อยู่ในมือได้อย่ำงมั่นคง

เสี่ยวเชี่ยนทำกำรสะกดจิตแม่ เหมือนกับที่เธอคำดไว้ แม่ เธอมีสภำพร่ำงกำยที่เข้ำถึงกำรสะกดจิตได้ง่ำย ตกอยู่ในสภำวะ ถูกสะกดจิตระดับลึกอย่ำงรวดเร็ว

หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนถำมไปหลำยคำถำม แม่เธอก็ตอบ อย่ำงไหลรื่น จำกนั้นเธอจึงเบนเข้ำเรื่องที่เธอต้องกำร

“เคยเจอชีอวี่เซวียนมำก่อนหรือเปล่ำ?”

1 0 6 7 8

พอได้ยินชื่อชีอวี่เซวียน ทันใดนั้นเจี่ยซิ่วฟำงก็ทำหน้ำทุกข์ มำก

เห็นแม่ไม่ตอบเสี่ยวเชี่ยนจึงถำมอีกครั้ง

“เคยเจอชีอวี่เซวียนมำก่อนไหม?”

เวลำนี้ภำยในสมองของเจี่ยซิ่วฟำงเหมือนมีสองเสียงปรำกฏ อยู่ เสียงหนึ่งเป็นเสียงที่นุ่มนวลของชีอวี่เซวียน อีกเสียงเป็นเสียง ของเสี่ยวเชี่ยน

ทันใดนั้นเจี่ยซิ่วฟำงก็กรีดร้อง เสี่ยวเชี่ยนไม่เคยเจอ เหตุกำรณ์แบบนี้มำก่อน ด้วยควำมตกใจจึงรีบคลำยกำรสะกด จิตให้แม่ แต่ในใจกลับรู้ได้เรื่องหนึ่ง

มีคนทำบำงอย่ำงกับควำมทรงจำของแม่เธอ ทุเรศ!

หลังเจี่ยซิ่วฟำงตื่นขึ้นเสี่ยวเชี่ยนก็รีบถำม

“แม่รู้สึกเป็นไงบ้ำง?”

เธอไม่เคยเจอเหตุกำรณ์แบบนี้ และก็ไม่รู้ว่ำอีกฝ่ ำยทำอะไร กับแม่เธอไปบ้ำง ใจก็กลัวแม่จะเป็นโรคอะไรขึ้นมำจึงรีบถำม ด้วยควำมเป็นห่วง

1 0 6 7 9

ถึงเจี่ยซิ่วฟำงจะตื่นจำกกำรถูกสะกดจิตแล้ว แต่อำกำร แตกต่ำงจำกคนอื่น เธอหำยใจหอบแรง พลำงเอำมือลูบหน้ำอก

“โอ๊ยเชี่ยนเอ๋อร์ กำรบ้ำนอะไรของแกเนี่ย น่ำกลัวเหลือเกิน! ฉันเห็นหน้ำพอแกอยู่ๆ ก็กลำยเป็นผุยผง โอ๊ย ตกใจแทบแย่!”

“นอกจำกเห็นแบบนั้นแล้วยังมีอย่ำงอื่นอีกไหม?”

“ก็ไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้เวลำที่ฉันได้ยินชื่อพ่อแกจะหงุดหงิด มำก พอนึกถึงก็จะรู้สึกขยะแขยงเหมือนกินแมลงวันเข้ำไป”

เสี่ยวเชี่ยนถำมอีกหลำยคำถำม เมื่อแน่ใจแล้วว่ำแม่ไม่มี อำกำรในด้ำนลบเธอจึงโล่งอก

วันนี้อวี๋หมิงหลำงกลับบ้ำนค่อนข้ำงไว ฉวยจังหวะตอนที่แม่ ยายทำอำหำรเข้ำไปถำมเสี่ยวเชี่ยน

“ได้เรื่องไหม?”

“ทุเรศ! มีคนทำบำงอย่ำงกับควำมทรงจำของแม่ฉัน!” เสี่ยว เชี่ยนเล่ำเรื่องให้ฟั ง อวี๋หมิงหลำงก็รู้สึกว่ำเรื่องนี้ไม่ธรรมดำ

คู่ต่อสู้เจ้ำเล่ห์มำก ถึงกับล้ำงควำมทรงจำของแม่ยายเขำไว้ ก่อน

1 0 6 8 0

“อันที่จริง นอกจำกแม่คุณแล้วยังมีอีกคนที่น่ำจะรู้เรื่องใน ตอนนั้น”

อวี๋หมิงหลำงพูดแล้วก็หยุด เสี่ยวเชี่ยนเห็นสีหน้ำเขำก็รู้แล้ว ว่ำหมำยถึงใคร

“ฉันรู้ว่ำนำยหมำยถึงใคร ถึงฉันจะเกลียดเฉินหลิน แต่ ตอนนี้เขำเป็นเบำะแสเพียงทำงเดียว ย่อมปล่อยไปไม่ได้ พรุ่งนี้ ตอนฉันไปส่งแม่กลับจะไปหำเฉินหลินด้วย!”

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ “พรุ่งนี้ผมว่ำงพอดี เดี๋ยวผมกลับไป กับคุณ”

วันต่อมำ เจี่ยซิ่วฟำงไม่เข้ำใจว่ำตัวเองเพิ่งมำทำไมลูกสำวก็ จะส่งเธอกลับ เสี่ยวเชี่ยนอ้ำงว่ำเธอคิดถึงร้ำนค้ำข้ำงทำงแถวบ้ำน อยากกลับไปอยู่บ้ำนสักสองสำมวัน เจี่ยซิ่วฟำงบ่นนิดหน่อยแต่ก็ ยอมตำมกลับไป

อยู่บ้ำนได้ไม่ถึงครึ่งวันอวี๋หมิงหลำงก็อ้ำงว่ำจะพำเสี่ยวเชี่ยน ออกไปเที่ยว หลังออกจำกบ้ำนทั้งสองคนก็มุ่งหน้ำไปยังที่พัก ของเฉินหลินในตอนนี้

เรื่องพวกนี้อวี๋หมิงหลำงให้คนไปสืบไว้ก่อนแล้ว

1 0 6 8 1

ช่วงหลำยปีมำนี้ชีวิตของเฉินหลินไม่ค่อยดีเท่ำไร เรียกได้ว่ำ ยิ่งอยู่ยิ่งแย่ หลังจำกที่อวี๋หมิงหลำงพำเสี่ยวเชี่ยนไปถึงจุดหมำย เสี่ยวเชี่ยนเห็นสภำพแวดล้อมที่สกปรกรกรุงรังแล้วก็หน้ำนิ่ว

“ไหนว่ำป่ วยไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังอยู่ในที่สกปรกแบบนี้ล่ะ?”

“หลังเขำป่ วยผมเคยโอนเงินให้จำนวนหนึ่ง ครำวก่อนที่ต้ำ หลงกลับมำบ้ำน นอกจำกไปตรวจร่ำงกำยเพื่อบริจำคไขกระดูก แล้ว ก็ยังเอำเงินให้เฉินหลินด้วย แต่เขำวันๆ นอกจำกรักษำตัว แล้วก็ไปหมกตัวอยู่ที่บ่อน คุณก็รู้ว่ำกำรพนันเลิกยาก เขำก็ยังทำ ตัวเหมือนเดิม”

อวี๋หมิงหลำงก็จนปั ญญำกับเฉินหลิน เรื่องหนี้นอกระบบยัง ไม่จบ ยังมำตรวจพบมะเร็งอัณฑะอีก แต่ก็ยังทำอะไรผีพนันไม่ได้

“ต้ำหลงบริจำคไขกระดูกให้ไม่ได้ หมอนั่นก็ยังจะมีอำรมณ์ ไปเล่นพนันอีกนะ” เสี่ยวเชี่ยนทำเสียง หึ หมำเปลี่ยนนิสัยกินขี้ ไม่ได้ ชำตินี้เฉินหลินก็คงมีชีวิตอยู่แบบนี้นี่แหละ

มะเร็งชนิดนี้ในช่วงหลังๆ ของกำรรักษำจะต้องทำกำรปลูก ถ่ำยไขกระดูก ถึงตอนนี้ยังหำที่เข้ำกันไม่ได้ แต่เฉินหลินก็ไม่ เดือดร้อนเลยสักนิด ทำตัวเหมือนไม่กลัวตำยยืนหยัดในกำรเล่น

