แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1314 มำจับคน

“คนโสดอย่ำงนำยจะเข้ำใจได้ไง ชีวิตคู่น่ะเดิมทีก็มีควำม

ขัดแย้งเป็นส่วนประกอบอยู่แล้ว เรื่องทะเลำะกันมันต้องมี

แน่นอน แต่ควำมสัมพันธ์ไม่มีทำงจำงหำย สองอย่ำงนี้มันอยู่

ร่วมกันอย่ำงสันติ ชีวิตไม่มีทำงรำบเรียบไปตลอด คนโสดอย่ำง

นำยหัดเรียนรู้เอำไว้นะ เข้ำใจ๋?”

เปรี้ยง!

เจิ้งซวี่รู้สึกเสียดแทงใจ

“อย่ำโทษที่ผมไม่เกรงใจนะ นำฬิกำนั่นอย่ำงต่ำๆ ก็แปด

แสนแล้ว หลีกทำงให้คุณน่ะไม่มีปัญหำหรอก แต่จะให้คนอื่นเอำ

ไปไม่ได้ ในมือคุณมีเงินสดเยอะขนำดนั้นเลยเหรอ? ไง”

เจิ้งซวี่รู้ว่ำถึงเสี่ยวเชี่ยนจะรำยได้ดี แต่อย่ำงไรเสียคนเป็น

หมอก็พอจะเดำรำยรับได้ ยิ่งไปกว่ำนั้นช่วงนี้เธอเน้นเรียนเป็น

หลัก รับงำนไม่เยอะ เงินส่วนใหญ่เอำไปลงทุนไม่ก็ซื้อ

อสังหำริมทรัพย์ไปแล้ว มีเงินสดติดบัญชีอยู่ไม่เท่ำไร

“เงินน่ะตอนนี้ไม่มีหรอก แต่ว่ำ ภำยในสองวัน จะต้องมีแกะ

1 1 0 7 3

อ้วนมำให้ฉันเชือดได้ตำมอ ำเภอใจแน่นอน”

ขณะที่เจิ้งซวี่ก ำลังงงก็ได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดต่อ

“ของขวัญวันเกิดของเสี่ยวเฉียง ขึ้นอยู่กับแกะตัวนี้แล้ว”

กลิ่นควำมรักมีอยู่ทุกที่ เหม็นเหลือเกิน…

พอเสี่ยวเชี่ยนกลับห้องก็เห็นอำข่ำก ำลังหงุดหงิดเดินไปมำ

“ไม่หลับไม่นอนท ำอะไรอยู่?”

“ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ผู้ชำยคนเมื่อกี้ท ำงำนอะไร? เขำพักที่ไหน

เธอรู้ไหม ฉันจะใส่หมวกปิดหน้ำไปอัดสักตั้ง” พออำข่ำนึกถึง

ผู้ชำยลำมกคนเมื่อกี้ที่คิดไม่ดีกับประธำนเชี่ยนเธอก็โมโหมำก

ประธำนเชี่ยนสูงส่งห้ำมแตะต้อง มันใช่เหรอที่คนน่ำขยะแขยง

พวกนี้จะมำยุ่งด้วย?

“อำข่ำ นิสัยบุ่มบ่ำมอย่ำงเธอน่ะควรเพลำๆ ลงบ้ำงนะ ใช้

ก ำลังมันแก้ปัญหำได้เหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนแวบไปดูลูกสำวที่ห้อง พอเห็นเสี่ยวเหวยก ำลัง

หลับสบำยจึงออกมำ เดินไปที่บำร์ขนำดเล็กชงเหล้ำให้อำข่ำ

หนึ่งแก้ว ส่วนตัวเองอุ่นนมดื่ม

1 1 0 7 4

“คนบำงคนมันวอนโดนอัด เมื่อกี้นำยริดสีดวงอัดไปทีค่อย

หำยโมโหหน่อย ประธำนเชี่ยน ท ำไมเธอถึงได้อดทนเก่งขนำด

นี้? มันมองเธอแบบนั้น เธอน่ำจะตบบ้องหูมันสักที!” อำข่ำรับ

แก้วเหล้ำที่เสี่ยวเชี่ยนชงให้มำดื่มรวดเดียวหมด ดื่มเสร็จก็เลีย

ปำก

“รสชำติมันปะแล่มๆ”

“เอำอีกแก้วสิ วันนี้ฉันอำรมณ์ดี” เสี่ยวเชี่ยนชงให้อีกแก้ว

สีสันสดใส

อำข่ำรับมำดื่มอย่ำงไม่สงสัยอะไร

พอดื่มเสร็จก็รู้สึกเหมือนมีลมบำงอย่ำงตีขึ้นมำ จำกนั้นทั้ง

ร่ำงกำยก็ร้อนไปหมด

“ประธำนเชี่ยนเธอใส่อะไรลงไปบ้ำงน่ะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันท ำอำหำรไม่เป็นแต่เรื่องชงเหล้ำง่ำยๆ

