แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1313 ประธำนเชี่ยนยิ้มอย่ำงอ่อนโยนไม่มีพิษมีภัย

เสี่ยวเชี่ยนขยับตัวหลบโดยไม่แสดงสีหน้ำใดๆ แต่ในใจ

เหมือนมีแกะนับฝูงวิ่งพล่ำนไปทั่ว ชำยแก่ที่น่ำขยะแขยงคิดจะ

ลวนลำมเธอเหรอ?

ชำยแก่น่ำขยะแขยง นี่คือสิ่งมีชีวิตแปลกประหลำดประเภท

หนึ่งที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของชำยและหญิง ไม่ว่ำจะมีฐำนะ

อะไร เป็นเศรษฐีหรือยำจก เมื่อเจอผู้หญิงสวยๆ ก็อดไม่ได้ที่

จะแต๊ะอั๋ง ต่อให้เป็น ED หย่อนสมรรถภำพทำงเพศก็ขอให้ได้

เอำเปรียบทำงค ำพูดนิดหน่อยก็ยังดี ในสมองคิดแต่ว่ำสำวสวย

ล้วนต้องเป็นวัตถุที่ให้พวกเขำถูไถแล้วได้ปลดปล่อยอำรมณ์

กับคนประเภทนี้เสี่ยวเชี่ยนขอแสดงออกเพียงอย่ำงเดียว

ไม่สู้กลับจะให้เหลือไว้พำไปไหว้เจ้ำตอนตรุษจีนเหรอ?

หึหึ

“คุณจ้ำวคะ อยู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นมำได้ยังมีกำรรักษำหนึ่งที่ยัง

ไม่เสร็จ คุณนอนลงแล้วเรำมำรักษำกันต่อไหมคะ?”

เห็นเสี่ยวเชี่ยนไม่ตอบค ำถำมตรงๆ ชำยแก่ที่น่ำขยะแขยง

1 1 0 6 4

แซ่จ้ำวคนนี้จึงคิดว่ำเขำตกเหยื่ออย่ำงเสี่ยวเชี่ยนส ำเร็จแล้ว ครั้น

แล้วจึงนอนลงตำมที่เสี่ยวเชี่ยนบอก ก่อนนอนลงยังมีเล่นหูเล่น

ตำกับเสี่ยวเชี่ยน

แต่ครั้งนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้จะท ำกำรรักษำให้เขำ นำยจ้ำวไม่

เข้ำใจวิธีกำรของเธอ เขำสะลึมสะลือคล้อยตำมค ำพูดของเสี่ยว

เชี่ยนแล้วผล็อยหลับไป

พอเขำตื่นก็รู้สึกว่ำสมองตัวเองว่ำงเปล่ำมำก

“หมอเฉิน เมื่อกี้พวกเรำท ำอะไรกัน?”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มอย่ำงอ่อนโยนสุดๆ

“ปรับทัศนคติค่ะ”

“ว่ำไงนะ?” นำยจ้ำวได้ยินไม่ชัด

เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม “ไม่มีอะไรค่ะ อีกสองวันคุณก็จะรู้เอง”

ชำยแซ่จ้ำวคนนี้ยังไม่รู้ว่ำตัวเองถูกประธำนเชี่ยนเอำคืนเข้ำ

แล้ว พอเห็นกำรรักษำจบลงเขำจึงกลับมำคิดเรื่องแอ๊วสำวต่อ

“ไม่รู้ว่ำหมอเฉินชอบแช่น้ำพุร้อนไหม ผมรู้จักบ่อน้ำพุร้อน

1 1 0 6 5

กลำงแจ้งบนเกำะแห่งหนึ่งวิวดีมำกเลยล่ะ หวังว่ำอีกหน่อย”

“คุณจ้ำวคะ เกรงว่ำคุณอำจยังไม่เข้ำใจเรื่องหนึ่ง ฉันเป็น

หมอค่ะ”

“แล้ว?”

