แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1316 กินอำหำรทะเลอย่ำงมีควำมสุขไม่ได้อีกแล้ว

อวี๋หมิงหลำงเดินเข้ำห้องน้ำ ขณะที่ก ำลังถอดเสื้อผ้ำเตรียม

อำบน้ำก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง

เป็นเสียงข้อควำม คนที่ส่งมำคือถังเถียว

ดึกป่ำนนี้แล้วศิษย์พี่สำมมีเรื่องอะไร?

ข้อควำมนี่ก็น่ำสงสัย แค่ไม่กี่ค ำ

สำมครั้งน่ำจะได้ สำมครั้งเห็นผล

สำมครั้งอิหยังวะ? ขณะที่อวี๋หมิงหลำงก ำลังจะโทรกลับไป

ถำมให้รู้เรื่องก็รู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่นๆ แล่นจำกล่ำงขึ้นบน นี่

คือ… ?!

เสี่ยวเชี่ยนรอเขำอำบน้ำแล้วออกมำคุยกัน อย่ำคิดว่ำท ำตัว

ปัญญำอ่อนแบบนี้กลบเกลื่อนแล้วเธอจะไม่เอำเรื่องที่ก่อนหน้ำนี้

เขำหึงพร่ำเพรื่ออีก

ชอบก็ส่วนชอบ รักก็ส่วนรัก ซื้อของขวัญให้เขำแพงเท่ำไร

เธอยอมจ่ำย แต่เธอไม่อำจทนเรื่องที่เขำชอบหึงเรี่ยรำด

1 1 0 9 1

ครั้งแล้วครั้งเล่ำ เรื่องนี้ถ้ำไม่คุยกันให้รู้เรื่องต่อไปไม่ต้อง

ทะเลำะกันเรื่อยๆ เหรอ?

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังคิดอยู่ว่ำจะเริ่มคุยกับเขำจำก

ตรงไหนดีก็เห็นอวี๋หมิงหลำงเดินออกมำจำกห้องน้ำด้วยสภำพ

ใบหน้ำแดงก่ำ ลมหำยใจติดขัด

“เป็นอะไร? ไม่สบำยเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนรีบลุกขึ้น อยำกเข้ำ

ไปวัดไข้เขำ ท ำไมท่ำทำงเหมือนจะมีไข้?

พอเห็นเขำดูอำกำรไม่ดีเธอก็ทิ้งเรื่องที่จะคุยไว้ก่อน

สำมีภรรยำย่อมมีควำมรักให้กันมำกกว่ำ เมื่อเจอกับปัญหำ

ควำมขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ย่อมทิ้งไว้ก่อนได้

โรงแรมระดับนี้น่ำจะต้องมีชุดอุปกรณ์ปฐมพยำบำล เสี่ยว

เชี่ยนเตรียมโทรไปขอจำกพนักงำน แต่อวี๋หมิงหลำงยื่นมือมำ

ห้ำมเธอไว้

“ไม่ต้องไป ไม่ใช่อย่ำงนั้น”

“ถ้ำนำยโอเคดีหน้ำจะแดงแบบนี้เหรอ?”

“ต้องถำมศิษย์พี่สำมของคุณแล้วแหละ”

1 1 0 9 2

เดิมทีเขำควรมำถึงนำนแล้ว แต่ตอนเตรียมออกจำกบ้ำน

ถังเถียวก็โทรมำบอกว่ำมีธุระจะคุยด้วย

อวี๋หมิงหลำงจึงไปหำ ถังเถียวไม่ได้พูดอะไร แค่ดื่มชำกับ

เขำสองแก้ว จำกนั้นก็เร่งให้เขำรีบไปหำเสี่ยวเชี่ยน ตอนนั้นเสี่ยว

เฉียงยังงงอยู่ โทรหำเขำให้รีบไปหำเพื่อดื่มชำเนี่ยนะ?

ดูจำกตอนนี้ เห็นทีชำนั่นจะมีอะไรแฝงอยู่!

“หำ? พี่สำมท ำอะไรกับนำย?”

“เรื่องมันยำว…” อวี๋หมิงหลำงโอบเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนรู้สึก

ได้ทันที เธอเบิกตำโพลง หรือว่ำ…

“เข้ำใจยัง?” เขำยิ้มอย่ำงล ำบำกใจ

ศิษย์พี่ของเมียเขำแต่ละคนช่ำง… ท ำยำอะไรพวกนี้ ฤทธิ์มัน

แรงไปหรือเปล่ำ!

“ฉันจะโทรถำมเขำว่ำคิดจะท ำอะไรกันแน่!” เสี่ยวเชี่ยนโมโห

อุตส่ำห์คิดว่ำศิษย์พี่สำมแข็งนอกอ่อนใน ไม่ท ำตัวน่ำเตะเหมือน

ศิษย์พี่ใหญ่ คิดไม่ถึงว่ำจะท ำกับเสี่ยวเฉียงของเธอแบบนี้!

อวี๋หมิงหลำงดึงเธอไว้ “คุณมำช่วยจัดกำรสำมครั้งนี่ให้เสร็จ

1 1 0 9 3

ก่อน!”

