แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1317 ถูกประธำนเชี่ยนจับได้แล้ว

เจิ้งซวี่แทบกระอักเลือด

ยัยหัวทองนี่ไม่รู้จักของดี!

“แหกตำดูให้ดี! ของผมมันเหมือนของแบบนั้นที่ไหนกัน?”

มีใครบ้ำงไม่ชมว่ำของพี่ซวี่ออกจะสวยงำม เดี๋ยวนะ ท ำไม

เขำต้องมำคุยกับยัยหัวล้ำนน้อยเรื่องนี้ด้วย!

เมื่อรู้สึกตัวว่ำตัวเองถูกเธอดึงไอคิวลงต่ำเจิ้งซวี่จึงท ำเสียง

หึ เตรียมเดินเข้ำห้องน้ำเพื่อหำผ้ำเช็ดตัวมำนุ่ง

ถ้ำอำข่ำฉลำดกว่ำนี้สักนิดก็ควรรู้จักหุบปำกในเวลำแบบนี้

รีบออกไปจำกตรงนั้นสิ แต่ไม่รู้ท ำไมดูเหมือนแอลกอฮอล์จะท ำ

ให้สมองเธอรวน เจิ้งซวี่หันไปแล้วเธอยังจะพูดออกมำแบบไม่

กลัวตำย

“ไม่เหมือนจริงๆ แหละ หอยกูอีดั๊กใหญ่กว่ำของนำยเยอะ”

ฉึก!!!

เจิ้งซวี่รู้สึกเหมือนถูกธนูปักกลำงหลำง มำพร้อมกับควำม

1 1 1 0 0

สะเทือนใจที่ถูกดูหมิ่นศักดิ์ศรีลูกผู้ชำย

แม้แต่ผู้ชำยที่น่ำขยะแขยงผู้ป่วย ED ที่ร่ำงกำยบกพร่องคน

นั้นยังรู้ว่ำศักดิ์ศรีลูกผู้ชำยจะมำหยำมกันไม่ได้ แล้วนับประสำ

อะไรกับผู้ชำยที่ร่ำงกำยแข็งแรงก ำย ำอย่ำงพี่ซวี่ล่ะ?

ครั้นแล้วเจิ้งซวี่ก็ทนไม่ไหวเดินฉับๆ เข้ำไปหำอำข่ำ

อำข่ำเห็นเขำเดินพุ่งเข้ำมำหำก็ตกใจถอยหลังไปเรื่อยๆ มือ

ก็ยกขึ้นมำท ำท่ำห้ำม ปำกก็พูด

“อย่ำเข้ำมำนะ! ใช่ว่ำฉันจะสู้นำยไม่ได้นะ! ฉันแค่กลัวสู้กับ

นำยตอนร่ำงเปลือยแล้วจะถูกไข่นำยสะบัดมำโดนเข้ำ น่ำ

ขยะแขยง…”

เจิ้งซวี่โมโหขำดสติไปแล้ว มนุษย์พอโมโหสติสัมปชัญญะก็

จะลดลง ดูท่ำเวลำนี้สติของเจิ้งซวี่จะลดลงจนถึงจุดต่ำสุด

เขำเดินเข้ำไปหำอำข่ำพร้อมรังสีอ ำมหิตทีละก้ำวๆ อำข่ำก็

ถอยไปทีละก้ำวๆ ถอยจนหมดทำงถอยหลังติดก ำแพง เธอตกใจ

มำก เจิ้งซวี่ในเวลำนี้ลุคเหมือนบอสจอมเผด็จกำรมำก เขำเอำ

มือมำจับเธอล็อคไว้

1 1 1 0 1

“กรี๊ดดด! นำยริดสีดวงสมองนำยมีหลุมหรือไง! ไม่ใส่เสื้อผ้ำ

ไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอ?!” เธอไม่รู้จะเอำสำยตำไปวำงไหนแล้ว ก้ม

หน้ำก็เห็นหอยกูอีดั๊ก เงยหน้ำก็เห็นใบหน้ำโหดๆ ประสำทจะกิน

แล้ว!

“แปลกอะไร? ห้องผม ผมจะท ำอะไรก็ได้ แต่คุณนี่สิหัวล้ำน

น้อย ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนปีนเข้ำห้องคนอื่นทำงหน้ำต่ำง คิดจะ

ท ำอะไร? หืม?” เขำเอำมือเชยคำงเธอขึ้นมำแล้วมองด้วยสำยตำ

แข็งกร้ำว

“บังเอิญต่ำงหำก! ฉันไม่รู้ว่ำนี่ห้องนำย ถ้ำรู้ว่ำที่นี่มีหอยกู

อีดั๊กนะฉันคง อุ๊บ!”

ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

พี่ซวี่ที่แสนทะนงตนในที่สุดก็หมดควำมอดทน ไม่อยำกได้

ยินค ำดูถูกว่ำน้องชำยเขำเหมือนอำหำรทะเลออกจำกปำกของ

เธอ ครั้นแล้วร่ำงกำยก็ไวกว่ำสมองไปหนึ่งก้ำว

ปำกนี้ควรอุดให้สนิทซะ! เวลำไม่พูดก็น่ำรักอยู่หรอก พอพูด

ก็ท ำโมโห ค ำพูดหยำบคำยก็พูดออกมำหมด ท ำตัวไม่เหมือน

ผู้หญิงเลยสักนิด!

1 1 1 0 2

ดูสิ แบบนี้น่ำรักจะตำย! ตำโตๆ แถมยังมีแววตำหวำดกลัว

นิดๆ น่ำรักบริสุทธิ์แบบที่ผู้หญิงควรมี ริมฝีปำกอ่อนนุ่ม ถึงจะมี

กลิ่นน้ำยำบ้วนปำกอยู่บ้ำง แต่ก็ยังได้รสค็อกเทลหน่อยๆ ผสม

อยู่ เดี๋ยวนะ รสชำติ?

ทันใดนั้นเจิ้งซวี่ก็รู้สึกตัวแล้วว่ำตัวเองเอำอะไรอุดปำกคน

ตรงหน้ำ อำข่ำเองก็รู้สึกตัวแล้วเหมือนกัน!

แต่ดูเหมือนจะสำยไปแล้ว…

เมื่ออำข่ำงอเข่ำเตรียมจะเตะเขำ เขำกลับอำศัยควำม

ได้เปรียบทำงร่ำงกำยชิงกดทับเธอก่อน จำกนั้นก็เพิ่มแรงมำกขึ้น

หัวล้ำนน้อยที่มำหำถึงที่ ถ้ำไม่กินจะปล่อยให้ออกไปง่ำยๆ

เหรอ?

ครั้นแล้ว จุดนี้ก็ขอละไว้ในบทเสริม…

ค่ำคืนที่แต่ละบ้ำนมีทั้งสุขและทุกข์ก็ได้ผ่ำนพ้นไป

อวี๋หมิงหลำงมำเมืองหลวงเพื่อประชุมเลยตื่นค่อนข้ำงเช้ำ

ฟ้ำยังไม่สว่ำงก็ลุกแล้ว เสี่ยวเชี่ยนสะลึมสะลือลืมตำขึ้นมำเห็นเขำ

แต่งตัวอยู่

1 1 1 0 3

น่ำจะเป็นงำนประชุมที่ทำงกำรมำก เขำใส่เครื่องแบบทหำร

เต็มยศที่น้อยครั้งจะได้ใส่ หล่อเหลำเอำกำรทีเดียว

“เห้อ…” เขำติดกระดุมพลำงถอนหำยใจ เสี่ยวเชี่ยนหำวแล้ว

ถำมเขำ

“ถอนหำยใจท ำไม?”

“เมียจ๋ำ ต่อไปถ้ำอยำกเล่นอะไรที่มันเร้ำใจก็บอกมำตรงๆ

เลย อย่ำเอำแบบเมื่อคืน ผมสำมสิบกว่ำแล้วนะ…”

“หืม?” เสี่ยวเชี่ยนไม่เข้ำใจว่ำเขำมำพูดอะไรแบบนี้แต่เช้ำ

ทันใดนั้นก็ได้ยินเขำพูดต่อ

“ว่ำกันว่ำสำมสิบดั่งหมำป่ำ สี่สิบดั่งเสือ พี่คนนี้อยู่ในช่วง

ระหว่ำงหมำป่ำกับเสือก็ทรงพลังเอำกำรแล้วนะ คุณเล่นลำกพวก

พ้องมำเล่นสำมครั้งเอำอยู่”

“ออกไป!” เสี่ยวเชี่ยนโมโห

ได้เปรียบแล้วเอำใหญ่ เมื่อคืนเธอไม่น่ำสงสำรเขำเลยด้วย

ซ้ำ น่ำจะให้เขำใช้มือจัดกำรถอนยำไปคนเดียว!

“เอำล่ะ พี่ไปประชุมก่อนนะน้องสำว เย็นนี้น่ำจะมำทันกิน

1 1 1 0 4

ข้ำวเย็นด้วยกัน เมียจ๋ำ คุณต้องไปบอกศิษย์พี่สำมหน่อยนะว่ำ

ครั้งนี้แค่สำมน่ะพอแล้ว อย่ำจัดสวรรค์ชั้นเจ็ดมำล่ะ อย่ำงน้อยๆ

เวลำนอนก็ต้องเพียงพอ ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้ำไม่ได้นอน

เลยคงไม่ดี…”

“ไส… หัว… ไป!!!”

