แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1373 เด็กไม่รู้เรื่องรู้รำว

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนยังพอมีสติอยู่บ้ำง เธอควรจะท ำใจแข็งแล้ว

ออกไป

อย่ำงไรเสียเมื่อครู่ฉินเซียงเสวี่ยก็ยังงัดข้อกับเธอ เธอจึงไม่

ควรยุ่งเกี่ยวกับฉินเซียงเสวี่ยกับน้องสำวไปมำกกว่ำนี้ โดยเฉพำะ

มิตรภำพของพี่สำวที่เด็กคนนี้รอคอย จุดนี้เสี่ยวเชี่ยนให้ไม่ได้

ให้สิ่งที่รอคอยไม่ได้ก็ไม่ควรให้ควำมหวัง

แต่ควำมรู้สึกที่อยู่ในแววตำของเด็กคนนี้หลอกกันไม่ได้

บ้ำนนี้ไม่มีแขกมำนำนแล้ว

สองพี่น้องคู่นี้หวังเป็นอย่ำงมำกว่ำจะได้กลมกลืนไปกับ

สังคม อยำกเป็นเหมือนครอบครัวปกติ แต่ด้วยอำชีพของฉิน

เซียงเสวี่ยได้เป็นตัวก ำหนดแล้วว่ำครอบครัวของพวกเธอไม่

เหมือนคนอื่น

พวกเรำไม่เหมือนคนอื่น

ค ำๆ นี้พอพูดออกมำแล้วให้ควำมรู้สึกถึงระยะห่ำงที่ไกล

แสนไกล

1 1 5 7 1

“ก็ได้ อันที่จริงพี่ก็ไม่ได้ยุ่งอะไร งั้นมื้อกลำงวันก็รบกวนด้วย

นะ ให้พี่ช่วยล้ำงผักไหม?”

กำรเปลี่ยนใจของเสี่ยวเชี่ยนท ำให้ใบหน้ำน้อยๆ ของอิ๋งอิ๋ง

เบิกบำนขึ้นมำทันที

เจือไปด้วยควำมพอใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์

เด็กน้อยเลี้ยงข้ำวเสี่ยวเชี่ยน แต่กลับเหมือนขอร้องเสี่ยว

เชี่ยนมำกกว่ำ ควำมปรำรถนำอันน้อยนิดนี้ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนไม่

อำจปฏิเสธ

พอเห็นสำยตำอึ้งตกใจของฉินเซียงเสวี่ย เสี่ยวเชี่ยนจึงผำย

มือออก

บำงครั้งคนเรำมันก็ต้องสองมำตรฐำนแหละนะ

เมื่อครู่ประธำนเชี่ยนยังพูดกับฉินเซียงเสวี่ยอยู่เลยว่ำ ถึงจะ

สงสำรในสิ่งที่ฉินเซียงเสวี่ยประสบมำแต่ไม่อำจท ำใจให้เข้ำใจได้

แต่ควำมจริงในตอนนี้คือเมื่อเจอกับกำรเชื้อเชิญด้วยควำม

จริงใจของเด็กน้อย เสี่ยวเชี่ยนกลับปฏิเสธไม่ลง

พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนตอบตกลง อิ๋งอิ๋งก็ดีใจมำก

1 1 5 7 2

เธอยังเป็นนักเรียนอยู่ ไม่เข้ำใจเรื่องรำวของผู้ใหญ่ เธอหวัง

ซื่อๆ เพียงอยำกให้มีแขกมำหำที่บ้ำนบ้ำง เหมือนกับเพื่อนบ้ำน

ที่คนนู้นคนนี้มำหำบรรยำกำศครึกครื้นมำก

“เยี่ยมไปเลย พี่เป็นเพื่อนคนแรกของพี่หนูตั้งแต่ย้ำยมำเลย

นะคะ พี่ไม่ต้องช่วยหรอกค่ะ ไปคุยกับพี่หนูเถอะ”

ให้เด็กตัวแค่นี้ท ำอำหำรอยู่คนเดียวมันเป็นควำมรู้สึกที่ออก

จะแปลกไปหน่อย ถ้ำประธำนเชี่ยนมีฝีมือในกำรท ำอำหำรสักนิด

ก็คงเข้ำครัวไปท ำด้วยแล้ว แต่นึกถึงพลังท ำลำยล้ำงของตัวเอง

แล้ว เธอขอล้มเลิกควำมคิดนี้ดีกว่ำ เธอแค่ยิ้มมุมปำก

“เพื่อน?”