พูดจบก็ล้มลงบนเตียง เตียงนี้นุ่มมำก แต่ก็มีข้อเสีย แค่เขำ

ขยับที เสี่ยวเหวยที่นอนอยู่อีกด้ำนก็รู้สึกได้ ขยับแต่ละทีเสี่ยว

เหวยก็จะท ำเสียงจุ๊บจั๊บ ถ้ำท ำกิจกรรมบนนี้โดยใช้ควำมเร็วที่

สม่ำเสมอกันล่ะก็ ลูกเขำไม่เด้งไปเด้งมำเหมือนอยู่บนเตียงแทรม

โพลีนเลยเหรอ?

แน่นอนว่ำแค่นี้ไม่ใช่ปัญหำส ำหรับอวี๋เสี่ยวเฉียง มีเงื่อนไขก็

หำทำง ไม่มีเงื่อนไขก็สร้ำงเงื่อนไขใหม่เสีย!

ห้องชุดประธำนำธิบดีใช่ไหม เตียงเอนตรงริมหน้ำต่ำงก็

เข้ำท่ำดี ในอ่ำงอำบน้ำก็โรยกลีบกุหลำบได้ โซฟำนุ่มมำกเรื่องนี้

บอกอะไรเรำ?

เอำเป็นว่ำอวี๋เสี่ยวเฉียงก ำจัดอุปสรรคได้ทั้งปวง ยึดสำม

สถำนที่นี้เป็นหลักเพื่อถอนยำออกจำกร่ำงกำย

ทำงด้ำนนี้ก ำลังแก้ปัญหำ ส่วนทำงด้ำนอำข่ำกลับนอนไม่

หลับ

เธอคิดไม่ถึงว่ำควำมไม่ตั้งใจของเธอจะท ำให้ศิษย์พี่สำมคิด

ว่ำประธำนเชี่ยนกับเสี่ยวเฉียงมีปัญหำเรื่องอย่ำงว่ำ และตอนนี้ก็

1 1 0 9 4

คือผลที่ท ำให้ไม่ได้หลับได้นอน

เธอรู้แค่ว่ำเสียงเตียงเอนเสียดสีกับพื้นกลำงดึกแบบนี้มันคือ

เสียงอะไร!

ไม่ใช่เสียงผีท ำหรอก มันเป็นเสียงที่ไม่อำจบรรยำย

ครั้นแล้วอำข่ำจึงได้แต่นอนกัดผ้ำห่มอย่ำงเซ็งๆ ท ำไงดีล่ะ

เนี่ย แบบนี้มันทรมำนกันชัดๆ!

ครั้นแล้วอำข่ำจึงลุกขึ้น แต่พอจะเปิดประตูถึงได้พบว่ำ

ประตูถูกอวี๋หมิงหลำงล็อคจำกข้ำงนอก…

นี่ก็เพรำะเขำจะมำแกล้งเสี่ยวเชี่ยนแต่กลัวอำข่ำท ำเสียเรื่อง

ก็เลยจัดกำรล็อคประตูไว้ แต่เสียงจำกห้องนั้นเห็นท่ำจะไม่หลับ

ไม่นอนกันแล้ว อำข่ำไม่อยำกฟังนี่นำ

เมื่อก่อนเธอชอบดักฟังก็จริง แต่ตอนนี้ประธำนเชี่ยนเห็น

เธอเป็นศิษย์อำจำรย์เดียวกันแล้ว แล้วเธอจะหักหลังเพื่อนได้

ยังไง ก็ได้ นี่ก็แค่ค ำพูดให้ดูดี เหตุผลเดียวก็คือ เธอไม่อยำกถูก

สองผัวเมียใจแคบคู่นี้มำเอำคือภำยหลังต่ำงหำก!

ประธำนเชี่ยนคนเดียวยังพอเอำอยู่ แต่ถ้ำเพิ่มพี่เฉียงเข้ำ

1 1 0 9 5

มำ…

อำข่ำคงไม่ไร้เดียงสำถึงขนำดคิดว่ำอวี๋หมิงหลำงจะเมตตำ

คนอื่นนอกจำกเสี่ยวเชี่ยน หมอนั่นเจ้ำเล่ห์จะตำย

ครั้นแล้วอำข่ำจึงกวำดตำมองไปรอบๆ แล้วสำยตำก็ไป

หยุดที่หน้ำต่ำง

สูงยี่สิบกว่ำชั้นเลยนะ…

เตียงเอนข้ำงห้องยังคงส่งเสียงไม่หยุด อำข่ำท ำหน้ำจะ

ร้องไห้ เธอหยิบอุปกรณ์ที่ใช้ปีนป่ำยส ำหรับพวกสำยลับออกมำ

ใส่ วิชำที่ร่ำเรียนมำดันต้องเอำมำใช้หนีเสียงชำวบ้ำนมีอะไรกัน

ช่ำงน่ำเศร้ำนัก ฮือๆๆ!