ฉันสำมำรถ ค็อกเทลนี่ปริมำณแอลกอฮอล์ไม่เยอะ เมื่อกี้พูดถึง

ไหนละ? เธอถำมฉันว่ำท ำไมไม่ตบเขำสักทีใช่ไหม? เห้อ อำจ

เพรำะพอเป็นแม่คนแล้วก็ใจอ่อน ทนเห็นควำมรุนแรงไม่ได้ อีก

อย่ำง ถ้ำฉันท ำร้ำยเขำ แล้วจะเชือดแกะต่อได้ยังไงล่ะ”

1 1 0 7 5

อำข่ำรู้สึกนับถือขึ้นมำทันที

“สมกับเป็นประธำนเชี่ยน เป็นคนดีจริงๆ เดี๋ยวนะ แกะอ้วน

อะไร?”

“ไม่มีอะไร ฉันบอกว่ำ สวรรค์เมตตำทุกคน อยำกให้ทุกคน

ท ำควำมดีในส่วนที่ตัวเองท ำได้”

“ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้ำใจ แต่รู้สึกว่ำเป็นค ำพูดที่ฉลำด

ประธำนเชี่ยนเป็นคนดีจริงๆ!”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มพร้อมยกแก้ว “ใช่ ท ำไมฉันถึงได้ดีขนำดนี้นะ

บำงครั้งพอคิดว่ำตัวเองเป็นคนดีขนำดนี้ฉันก็รู้สึกซึ้งใจเป็นบ้ำ”

คิดๆ ดู ขูดรีดผู้ชำยที่น่ำขยะแขยงนั่นก็น่ำจะพอซื้อของขวัญ

วันเกิดให้เสี่ยวเฉียงแล้ว ดีจริงๆ

อะไรจะเป็นคนดีขนำดนี้…

คืนนี้อำข่ำคุยกับเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงสนุกสนำน เธอชอบเสี่ยว

เชี่ยนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก่อนหน้ำนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่ชอบชีอวี่เซวียน

ก็เลยไม่อยำกต้อนรับเธอไปด้วย ตอนนี้ยอมรับชีอวี่เซวียนเป็น

ทั้งพ่อและอำจำรย์แล้ว อำข่ำก็ถือเป็นศิษย์ส ำนักเดียวกัน จึงดี

1 1 0 7 6

กับอำข่ำขึ้นมำบ้ำง ทั้งสองคนคุยกันถูกคอ

เสี่ยวเชี่ยนกินเหล้ำไม่ได้เธอจึงดื่มนมหรืออย่ำงอื่นแทน นั่ง

คุยกับอำข่ำจนดึกดื่น อำข่ำเองก็รู้สึกมีควำมสุขจึงดื่มค็อกเทล

สีสันสดใสที่เสี่ยวเชี่ยนชงให้ไปหลำยแก้ว กว่ำเธอจะรู้ตัวว่ำมึน

หัวก็สำยไปเสียแล้ว สุดท้ำยเป็นเสี่ยวเชี่ยนที่ลำกเธอไปเข้ำ

ห้องนอนเล็ก

อำข่ำนอนกอดผ้ำห่ม ฤทธิ์แอลกอฮอล์กับควำมที่อำรมณ์ดี

ท ำให้เธอหลับสบำย จนกระทั่งเธอตื่นมำเข้ำห้องน้ำกลำงดึก นั่ง

ท ำธุระบนส้วมเสร็จแล้วทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องตกใจของ

ประธำนเชี่ยนดังมำจำกห้องข้ำงๆ

“ใคร!”

อำข่ำได้สติทันที เธอลุกพรวดขึ้นแล้ววิ่งออกไปพลำงดึง

กำงเกงขึ้น แต่กลับพบว่ำประตูถูกล็อคจำกด้ำนนอก

โวะ!

มีคนแอบเข้ำมำในห้องเหรอเนี่ย! แถมยังคิดไม่ดีกับ

ประธำนเชี่ยนด้วย!

1 1 0 7 7

คนสวยอยู่ในห้องรับแขก ท ำไมมันไม่ส่งเสียงอะไรเลย?

หรือคนสวยก็ถูกคนเลวจัดกำรแล้วด้วย?!

อำข่ำสร่ำงเมำทันที ขณะที่ก ำลังคิดหำทำงออกไปอยู่นั้น

พอก้มมองที่พื้นก็เห็นกระดำษโน้ตใบหนึ่ง ดูท่ำจะถูกสอดเข้ำมำ

ทำงใต้ประตู

อำข่ำเก็บขึ้นมำดูแล้วท ำหน้ำเซ็ง…

นี่ มันช่ำง…

คนในเมืองนี่เข้ำใจเล่น! เห็นใจคนโสดกันบ้ำงไหม!