1 0 6 8 2

พนัน

เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงเดินเข้ำไปในสลัมกลำงเมือง เดินไปถึงที่พักของเฉินหลิน ตรงนั้นเป็นตึกแถวที่สภำพเละเทะ มี คนอำศัยอยู่หลำยครอบครัว ไม่มีท่อระบำยน้ำ น้ำเสียไหลเต็ม พื้น อวี๋หมิงหลำงอุ้มเสี่ยวเชี่ยนเพื่อไม่ให้เธอเหยียบน้ำสกปรก

ตอนที่ทั้งสองคนเตรียมจะเดินเข้ำไปก็ได้ยินเสียงคนคุยกัน

“พี่หลิน พี่เป็นถึงขนำดนี้แล้วทำไมไม่นอนโรงพยาบำลล่ะ?” ดูเหมือนจะเป็นเสียงเพื่อนบ้ำนคุยกัน

“นอนทำไมโรงบำล ทำอย่ำงกับเขำให้นอนฟรี มีลูกชำยที่ ไม่เอำไหน ครำวก่อนทิ้งเงินไว้ให้แค่ห้ำพัน เล่นไม่กี่ตำก็ หมดแล้ว จะไปนอนทำไม”

ต้ำหลงเพิ่งมำเมื่อไม่กี่วันก่อน พอเสี่ยวเชี่ยนได้ยินเฉินหลิน เอำเงินห้ำพันไปละลำยหมดภำยในไม่กี่วัน ไหนจะเงินที่อวี๋หมิง หลำงให้อีก เธอก็โกรธควันออกหูทันที

ต้ำหลงเพิ่งเป็นทหำรได้ไม่นำน เงินห้ำพันนั่นคงได้มำจำก กำรประหยัดอดออมมำนำน แค่นั้นยังไม่น่ำเก็บถึงหรอก นี่คงเอำ เงินที่แม่ให้เป็นค่ำขนมรวมไปด้วย ไม่แน่อำจยืมเงินเพื่อนมำด้วย

1 0 6 8 3

ซ้ำ

หมอนี่ยังจะกล้ำพูดแบบนี้ เสี่ยวเชี่ยนโกรธมำก

พี่บ้ำนถำมอีก “พี่มีลูกสำวด้วยไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่ำเขำพอมี เงินนี่นำ”

“ถุย! อย่ำไปเรียกมันลูกสำวเลย! มันเป็นพวกนอกคอก! แก รู้ไหม มันไม่ใช่ลูกสำวฉันหรอก!”

1 0 6 8 4

บทที่ 1267 พ่อแท้ๆ ก็คือ! ตะลึงกันทั้งโลก

พอได้ยินเฉินหลินบอกว่ำตัวเองเป็นลูกนอกคอก เสี่ยวเชี่ยน ก็โมโหกำหมัดแน่น อวี๋หมิงหลำงรีบกุมมือเธอไว้เพื่อให้ใจเย็นๆ เสี่ยวเชี่ยนเอำมือลูบท้องถึงได้อำรมณ์เย็นลง

“พี่หลิน มีที่ไหนกันเรียกลูกตัวเองว่ำลูกนอกคอก พี่เกลียด ที่เขำไม่กตัญญูอันนี้เข้ำใจได้ แต่ตอนนี้พี่ร้อนเงิน อีกทั้งยัง ต้องกำรไขกระดูกมำปลูกถ่ำย ทำไมไม่ลองไปหำลูกสำวดูล่ะ?”

นั่นสิ!

ในใจเสี่ยวเชี่ยนเองก็คิดแบบนั้น

เธอสงสัยมำกว่ำทำไมเฉินหลินถึงไม่มำขอร้องเธอเรื่องไข กระดูก ขนำดต้ำหลงเขำยังไปขอร้องมำแล้ว หมอนี่ออกจะรักตัว กลัวตำย ทำไมถึงไม่มำขอร้องเธอล่ะ เธอไม่เชื่อหรอกว่ำเป็น เพรำะอำย หมอนี่หน้ำหนำยิ่งกว่ำกำแพงเมืองเสียอีก

“มันไม่ใช่ลูกฉัน ไขกระดูกเข้ำกันไม่ได้อยู่แล้ว! แกคิดว่ำฉัน ไม่อยากไปหำมันหรือไง? ตอนนี้ทำได้แค่หลอกเอำเงินมันมำ เยอะๆ ช่ำงเถอะ มำๆๆ เล่นไพ่ต่อ!”

1 0 6 8 5

เขำไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่คนในวงไพ่ยังไม่เลิกถำม ยุ่ง เรื่องชำวบ้ำนเป็นงำนถนัด

“พี่หลิน พี่นิสัยแบบนี้ไม่เหมือนคนที่จะรับเลี้ยงลูกคนอื่น เลยนะ ทำไมถึงพูดว่ำเขำเป็นลูกที่รับมำเลี้ยงล่ะ?”

“ฮึ่ย! เรื่องนี้ฉันไม่อยากพูดถึง เรื่องขำยหน้ำในครอบครัว! จะอะไรล่ะ ถ้ำไม่ใช่นังเมียชั้นต่ำนั่นไปมีอะไรกับคนอื่น เสียแรงที่ ตอนแรกฉันรักนังเด็กนั่นเหมือนลูก ทะเลำะกันไปทะเลำะกันมำ สุดท้ำยมันก็ไม่ใช่ลูกฉัน!”

คำพูดนี้ของเฉินหลินทำให้เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงที่ยืน อยู่ด้ำนนอกพำกันอึ้งพร้อมกัน

เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนก็สงสัยเรื่องชำติกำเนิดของตัวเองอยู่แล้ว แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมำจำกปำกของเฉินหลินมันน่ำตกใจ จริงๆ!

เฉินหลินแสดงออกอย่ำงชัดเจนว่ำไม่อยากพูดถึง เขำเล่น ไพ่ต่อ เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงเปิดประตูเข้ำไป

พอเฉินหลินเห็นเสี่ยวเชี่ยนก็ตกใจมำก ยังคิดว่ำตัวเองตำ ฝำด

1 0 6 8 6

“พวกแก” “เอำเงินมำให้ อยากได้ไหม?” อวี๋หมิงหลำงพูด พอได้ยินว่ำเอำเงินมำให้เฉินหลินก็ยิ้มทันที

“มำๆ เข้ำมำคุยกันก่อน! ฮ่ำ ฮ่ำ ทุกคนดูสิ ลูกสำวฉัน กตัญญูขนำดไหน!”

คนแบบนี้หน้ำหนำ ลืมไปแล้วว่ำเมื่อครู่ยังด่ำว่ำเสี่ยวเชี่ยน เป็นลูกนอกคอกอยู่เลยด้วยซ้ำ

สำยตำที่เพื่อนบ้ำนมองเสี่ยวเชี่ยนแตกต่ำงกันออกไป ส่วน ใหญ่จะสงสัยกันมำกกว่ำ ซึ่งเสี่ยวเชี่ยนไม่สนใจ เธอแค่อยาก รีบๆ เค้นควำมจริงเรื่องชำติกำเนิด

เธอเดินเข้ำไปพร้อมอวี๋หมิงหลำง ห้องมีขนำดเล็กมำก มี เตียงดินขนำดเล็ก ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ที่สภำพดีเลยสักชิ้น เก่ำๆ ขำดๆ แถมยังมีกลิ่นไม่พึงประสงค์

อวี๋หมิงหลำงกลัวเสี่ยวเชี่ยนดมนำนไม่ดีจึงรีบเปิดหน้ำต่ำง เฉินหลินถำมเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำตอแหล

1 0 6 8 7

“เชี่ยนเอ๋อร์ ตอนนี้พ่อป่ วยหนักมำก หมอบอกว่ำรักษำที ต้องใช้เงินเยอะแล้วดูพ่อ…”

เสี่ยวเชี่ยนหยิบเงินออกมำปึกหนึ่ง เฉินหลินตำลุกวำว กลืน น้ำลำยอึกใหญ่ยื่นมือออกไปหยิบ แต่กลับถูกอวี๋หมิงหลำงตีมือ

“เงินน่ะให้ได้ แต่ต้องให้ควำมร่วมมือกับเสี่ยวเชี่ยนก่อน”

“ร่วมมือ?” เฉินหลินไม่เข้ำใจ

“ตอนนี้ฉันเป็นจิตแพทย์ เน้นวิจัยเรื่องกำรสะกดจิต ตอนนี้ อำจำรย์ให้กำรบ้ำนมำ อยากให้ฉันสะกดจิตคนเลวขั้นสุดเพื่อดู ว่ำมีเส้นทำงชีวิตยังไง ฉันหำคนที่เหมำะสมไปกว่ำนำยไม่ได้อีก แล้ว ถ้ำยอมให้ควำมร่วมมือ จะให้เงินก้อนนี้”

“เด็กคนนี้นี่พูดจำไม่เข้ำหู ฉันเลวตรงไหน?” เฉินหลินไม่ ยอม

“เสี่ยวเฉียง เก็บเงินกลับบ้ำน!”

