แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1372 ผิดก็คือผิด ไม่ต้องอธิบำย

ในฐำนะที่เสี่ยวเชี่ยนเรียนด็อกเตอร์มำทั้งสองชำติ เป็น

ปัญญำชนอย่ำงแท้จริง ย่อมท ำตัวเหมือนคนที่คิดจะท ำลำย

ควำมรักของคนอื่นแบบในละครไม่ได้

ยกตัวอย่ำงเช่น ชี้หน้ำด่ำว่ำคนชั้นต่ำ หรือพูดประมำณว่ำ

ครอบครัวเธอสูงส่งอย่ำงนั้นอย่ำงนี้ ผู้หญิงแบบนี้ไม่คู่ควร

บทพูดที่ใช้แต่อำรมณ์แบบนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่มีทำงพูด

เธอแสดงออกถึงควำมสงสำรฉินเซียงเสวี่ยอย่ำงอ่อนโยน

แต่กลับไม่ยอมถอยจุดยืนของตัวเองแม้แต่นิดเดียว ปฏิเสธกำร

ยกเรื่องศีลธรรมมำอ้ำงทั้งปวง แม้ตัวเองจะต้องดูเป็นคนใจด ำก็

ตำม

“ขอโทษด้วยนะ ฉันคงไม่มีทำงให้ผลลัพธ์อย่ำงที่เธอ

ต้องกำรได้ พูดตำมตรง ฉันมีวิธีที่ดีกว่ำนี้ที่จะท ำให้เธอไปจำก

ที่นี่ได้ หำยไปจำกชีวิตของต้ำหลงตลอดกำล แต่ฉันเลือกที่จะมำ

ด้วยตัวเอง นี่ก็ถือเป็นกำรให้เกียรติเธอ ฉันไม่อยำกพูดจำท ำร้ำย

จิตใจ แต่ประเด็นคือ เธออย่ำมำแทงหัวใจของฉันก่อน”

1 1 5 6 3

ต้ำหลงเป็นญำติที่ประธำนเชี่ยนปล่อยวำงไม่ได้

“นี่เป็นเพรำะเดินผิดทำงครั้งเดียวเลยพรำกควำมสุขไปทั้ง

ชีวิตอย่ำงนั้นเหรอ? ฉันพยำยำมท ำตัวดีแล้ว ท ำไม ท ำไมก็ยังท ำ

กับฉันแบบนี้?”

ในใจของฉินเซียงเสวี่ยมีแต่ควำมรู้สึกที่ไม่อยำกยอมแพ้

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ

“เอำเรื่องศีลธรรมมำขู่อีกแล้วนะ ฉันเรียนจิตวิทยำ ฉันไม่

อยำกใช้ควำมรู้เฉพำะทำงกับเธอ และก็ขอให้เธอทิ้งทักษะที่เธอ

ช ำนำญด้วย พวกเรำว่ำกันอย่ำงตรงไปตรงมำ เดินผิดทำงแค่ครั้ง

เดียว ประโยคนี้พูดออกมำง่ำยๆ แต่เธอเคยคิดบ้ำงไหม คนเรำ

ทุกคนเมื่อท ำผิดก็ย่อมต้องรับผิดชอบในผลของกำรกระท ำ ฉันก็

เหมือนกัน ไม่มีใครได้รับกำรยกเว้น ไม่เชื่อเธอลองไปดูในคุกสิ

คนในนั้นส่วนหนึ่งก็มีเครำะห์กรรมที่ชวนให้สงสำร แต่ไม่ว่ำจะ

ด้วยเหตุผลอะไร ท ำผิดแล้วก็ต้องรับผิดชอบ ต่อให้ถูกบังคับให้

ต้องท ำผิด ขึ้นศำลแล้วตะโกนว่ำส ำนึกผิดแล้ว คิดว่ำศำลจะยอม

ปล่อยไปอย่ำงนั้นเหรอ?”