เธอเปิดหน้ำต่ำงปักตะขอให้แน่นแล้วปีนออกไปอย่ำง

คล่องแคล่ว

ก ำแพงของตึกนี้มีลวดลำยประดับที่พอจะให้เหยียบได้กว้ำง

แค่หนึ่งฝ่ำมือ อำข่ำอำศัยทักษะชั้นสูงของตัวเองค่อยๆ ปีนลงไป

ด้วยท่ำคล้ำยปูที่เดินเบี้ยวออกข้ำง สำยลมยำมเย็นพัดผ่ำนชวน

ให้เคลิ้มหน่อยๆ เธอยังมีอำกำรมึนๆ เพรำะฤทธิ์เหล้ำอยู่บ้ำง ใน

สมองของเธอมีท่วงท ำนองเพลงนี้ลอยมำ

1 1 0 9 6

‘จิ้งจกไต่ช้ำๆ ฉันลีลำเป็นจังหวะ!’

นี่เป็นสเต็ปกำรเดินแบบจิ้งจก!

โอ๊ยเพลงนี้มันเข้ำกับบรรยำกำศตอนนี้จริงๆ เธอโดนสอง

ผัวเมียคู่นี้บังคับให้เป็นจิ้งจก!

อำข่ำบ่นในใจพลำงค่อยๆ ขยับตัวไต่ไป

โรงแรมนี้ก็ใหญ่เหลือเกิน ก ำแพงยำวมำก ถ้ำไต่ด้วย

ควำมเร็วเท่ำนี้กว่ำจะไปถึงสุดทำงคงเปลืองแรงมำก อำข่ำเห็น

ข้ำงหน้ำมีหน้ำต่ำงเปิดอยู่ก็ดีใจขึ้นมำทันที

เธอไต่เข้ำไปหำห้องนั้น เห็นข้ำงในมืดสนิท เดำว่ำคนที่พัก

ห้องนี้คงนอนแล้ว ท่ำมกลำงควำมมืดเธอเองก็แยกไม่ออกว่ำนี่

ห้องใครจึงปีนเข้ำไปเลย กำรจัดวำงภำยในห้องนี้คล้ำยๆ กับ

ห้องที่เธอพักอยู่

มันคุ้นๆ…

ถ้ำก่อนหน้ำนี้ไม่ดื่มไปเยอะประสำทสัมผัสที่ไวของอำข่ำคง

แยกแยะออกในทันที ฤทธิ์แอลกอฮอล์ท ำให้เธอรู้สึกตัวช้ำไป

หน่อย เธออยำกรีบออกจำกห้องนี้ จำกนั้นก็ลงไปเปิดห้องใหม่

1 1 0 9 7

อีกนิดจะถึงประตูแล้ว ทันใดนั้นประตูห้องข้ำงๆ ก็เปิดออก

ตำมมำด้วยไอน้ำ มีร่ำงคนเดินออกมำ

อำข่ำหดหัวด้วยควำมตกใจ ขณะที่ก ำลังหำของมำบังตัวเอง

อยู่นั้นเธอก็แอบดีใจที่ห้องนี้ไม่ได้เปิดไฟ

พูดยังไม่ทันขำดค ำเสียงกดสวิตช์ก็ดังขึ้น จำกนั้นไฟวงกลม

ในห้องรับแขกก็สว่ำง ถึงจะไม่ได้สว่ำงมำก แต่ก็เพียงพอที่จะท ำ

ให้คนสองคนที่อยู่ห่ำงกันไม่ถึงสำมเมตรมองเห็นกันและกันได้

อย่ำงชัดเจน

เจิ้งซวี่ที่เพิ่งอำบน้ำเสร็จทั้งร่ำงกำยมีแค่ผ้ำที่โพกศีรษะอยู่

ส่วนอื่นน่ะเหรอ… แค่กๆ

เขำมองก้อนวัตถุตรงหน้ำอย่ำงไม่เชื่อสำยตำ หรือจะตำ

ฝำด? หัวล้ำนน้อยท ำไมมำอยู่ในห้องเขำได้?

“กรี๊ดดด!!! ไอ้คนวิปริต!!!” อำข่ำกรีดร้อง ท ำไมมีคนหน้ำไม่

อำยได้ขนำดนี้ อำบน้ำเสร็จไม่ใส่เสื้อผ้ำก็เดินออกมำ ทุเรศมำก!!

เจิ้งซวี่โมโห “ยัยหัวล้ำนน้อย! ผมยังไม่ได้ถำมเลยนะว่ำมำ

ท ำอะไรในห้องผมดึกๆ ดื่นๆ กรี๊ดหำพระแสงอะไร!”

1 1 0 9 8

“นำยคิดว่ำฉันอยำกมำนักเหรอ! อี๋ๆๆๆ! ไอ้คนบ้ำรีบไปหำ

เสื้อผ้ำใส่เลยนะ! แย่แล้วๆ ฉันต้องเป็นตำกุ้งยิงแน่เลย เจอหอย

กูอีดั๊กน่ำเกลียดขนำดนี้ อ๊ำกกกก ต่อไปฉันจะมองหอยกูอีดั๊กได้

ไงล่ะเนี่ย กินมันไม่ได้แล้ว น่ำเกลียดมำก…”

1 1 0 9 9