“ฉันรักษำคุณได้ และก็ท ำให้คุณเป็นอย่ำงไช่หลุน ซือหม่ำ

เชียน แล้วก็เจิ้งเหอได้ด้วย”

“… ?!”

“อ่ำนหนังสือให้มำกหน่อยมันจะช่วยคุณได้มำกค่ะ” เสี่ยว

เชี่ยนพูดจบก็ลุกเดินออก

ชำยแก่ที่น่ำขยะแขยงยังคิดไม่ทันว่ำสำมคนที่เสี่ยวเชี่ยนพูด

ถึงมีจุดที่เหมือนกันก็คือไม่มีน้องชำย เขำเห็นเสี่ยวเชี่ยนเดิน

ออกไป ขณะที่ก ำลังจะขวำงเธอแล้วพูดต่อก็ได้ยินเสียงเคำะ

ประตูจำกด้ำนนอก

“ประธำนเชี่ยน! รบกวนเธอหรือเปล่ำ?” เป็นอำข่ำ

“เปล่ำ” เสี่ยวเชี่ยนรีบเดินออกไป แล้วก็เห็นเสี่ยวเหวยท ำ

หน้ำเบะหันซ้ำยหันขวำอยู่ในอ้อมกอดของอำข่ำตำมที่คิด นี่เป็น

1 1 0 6 6

อำกำรงอแงของเด็กที่ตื่นมำแล้วไม่เจอแม่

เสี่ยวเชี่ยนยื่นมือไปอุ้มลูกแล้วตบหลังเด็กน้อยเบำๆ ชำย

แก่ที่น่ำขยะแขยงที่เดินตำมออกมำเห็นเข้ำพอดี

“ใครเหรอ?”

“ยุ่งอะไรด้วย?” อำข่ำต่อว่ำ

นำยจ้ำวเห็นท่ำทำงของเสี่ยวเชี่ยนที่ปฏิบัติต่อเด็กดูไม่

ธรรมดำ ทันใดนั้นก็เกิดควำมรู้สึกโมโหเหมือนเพิ่งรู้ว่ำตัวเองดัน

ไปถูกใจ ‘รองเท้ำเก่ำ’ สีหน้ำแย่ลงทันที

“แสร้งท ำเป็นใสซื่อ มีลูกมีผัวแล้วไม่ใช่เหรอ หรืออยำกจะ

เพิ่มรำคำ? เท่ำไรว่ำมำ”

ค ำพูดนี้ลอยไปเข้ำหูเจิ้งซวี่ที่เดินออกมำเพรำะเสียงเอะอะ

เขำเบ้ปำก

“คุณซื้อเขำไม่ไหวหรอก คุณจ้ำวคุณเมำแล้ว กลับไปพัก

เถอะ” เจิ้งซวี่ไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้ำว แต่น้ำเสียงที่

รำบเรียบของเขำนั้นกลับท ำให้ดูน่ำเกรงขำม

เป็นครั้งแรกที่อำข่ำเห็นเจิ้งซวี่ในมำดเท่ห์แบบนี้ เธอมอง

1 1 0 6 7

เคลิ้มเลยทีเดียว

เธอเห็นเจิ้งซวี่เดินเข้ำไปเอำมือวำงบนไหล่อีกฝ่ำย จำกนั้นก็

ออกแรงบีบเล็กน้อยแต่ใบหน้ำยังมีรอยยิ้ม

“ใช่ว่ำทุกคนจะมีรำคำหมด คุณแตะต้องเขำไม่ได้”