“ใช่ค่ะ กินข้ำวด้วยกันก็เท่ำกับสนิทกันแล้ว ต่อไปถ้ำพี่หนู

ท ำงำนอะไรพลำดพี่ก็อย่ำโกรธพี่หนูนะคะ… จริงๆ แล้วหนูเห็น

รถที่พี่ขับมำแล้ว หนูเดำว่ำพี่ต้องเป็นเจ้ำนำยพี่หนูแน่เลย… ฮี่ ฮี่

พี่คะ หนูฉลำดมะ?”

อิ๋งอิ๋งยิ้มเจ้ำเล่ห์ เธอรู้สึกว่ำตัวเองฉลำดไม่เบำ จึงประจบขอ

ค ำชม

“ใช่ เธอฉลำดจริงๆ”

1 1 5 7 3

กลับเข้ำไปในห้องอีกครั้ง ฉินเซียงเสวี่ยมองเสี่ยวเชี่ยน

เหมือนอยำกพูดบำงอย่ำงแต่ก็ไม่พูด มีค ำพูดมำกมำยแต่พูดไม่

ออก สุดท้ำยจึงเหลือแค่ค ำเดียว

“ขอบคุณนะคะ”

ขอบคุณที่ไม่ลงมือกับเด็ก ขอบคุณที่เติมเต็มควำม

ปรำรถนำของน้องสำวเธอ

“ฉันต้องขอบคุณที่พวกเธอต้อนรับมำกกว่ำ คนอย่ำงฉัน

แบ่งแยกชัดเจนจะชื่นชมหรือลงโทษ เรื่องไหนเรื่องนั้น พักเรื่อง

ระหว่ำงเรำไว้ก่อน โดยส่วนตัวฉันก็ชอบน้องสำวเธออยู่นะ”

“เขำไม่เหมือนกับฉัน เขำเป็นเด็กดี ฉันพยำยำมสั่งสอนเขำ

อย่ำงสุดควำมสำมำรถ หวังว่ำอนำคตเขำจะเดินในเส้นทำงที่

แตกต่ำงจำกฉัน”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ

“เท่ำที่ฉันสังเกตดู น้องเธอเป็นคนที่อีคิวค่อนข้ำงสูง แถมยัง

ขยันเป็นพิเศษ ใสซื่อบริสุทธิ์แต่ก็ไม่โง่ ดูกำรจัดวำงและตกแต่ง

ในห้องนี้แล้วก็สำมำรถวิเครำะห์นิสัยของเขำได้ คนที่จัดกำรงำน

บ้ำนได้ดีโดยทั่วไปจะเป็นคนที่ควบคุมตัวเองได้ค่อนข้ำงเก่ง

1 1 5 7 4

เลี้ยงเขำให้ดี โตไปเป็นเด็กที่ดีแน่”

ถูกคนอื่นชมน้องสำวสุดที่รักของตัวเองถือเป็นอะไรที่น่ำดี

ใจมำก แต่ค ำพูดเหล่ำนี้พอออกมำจำกปำกของเสี่ยวเชี่ยนก็ท ำ

ให้ฉินเซียงเสวี่ยเกิดควำมรู้สึกที่หลำกหลำย

เมื่อต้องเผชิญหน้ำกับเสี่ยวเชี่ยนที่ด ำขำวแบ่งแยกชัดเจน

เธอก็เกลียดไม่ลงจริงๆ นี่เธอต้องยอมปล่อยต้ำหลงไปจริงๆ

เหรอ…

“โลกนี้ถ้ำไม่ขำวก็ด ำ สิ่งที่เธอต้องกำรฉันไม่ตอบตกลง แต่ก็

ไม่ได้หมำยควำมว่ำฉันดูถูกคนแบบเธอ ฉันก็แค่ใช้ประสบกำรณ์

ที่ท ำงำนมำหลำยปีวิเครำะห์อนำคตที่อำจจะเกิดขึ้นกับพวกเธอ

มำกที่สุด เพื่อช่วยให้พวกเธอเลี่ยงที่จะเจอผลลัพธ์แบบนั้น”

