แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1315 อวี๋หมิงหลำงที่ปลงทำงโลกแล้ว

“หนีกับผีสิ ฉันก็แค่พำลูกมำรักษำคนไข้ ถ้ำฉันหนีออกจำก

บ้ำนจริงนำยหำฉันไม่เจอหรอก! มีกระดำษโน้ตเป็นหลักฐำน!

อีกอย่ำงเป็นเพรำะนำยยั่วโมโหฉันก่อน!”

พอเสี่ยวเชี่ยนนึกถึงเรื่องทะเลำะกับเขำก่อนหน้ำนี้ก็โมโห

หมอนี่เป็นคนเริ่มก่อนชัดๆ แล้วมีสิทธิ์อะไรมำท ำหน้ำเหมือน

เป็นผู้ถูกกระท ำ!

“วันนี้ถ้ำท ำให้คุณยอมไม่ได้ ผู้หญิงจอมดื้ออย่ำงคุณคงไม่รู้

ว่ำบ้ำนนี้ใครเป็นใหญ่!”

พูดพลำงจะถลกเสื้อผ้ำเสี่ยวเชี่ยน แต่เสี่ยวเชี่ยนไม่ยอม

ท ำท่ำพร้อมสู้เต็มที่ ถ้ำหมอนี่กล้ำท ำเธอนะ เธอก็กล้ำถีบให้เป็น

บูรพำไม่แพ้เลย!

อวี๋หมิงหลำงเตรียมถลกเสื้อเธอเต็มที่ แต่ในใจกลับบ่น

แย่ล่ะ สีหน้ำแบบนี้คือไม่ยอมเขำชัดๆ!

เดิมทีเขำก็แค่อยำกจะขู่เธอ ถ้ำเธอส ำนึกผิด พูดจำออด

อ้อนเขำหน่อย เขำก็จะท ำเป็นสั่งสอนเล็กๆ น้อยๆ แล้วเรื่องนี้ก็

1 1 0 8 2

จะผ่ำนไป

แต่นี่เธอไม่ยอมท่ำเดียว ตอนนี้เธอกับเขำก ำลังตั้งแง่ใส่กัน

ถ้ำเขำท ำอะไรเธอจริงๆ ไม่ท ำกับเป็นกำรฝืนใจเธอเหรอ!

แต่ถ้ำล้มเลิกตอนนี้ ไม่เท่ำกับไม่บรรลุวัตถุประสงค์แสดง

ฤทธิ์เดชของเขำเหรอ?

อวี๋หมิงหลำงตระหนักได้ว่ำตัวเองท ำเรื่องโง่ๆ ลงไป ขึ้นหลัง

เสือแล้วลงยำก เสี่ยวเชี่ยนเองก็ตัดสินใจแล้วว่ำจะสู้กับเขำให้ถึง

ที่สุด ทั้งสองคนตั้งท่ำเตรียมพร้อมกันทั้งคู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง

จ๊อกแจ๊กของทำรก

ลูกตื่นแล้ว!

ลูกกตัญญู!

อวี๋หมิงหลำงดีใจสุดๆ ดูซิ!

ลูกสำวเขำสุดยอดไปเลย ตื่นได้จังหวะพอดี! ช่วยพ่อจำก

สถำนกำรณ์กลืนไม่เข้ำคำยไม่ออก

ครั้นแล้วอวี๋หมิงหลำงจึงลุกขึ้นไปยืนข้ำงเตียงแล้วแสร้งท ำ

เป็นพูด

1 1 0 8 3

“เป็นผู้หญิงรีบไปโอ๋ลูกสิ! เห็นแก่ลูกหรอกนะผมจะยอมให้

คุณก่อน!”

เสี่ยวเชี่ยนถลึงตำใส่เขำ จำกนั้นก็ไปตบหลังเสี่ยวเหวย

เสี่ยวเหวยสะลึมสะลือเหมือนไม่ค่อยอยำกลืมตำ แต่แสงไฟจำ

ตรงหัวเตียงท ำให้เด็กน้อยเห็นผู้ชำยที่อยู่ข้ำงเตียงอย่ำงชัดเจน

ทันใดนั้นเด็กน้อยก็ลืมตำโตแล้วยิ้มออกมำอย่ำงดีใจ พ่อจ๋ำ!

ได้เรื่อง ตื่นเต็มที่แล้วตอนนี้

เด็กน้อยขยับมือขยับเท้ำไปทำงอวี๋หมิงหลำง เสี่ยวเชี่ยนถีบ

เขำหนึ่งที “ไป! จัดกำรกล่อมลูก!”