เมื่อชำติก่อนเสี่ยวเชี่ยนก็ลงมืออย่ำงอ ำมหิตเพื่อล้ำงแค้นให้

ลูกสำว พอล้ำงแค้นเสร็จแล้วเธอก็ฆ่ำตัวตำยเพื่อรับผิดชอบใน

1 1 5 6 4

กำรกระท ำของตัวเอง แลกด้วยชีวิตเธอก็ไม่เสียดำย แต่เธอไม่มี

ทำงใช้วิธีตัวเองส ำนึกผิดแล้วขอโอกำสยกโทษ

ผิดก็คือผิด ไม่ต้องอธิบำยให้ใครฟัง และก็ไม่ต้องกำรควำม

สงสำรจำกใครด้วย

“พี่เย็นชำมำก…” ฉินเซียงเสวี่ยสิ้นหวัง

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ “ใช่ ในเรื่องแบบนี้จะถือว่ำฉันเย็นชำก็

ได้ งั้นฉันขอถำมเธอกลับ ถ้ำวันนึงน้องเธอโตแล้วพำผู้ชำย

กลับมำ ผู้ชำยคนนั้นบอกว่ำตัวเองเป็นแมงดำตัวพ่อ เธอยังจะ

อวยพรให้พวกเขำมีควำมสุขไหม?”

“ไม่มีทำง!”

“ขนำดเธอยังท ำไม่ได้ แล้วท ำไมฉันต้องท ำให้ได้ด้วย?”

ค ำถำมย้อนกลับของเสี่ยวเชี่ยนท ำให้ฉินเซียงเสวี่ยพูดไม่

ออก

“ลองคิดดูนะ แล้วถ้ำผู้ชำยคนนั้นบอกเธอว่ำตอนนี้เขำไม่ไป

ไหนแล้ว อยำกใช้ชีวิตธรรมดำ เขำปิดบังน้องสำวของเธอ ไม่พูด

เรื่องในอดีต เขำแสร้งท ำตัวเหมือนคนปกติ ดูผิวเผินทุกอย่ำงก็

1 1 5 6 5

สวยงำมดี แต่มีอยู่วันนึง ทั้งสองคนเดินๆ อยู่เกิดเจออดีตลูกค้ำ

ของผู้ชำยคนนั้น น้องเธอถึงได้รู้ว่ำตัวเองถูกหลอก ถึงตอนนั้น

เธอลองเดำดูสิว่ำน้องเธอจะรู้สึกยังไง?”

“พอเถอะ…” ฉินเซียงเสวี่ยฟังจนรู้สึกแย่หมดทำงตอบโต้

“ถ้ำเป็นในละคร พวกคนเขียนบทคงจะบอกว่ำควำมรักไร้

อุปสรรคขวำงกั้น เพื่อท ำให้ดูว่ำควำมรักนั้นยิ่งใหญ่ ไม่ต้องแคร์

อดีตของเธอ แต่ชีวิตจริงไม่ได้สวยงำมแบบนั้น เพรำะมนุษย์เรำ

ต่ำงมีกิเลสในตัวเอง พวกเรำมันก็แค่คนธรรมดำ”

ปุถุชนท ำตัวเป็นแม่พระไปตลอดไม่ได้หรอก ต่อให้ตอนนี้

ไม่แคร์ แต่ในวันข้ำงหน้ำทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องพวกนี้หัวใจก็จะ