ชำยแก่ที่น่ำขยะแขยงรู้ว่ำเจิ้งซวี่เป็นใคร แต่เขำไม่คิดแบบ

นั้น ก็แค่ทำยำทที่กินใบบุญเก่ำของบรรพบุรุษ บวกกับตรงนี้มี

ผู้หญิงยืนอยู่ถึงสองคนคือเสี่ยวเชี่ยนกับอำข่ำ ผู้ชำยเมื่ออยู่ต่อ

หน้ำผู้หญิงก็มักท ำเป็นเก่งอวดสำว

“ถ้ำผมจะแตะแล้วคุณจะท ำไม? พ่อคุณเจอผมยังต้องเรียก

ผมด้วยควำมเกรงใจ คุณก็แค่”

ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกก ำปั้นของเจิ้งซวี่ชกไปที่จมูก เลือดพุ่ง

เลยทีเดียว

“ผมก็แค่ไม่พอใจก็ชก อยำกฟ้องพ่อผมก็ไปเลย! ไสหัวไป

ตอนนี้เลยนะ!”

เจิ้งซวี่เอำหมัดลง นำยเจ้ำเอำมือจับจมูกแล้วพูดกับเจิ้งซวี่

ด้วยควำมแค้น

1 1 0 6 8

“ฝำกไว้ก่อนเถอะ!”

เจิ้งซวี่ท ำเสียง หึ ใส่ นำยจ้ำวกลัวเขำชกอีกจึงรีบเดินออกไป

พอจัดกำรเสร็จแล้วเจิ้งซวี่หันกลับไปก็เห็นอำข่ำมองเคลิ้ม เล่น

เอำเขำรู้สึกขนลุก

“มองอะไรหัวล้ำนน้อย!”

ถ้ำเป็นตอนปกติอำข่ำจะต้องเถียงกลับ มองแล้วจะท ำไม

แต่ตอนนี้เธอก ำลังเคลิ้มกับควำมเท่ห์ของเจิ้งซวี่จนลืมต่อล้อต่อ

เถียง ผ่ำนไปหลำยวินำทีถึงท ำเสียงจิ๊ จิ๊ ออกมำ

“ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่ำนำยก็เลือดร้อนกับเขำด้วย”

“พูดมำก!” เจิ้งซวี่หันไปถลึงตำใส่พลำงคิดในใจ เขำจะนิ่ง

เฉยได้ไง พ่อเขำเป็นคนแนะน ำคนแซ่จ้ำวคนนี้มำ ถ้ำเกิดอะไร

ขึ้นกับเสี่ยวเชี่ยนไม่เท่ำกับมีเรื่องกับไอ้เล็กรวมถึงตระกูลอวี๋

เหรอ?

อำข่ำหันไปมองประธำนเชี่ยน เดิมคิดว่ำประธำนเชี่ยนจะ

โกรธแต่กลับเห็นเสี่ยวเชี่ยนท ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเอำ

มือตบปลอบลูกสำวในอ้อมกอด เด็กน้อยก ำลังงอแงท ำเสียงฟึด

ฟัด

1 1 0 6 9

เมื่อกี้ตอนที่เจิ้งซวี่ท ำร้ำยนำยจ้ำว เสี่ยวเหวยอยำกดูมำก

แต่เสี่ยวเชี่ยนไม่ให้ดู เด็กน้อยจึงอำรมณ์บูด

“ฟึดฟัดเอำไร เป็นเด็กเป็นเล็กจะดูได้ไง เด็กดีนอนได้แล้ว!”

เสี่ยวเชี่ยนเอำเสี่ยวเหวยพำดบ่ำแล้วตบหลัง เด็กน้อยงอแงสัก

พักก็หลับไป

เสี่ยวเชี่ยนส่งลูกให้อำข่ำด้วยสีหน้ำโอบอ้อมอำรีดั่งคนเป็น

แม่ ให้อำข่ำช่วยพำลูกกลับห้อง เจิ้งซวี่คิดในใจ สมกับเป็นแม่ลูก

อ่อนจริงๆ ระดับควำมอ่อนโยนนี้เล่นเอำทึ่งทีเดียว

พออำข่ำเดินออกไปปุ๊บ เสี่ยวเชี่ยนก็หน้ำเปลี่ยนทันทีรำว

กับเป็นคนละคน

“ไอ้คนแซ่เจิ้ง สมองมีแต่น้ำเหรอ? คนไข้สมองเพี้ยนแบบนี้

ก็แนะน ำมำให้ฉัน? อยำกตำยใช่ไหม!”