“เดี๋ยว!” เฉินหลินรีบเรียกไว้

เพื่อเงินแล้วจะให้เป็นคนเลวก็ยอม

1 0 6 8 8

เสี่ยวเชี่ยนหำข้ออ้ำงล่อหลอกเฉินหลิน จำกนั้นเธอก็เริ่ม

สะกดจิตเขำภำยในห้องเล็กๆ นี้ ไม่นำนเฉินหลินก็ตกอยู่ในห้วงสะกดจิต เสี่ยวเชี่ยนเริ่มถำม “พ่อของเฉินเสี่ยวเชี่ยนคือใคร?”

เฉินหลินที่ถูกสะกดจิตตอบอย่ำงไม่ลังเล “ชีอวี่เซวียน!” เสี่ยวเชี่ยนตกใจอ้ำปำกค้ำง อวี๋หมิงหลำงเองก็ตกใจ “รู้ได้ยังไง?”

“หลังจำกที่เด็กนอกคอกนั่นเข้ำมหำวิทยาลัยแล้วไปตรวจ สุขภำพตำมกำหนด มีครั้งหนึ่งฉันไปโรงพยาบำลเห็นผลตรวจ ของมัน กรุ๊ปเลือดของมันไม่เหมือนกับทั้งฉันและแม่มัน ฉันเลย นึกถึงชีอวี่เซวียนผู้ชำยที่เคยเอำเงินมำให้ตอนนั้น จะต้องเป็นลูก ของมันแน่! ตอนนั้นเห็นมันกับเมียฉันส่งสำยตำระริกระรี้ต่อกัน!”

เสี่ยวเชี่ยนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ำเคยตรวจเลือด ขนำดเธอยังไม่ รู้แล้วเฉินหลินรู้ได้ยังไง?

1 0 6 8 9

“ทำไมนำยรู้กรุ๊ปเลือดของเฉินเสี่ยวเชี่ยน ขนำดตัวเขำยังไม่ รู้เลย?”

“เพรำะหลังจำกที่ฉันเห็นผลตรวจของมันโดยไม่ตั้งใจฉันก็ ฉีกทิ้งทันที ฉันไม่อยากให้มันรู้ผลตรวจ ฉันต้องกำรเงินจำกมัน”

ที่แท้ก็แบบนี้!

หลังผลตรวจออกมำทำงโรงพยาบำลจะรวบรวมไว้ที่ช่อง เดียว ของใครก็มำหยิบกันเอำเอง วันนั้นเฉินหลินฉี่บ่อยจึงไป ตรวจสุขภำพดู ตอนที่ผลของเขำออกเขำเห็นผลตรวจของเสี่ยว เชี่ยนพอดี ตอนนั้นโมโหแทบตำย

คำอธิบำยนี้สมเหตุสมผล แต่เสี่ยวเชี่ยนก็ยังงงอยู่ ถ้ำเฉิน หลินรู้นำนแล้วว่ำเธอไม่ใช่ลูกเขำ แล้วก่อนหน้ำนี้ทำไมไม่ แสดงออก เพิ่งจะมำเรียกเธอว่ำลูกนอกคอกเมื่อไม่กี่ปีมำนี้เอง

“แล้วทำไมถึงบอกว่ำเขำเป็นลูกของชีอวี่เซวียนล่ะ?”

“เพรำะชีอวี่เซวียนเคยมำที่บ้ำนเรำ มันบอกว่ำฝำกพวกเรำ ดูแลลูกของมันที่กำลังป่ วยระยะหนึ่ง แต่แค่ดูแลเด็กทำไมถึงให้ เงินเยอะแบบนั้น? จริงๆ แล้วก่อนเสี่ยวเชี่ยนเกิดมันเคยมำที่ บ้ำนเรำ บอกว่ำจะทำกำรทดลองอะไรสักอย่ำง มีอยู่คืนฉันเห็น

1 0 6 9 0

มันกอดเมียฉันทำตัวใกล้ชิดสนิทสนม! เฉินเสี่ยวเชี่ยนก็คือลูก ของชีอวี่เซวียน หลังจำกนั้นชีอวี่เซวียนได้กลับมำหำพวกเรำอีก มำทิ้งเงินไว้ให้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฟั งขึ้น บอกแค่ว่ำฝำกดูแลเด็ก ด้วย”

เรื่องนี้ก็ดูสมเหตุสมผล

นอกจำกแบบนี้แล้วก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่จะต้องทิ้งเงินไว้ให้ จ ำนวนมำกขนำดนั้น

เสี่ยวเชี่ยนถำมรำยละเอียดอื่นๆ อีก เฉินหลินตอบอย่ำง ไหลรื่น ไม่มีช่องโหว่เรื่องตรรกะควำมเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย

เสี่ยวเชี่ยนถำมจนกระทั่งไม่รู้จะถำมอะไรแล้วถึงได้คลำย กำรสะกดจิตให้เขำ ตอนนี้เธอสับสนมำก มันเป็นควำมรู้สึกที่ ซับซ้อนอย่ำงบอกไม่ถูก

อวี๋หมิงหลำงเห็นเธอกำลังใช้ควำมคิดก็เป็นห่วงกลัวเธอจะ เครียด รีบเอำเงินให้เฉินหลินแล้วพำเธอออกจำกที่นั่น ส่วนเฉิน หลินจะเอำเงินไปทำอะไรนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเขำแล้ว เอำเป็นว่ำได้ บรรลุวัตถุประสงค์ในกำรมำครั้งนี้แล้ว

สมองเสี่ยวเชี่ยนว่ำงเปล่ำ อวี๋หมิงหลำงขับรถออกจำกที่นั่น

1 0 6 9 1

ระหว่ำงทำงเสี่ยวเชี่ยนเอำแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร สมองเธอสับสน นึกถึงเรื่องรำวที่ผ่ำนมำในอดีต คิดจนปวดหัว

ผลลัพธ์ที่ได้ทั้งเหนือควำมคำดหมำยทั้งสมเหตุสมผล แต่ดู เหมือนจะแตกต่ำงกับคำตอบที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ…

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำคำตอบที่ได้จำกเฉินหลินดูไม่ชอบมำพำ กล ถึงตรรกะทุกอย่ำงจะสอดคล้องกัน แต่มันก็แปลกอยู่ดี

อวี๋หมิงหลำงไม่พูดอะไร เวลำนี้เขำกำลังคิดเรื่องเดียวกับ เสี่ยวเชี่ยน

ถึงเฉินหลินจะพูดออกมำอย่ำงคล่องปำก แต่เขำก็รู้สึก แปลกๆ สัญชำตญำณบอกเขำว่ำเรื่องมันไม่ง่ำยแบบนั้น

ชีอวี่เซวียนสมัยนั้นก็รูปหล่อมำดดี แล้วจะถูกใจแม่ยายเขำ ได้ยังไง?

“เดิมฉันคิดว่ำ… ชำติก ำเนิดของฉันจะเกี่ยวข้องกับฉำงเซีย งซือกับชีอวี่เซวียน ยังคิดว่ำมันน่ำจะซับซ้อนกว่ำนี้ ไม่คิดว่ำจะ กลำยเป็นเรื่องชู้สำวธรรมดำเสียได้ ฉันแอบรับไม่ได้หน่อยๆ… มันดูเกินจริงไปหรือเปล่ำ?”

1 0 6 9 2

ก่อนหน้ำนี้เสี่ยวเชี่ยนคิดไว้ซับซ้อนมำก ถึงขนำดที่เอำเรื่อง น้ำหนักวิญญำณที่อยู่ในประเภททวิภำคระหว่ำงอนุภำคและคลื่น เข้ำมำคิดประกอบด้วย แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ำเธอจะเป็นลูก สำวของชีอวี่เซวียน!

1 0 6 9 3

บทที่ 1268 โลกนี้ติดค้ำงรำงวัลออสกำร์เขำ

ตอนเฉินหลินถูกสะกดจิตได้พูดแล้วว่ำ เขำเห็นชีอวี่เซวียน กับแม่เธอกอดกัน!