บทบำทสลับกันในทันตำ

อวี๋หมิงหลำงกล่อมลูกสำว ทั้งอุ้มทั้งตบหลัง กว่ำจะเอำลูก

นอนได้ไม่ใช่เรื่องง่ำย เขำนั่งมองลูกตอนหลับอยู่ข้ำงเตียง เวลำ

เสี่ยวเหวยหลับตำขนตำดูยำวกว่ำเดิมอีก งอนมำกด้วย

“ดูลูกเรำสิ น่ำรักจริงๆ” ทุกครั้งที่มองหน้ำลูกตอนหลับเขำ

ต้องพูดชมเสมอ

น่ำเสียดำยที่ครั้งนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่เออออไปกับเขำ เขำก ำลัง

1 1 0 8 4

เคลิ้ม เสี่ยวเชี่ยนก็ถีบเขำกลิ้ง

อวี๋หมิงหลำงยืนขึ้น เสี่ยวเชี่ยนลุกขึ้นนั่งบนเตียงเอำขำรัด

เอวเขำไว้ จำกนั้นก็รัวหมัดไปที่เขำ

“ไอ้คนชั่ว! กล้ำมำขู่ฉัน!”

“ผมไม่ได้ขู่คุณนะ! ถ้ำผมขู่คุณจริงๆ ผมคงเปลี่ยนเสียง

จำกนั้นก็ขืนใจคุณแล้วค่อยเปิดหน้ำออก!” เขำยังจะแถ

ปรำกฏว่ำแลกมำด้วยกำรถูกกัด

“โอ๊ย!” เขำร้องด้วยควำมเจ็บปวด เสี่ยวเชี่ยนเตือนเขำ

“ฉันบอกไว้เลยนะ! ถ้ำนำยท ำลูกตื่นฉันจะถีบนำยตกตึกเลย

คอยดู!”

พรุ่งนี้จะต้องไปร้องเรียนโรงแรม ปล่อยคนแอบเข้ำมำใน

ห้องชุดประธำนำธิบดีง่ำยๆ ได้ไง ดีนะที่เป็นอวี๋หมิงหลำง ถ้ำเป็น

คนอื่นแค่คิดก็น่ำกลัวแล้ว

ครั้นแล้วเสี่ยวเฉียงจึงท ำได้แค่ยอมรับควำมเจ็บช้ำ ถูกเธอ

ท ำร้ำยร่ำงกำยแต่ก็ร้องไม่ได้

1 1 0 8 5

เขำมำเพื่อข่มเธอชัดๆ ท ำไมกลำยเป็นเธอข่มเขำ?

“รู้ไหมว่ำนำยท ำแบบนี้มันน่ำกลัวแค่ไหน? ถ้ำหัวใจฉัน

อ่อนแอกว่ำนี้ไม่แน่อำจช็อคตำยไปแล้ว! ท ำไมกล้ำล้อเล่นแรง

แบบนี้!”

“…” เสี่ยวเฉียงคิดในใจ หัวใจเธอแข็งแรงกว่ำเขำอีก ถ้ำเขำ

ไม่มั่นใจจะกล้ำล้อเล่นแบบนี้เหรอ

แน่นอนว่ำพูดอะไรไปตอนนี้เธอก็ไม่ฟังหรอก ออกแรงทุบ

เขำไม่ยั้ง สุดท้ำยจับเขำนอนบนเตียงแล้วคร่อมทับ รัวหมัดอย่ำง

กับตีปิงปอง

เสียงจำกทำงนี้ดังไปถึงห้องข้ำงๆ อำข่ำรับไม่ค่อยได้

เธอคิดในใจ ห้องชุดประธำนำธิบดีเก็บเสียงแย่ไปหรือ

เปล่ำ?

พรุ่งนี้ต้องไปร้องเรียน จริงๆ เลย คืนนึงตั้งแพง เสียเงิน

เปล่ำ!

“โอ๊ย! เมียจ๋ำผมผิดไปแล้ว!”

“อ๊ำก~ตรงนั้นไม่ได้นะ~”

1 1 0 8 6

“หุบปำก! ต่อให้นำยร้องจนปำกฉีกก็ไม่มีใครมำช่วยนำย

หรอก!”