เจิ้งซวี่ตกใจ เขำขอถอนค ำพูดที่บอกว่ำเสี่ยวเชี่ยนอ่อนโยน

เมื่อกี้ อ่อนโยนกับผีสิ! น่ำกลัวยิ่งกว่ำก่อนมีลูกอีก!

“ผมจะไปรู้ได้ไงว่ำหมอนี่เมำแล้วสันดำนเป็นแบบนี้? อีก

อย่ำงพ่อผมเป็นคนแนะน ำมำ ผมเองก็ไม่คิดว่ำเขำจะไม่ต่ำงอะไร

กับสัตว์”

1 1 0 7 0

“ต่อไปถ้ำกล้ำแนะน ำคนส่งเดชมำอีกล่ะก็ ควำมเป็นเพื่อน

ได้ขำดกัน!”

“รู้แล้ว คนนี้ถ้ำคุณไม่ชอบก็ไม่ต้องรับ ปล่อยเขำมำทำงไหน

กลับไปทำงนั้น เอำงี้ พรุ่งนี้คุณถูกใจของชิ้นไหนในงำนประมูล

เดี๋ยวผมซื้อเป็นกำรชดเชยให้ดีไหม?”

“ไม่ต้อง เห็นฉันเป็นคนยังไง? คิดว่ำเงินซื้อหัวใจอันบริสุทธิ์

ของคนเป็นหมอได้เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่ำงหนักแน่น

เจิ้งซวี่คิดในใจ ยัยขี้โม้เอ๊ย ตอนพูดไม่กระดำกใจบ้ำงเหรอ?

“แต่ในเมื่อนำยอยำกท ำแบบนั้นฉันก็จะไม่ขัดศรัทธำ”

เจิ้งซวี่คิดในใจ เหอ เหอ ดู! นี่แหละยัยปีศำจตัวแสบ กะ

แล้วว่ำต้องมีค ำพูดห้อยท้ำยต่อ

“คุณถูกใจอะไร?”

“ไม่ได้จะให้นำยซื้อ ก็แค่ฉันรู้มำว่ำนำยถูกใจนำฬิกำ

แพลตตินัมแบรนด์ปำเต๊ะฟิลิปป์ หลีกทำงให้ฉัน”

เจิ้งซวี่ปวดใจ ครั้งนี้ที่เขำมำก็เพรำะนำฬิกำนั่นเคมะ!

1 1 0 7 1

“เฉินเสี่ยวเชี่ยน คุณจะดูของอย่ำงอื่นไม่ได้หรือไง? คุณจะ

ซื้อนำฬิกำผู้ชำยไปท ำไม หมำทหำรนั่นมันดูของไม่เป็น เอำของ

รำคำแปดเก้ำร้อยให้มันก็ดีใจกระดิกหำงใหญ่แล้ว”

“นำยใส่ได้แล้วท ำไมผู้ชำยของฉันจะใส่ไม่ได้? ในกองทัพ

ไม่ให้ใส่เครื่องประดับอย่ำงอื่น มีนำฬิกำนี่แหละที่ไม่เข้มงวดมำก

ไว้ใส่ตอนไม่ฝึกได้ เขำต้องอยู่ในค่ำยทหำรตลอดชีวิตก็ต้อง

เลือกของดีๆ ให้เขำสิ”

“หรือผมเข้ำใจผิด? คุณไม่ได้ทะเลำะกับเขำจนหนีออกจำก

บ้ำนเหรอ?” ท ำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกเหม็นควำมรัก?

1 1 0 7 2