อวี๋หมิงหลำงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขำจินตนำกำรไม่ออกเลย ว่ำแม่ยายที่หัวโบรำณแบบนั้นจะทำเรื่องนอกใจ อย่ำงไรเสียสมัย ที่เสี่ยวเชี่ยนเกิด ผู้คนในตอนนั้นก็ยังค่อนข้ำงหัวโบรำณ โทษ ของกำรมีชู้ยังไม่ถูกยกเลิก ชำยหญิงหำกใกล้ชิดกันเกินงำมอย่ำง น้อยโทษก็ครึ่งหนึ่งแล้ว

ตอนนี้ในใจเสี่ยวเชี่ยนสับสนมำก แต่พูดตำมตรง ผลลัพธ์ที่ ออกมำนี้ดีกว่ำที่เธอคิดเอำไว้หน่อย เพรำะเธอเสียดำยแม่ตัวเอง แบบนี้ยังได้รู้ว่ำนี่คือแม่แท้ๆ ของเธอ กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นด้วยซ้ำ

ส่วนชีอวี่เซวียน…

ต่อไปเจอมองหน้ำกันยังไง?

อำจเพรำะมีพ่อเฮงซวยเป็นตัวเปรียบเทียบ เสี่ยวเชี่ยนจึง ไม่ได้เกลียดชีอวี่เซวียนมำกมำย แต่เธอไม่มีทำงอภัยให้กับ พฤติกรรมที่ทอดทิ้งแม่เธอในตอนนั้น ขณะที่เธอกำลังกลุ้มว่ำ

1 0 6 9 4

ต่อไปเจอชีอวี่เซวียนจะทำตัวยังไง ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดัง ขึ้น

“ศิษย์น้อง! อยู่ไหน?” น้ำเสียงร้อนรนของหนงเย่ำดังออกมำ จำกในโทรศัพท์

“ฉันมำหำแม่ มีอะไรเหรอ?”

“รีบกลับมำเถอะ แย่แล้ว โรคหัวใจของอำจำรย์กำเริบ ตอนนี้กำลังยื้อชีวิตอยู่ บอกว่ำก่อนตำยอยากเจอเธอ!”

“เขำเป็นอะไร?” เสี่ยวเชี่ยนใจหำยวำบ

“อำจำรย์เป็นโรคหัวใจขั้นรุนแรง หลำยปีมำนี้อยู่ได้เพรำะ ยาของน้องสำม ตอนนี้อยู่ๆ ก็อำกำรหนัก ก่อนสลบไปสั่งให้พี่ ตำมเธอมำดูใจเป็นครั้งสุดท้ำย”

“เดี๋ยวฉันรีบไป” เสี่ยวเชี่ยนหันไปมองอวี๋หมิงหลำง เขำพยัก หน้ำให้

“พวกเรำอยู่โรงพยาบำลอันดับหนึ่งของเมือง Q เธอรีบ มำนะ!”

เอ๋? ทำไมพวกเขำจำกเมืองหลินมำอยู่เมือง Q ได้ล่ะ? เสี่ยว

1 0 6 9 5

เชี่ยนแปลกใจ ทำไมเธออยู่ไหนเขำก็อยู่นั่น?

ควำมสงสัยทั้งหมดต้องรอเจอชีอวี่เซวียนก่อนถึงจะมี คำตอบ อวี๋หมิงหลำงขับรถรีบบึ่งพำเสี่ยวเชี่ยนไปโรงพยาบำล

ภำยในห้องพักผู้ป่ วย ชีอวี่เซวียนกำลังส่องกระจก รู้สึก พอใจกับใบหน้ำซีดเซียวของตัวเองมำก

“เสี่ยวเย่ำ ยาของน้องสำมนำยดีจริงๆ เลยนะ ดูเหมือนคน ใกล้ตำยแล้วจริงๆ”

“รีบๆ นอนลงไปเลยลุง เดี๋ยวก็มำกันแล้ว ถ้ำรู้ว่ำโดนหลอก นะ ยัยเด็กนั่นเอำลุงตำยแน่! นี่ลุง ผมไม่ค่อยเข้ำใจเลยนะ ไอ้ ‘ควำมจริง’ พวกนั้นน่ะ ลุงล้ำงสมองแม่ศิษย์น้องให้เขำบอกศิษย์ น้องเองก็ได้ ทำไมต้องเหนื่อยไปปิดตำยควำมทรงจำแม่ศิษย์ น้องด้วย แถมยังต้องไปล้ำงสมองพ่อเขำ ยืมปำกพ่อเขำพูด ‘ควำมจริง’ ? แบบนี้ไม่เรียกทำมำกเกินเหรอ?”

“ท ำมำกเกิน? หึ หึ นำยดูถูกเขำเกินไปแล้ว” ชีอวี่เซวียน ปรับสีหน้ำตัวเอง เขำนอนลงแกล้งป่ วยต่อ

“เขำเป็นคนหัวไว บวกกับมีผู้ชำยอย่ำงอวี๋หมิงหลำงอยู่ข้ำง กำยคอยวำงแผนให้ สองคนนี้เวลำอยู่ด้วยกันห้ำมดูถูกควำม

1 0 6 9 6

ฉลำดของพวกเขำเลยล่ะ ถ้ำอำจำรย์ไปล้ำงสมองแม่เขำ ให้แม่ เขำเป็นคนพูดเรื่องพวกนี้ คิดเหรอว่ำเขำจะเชื่อ? นิสัยอย่ำงแม่ เขำเหมือนคนที่จะปิ ดบังชำติกำเนิดของลูกมำหลำยปีเหรอ? ต้องให้เขำไปหำเฉินหลิน ให้เฉินหลินเป็นคนพูดเอง แล้วเรื่อง เวลำทุกอย่ำงก็จะลงล็อค เด็กคนนี้ถึงจะไม่สงสัย”

“งั้นแบบนี้ศิษย์น้องก็คงเชื่อเรื่องที่พวกเรำแต่งขึ้นโดยไม่ สงสัยแล้วใช่ไหม? พูดตำมตรงนะ ขนำดผมยังจะเชื่อเลย”

ชีอวี่เซวียนส่ำยหน้ำ “เขำจะเชื่อหรือเปล่ำอำจำรย์ไม่รู้ แต่ ตอนนี้เขำไม่มีเบำะแสอื่นอีก จำไว้ ห้ำมบอกเขำเรื่องกำรทดลอง ในตอนนั้นเด็ดขำด แล้วก็ห้ำมพูดถึงเรื่องน้ำหนักวิญญำณ ทวิภำคระหว่ำงอนุภำคและคลื่น อะไรพวกนี้ด้วย ห้ำมพูดให้เขำ ได้ยิน ไม่อย่ำงนั้นทุกอย่ำงที่พวกเรำทำมำได้จบกัน เข้ำใจไหม?”

ให้เสี่ยวเชี่ยนเชื่อ ‘ควำมจริง’ ที่เฉินหลินพูดไปแล้วกัน ชีอวี่ เซวียนได้ยินเสียงฝีเท้ำ เขำรีบล้วงยาขึ้นมำใส่ปำก จำกนั้นก็อยู่ ในอำกำรสะลึมสะลืออย่ำงรวดเร็ว หำยใจถี่และแรงคล้ำยกับคน โรคหัวใจก ำเริบ

“หมอ! รีบมำดูอำจำรย์ผมเร็ว!” หนงเย่ำช่วยเล่นละคร น้ำเสียงของเขำดังพอที่จะลอยไปเข้ำหูเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิง

1 0 6 9 7

หลำง

“ขอดูหน่อย!” อวี๋หมิงหลำงพอมีควำมรู้เรื่องกำรปฐม พยาบำล เขำเข้ำไปเปิดเปลือกตำชีอวี่เซวียนดู อำกำรเหมือนคน โรคหัวใจก ำเริบจริงๆ

เสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ข้ำงๆ ก็ร้อนใจตำมไปด้วย เฉินหลินป่ วยเธอ ยังเฉยๆ แต่เห็นชีอวี่เซวียนป่ วยเธอรู้สึกแย่มำก ถึงระหว่ำงทำง ที่มำเธอจะยังไม่แน่ใจว่ำจะให้อภัยเขำดีหรือเปล่ำ แต่เห็นเขำ เป็นแบบนี้ก็ทนไม่ไหว

ไม่นำนหมอก็เข้ำมำ ใส่เครื่องช่วยหำยใจพร้อมทำกำรยื้อ ชีวิตอีกครั้ง ชีอวี่เซวียนถึงได้ฟื้ นขึ้น ใบหน้ำของเขำซีดเซียว ริม ฝีปำกขำวซีด เหมือนคนที่เพิ่งพ้นจำกควำมตำยมำจริงๆ