อวี๋หมิงหลำงกวนประสำทจนพอใจ เธอเห็นเสี่ยวเชี่ยนโมโห

จนจะกลำยร่ำงเป็นซูเปอร์ไซย่ำแล้วจึงเข้ำไปจูบเธอเบำๆ

จำกนั้นก็ไปบีบมือลูกแล้วออกจำกห้องไป

พอเขำไปเสี่ยวเชี่ยนก็นอนไม่หลับแล้ว

สมองเต็มไปด้วยควำมอำฆำต เธอไม่เข้ำใจ อยู่ดีๆ ศิษย์พี่

สำมใช้ยำอะไรกับเสี่ยวเฉียง เห็นหน้ำเสี่ยวเฉียงถูกวำงยำแล้วยัง

ท ำหน้ำได้ใจขนำดนั้น ใช้หัวเข่ำคิดยังเดำออกเลยว่ำหมอนั่น

ต้องคิดว่ำเธอเป็นคนสั่งแน่นอน ใช้มำรยำหญิงกับเขำ

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังคิดอยู่นั้นเสี่ยวเฉียงที่ออกไปแล้วก็

หวนกลับมำพร้อมยิ้มแฉ่ง

“เมียจ๋ำ เซอร์ไพรส์นี้ผมชอบนะ ชีวิตน่ะมันต้องมีอะไรแปลก

ใหม่บ้ำง คุณพูดถูก จะอยู่แบบเดิมๆ ไม่เปลี่ยนเลยม่ำยด้ำย!”

1 1 1 0 5

ดู! กะแล้วว่ำหมอนี่ต้องคิดอะไรแบบนี้อย่ำงหน้ำไม่อำย!

เสี่ยวเชี่ยนยกหมอนเตรียมเขวี้ยง อวี๋หมิงหลำงรีบปิดประตู

เดินฮัมเพลงออกไป

เสี่ยวเชี่ยนนอนคิดอยู่นำนในที่สุดก็คิดออก อำข่ำ ต้องเป็น

อำข่ำแน่นอน!

เมื่อคืนเธอล้อเล่นกับอำข่ำไปแบบนั้น สมองอย่ำงอำข่ำต้อง

เข้ำใจผิดคิดว่ำเป็นเรื่องของเธอกับเสี่ยวเฉียงแน่นอน เลยโทรไป

หำศิษย์พี่สำม จำกนั้น…

เรื่องรำวก็สับสนอลหม่ำน เอวังก็มีด้วยประกำรฉะนี้…

เสี่ยวเชี่ยนฉวยจังหวะที่ลูกยังไม่ตื่นหอบสังขำรที่เหนื่อยล้ำ

ไปอำบน้ำอุ่น ใช้เวลำสักพักกว่ำจะรู้สึกสดชื่นมีชีวิตชีวำ หลัง

แต่งตัวเสร็จเรื่องแรกที่นึกได้ก็คือไปหำอำข่ำ ยัยคนนี้จงรักภักดี

ต่อเธอมำก แต่จำกเรื่องดีท ำจนเป็นเรื่องร้ำยก็ไม่ไหวนะ!

เสี่ยวเชี่ยนเดินไปห้องอำข่ำด้วยอำรมณ์เอำเรื่อง เธอเคำะ

ประตูแต่ก็เงียบ

เธอเคำะอีก เคำะอยู่สักพักไม่มีเสียงตอบรับเธอถึงได้

1 1 1 0 6

สังเกตเห็นว่ำตรงลูกบิดมีลวดพันไว้ เธอเป็นห่วงว่ำอำข่ำจะเป็น

อะไรจึงรีบแก้ลวดพวกนั้นออก

ตอนพันอวี๋หมิงหลำงท ำได้ง่ำยๆ แต่เสี่ยวเชี่ยนเปลืองแรก

มำกกว่ำจะแกะออก พอเปิดประตูได้ก็พบว่ำภำยในห้องไม่มีใคร

อยู่

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังเดินตำมหำอำข่ำไปทั่วห้องก็ได้ยิน

เสียงคนเปิดประตูเข้ำมำจำกด้ำนนอก เธอคิดว่ำอำข่ำกลับ

มำแล้วจึงรีบหันไปถำม

“ไปไหนมำ ท ำไมเป็นนำย?!”

คนที่เพิ่งมำถึงเองก็ไม่คิดว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะตื่นเช้ำขนำดนี้

ครั้นแล้วอำข่ำที่ถูกพันด้วยผ้ำห่ม รวมถึงคนที่อุ้มอำข่ำอยู่ ทั้ง

สำมคนมองหน้ำกันด้วยควำมกระอักกระอ่วน

วินำทีต่อมำอำข่ำก็หดเข้ำไปในผ้ำห่ม แย่แล้วๆ ประธำน

เชี่ยนจับได้แล้ว!

1 1 1 0 7