ค ำพูดนี้ท ำให้ฉินเซียงเสวี่ยได้ฉุกคิด

ก็จริง ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้แสดงท่ำที

รังเกียจเลยแม้แต่น้อย เสี่ยวเชี่ยนก็แค่ช่วยวิเครำะห์เรื่องที่เธอ

อำจต้องเจออย่ำงใจเย็น ดูจำกท่ำทีที่เสี่ยวเชี่ยนมีต่ออิ๋งอิ๋งก็รู้

บรรยำกำศภำยในห้องเข้ำสู่ควำมเงียบ เสี่ยวเชี่ยนกับฉิน

เซียงเสวี่ยต่ำงไม่พูดอะไรอีก มีแค่เสียงผัดกับข้ำวของอิ๋งอิ๋งจำก

1 1 5 7 5

ด้ำนนอก

อิ๋งอิ๋งท ำกับข้ำวไวมำก ไม่นำนก็ได้มำสี่อย่ำงแล้ว

ล้วนเป็นกับข้ำวบ้ำนๆ ไม่มีวิธีท ำที่ซับซ้อน แต่ส ำหรับเด็ก

น้อยที่เพิ่งอำยุสิบต้นๆ นี่ถือเป็นควำมพยำยำมอย่ำงสุด

ควำมสำมำรถแล้ว

อำหำรมื้อนี้อิ๋งอิ๋งกินอย่ำงมีควำมสุขสุดๆ ระหว่ำงกินเสี่ยว

เชี่ยนได้ตอบค ำถำมของเด็กน้อยไปหลำยค ำถำม ทั้งสองคนคุย

กันโดยไร้ช่องว่ำงระหว่ำงวัย อิ๋งอิ๋งชอบเสี่ยวเชี่ยนมำก

โดยเฉพำะหลังจำกที่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนเรียนด็อกเตอร์แววตำก็เปล่ง

ประกำยเลื่อมใสขึ้นมำทันที

“พี่เชี่ยนคะ อีกหน่อยหนูก็อยำกสอบเรียนด็อกเตอร์บ้ำง พี่

ว่ำหนูจะไหวไหม?”

“ขอแค่พยำยำม เธอฉลำดขนำดนี้ไม่มีปัญหำหรอก”

“งั้นหนูเรียนจิตวิทยำแบบพี่ด้วยดีไหม?”

“หืม? ท ำไมอยำกเรียนล่ะ?”

“เพรำะหนูอยำกเอำสิ่งที่ท ำให้พี่สำวหนูไม่มีควำมสุขออกไป

1 1 5 7 6

จำกใจให้หมด ถึงพี่จะท ำเป็นร่ำเริงทุกวัน แต่หนูรู้ว่ำพี่ไม่มี

ควำมสุข เพรำะพี่ชอบเป็นแบบนี้ หน้ำนิ่วคิ้วขมวด”

อิ๋งอิ๋งท ำหน้ำเลียนแบบเซียงเสวี่ยตอนขมวดคิ้ว เซียงเสวี่ย

เกิดควำมรู้สึกที่บรรยำยไม่ถูก

เธอพยำยำมปกปิดขนำดนี้แล้วน้องสำวเธอก็ยังสังเกตเห็น

“พี่ ต่อไปฉันจะหำเงินให้ได้มำกๆ พี่จะได้ไม่ต้องล ำบำก

เลี้ยงฉันอีก ฉันรู้ว่ำฉันเป็นตัวถ่วงของพี่… พี่เชี่ยนคะ ตอนหนู

ป่วยพี่เขำดูแลหนูดีมำกเลย ต่อไปหนูท ำงำนแล้วหนูจะซื้อบ้ำนที่

ดีที่สุดให้พี่หนู ท ำให้พี่หนูมีควำมสุขทุกวัน”