อวี๋หมิงหลำงเกิดควำมสงสัย ตอนที่เขำเข้ำไปดูอำกำรของ ชีอวี่เซวียน นอกจำกตรวจดูว่ำสลบจริงหรือเปล่ำแล้ว ยังเอำนิ้ว ป้ ำยที่หน้ำกับปำกของชีอวี่เซวียนด้วยเพื่อดูว่ำเอำอะไรมำทำ หรือเปล่ำ

เสี่ยวเฉียงนึกได้แค่กำรแต่งหน้ำ แต่กลับมองข้ำมศิษย์คนที่ สำมของฟำร์มเจ็ดหมู่ที่ตอนนี้ยังไม่ปรำกฏตัว ใครจะไปคิดว่ำจะ

1 0 6 9 8

มียาแบบนี้ด้วย

“เบบี๋เชี่ยน… ขอดูหน้ำเบบี๋เชี่ยนหน่อย…” ชีอวี่เซวียนยกมือ สั่นๆ คว้ำงในอำกำศ หนงเย่ำรีบเข้ำไป

“ศิษย์น้องมำแล้ว! ลุงนี่จริงๆ เลย ป่ วยขนำดนี้แล้วยังจะนึก ถึงเขำอีก”

เสี่ยวเชี่ยนเดินเข้ำไปด้วยควำมรู้สึกสับสน มือสั่นๆ ของชีอวี่ เซวียนจับมือเธอไว้ “เด็กน้อย… มำแล้วเหรอ…”

“ท ำไมถึงอยากเจอฉัน?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

“เสี่ยวเย่ำ เอำของให้เขำ…”

หนงเย่ำยื่นกล่องให้ เสี่ยวเชี่ยนถำม

“นี่คืออะไร?”

“เงินเก็บของผมทั้งชีวิต รวมถึงงำนวิจัยต่ำงๆ ยกให้คุณ หมดเลย ผมไม่รู้ว่ำจะตำยอยู่ที่นี่หรือเปล่ำ เลยให้คุณไว้ก่อน… เสี่ยวเย่ำ ต่อไปต้องคอยช่วยเหลือศิษย์น้องรู้ไหม ถ้ำอำจำรย์ไม่ อยู่แล้วนำยต้องเชื่อฟั งเขำ…”

1 0 6 9 9

ถ้ำไม่มีคำพูดของเฉินหลินเมื่อครู่เสี่ยวเชี่ยนคงงงกับคำพูด ของชีอวี่เซวียน เพรำะเธอเป็นแค่ลูกศิษย์ของเขำเท่ำนั้น ยกของ ให้มำกมำยขนำดนี้ก่อนตำยมันดูแปลกเกินไป

แต่หลังจำกได้ฟั งเฉินหลิน มีควำมสัมพันธ์ที่เพิ่งได้รู้ปูนำมำ ก่อน พอมำเจอกับกำรกระทำแบบนี้ของชีอวี่เซวียนมันก็ดู สมเหตุสมผล

“ทำไมต้องให้ฉันทั้งหมดด้วย?” ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะได้ยิน เรื่องรำวจำกเฉินหลินแล้ว เธอก็ยังอยากได้ยินคำตอบที่แน่ชัด จำกปำกชีอวี่เซวียนอยู่ดี

“เพรำะว่ำ…” ชีอวี่เซวียนหลับตำ หำงตำของเขำมีหยาด น้ำตำใสๆ เกำะอยู่ หนงเย่ำเห็นแล้วได้แต่คิด โลกนี้ติดค้ำง รำงวัลออสกำร์ตำแก่นี่ แสดงได้อินมำกจริงๆ ขนำดเขำยังเชื่อ เลย

แต่หนงเย่ำไม่รู้เลยว่ำ สิ่งที่ชีอวี่เซวียนแสดงออกมำตอนนี้ เป็นควำมรู้สึกที่แท้จริงของเขำ

เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงรอคำตอบของเขำ ชีอวี่เซวียน เงียบไปสักพักถึงได้พูดขึ้น

1 0 7 0 0

“ขอโทษนะเสี่ยวเชี่ยน ผมหลอกคุณ… ก่อนหน้ำนี้ที่บอกว่ำ เห็นคุณแล้วนึกถึงลูกสำวที่ตำยไป จริงๆ มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด อัน ที่จริงคุณ… เป็นลูกสำวของผม”

สี่พยางค์สุดท้ำย ลูกสำวของผม

เสี่ยวเชี่ยนฟั งแล้วก็อึ้งไป

ต่อให้เตรียมใจมำก่อนแล้ว พอได้ฟั งคำๆ นี้จริงๆ ก็ยัง ตกใจมำกอยู่ดี สมองของเธอมีคำๆ นี้วนไปเวียนมำไม่หยุด

ควำมรู้สึกนี้มันประหลำดมำก รำวกับว่ำดำวพลูโตที่เชื่อกัน มำหลำยปีว่ำอยู่ในระบบสุริยะ ทันใดนั้นกลับพบว่ำไม่ใช่แบบนั้น อีกต่อไป…

1 0 7 0 1

บทที่ 1269 เก็บข้ำวของออกไปกับคนอื่นแล้ว

คนที่เรียกว่ำพ่อมำหลำยปี อยู่ๆ ก็ไม่ใช่…

อำจำรย์ที่อยู่ๆ ก็โผล่มำทำดีกับเธอสำรพัด ทันใดนั้น กลับมำพูดกับเธอว่ำ เธอเป็นลูกสำวของเขำ…

ทุกอย่ำงที่มำแบบกะทันหันนี้ทำให้เสี่ยวเชี่ยนเริ่มมึนหัว โชคดีที่อวี๋หมิงหลำงพยุงเธอไว้ เธอพยายามยืนให้มั่นคง เม้ม ปำกมองชีอวี่เซวียน

อันที่จริงเธออยากถำมมำกว่ำ ทำไมตอนนั้นถึงได้ทำเรื่องที่ ไม่รับผิดชอบ ทำไมถึงปล่อยให้แม่เธอถูกตรำหน้ำว่ำมีชู้ ทำไม ถึงทิ้งเธอไว้ตั้งหลำยปีไม่สนใจแล้วกลับมำเร่งทำคะแนนเอำ ตอนนี้

แต่พอเห็นสีหน้ำซีดเซียวและสำนึกผิดของชีอวี่เซวียน เสี่ยว เชี่ยนกลับพูดคำเหล่ำนี้ไม่ออก

เธอนึกถึงเมื่อชำติก่อน กระดำษใบนั้นที่เขียนว่ำ ‘รอคุณอยู่ ที่อีกโลกหนึ่ง’ ตอนนั้นเธอคิดว่ำเป็นกำรเล่นพิเรนทร์ แต่ตอนนี้ มำคิดดู บำงทีเมื่อชำติก่อนชีอวี่เซวียนอำจเจอเธอแล้ว ถึงได้

1 0 7 0 2

เขียนข้อควำมแบบนั้น แต่ยังไม่ทันได้แสดงตัว เธอก็มำเกิดใหม่ เสียก่อน

บรรยากำศภำยในห้องเหมือนหยุดนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไร

เงียบไปสักพักชีอวี่เซวียนถึงได้พูดขึ้น “ผมไม่ขอให้คุณให้ อภัยผม ถึงเรื่องในตอนนั้นสถำนกำรณ์จะบีบบังคับ แต่เพื่อ ปกป้ องคุณผมจำเป็นต้องทำแบบนั้น และก็ไม่ขอให้คุณยอมรับ เป็นพ่อ แค่อยากให้คุณอย่ำเกลียดผมเป็นพอ อย่ำปฏิเสธควำม เป็นห่วงจำกผม ของพวกนี้ผมตั้งใจเก็บไว้ให้คุณ หวังว่ำคุณ”

“ฉันไม่มีทำงรับ” เสี่ยวเชี่ยนพูดแทรก เธอไม่แน่ใจว่ำตัวเอง เกลียดที่เขำมำทำเป็นสั่งเสียก่อนตำย หรือแค้นที่เขำไม่ได้ทำ หน้ำที่มำหลำยปี เอำเป็นว่ำตอนนี้ในใจเธอเกิดควำมสับสนเป็น อย่ำงมำก

“ผมเขียนพินัยกรรมไว้แล้ว ถ้ำวันหนึ่งผมเป็นอะไรไป ทรัพย์สินของผมแบ่งเป็นสองส่วน แปดในสิบเป็นของคุณ อีก สองส่วนยกให้กำรกุศล ถ้ำผมไม่อยู่แล้วเสี่ยวเย่ำจะเป็นคนช่วย คุณเอง”

“คุณกำลังวำงแผนอนำคตให้ฉันงั้นเหรอ?”