ประโยคชวนคิดนี้ลอยไปถึงหูอำข่ำ เธอตีควำมใน

ควำมหมำยอื่น

อวี๋เสี่ยวเฉียงที่น่ำสงสำรอยำกจะมำข่มเมียแต่กลับถูกอัด

เสียน่วม เสียงที่ลอยไปเข้ำหูชำวบ้ำนกลับกลำยเป็นเรื่องอย่ำงว่ำ

ที่ไม่อำจบรรยำย ควำมคับแค้นใจนี้จะบอกใครได้

เสี่ยวเชี่ยนข่วนหน้ำเขำจนเป็นรอยไปทั่ว จำกนั้นก็ถีบเขำ

ตกเตียง เธอยึดเตียงใหญ่ไว้นอนกอดลูกสำว นอนไปได้สักพักก็

รู้สึกสงสำรเสี่ยวเฉียง พอหันไปดูก็เห็นเขำนั่งขัดสมำธิอยู่บนพื้น

ท ำท่ำเหมือนพระนั่งบ ำเพ็ญตบะ พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนมองมำยัง

แสร้งท ำเป็น ‘สวดมนต์’

“อมิตตำทำยำยัง~”

เสี่ยวเชี่ยนทั้งข ำทั้งโมโห หยิบหมอนปำใส่เขำ “ปัญญำอ่อน

หรือไง?”

“โยม อำตมำปลงทำงโลกแล้ว อย่ำงไรเสียเมียอำตมำก็ไม่

ต้องกำรอำตมำแล้ว หอบลูกหนีไปแล้ว อำตมำมำตำมกลับก็ถูก

1 1 0 8 7

ถีบตกเตียง เห้อ โลกนี้ช่ำงมีแต่ปัญหำ แล้วท ำไมอำตมำต้องเอำ

ตัวเข้ำไปอยู่ในควำมทุกข์ด้วย ช่ำงเถอะๆ ไม่สู้อำตมำเข้ำสู่ทำง

ธรรม เกิดแก่เจ็บตำยเป็นเรื่องธรรมดำ อมิตตำทำยำยัง~”

“พอเลย! อย่ำมำท ำตลก พระพุทธเจ้ำไม่ต้องกำรสำวก

ปัญญำอ่อนอย่ำงนำยหรอก! รีบขึ้นมำ!”

“ไม่ๆๆ โยม อย่ำมำยั่วยวนอำตมำเลย อำตมำตัดสินใจละ

ทำงโลกแล้ว ครอบครัวไม่อบอุ่น..”

“ได้ งั้นก็นั่งตรงนั้นจนบรรลุธรรมไปเลยนะ!”

เสี่ยวเชี่ยนไม่สนใจเขำแล้ว เธอดึงผ้ำห่มเตรียมคลุมโปง ยัง

ไม่ทันจะได้หลับตำก็รู้สึกว่ำคนหน้ำด้ำนที่เดิมอยู่บนพื้นกระโจน

เข้ำมำ

“ออกไป! ไม่ได้เตรียมจะบรรลุเป็นอรหันต์หรือไง?”

“อำตมำคิดดูแล้ว ในเมื่อโยมร่ำร้องหำอำตมำ แถมยังส่ง

สำยตำยั่วยวน งั้นอำตมำก็ขอสนองโยมดีกว่ำ!”

“…” เสี่ยวเชี่ยนมองเขำด้วยสีหน้ำเรียบเฉย หมอนี่หน้ำด้ำน

ได้ยิ่งกว่ำนี้อีกไหม?

1 1 0 8 8

“ฉันท ำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร?!”

“คุณพูดค ำพูดเมื่อกี้อีกรอบสิ!” อวี๋หมิงหลำงขึงขัง

“ประโยคไหน?” เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำค ำพูดตัวเองบริสุทธิ์ยิ่งกว่ำ

น้ำแร่เสียอีก!

“บรรลุธรรมนั่นน่ะ!”

“ฉันพูดว่ำ งั้นก็นั่งตรงนั้นจนบรรลุธรรมไปเลยนะ!”

“บรรลุธรรมพูดอีกรอบ!”

“บรรลุธรรม ถุย!” เสี่ยวเชี่ยนที่ได้สติถึงกับโมโห ไอ้คนหน้ำ

ไม่อำย!

“ฮี่ๆ มำเถอะโยม อำตมำจะพำไปท่องโลกลึกลับของ

ร่ำงกำยมนุษย์ ไปกับอำตมำเถอะนะจ๊ะ!”

“ออกไป!”

ครั้นแล้วเสี่ยวเฉียงก็ถูกถีบตกเตียงอีกรอบ เขำเองก็ไม่ฝืน

เดินไปทำงห้องน้ำ ยังไม่ลืมส่งสำยตำยั่วยวนเสี่ยวเชี่ยน

“โยม รออำตมำช ำระล้ำงร่ำงกำยสะอำดแล้ว เรำค่อยมำท ำ

1 1 0 8 9

เรื่องปรับสมดุลร่ำงกำยต่อชะตำชีวิตกันนะ!”

“ไสหัวไป!!!”

1 1 0 9 0