“หยุดพูดได้แล้ว!” ฉินเซียงเสวี่ยวำงชำมลง น้ำตำคลออยู่ที่

เบ้ำตำแล้วแต่ก็ต้องกลั้นเอำไว้

ถ้ำเป็นก่อนหน้ำนี้เธอคงรู้สึกว่ำค ำพูดพวกนี้ของน้องสำวพูด

ได้ถูกโอกำสจริงๆ สำมำรถช่วยเรียกร้องควำมเห็นใจจำกเสี่ยว

เชี่ยนให้เธอได้

แต่พอเธอเห็นเสี่ยวเชี่ยนพูดคุยกับน้องสำวเธออย่ำงเปิดอก

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ำค ำพูดพวกนี้ของน้องสำวรำวกับเอำขู่อีก

ฝ่ำยด้วยศีลธรรม

1 1 5 7 7

“พี่…” อิ๋งอิ๋งไม่รู้ว่ำท ำไมพี่ถึงได้โกรธขนำดนี้ เธอมองพี่สำว

ด้วยควำมหวำดกลัว

“พูดเรื่องพวกนี้กับเขำท ำไม! รีบกินข้ำว! พี่จะไปซื้อน้ำ กิน

กันไปก่อนนะ”

ฉินเซียงเสวี่ยกลัวตัวเองควบคุมอำรมณ์ไม่อยู่จึงจะออกไป

เธอต้องออกไปสูดอำกำศข้ำงนอกหน่อย

เสี่ยวเชี่ยนเห็นอิ๋งอิ๋งตกใจมำกจึงเอำมือลูบหัว

“พี่เชี่ยน หนูท ำพี่เขำโกรธใช่ไหม…” อิ๋วอิ๋งกังวลว่ำตัวเองพูด

อะไรที่ท ำให้พี่สำวไม่พอใจ

“เด็กดี ไม่เป็นไรนะ พี่สำวเรำเขำประทับใจมำกเลยเขินน่ะ

ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปตำมเขำกลับมำ”

เสี่ยวเชี่ยนทิ้งเด็กน้อยไว้แล้วตำมออกไป เธอเห็นฉินเซียง

เสวี่ยยืนพิงเสำไฟเหม่อมองท้องฟ้ำอยู่ไม่ไกล

“เธอมีน้องสำวที่ดีนะ”

“ฉันท ำผิดต่อเขำ…” ฉินเซียงเสวี่ยรู้สึกแย่มำก

1 1 5 7 8

แค่มีแขกมำบ้ำนน้องเธอก็ดีใจขนำดนี้ เธอท ำอำชีพนี้ได้

พรำกเอำสิทธิในเรื่องแบบนี้จำกตัวน้องเธอไป อำหำรมื้อนี้ได้

เสี่ยวเชี่ยนท ำทำนให้ จำกที่ไม่เคยรู้สึกผิดที่ตัวเองขำยเนื้อ

หนังมังสำ ตอนนี้เธอส ำนึกผิดแล้วจริงๆ

เธอท ำผิดต่อควำมศรัทธำที่น้องมีต่อตัวเธอ

“ไม่มีใครท ำผิดต่อใครหรอก เธอท ำเพรำะชีวิตบีบบังคับ

เป็นผู้หญิงที่ถูกโชคชะตำกลั่นแกล้ง เธอเป็นพี่สำวที่ดี

ไม่อย่ำงนั้นจะเลี้ยงน้องสำวออกมำดีแบบนี้ได้เหรอ”

ฉินเซียงเสวี่ยทบทวนค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนซ้ำไปซ้ำมำ

ส่งผ่ำนวิญญำณไปถึงกลำงใจ นึกไม่ถึงว่ำคนที่เข้ำใจเธอ

ที่สุดจะเป็นเสี่ยวเชี่ยน

“เห้อ พี่คะ ฉันคิดได้แล้ว ฉันตัดสินใจเลิก”

ยังไม่ทันจะพูดจบก็เห็นมีรถขับเข้ำมำจอดอย่ำงรวดเร็วตรง

จุดที่ห่ำงออกไปไม่ไกล จำกนั้นก็มีชำยฉกรรจ์ลงมำหลำยคน พอ

เห็นฉินเซียงเสวี่ยก็ตะโกน

“นังคนชั้นต่ำอยู่นั่น!”

1 1 5 7 9