1 0 7 0 3

เสี่ยวเชี่ยนถำมกลับ

ชีอวี่เซวียนส่ำยหน้ำ “ไม่ใช่ งำนที่ฟำร์มผมไม่ได้คิดจะยกให้ คุณ งำนนั้นผมมอบให้หนงเย่ำไปแล้ว อนำคตของคุณอยากทำ อะไรก็ท ำ”

อวี๋หมิงหลำงที่อยู่ข้ำงๆ วิเครำะห์คำพูดนี้อย่ำงเงียบๆ นั่นก็ หมำยควำมว่ำ กิจกำรที่ชีอวี่เซวียนสร้ำงมำจะยกให้ลูกศิษย์คน โตหลังตำย แต่เงินเก็บของเขำจะยกให้เสี่ยวเชี่ยนทั้งหมด ควำมหมำยคือ เงินยกให้ลูกสำว งำนยกให้ลูกศิษย์

ลูกศิษย์ที่น่ำสงสำร…

เสี่ยวเชี่ยนเกลียดควำมรู้สึกในตอนนี้มำก เธออยากหำจุด ระเบิดต่อว่ำชีอวี่เซวียน ตัดขำดควำมสัมพันธ์ของเธอกับเขำ แต่ เธอกลับพบว่ำชีอวี่เซวียนไม่ใช่เฉินหลิน ทุกอย่ำงที่เขำทำไม่ได้ อ้ำงว่ำทำเพื่อเธอ ใบหน้ำซีดเซียวยามพูดสั่งเสียบนเตียงนั่นมัน ทำให้เธอยากที่จะโต้เถียงอะไร

แต่ถ้ำจะให้ประธำนเชี่ยนยอมรับควำมสัมพันธ์นี้ย่อมไม่ง่ำย ดังนั้นเธอถึงได้ทำกำรตัดสินใจอย่ำงสมบูรณ์แบบ

“เมียจ๋ำ นึกไม่ถึงว่ำคุณจะใช้มุกแกล้งป่ วย”

1 0 7 0 4

อวี๋หมิงหลำงแบกเสี่ยวเชี่ยนเดินออกจำกโรงพยาบำล เมื่อ ไปถึงลำนจอดรถก็วำงเธอลง

ถูกต้อง วิธีเอำตัวรอดของเสี่ยวเชี่ยนก็คือ อ้ำงว่ำป่ วยแล้ว หนีออกมำเสียเฉยๆ

“พูดมำก! ถ้ำฉันไม่หำข้ออ้ำงหนีออกมำ แล้วสถำนกำรณ์ แบบนั้นนำยจะให้ฉันทำไง? เจอเรื่องที่ตัดสินใจเลยไม่ได้ก็ต้อง หนีสิ!”

เสี่ยวเชี่ยนพูดพลำงนวดขมับ “มนุษย์ไม่สำมำรถคุมสติได้ เวลำบุ่มบ่ำม เมื่อกี้สถำนกำรณ์บีบคั้นขนำดนั้น ถ้ำฉันเกิดใจ อ่อนรับปำกอะไรไปขึ้นมำจะทำไง?”

อวี๋หมิงหลำงพึมพำเสียงเบำ “คำตอบที่คิดได้ตอนคุณมีสติ กับตอนบุ่มบ่ำมมันก็ไม่น่ำจะต่ำงกันหรอก”

“นำยว่ำไรนะ?”

เขำรีบยิ้มให้ “ผมพูดว่ำเชิญขึ้นรถคร้ำบ เชิญคร้ำบ~”

ระหว่ำงทำงเสี่ยวเชี่ยนหลับตำเรียบเรียงเรื่องที่เกิดขึ้น เธอ เริ่มใช้สติพิจำรณำจำกควำมสัมพันธ์ที่ซับซ้อน คิดไปคิดมำใน

1 0 7 0 5

สมองก็เหลืออยู่แค่ประโยคเดียว ชีอวี่เซวียนคือพ่อของเธอ…

“อยากยอมรับก็ยอมรับเถอะ ไม่เห็นจะต้องคิดมำก เมื่อก่อน คุณเกลียดพ่ออย่ำงเฉินหลินจะแย่ ตอนนี้ได้พ่อที่รักคุณอย่ำงกับ อะไรดี ยอมรับไปเถอะ”

อวี๋หมิงหลำงเห็นใบหน้ำน้อยๆ ของเธอคิ้วขมวด ทนไม่ไหว จึงพูดออกมำ

“นำยคิดว่ำยอมรับพ่อเหมือนซื้อผักกำดขำวหรือไง อยากจะ ซื้อก็ซื้อเลย? นำยต้องให้เวลำฉันตั้งตัวบ้ำงสิ…” เสี่ยวเชี่ยนนวด ขมับ

“คุณใช้เวลำตั้งตัวพอแล้ว ตั้งแต่แรกที่เขำเข้ำใกล้คุณก็คิด หำวิธีปูทำงมำตลอด อีกทั้งยังทำตัวเหมือนพ่ออย่ำงโจ่งแจ้ง ดังนั้นวันนี้คุณเลยไม่ได้ตกใจมำกนัก ตอนนี้สิ่งที่คุณสับสนก็คือ ทำไมตอนนั้นเขำถึงได้ทิ้งแม่คุณไป ตอนนี้กลับมำแล้วยังไปล้ำง ควำมทรงจำแม่คุณอีก เห็นได้ชัดแล้วว่ำแค่อยากได้ลูกสำวไม่ เอำแม่ของลูก ถ้ำมองในมุมของแม่คุณ คุณก็คงเกลียดเขำ แต่ คุณก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ำคุณชอบเขำ”

1 0 7 0 6

“อวี๋เสี่ยวเฉียง นำยเป็นนักวิเครำะห์จิตใจตั้งแต่เมื่อไร? รู้ดี ไปหมด!” สิ่งที่เธอกำลังคิดเขำพูดออกมำหมดแล้ว!

“ผมไม่รู้พวกหลักกำรวิเครำะห์อะไรของพวกคุณหรอก แต่ ผมรู้ใจเมียผมดี อันที่จริงคุณรู้อยู่แล้วว่ำต้องทำไง คุณก็แค่ไม่ อยากยอมรับแล้วแสร้งทำเป็นนั่งคิด สิ่งที่เขำทำในตอนนั้นมันไม่ ดีแน่ล่ะ แต่ถ้ำวิเครำะห์จำกสถำนกำรณ์ในตอนนี้ เขำยอมรับแค่ คุณ ล้ำงสมองแม่คุณ มันก็ดูจะเป็นทำงเลือกที่ถูกต้องแล้ว”

อวี๋หมิงหลำงไม่อยากให้เสี่ยวเชี่ยนใช้สมองมำกเกินไป ชีอวี่ เซวียนอยากปลดปล่อยควำมรักของพ่อจะแย่ จิตใต้สำนึกของ เสี่ยวเชี่ยนก็เรียกร้องหำควำมรักของพ่ออยู่แล้ว คนสองคนที่ขำด กำรเติมเต็มทำงด้ำนควำมรู้สึกได้มำเจอกันก็เป็นเรื่องดีอย่ำง หนึ่ง ตอนนี้แม่ยายมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ถ้ำต้องเข้ำไปพัวพัน กับเรื่องในตอนนั้นอีกคงไม่ดีแน่ อีกอย่ำงตอนนี้ครอบครัวใหม่ ของแม่ยายก็ไปได้สวย ถ้ำชีอวี่เซวียนไม่ล้ำงสมองต่อไปอำจเป็น เรื่อง ไม่สู้ใช้วิธีแบบในตอนนี้

“ฉันกลัวเฉินหลินเอำเรื่องนี้ไปบอกแม่ คนที่น่ำสงสำรที่สุด ของเรื่องนี้ก็คือแม่ฉัน…”

“คุณล้ำงสมองเขำไม่ได้เหรอ?”