พักเรื่องอำข่ำที่ถูกทรมำนจิตใจชนิดที่ไม่ไหวแล้วเอำไว้ก่อน

ไปว่ำกันทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยน เธอก ำลังหลับสบำยอยู่ๆ ก็รู้สึก

หนักๆ

ตอนแรกเสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำเสี่ยวเฉียงเลิกงำนแล้วจึงหันไป

ทำงนั้นด้วยควำมเคยชินแล้วโอบเอว ทันใดนั้นก็เอะใจ

เธอค่อยๆ ลืมตำขึ้นแล้วก็รู้สึกมืดมิดไปหมด ผู้มำเยือนเอำ

หน้ำมำกดเธอไว้!

เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนตื่นร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

1 1 0 7 8

ตอนนี้เธออยู่เมืองอื่น เสี่ยวเฉียงจะมำอยู่นี่ได้ยังไง!

ครั้นแล้วเสี่ยวเชี่ยนจึงพยำยำมส่งเสียง ทั้งเตะทั้งถีบ แต่

กลับถูกผู้มำเยือนกดไว้ด้วยผ้ำห่ม

เตียงอ่อนนุ่มยวบลงไปตำมน้ำหนักของสองคน เสี่ยวเชี่ยน

ท ำได้แค่อ้ำปำกตะโกน

“อำข่ำ!”

พอตะโกนออกไปคนๆ นั้นก็เอำผ้ำมำคลุมหน้ำเธอ แล้วกด

ทับลงมำด้วยร่ำงกำย!

ควำมหวำดกลัวเข้ำมำปกคลุมในใจของเสี่ยวเชี่ยน ตอนนี้

สิ่งที่เธอกังวลที่สุดไม่ใช่เรื่องตัวเองจะถูกข่มขืนแต่เป็นลูกสำวที่

นอนอยู่อีกด้ำนต่ำงหำก!

แต่จำกสถำนกำรณ์ในตอนนี้เธอท ำอะไรไม่ได้เลย เธอรู้สึก

ว่ำคนๆ นี้ล็อคแขนขำเธอเอำไว้ไม่ให้เธอขยับได้ จำกนั้นก็เอำมือ

ล้วงเข้ำไปใต้ชุดนอนเธอ!

มืออันชั่วร้ำยเคลื่อนเข้ำมำที่ท้องเธอจำกนั้นก็บีบเล่น มือที่

หน้ำไม่อำยนี้บวกกับควำมสำกของมือท ำไมมันถึงได้…

1 1 0 7 9

คุ้นๆ?

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงหัวเรำะชั่วร้ำย

ของ ‘คนเลว’

“หึ หึหึ รู้จักกลัวแล้วเหรอ?”

พอได้ยินเสียงนี้เสี่ยวเชี่ยนถึงโล่งอก ควำมกังวลแปรเปลี่ยน

เป็นควำมโกรธ เธอแกล้งท ำเสียงร้องไห้ มือที่กดเธอไว้ถึงคลำย

ออก

“อวี๋หมิงหลำงไอ้คนชั่ว! สนุกแค่ชั่วครู่ สำปแช่งทั้งครอบ!

ถุย!” เสี่ยวเชี่ยนโมโหจนเลอะเลือน เกือบหลุดพูดออกมำ

หมดแล้ว พอคิดได้ว่ำมันไม่ถูกสิ ทั้งครอบครัวก็รวมเธอกับลูกไป

ด้วยไม่ใช่เหรอ?

“อย่ำมำมั่วนะ! เห็นๆ อยู่ว่ำคุณผิดก่อน!”

อวี๋หมิงหลำงเอำผ้ำออกจำกหน้ำเธอ พอเสี่ยวเชี่ยนเห็นหน้ำ

เขำก็ร ำคำญสุดๆ กล้ำล้อเล่นแรงขนำดนี้ เธออยำกอัดเขำ แต่

คนเจ้ำเล่ห์อย่ำงอวี๋หมิงหลำงมีเหรอจะยอม กดทับไม่ให้เธอขยับ

“เก็บกรงเล็บของคุณไปเลยนะ! ครั้งนี้เห็นๆ อยู่ว่ำคุณเป็น

1 1 0 8 0

คนผิด! กล้ำพำลูกหนีออกมำ!”

“ฉันจะโทรหำผู้บัญชำกำรบอกว่ำนำยหนีงำนมำ!”

เสี่ยวเชี่ยนนึกไม่ถึงจริงๆ ว่ำเขำจะมำได้ เธอมองนำฬิกำบน

ก ำแพง นี่ก็ดึกมำกแล้ว พรุ่งนี้หมอนี่ไม่ต้องท ำงำนหรือไง?

“ฟ้องไปก็ไม่มีประโยชน์ ผมมำประชุมแล้วก็ถือโอกำสมำจับ

เมียหนีออกจำกบ้ำน ใครก็ห้ำมยุ่ง!”

1 1 0 8 1