เหมือนถูกทิ่มแทง อำรมณ์แบบนี้พำคนควำมคิดบิดเบี้ยวได้

ครอบครัวจำกที่ปรองดองรักกันดีก็อำจไม่เป็นดังเดิมอีก

“เว้นเสียแต่จะปิดบังควำมจริงไปตลอดชีวิต ไม่อย่ำงนั้น

หำกควำมจริงปรำกฏออกมำ คนที่ถูกปิดบังมำตลอดก็ย่อม

สะเทือนใจอย่ำงรุนแรง หรืออำจถึงขนำดที่สับสนไปทั้งชีวิต เกิด

เป็นโรคจิตเวชนำนำชนิด และเรื่องนี้ใช้ค ำพูดของแม่พระ

ทั้งหลำยอย่ำง ‘เขำส ำนึกผิดแล้วท ำไมไม่ให้อภัย’ ก็ใช่ว่ำจะ

แก้ปัญหำได้ เพื่อตัวเธอ เพื่อต้ำหลง กำรคบกันไม่ใช่ทำงเลือกที่

1 1 5 6 6

ดีที่สุด พอไปถึงจุดนั้น เธอกับต้ำหลงจะอยู่ในสภำพที่น่ำเวทนำ

มำก ต่อให้เป็นฉันก็ช่วยพวกเธอไม่ได้ น้องชำยฉันเป็นคน เธอ

เองก็เป็นคน ฉันทนเห็นคนหนุ่มสำวอย่ำงพวกเธอเดินไปสู่ทำง

ตันไม่ได้หรอกนะ”

สิ่งที่ในละครฉำยก็แค่สั้นๆ ไม่กี่นำที ให้พระเอกแสดง

อำรมณ์ออกทำงใบหน้ำ บวกกับบทพูดที่ลึกซึ้งกินใจ แค่นี้ก็เรียก

น้ำตำจำกผู้ชมได้เป็นลิตรๆ เชื่อในควำมรักขึ้นมำอีกแล้ว

แต่ชีวิตจริงได้พิสูจน์แล้วว่ำ ควำมรักเมื่อเจอกับเสียง

วิพำกษ์วิจำรณ์ไม่เหลือค่ำเลยแม้แต่แดงเดียว

เมื่อสิ้นสุดละครฉำกหน้ำไม่กี่นำทีนั้น ผู้ชำยต้องทนทุกข์

ทรมำนทุกวัน อีกทั้งยังต้องแบกรับสำยตำของคนที่รู้เรื่อง จิตใจ

ต้องเข้มแข็งขนำดไหนถึงแบกรับเรื่องแบบนี้ได้โดยที่ควำมคิดไม่

บิดเบี้ยว?

ภรรยำไม่ใช่สำวบริสุทธิ์ ส ำหรับยุคสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก

และก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่ถ้ำเมื่อก่อนภรรยำเคยขำย แบบนี้มันก็กลำยเป็นอีกเรื่อง

หนึ่ง อย่ำว่ำแต่สมัยนี้มีค่ำนิยมผัวเดียวเมียเดียวเลย ต่อให้เป็น

1 1 5 6 7

สมัยก่อนที่หนึ่งผัวหลำยเมียได้ เมียรองก็ยังมีกำรแบ่งชนชั้น เมีย

รองที่ต่ำต้อยก็คือคนที่เคยขำยบริกำรมำก่อนหรือพวกเต้นกินร ำ

กิน ขนำดยุคสมัยที่หอนำงโลมยังถูกกฎหมำยยังเป็นแบบนี้ แล้ว

นับประสำอะไรกับยุคสมัยนี้ที่กำรขำยเนื้อหนังมังสำเป็นสิ่งผิด

กฎหมำยอีกทั้งยังผิดศีลธรรม มีเหรอที่ผู้คนจะไม่รังเกียจ?

“สมกับที่เป็นจิตแพทย์จริงๆ แต่ละค ำพูดท ำให้ฉันเถียงไม่

ออก” ฉินเซียงเสวี่ยพูดอย่ำงจนปัญญำ

“ไม่ ตรงนี้ไม่มีจิตแพทย์ และก็ไม่มีสำวดำวเด่นในสังคม

ไฮโซ มีแค่พี่สำวธรรมดำสองคนที่เป็นห่วงน้องชำยกับน้องสำว

ของตัวเอง เวลำนี้ฉันเป็นแค่พี่สำวของต้ำหลง”

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนมำด้วยอำรมณ์ดูถูกหรือท ำตัวว่ำตัวเองสูงกว่ำ