1 0 7 0 7

“… เอ๊ะ?!” เสี่ยวเชี่ยนดวงตำเป็นประกำยเพรำะคำพูดของ เขำ คนข้ำงตัวกลับมองเหตุกำรณ์ได้กระจ่ำงกว่ำ ทำไมเธอถึงได้ ลืมไปเลยนะ

“ล้ำงควำมทรงจำของเฉินหลินให้หมด ถึงตอนนั้นกำรไปมำ หำสู่ของคุณกับชีอวี่เซวียนก็ไม่จำเป็นต้องเอำไปบอกแม่ยาย หรอก”

“เขำทิ้งฉันไว้ตั้งหลำยปี ตอนนี้อยู่ๆ จะมำให้ยอมรับ มันไม่ ยุติธรรมกับฉัน”

“ฟั งจำกคำพูดของเขำผมรู้สึกว่ำตอนนั้นเขำดูมีควำมจำเป็น บำงอย่ำง เรื่องนี้ไว้อีกหน่อยคุณลองถำมเขำดูว่ำเพรำะอะไรถึง ไม่เอำคุณไปด้วย แต่สถำนกำรณ์ในตอนนี้คือสุขภำพของเขำ ย่ำแย่ คุณอยากงอนเขำก็ดูด้วยว่ำร่ำงกำยเขำรับไหวหรือเปล่ำ อย่ำโกรธจนเขำรับไม่ไหว เกิดเป็นอะไรไป…”

“หุบปำก!” เสี่ยวเชี่ยนถลึงตำใส่ แต่แล้วก็พบว่ำเสี่ยวเฉียง พูดถูก

เธอทนฟั งเสี่ยวเฉียงพูดว่ำชีอวี่เซวียนอำจเป็นอะไรไปในวัน ใดวันหนึ่งไม่ได้ ควำมรู้สึกนี้มันแย่มำก

1 0 7 0 8

ต่อให้ไม่อยากยอมรับ แต่ควำมผูกพันระหว่ำงพ่อลูกที่ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ควำมรู้สึกดีๆ ที่ใช้เวลำสั่งสมมำนำน ควำม พยายามที่จะเข้ำใกล้เสี่ยวเชี่ยนของชีอวี่เซวียนใช่ว่ำจะสูญเปล่ำ

อวี๋หมิงหลำงเห็นท่ำทำงของเสี่ยวเชี่ยนก็เข้ำใจ ไม่ต้องให้ เสี่ยวเชี่ยนสั่งเขำก็กลับรถทันที มุ่งหน้ำไปยังที่พักของเฉินหลิน

เดิมคิดว่ำนี่เป็นเรื่องเล็กๆ แต่ไม่คิดว่ำเมื่อไปถึงจะไม่พบ เฉินหลิน!

ห้องพักของเฉินหลินไม่มีคนอยู่ ถูกล็อคจำกด้ำนนอก ภำยในห้องดึงม่ำนปิดไว้จึงไม่เห็นข้ำงใน

เวลำนี้มีเพื่อนบ้ำนออกมำกรอกน้ำพอดี เสี่ยวเชี่ยนจึงถำมดู

“คนที่อยู่ห้องนี้ไปไหนแล้วเหรอคะ?”

“อ๋อ เมื่อกี้มีผู้ชำยมำหำ เขำหอบข้ำวของออกไปกับผู้ชำย คนนั้นแล้วล่ะ”

1 0 7 0 9

บทที่ 1270 แก้ปั ญหำไปได้หนึ่ง

“ผู้ชำย?” เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกแปลกใจ คนอย่ำงเฉินหลินมีเพื่อน ด้วย?

“ใช่ เป็นผู้ชำยหนุ่มๆ พวกคุณออกไปได้ไม่กี่นำทีเขำก็มำ เข้ำไปไม่ถึงห้ำนำทีพี่หลินก็หิ้วกระเป๋ ำออกมำพร้อมเขำ ผมเห็น กระเป๋ ำใบใหญ่อยู่นะ ถำมว่ำไปไหนเขำบอกว่ำไปรักษำตัว คงไม่ กลับมำอีกสักพัก”

“ผู้ชำยคนนั้นหน้ำตำเป็นไงคะ?”

“เห็นไม่ชัด ใส่หมวกใส่แว่นกันแดด รูปร่ำงสูงพอสมควร”

เรื่องนี้ทำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกแปลกใจ ระหว่ำงทำงที่กลับมำ เธอคิดวำงแผนกับอวี๋หมิงหลำง

“โรคที่เฉินหลินเป็นต้องใช้เงินไม่น้อย เขำจะไปรักษำตัว ทำไมไม่ขอเงินจำกฉัน?”

อวี๋หมิงหลำงเองก็รู้สึกสงสัย “คุณลองโทรหำต้ำหลง ดูว่ำ เขำไปขอเงินต้ำหลงหรือเปล่ำ”

ผู้ชำยอย่ำงเฉินหลินแทบอยากจะยืมเงินทุกคนรอบตัว แล้ว

1 0 7 1 0

จะพลำดเสี่ยวเชี่ยนกับต้ำหลงได้ยังไง?

“ต้ำหลง เฉินหลินไปหำนำยหรือเปล่ำ?” เสี่ยวเชี่ยนเข้ำเรื่อง ทันที

“เพิ่งโทรมำหำผมเมื่อกี้ ผมยังว่ำแปลกๆ อยู่” ต้ำหลงอยู่ใน ห้องสื่อสำรของหน่วย เมื่อครู่มีเพื่อนทหำรวิ่งไปหำเขำ บอกว่ำ พ่อโทรมำ เขำเพิ่งคุยเสร็จยังไม่ทันเดินออกเสี่ยวเชี่ยนก็โทรมำ

“เขำโทรมำคุยอะไร? ขอเงิน?”

“เปล่ำนะ ผมยังถำมกลับไปเลยว่ำค่ำรักษำพอหรือเปล่ำ เขำ บอกว่ำมีคนจะรักษำให้ฟรี และที่น่ำแปลกสุดๆ นะพี่ เขำบอกผม ว่ำ ไว้เขำกลับมำจะเอำเงินก้อนใหญ่มำให้ผมไว้แต่งงำน… พี่ เขำ เป็นบ้ำไปแล้วเหรอ?”

“ถ้ำเขำติดต่อมำหำนำยอีกรีบบอกพี่เขยทันทีเลยนะ”

“พี่ คงไม่ได้… เกิดเรื่องขึ้นกับเขำนะ?”

ควำมรู้สึกที่ต้ำหลงมีต่อพ่อคนนี้ค่อนข้ำงซับซ้อน พ่อไม่ได้ ทำไม่ดีกับเขำ สำเหตุที่เขำไม่ชอบพ่อก็เพรำะแม่กับพี่สำวเขำ เพรำะตั้งแต่เด็กเฉินหลินรักเขำมำกกว่ำ ต้ำหลงจึงไม่เข้ำใจเรื่อง

1 0 7 1 1

ควำมแค้นระหว่ำงเสี่ยวเชี่ยนกับเฉินหลินเท่ำไร

ดังนั้นต่อให้เฉินหลินทำเรื่องไม่ดีไว้มำกมำย แต่หลังจำก ที่ต้ำหลงได้ยินว่ำเฉินหลินอำจจำเป็นต้องปลูกถ่ำยไขกระดูก สิ่ง แรกที่เขำคิดก็คือไปตรวจเพื่อบริจำคให้ เรื่องเกลียดกับเรื่องพ่อ ป่ วยมันคนละเรื่องกัน

“ตอนนี้ยังไม่รู้รำยละเอียด รู้แค่ว่ำเขำไปกับคนที่น่ำสงสัย ครำวหน้ำถ้ำเขำติดต่อมำอีกนำยต้องหลอกถำมให้ได้ว่ำเขำอยู่ ไหน แล้วก็พยายามทำให้เขำไว้ใจ ฉันกลัวเขำถูกหลอก ไปตำย ข้ำงนอกไม่มีคนเก็บศพ”

เสี่ยวเชี่ยนกำชับน้องชำยเสร็จก็วำงสำย เธอแปลกใจ โลกนี้ จะมีคนดีที่ยอมมำช่วยเฉินหลินด้วยเหรอ?

