แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1318 เรื่องนี้ต้องเอำให้เคลียร์

มันมักจะมีคนบำงกลุ่มที่คิดว่ำตัวเองฉลำดมำก ฉลำดถึง

ขนำดที่ว่ำคำดกำรณ์เรื่องที่จะเกิดขึ้นทั้งหมดได้ อย่ำงเช่นเจิ้งซวี่

เมื่อไม่กี่นำทีก่อนเขำรับประกันกับอำข่ำเป็นมั่นเป็นเหมำะ

ว่ำเวลำนี้เฉินเสี่ยวเชี่ยนยังไม่ตื่นแน่นอน เขำจะแอบอุ้มอำข่ำ

กลับมำส่ง รับรองเทวดำไม่ทรำบผีไม่รู้

อย่ำถำมว่ำท ำไมต้องเอำผ้ำห่มห่ออำข่ำมำ เพรำะเสื้อผ้ำ

เธอขำดกระจุยหมดแล้ว

และก็อย่ำถำมว่ำท ำไมเธอไม่เดินกลับมำเอง เพรำะว่ำ…

เห้อ เรื่องมันยำว

เอำเป็นว่ำหลังจำกที่อำข่ำกับเจิ้งซวี่ตื่นก็ตัดสินใจว่ำหลังฟ้ำ

สำงจะตัวใครตัวมัน ลืมเรื่องเมื่อคืนที่อย่ำงนั้นอย่ำงนี้ให้หมด

แอบกลับมำอย่ำงไม่ให้เทวดำทรำบไม่ให้ผีรู้ แล้วทุกอย่ำงก็จะ

จบ แต่ทว่ำประธำนเชี่ยนผู้ไม่เคยจะตื่นเช้ำกลับมำปรำกฏตัวอยู่

ในห้องอำข่ำเสียอย่ำงนั้น

อำข่ำหดหัวเข้ำผ้ำห่ม เจิ้งซวี่เองก็อำยสุดๆ เห็นๆ อยู่ว่ำ

1 1 1 0 8

เสี่ยวเชี่ยนเป็นคนที่จับโป๊ะสองคนนี้ได้ แต่เนื่องจำกเห็นสองคน

นี้ท ำหน้ำอำย ประธำนเชี่ยนเลยพลอยกระอักกระอ่วนไปด้วย

ถ้ำควำมสัมพันธ์เป็นแบบเมื่อก่อนก็คงดี เธอไม่สนิทกับอำ

ข่ำเท่ำไร พอเจิ้งซวี่ที่เป็นเพื่อนเธอท ำกับลูกสำวชำวบ้ำนแบบนี้

เธอจะไม่ยุ่งก็ได้ แต่ตอนนี้อำข่ำเป็นศิษย์อำจำรย์คนที่เธอบอกว่ำ

ไม่ใช่พ่อแต่เรียกพ่อไปแล้วเหมือนกัน เป็นศิษย์ส ำนักเดียวกัน

มำถูกท ำมิดีมิร้ำยแบบนี้ เธอควรท ำไงดี…

ในสมองของทั้งสำมคนก ำลังคิดว่ำควรพูดอะไรดี เจิ้งซวี่กับ

เสี่ยวเชี่ยนที่เป็นฝำแฝดทำงจิตวิญญำณกันยังไม่ทันได้อะไร

ทันใดนั้นอำข่ำก็โผล่หน้ำออกมำจำกผ้ำห่มแล้วพูด

“ลืมสิ่งที่เห็นให้หมด นี่คือควำมฝัน…”

เสี่ยวเชี่ยนก็เอำด้วย ยื่นมือออกไปท ำท่ำเหมือนเดินละเมอ

แสร้งท ำเป็นว่ำกำรสะกดจิตที่ไม่มีค่ำเลยสักแดงนี้สะกดจิตเธอได้

แล้ว เธอเดินไปข้ำงหน้ำปำกก็พึมพ ำ

“ใช่ ฉันละเมอ…”

เดินไปได้สองก้ำวเธอก็เอำมือกอดอก กลับมำวำงมำด

เป็นเจ๊ใหญ่เหมือนเดิม หันไปถำมสองคนนั้น

1 1 1 0 9

“พวกเธอคิดว่ำฉันโง่หรือไง?”

“เขำคิดว่ำคุณโง่นะ ผมไม่เกี่ยว” เจิ้งซวี่เห็นสถำนกำรณ์

มำถึงขั้นนี้แล้วจึงเดินผ่ำนเสี่ยวเชี่ยนเอำอำข่ำเข้ำไปวำงในอ่ำง

อำบน้ำ

“แช่น้ำสักพักน่ำจะดีขึ้น”

จำกนั้นก็เดินออกมำท ำมือใส่เสี่ยวเชี่ยน

“ออกไปคุยข้ำงนอก”

อำข่ำไม่ได้ยินเสียงจำกข้ำงนอกแล้ว ประธำนเชี่ยนกับนำย

ริดสีดวงน่ำจะ… ไม่ ไม่ควรเรียกเขำแบบนั้น เธอเห็นกับตำตัวเอง

แล้วว่ำไม่มี!