ฉินเซียงเสวี่ยคิดว่ำตัวเองก็ยังพอมีทำงสู้ แต่เสี่ยวเชี่ยนพูดจำมี

เหตุผลตั้งแต่ต้นจนจบ ว่ำไปตำมควำมจริงโดยไม่มีกำรเหยียด

หยำม ซึ่งท ำให้ฉินเซียงเสวี่ยอึดอัดใจมำก

“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันก็ยังไปจำกต้ำหลงไม่ได้ ฉันรักเขำเข้ำ

จริงๆ แล้ว”

ค ำพูดของฉินเซียงเสวี่ยท ำให้เสี่ยวเชี่ยนถอนหำยใจ “ดูท่ำ

1 1 5 6 8

เธอนี่ถ้ำไม่เจอคนเอำจริงก็คงจะไม่ยอมถอย ถ้ำเธอไม่เข้ำใจหัว

อกของฉัน งั้นฉันก็คงต้องใช้วิธีอื่นแล้วล่ะนะ”

เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนไม่อยำกเอำวิธีสะกดจิตที่พ่อสอนมำใช้ใน

เรื่องแบบนี้ แต่ถ้ำสถำนกำรณ์บังคับก็ต้องท ำ

บรรยำกำศภำยในห้องตึงเครียดขึ้นมำทันที

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังจำกด้ำนนอก ฉินอิ๋งเสวี่ยกลับมำแล้ว

มองจำกทำงหน้ำต่ำงก็เห็นสำวน้อยซื้อกับข้ำวมำเยอะแยะ

เต็มตะกร้ำหน้ำรถ

เสี่ยวเชี่ยนฉวยจังหวะโอกำสคุยเป็นครั้งสุดท้ำยยืนขึ้นพูด

“หวังว่ำค ำพูดของฉันจะเข้ำหัวเธอนะ ถ้ำกำรคุยกันของเรำ

ในครั้งนี้เกิดผล เธอกับฉันก็จะสบำยใจกันทั้งคู่ แต่ถ้ำไม่เป็นผล

เพื่อปกป้องคนในครอบครัว”

เสี่ยวเชี่ยนหยุดพูด สำยตำเป็นประกำยเฉียบคมขึ้นมำทัน

ตำ ฉินเซียงเสวี่ยหน้ำซีด

สำเหตุที่เธอรู้สึกว่ำยังมีควำมหวังก็เพรำะอยำกเสี่ยงเพื่อขอ

ควำมเห็นใจจำกเสี่ยวเชี่ยนเท่ำนั้น หลังจำกที่รู้ว่ำตัวเองสูญเสีย

1 1 5 6 9

หมำกตัวสุดท้ำยไปแล้ว เธอก็สิ้นหวังทันที

“พี่คนสวยจะไปแล้วเหรอคะ?” ฉินอิ๋งเสวี่ยเห็นเสี่ยวเชี่ยนหิ้ว

กระเป๋ำออกมำก็รีบมำดูเสี่ยวเชี่ยนที่ประตู

เสี่ยวเชี่ยนมองเด็กคนนี้ด้วยสำยตำอ่อนโยน “ใช่จ้ะ พี่ยังมี

ธุระต่อ อยู่กินข้ำวด้วยไม่ได้แล้วนะ”

“อยู่ต่อไม่ได้เหรอคะ… บ้ำนเรำไม่มีแขกมำนำนแล้ว”

น้ำเสียงที่จริงใจของเด็กน้อย บวกกับสำยตำอ้อนวอน ท ำ

ให้หัวใจของเสี่ยวเชี่ยนหวั่นไหว

“อิ๋งอิ๋ง อย่ำไปรบกวนพี่เขำ!” ฉินเซียงเสวี่ยกลัวเสี่ยวเชี่ยน

พูดอะไรกับอิ๋งอิ๋งจึงรีบตะโกน น้ำเสียงจึงดูเหมือนดุ

ทันใดนั้นควำมผิดหวังก็ปรำกฏในแววตำของเด็กน้อย เล่น

เอำเสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วก็ปวดใจ

1 1 5 7 0