“ผมจะไปขอดูกล้องวงจรปิดว่ำเขำไปกับใครกันแน่” อวี๋หมิง หลำงเองก็รู้สึกว่ำเรื่องนี้ไม่ชอบมำพำกล รีบสั่งคนมำจัดกำรเรื่อง นี้

แต่ต่อให้เสี่ยวเฉียงมีหูตำมำกแค่ไหน กลับไม่พบร่องรอย ของเฉินหลิน เขำเหมือนไอน้ำที่หำยไปในอำกำศ

ทำงนี้หำเฉินหลินไม่เจอล้ำงสมองไม่ได้ ทำงด้ำนชีอวี่เซวียน

1 0 7 1 2

ยังอำกำรหนักนอนอยู่โรงพยาบำลพร้อมจะทรุดลงทุกเมื่อ เสี่ยว เชี่ยนที่กำลังท้องต้องมำเครียดกับเรื่องพวกนี้อีก เด็กในท้องดู เหมือนจะรับรู้ได้ถึงควำมเครียดของแม่ ไม่ต้องรอให้พ่อไล่ชื่อ เมนูอำหำรก็ดิ้นตอบสนองเอง

อวี๋หมิงหลำงเห็นแล้วก็ทนดูต่อไปไม่ไหว เขำตัดสินใจขับรถ ไปที่ศำลกลำงของเมือง Q ทันที พอไปถึงก็ไปหำพ่อเลี่ยว

ยังอยู่ในเวลำงำนของพ่อเลี่ยว ตอนที่เห็นอวี๋หมิงหลำงพำ เสี่ยวเชี่ยนมำพ่อเลี่ยวก็รู้แล้วว่ำต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่จึงเรียกทั้ง สองคนเข้ำไปคุยในห้องทำงำน

“อำเลี่ยวครับ ช่วงนี้สะดวกย้ำยที่อยู่ไหมครับ?” อวี๋หมิง หลำงเข้ำประเด็นอย่ำงไม่รีรอ

“ย้ำยที่อยู่?” พ่อเลี่ยวอึ้ง บ้ำนที่อยู่ตอนนี้ก็ออกจะดีทำไม ต้องย้ำยด้วย?

“คือเหตุกำรณ์เป็นแบบนี้ครับ…” อวี๋หมิงหลำงปิดบังเรื่อง ชำติกำเนิดที่ซับซ้อนของเสี่ยวเชี่ยน เล่ำแค่ว่ำเฉินหลินขอเงิน จำกเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ ต่อไปอำจตำมไปพูดจำไม่ดีกับแม่ยายเขำ เพื่อป้องกันเฉินหลินไปอำละวำด ทำงที่ดีย้ำยที่อยู่ดีกว่ำ

1 0 7 1 3

พ่อเลี่ยวได้ฟั งดังนั้นก็หัวเรำะ

“หมิงหลำง ควำมคิดนี้ไม่เหมือนเรำคิดเองเลยนะ ย้ำยบ้ำน เสร็จแล้วงำนของอำล่ะ?”

ศำลกลำงเป็นเป้ ำหมำยใหญ่ขนำดนี้ เกิดเฉินหลินสะกด รอยตำมมำได้ แล้วกำรย้ำยบ้ำนจะมีประโยชน์อะไร

อวี๋หมิงหลำงเองก็รู้ว่ำควำมคิดนี้ของเขำไม่รอบคอบ แต่มี กำรเตรียมพร้อมบ้ำงก็ย่อมดีกว่ำเฝ้ำอยู่กับที่ไม่ขยับเลย

“อันที่จริงอำก็อยากคุยกับพวกเธอเรื่องนี้อยู่พอดี ยังไม่ทัน ได้บอกเสี่ยวเชี่ยนกับฟู่ กุ้ย พวกเธอก็มำหำถึงที่แล้ว เมื่อวำนซืน ผลตรวจสุขภำพของอำออกมำแล้ว พวกเธอดูสิ”

อำเลี่ยวหยิบผลตรวจจำกในลิ้นชักยื่นให้เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋ห มิงหลำง ทั้งสองคนดูแล้วก็พูดไม่ออก เสี่ยวเชี่ยนมองพ่อเลี่ยว แล้วทำท่ำอึกอักเหมือนอยากพูดบำงอย่ำงแต่ก็ไม่พูด

“ฮ่ำ ฮ่ำ ตกใจใช่ไหมล่ะ? หมอบอกว่ำอำมีควำมเครียด สะสมมำนำน เส้นประสำทตึงเครียดไปหมด ทั้งร่ำงกำยหำส่วนที่ ยังสภำพดีอยู่ไม่ได้เลย ถ้ำอำยังทำงำนแบบนี้ต่อไปสักวันจะต้อง ล้มพับคำโต๊ะทำงำนแน่นอน อำคิดๆ ดู อำยุอำก็ไม่น้อยแล้ว

1 0 7 1 4

เกษียณก่อนเวลำทิ้งพื้ นที่ให้คนหนุ่มคนสำวเขำแสดง ควำมสำมำรถดีกว่ำ”

เดิมทีอำเลี่ยวยังอยากทำงำนต่ออีกสองสำมปี แต่ร่ำงกำย เขำไม่ไหว งำนของเขำมีควำมเครียดสูง ส่งผลต่อสุขภำพ ค่อนข้ำงมำก เมื่อก่อนยังไม่มีครอบครัวใหม่ก็อยากอุทิศตนให้ กำรงำน แต่ตอนนี้มีแม่เสี่ยวเชี่ยนมำเป็นคู่ชีวิตอยู่กันอย่ำงมี ควำมสุข อีกไม่นำนก็จะได้เป็นปู่ แล้วด้วย เขำจึงเริ่มมีควำมคิด อยากเกษียณ กำลังลังเลว่ำจะพูดกับพวกลูกๆ อย่ำงไรดี แล้ว เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงก็มำหำ

เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงมำพร้อมควำมเครียด ไม่ คิดว่ำเรื่องจะง่ำยแบบนี้ ทั้งสองคนมองหน้ำกันด้วยควำม ประหลำดใจ เสี่ยวเชี่ยนเอ่ยปำก

“อำเลี่ยวคะ หลังเกษียณอำเคยคิดจะไปใช้ชีวิตที่เมืองหลิน ไหมคะ? หนูมีบ้ำนหลำยแห่งในเมืองหลินที่ตกแต่งพร้อมอยู่ อำ กับแม่หนูไปอยู่ใกล้ๆ หนูกับฟู่ กุ้ย เวลำว่ำงๆ จะได้ช่วยชี้แนะ เรื่องงำนเรื่องกำรใช้ชีวิตให้พวกเรำที่ยังอ่อนประสบกำรณ์ด้วย”

อยู่ใกล้สำยตำเธอแถมมีเสี่ยวเฉียงเป็นเหมือนเกรำะคุ้มกัน ยังจะต้องกลัวเฉินหลินมำสร้ำงควำมวุ่นวำยอีกเหรอ?

1 0 7 1 5

“ฮ่ำ ฮ่ำ ไม่ต้องหรอก อำกับแม่หนูยังพอมีเงินเก็บ ซื้อบ้ำน ใหม่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร อำยื่นเรื่องเกษียณไปแล้ว สิ้นเดือนนี้ มอบหมำยงำนเสร็จก็ไปได้แล้วล่ะ”

จัดกำรจบไปหนึ่งเรื่อง สีหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนโล่งอกอย่ำง เห็นได้ชัด หลังจำกคุยกับพ่อเลี่ยวอีกสักพักทั้งสองคนก็ขอตัว

ทำงด้ำนพ่อเลี่ยวจบไป ทำงด้ำนแม่เธอคงไม่ต้องไปพูด อะไร เจี่ยซิ่วฟำงแทบอยากเก็บข้ำวของไปอยู่กับลูกสำวอยู่แล้ว อยู่กันคนละเมืองถึงจะมีรถ แต่ก็รู้สึกว่ำไกลไปมำหำสู่ไม่สะดวก แบบนี้เท่ำกับยิงปืนหนึ่งนัดได้นกสองตัว

“เดี๋ยวช่วงนี้ผมจะให้คนไปช่วยอำเลี่ยวเก็บของ คุณไม่ต้อง เป็นห่วงนะ เรื่องย้ำยบ้ำนเดี๋ยวผมจัดกำรให้” อวี๋หมิงหลำงเขี่ย จมูกเธอเล่น “แบบนี้พอใจแล้วใช่ไหม”

สีหน้ำเสี่ยวเชี่ยนดูผ่อนคลำยขึ้น เธอถอนหำยใจโล่งอก “ก็ ใช่น่ะสิ แก้ปั ญหำยากๆ ไปได้หนึ่ง นำยรีบไปสืบดูว่ำเฉินหลินไป กับใคร พออำเลี่ยวย้ำยบ้ำนเสร็จฉันจะให้แม่เปลี่ยนเบอร์ เอำให้ เฉินหลินตำมหำแม่ฉันไม่เจออีกเลย ตอนนี้เหลือแค่เรื่องของ อำ… เอ่อ ชี… อะไรนั่นแหละที่ต้องแก้ปั ญหำแล้ว”

1 0 7 1 6

เสี่ยวเชี่ยนหงุดหงิด จะเรียกคำไหนก็ดูไม่เหมำะ ไม่ใช่ อำจำรย์ เรียกชื่อเฉยๆ ก็ไม่ได้ เรียกพ่อ… พอนึกถึงค ำๆ นี้ก็ขน ลุกไปทั้งตัว เรียกไม่ออก เอำเป็นว่ำมันน่ำหงุดหงิด