ก็ได้ นี่ไม่ใช่สำระส ำคัญ สิ่งส ำคัญตอนนี้คือท ำไงดี?

อำข่ำท ำใจสงบๆ นอนแช่น้ำไม่ได้จริงๆ ในใจว้ำวุ่นไปหมด

อยำกรู้ว่ำสองคนนั้นคุยอะไรกัน ครั้นแล้วเธอจึงใส่เสื้อผ้ำเดิน

ออกไป

เสี่ยวเชี่ยนกับเจิ้งซวี่คุยกันอยู่ในห้องรับแขก ประตูถูกแง้ม

ไว้ครึ่งหนึ่ง อำข่ำเดินไปคิดจะเปิดประตู แต่พอได้ยินเสียงคุยใน

1 1 1 1 0

นั้นเธอก็หยุด

“พูดมำ นำยคิดยังไงกันแน่ คนของฉันนำยก็กล้ำแตะ?”

“ผมก็ไม่รู้ว่ำมันเรื่องอะไรกัน… เมื่อคืนอยู่ๆ เขำก็ไปโผล่ที่

ห้องผม จำกนั้นผมก็” เจิ้งซวี่ก็ไม่รู้ว่ำตัวเองเป็นอะไร เห็นๆ อยู่

ว่ำเขำแค่ไม่อยำกให้เธอพูดสิ่งที่เขำไม่ชอบ แต่ไม่รู้ท ำไม กลับ

กลำยเป็นแบบนั้นไปได้

อำข่ำฟังถึงตรงนี้ในใจก็รู้สึกอึดอัด

เดิมทีเธอก็ไม่ได้คิดจะยื้อเขำไว้ไม่ปล่อย อีกอย่ำงหลังตื่น

นอนเธอกับเขำก็ตัดสินใจแล้วว่ำจะท ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่พอเขำพูดแบบนี้ก็ท ำให้อำข่ำอึดอัด

“หึ หึ นำยนี่ปัดควำมรับผิดชอบเก่งจริงนะ เพรำะเขำไปโผล่

ห้องนำยเลยกลำยเป็นเหตุผลที่นำยต้องท ำกับเขำแบบนี้? ถ้ำเอำ

อย่ำงที่นำยพูด ท ำไมนำยไม่ไปปล้นธนำคำรล่ะ ประตูเปิดอ้ำซ่ำ

ต้อนรับนำย ในนั้นมีเงินวำงอยู่ตั้งมำกมำย ไม่ใช่ก ำลังยั่วยวนให้

นำยไปท ำผิดหรอกเหรอ! ผิดก็คือผิด ยังจะกล้ำปัดควำม

รับผิดชอบให้คนอื่น?”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ไว้หน้ำเขำ ด้วยควำมที่สนิทกันมำกเธอถึงกล้ำ

1 1 1 1 1

พูดจำแรงๆ ชนิดที่หมัดเดียวจอด

“เดิมทีนี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย! เฉินเสี่ยวเชี่ยนคุณอย่ำ

มำบิดเบือนเรื่องนี้!”

“ฉันบิดเบือนเรื่องนี้เหรอ? ฉันขอถำมนำยหน่อย นำยนอน

กับเขำใช่ไหม?”

“ใช่!”

“ได้ งั้นไม่พูดไร้สำระ ฉันถำมนำยต่อ นำยนอนกับคนของ

ฉัน เรื่องนี้นำยคิดจะเอำไงต่อ? เขำเป็น… ศิษย์น้องอะไรนั่นน่ะ

ของฉัน ก็เหมือนเป็นน้องสำวฉัน เรื่องอื่นฉันไม่ยุ่ง แต่เรื่องนี้นำย

ต้องมีค ำตอบให้ฉัน”

เสี่ยวเชี่ยนเป็นคนนิสัยแบบนี้ หำกเป็นเรื่องที่อยู่ในอำณำ

เขตควำมรับผิดชอบของเธอ เธอไม่มีทำงไม่สน

อีกอย่ำงที่เมื่อคืนอำข่ำหนีเข้ำไปในห้องของเจิ้งซวี่เธอก็มี

ส่วนผิด ถ้ำไม่ใช่เพรำะอวี๋หมิงหลำงมำท ำเรื่องหน้ำด้ำน อำข่ำคง

ไม่ต้องแอบออกไป แน่นอนว่ำที่อวี๋หมิงหลำงเป็นแบบนั้นก็เพรำะ

อำข่ำโทรไปพูดให้ศิษย์พี่สำมเข้ำใจผิด เขำเลยวำงยำอวี๋หมิง

หลำง แต่กำรที่อำข่ำท ำแบบนั้นก็เพรำะเสี่ยวเชี่ยนล้อเล่นกับเธอ

1 1 1 1 2

ก่อน…

นี่ก็คล้ำยกับงูที่ตะกละกิน เรื่องรำวจับพลัดจับผลูวุ่นวำยกัน

ไปใหญ่ ตกลงเป็นควำมรับผิดชอบของใครก็พูดยำกแล้ว เสี่ยว

เชี่ยนรู้แค่ว่ำเธอกับเสี่ยวเฉียงมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้

แต่ไม่ว่ำอย่ำงไร เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้วก็ต้องได้ข้อสรุป

เจิ้งซวี่เงียบ เสี่ยวเชี่ยนรอ

เธอมองออกว่ำเจิ้งซวี่ก ำลังคิดอย่ำงจริงจัง ซึ่งมันก็

ตีควำมหมำยได้อย่ำงหนึ่ง

ใช่ว่ำเจิ้งซวี่จะไม่รู้สึกอะไรเลย

พี่ซวี่เศรษฐีเพลย์บอยนอนกับผู้หญิงมำนับไม่ถ้วน แต่กลับ

ไม่พูดปฏิเสธออกมำทันที เลือกที่จะใช้ควำมคิด แบบนี้ก็แสดงว่ำ

มีหวัง

กำรรอคอยช่ำงเป็นขั้นตอนที่ยำวนำน ถึงจะเพิ่งผ่ำนไปแค่

หนึ่งนำที แต่ทั้งคนที่อยู่ในห้องและนอกห้องต่ำงลุ้นอย่ำงใจจด

ใจจ่อ

ในที่สุดเจิ้งซวี่ก็พูด

1 1 1 1 3

“อันที่จริง”

“พอแล้ว ท ำอะไรกันน่ะ?” อำข่ำผลักประตูเข้ำไป เธอมอง

เจิ้งซวี่แล้วมองเสี่ยวเชี่ยน จำกนั้นก็พูดกับเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำ

จริงจัง

“ขอบใจนะประธำนเชี่ยน แต่เรื่องนี้เธอไม่ต้องออกหน้ำแทน

ฉันหรอก เมื่อคืนฉันเมำ ฉันเองก็ผิด เอำเป็นว่ำ มันไม่ใช่เรื่อง

ใหญ่อะไร ลืมๆ ไปให้หมด”

ยิ่งเธอพูดเจิ้งซวี่ก็ยิ่งสีหน้ำไม่ดี เสี่ยวเชี่ยนสังเกตปฏิกิริยำ

ของทั้งสองคน

“อ่อ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

“เดิมมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว ก็แค่เมำแล้วเข้ำผิด

ห้อง มีอะไรให้น่ำสนใจ เธออย่ำบังคับให้เขำต้องแสดงท่ำทีอะไร

สมัยนี้ไม่มีใครอ่อนแอกว่ำใคร โตๆ กันแล้ว ไม่ต้องคิดมำก

หรอก”

อันที่จริงค ำพูดนี้เจิ้งซวี่คุ้นเคยมันมำก

นึกถึงเมื่อก่อน พี่ซวี่อ่ำนคนมำนับไม่ถ้วน สำวๆ มำกหน้ำ

1 1 1 1 4

หลำยตำผ่ำนเข้ำมำในชีวิต ปกติเป็นเขำที่นั่งสูบบุหรี่ควักเงินไล่

ผู้หญิงที่มำตื๊อเขำไม่เลิก เวลำนี้บทบำทกลับย้ำยไปอยู่ที่อำข่ำ

เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องไม่ซีเรียส ไม่มำกควำม และท ำให้ดู

เหมือนเจิ้งซวี่เป็นฝ่ำยมำตื๊อ

“ไม่อยำกให้ฉันทวงควำมยุติธรรมให้เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยน

มองเจิ้งซวี่ที่มีสีหน้ำดูโมโหสุดขีด ดี สมน้ำหน้ำ!

เคยท ำอะไรไว้มีเหรอไม่ต้องชดใช้ หมอนี่ได้ลิ้มรสของกำร

ถูกสลัดทิ้งบ้ำงแล้ว!

เรื่องรำวกลับตำลปัตรกลำยเป็นแบบนี้!

“ควำมยุติธรรมอะไรกันล่ะ? ฉันจะคิดเสียว่ำเดินๆ อยู่แล้ว

ถูกหมำข้ำงถนนกัด นี่ อย่ำโกรธนะพี่ชำย ฉันไม่ได้ว่ำนำยเป็น

หมำ… เดี๋ยวนะ ขอฉันเรียบเรียงค ำพูดก่อน ใช่ เรื่องมันควรเป็น

ฉันเดินไปเหยียบหำงหมำถึงในถิ่น จำกนั้นก็ถูกกัด แน่นอนว่ำ

หมำตัวนี้มันน่ำรังเกียจมำก แต่ฉันจะไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย

เหรอ? ดังนั้นเรื่องนี้มันโทษใครไม่ได้หรอก!”

อำข่ำพูดได้มีระดับมำก ไม่เพียงแต่จะท ำให้เรื่องซับซ้อนฟัง

ดูกลำยเป็นเรื่องง่ำยๆ ยังได้ต ำหนิตัวเองแต่พองำม พูดแบบนี้ก็

1 1 1 1 5

สบำยใจกันแล้วใช่หรือเปล่ำ?

สบำยใจ สบำยใจจนพี่ซวี่แทบควันออกหูแล้ว

1 1 1 1 6