แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1375 ควำมจริงก็โหดร้ำยแบบนี้

ต้ำหลงกระทืบผู้ชำยที่จะตบเสี่ยวเชี่ยนไม่ยั้งจนอีกฝ่ำยต้อง

รีบถอยหนี ไม่ทันระวังหน้ำคะม ำจมลงไปในกองขี้

แต่ทว่ำทันใดนั้นเองเรื่องไม่คำดคิดก็เกิดขึ้น

มีรูปถ่ำยหลุดออกมำจำกกระเป๋ำของผู้ชำยคนนั้นหนึ่งใบ

เมื่อกี้ตอนล้วงรูปคงมีเหลืออีกหนึ่งใบ ถูกลมพัดปลิวออกมำ

ในเวลำนี้ลอยไปทำงฉินอิ๋งเสวี่ยพอดี

คนท ำรูปตกไม่ทันได้เก็บ ลมก็พัดมำช่ำงได้จังหวะ

ทุกคนเบนควำมสนใจไปที่ผู้ชำยที่ถูกกระทืบคนนั้น กว่ำ

เสี่ยวเชี่ยนจะเห็นรูปถ่ำยก็ลอยไปที่ฉินอิ๋งเสวี่ยเรียบร้อยแล้ว เธอ

จะไปแย่งมำก็ไม่ทันเสียแล้ว

วินำทีที่ฉินอิ๋งเสวี่ยก้มเก็บรูปขึ้นมำดู ฉินเซียงเสวี่ยที่ยืนอยู่

ด้ำนหลังอ้ำปำกค้ำง เสี่ยวเชี่ยนดวงตำเบิกโพลงด้วยควำมตกใจ

อวี๋หมิงหลำงมองท้องฟ้ำอย่ำงจนปัญญำ เขำเห็นก่อนแต่ยืนห่ำง

ออกไปค่อนข้ำงไกลก็คว้ำไม่ทันอยู่ดี จึงต้องระบำยควำมโมโห

ด้วยกำรหวดออกไปหนึ่งหมัดใส่ตำคนที่อยู่ใกล้เขำที่สุด!

1 1 5 8 8

เวลำหนึ่งวินำทีสั้นมำก แต่ก็รู้สึกยำวนำนได้เช่นกัน ส ำหรับ

ฉินเซียงเสวี่ยแล้ว วินำทีนั้นเหมือนทรมำนอยู่ในนรกนำนแสน

นำน ถ้ำเป็นไปได้เธอยอมใช้ทั้งหมดของชีวิตหยุดเหตุกำรณ์ที่

ก ำลังจะเกิดขึ้นนี้

แต่ปำฏิหำริย์ไม่บังเกิด วินำทีนั้นได้ผ่ำนไป อะไรจะเกิดย่อม

เลี่ยงไม่ได้

ฉินอิ๋งเสวี่ยเก็บรูปถ่ำยขึ้นมำดู

พี่สำวที่เธอเคำรพที่สุด คุกเข่ำอยู่ระหว่ำงผู้ชำยสองคน

“กรี๊ด!!!!” เด็กน้อยกรีดร้อง

“พี่ นี่ไม่ใช่พี่ บอกฉันสิ ว่ำนี่ไม่ใช่พี่!”

“อิ๋งอิ๋งอย่ำดู อย่ำดู…” ฉินเซียงเสวี่ยทรุดลงกับพื้นอย่ำงหมด

แรง

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ บำปกรรมมีจริงใช่ไหม ใครท ำอะไรไว้ก็ต้องรับ

กรรมใช่ไหม!

เธอส ำนึกผิดแล้ว ถ้ำต้องรับกรรมจริงๆ ก็มำลงที่เธอคง

เดียว ท ำไมต้องให้น้องสำวเธอรับรู้เรื่องพวกนี้ด้วย ท ำไม!

1 1 5 8 9

“ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่พี่…” อิ๋งอิ๋งที่ช็อคหนักพูดแบบเดิมซ้ำ

ไปซ้ำมำ เธอหันไปมองพี่สำวที่นั่งร้องไห้เอำมือปิดหน้ำแล้วมอง

รูปถ่ำยในมือ ทันใดนั้นก็เหมือนเข้ำใจอะไรขึ้นมำ

“เป็นเพรำะฉันใช่ไหม! มันเป็นเพรำะฉัน! ถ้ำฉันไม่ป่วย พี่ก็

คงไม่ คงไม่” เด็กน้อยควบคุมอำรมณ์ไม่ได้ ถอยหลังไปสองก้ำว

ใส่อำรมณ์ฉีกรูปใบนั้นขำดครึ่ง “นี่ไม่ใช่เรื่องจริง! ฉันมันตัว

กำลกิณี ฉันเป็นตัวถ่วงของพี่!”

เธอฉีกรูปขำดครึ่งแล้ว แต่ภำพยังคงตรำตรึงอยู่ในจิต

วิญญำณของเธอ กลำยเป็นบำดแผลที่ไม่อำจเยียวยำจนหำย

ทันใดนั้นอิ๋งอิ๋งก็กระอักเลือด นี่เป็นอำกำรของคนที่โมโหขีด

สุด

“อิ๋งอิ๋ง!” ฉินเซียงเสวี่ยเข้ำไปกอดน้องสำวไว้ ต้ำหลงกับอวี๋ห

มิงหลำงเห็นแบบนั้นก็รีบหยุดลงมือกับพวกนักเลง ต้ำหลงเข้ำไป

ดูอิ๋งอิ๋ง ส่วนอวี๋หมิงหลำงถีบพวกนักเลงไปอีกสองทีพลำงพูด

“ทำงที่ดีพวกแกอยู่นิ่งๆ รอต ำรวจมำ ใครกล้ำหนีจะจับหัก

ขำให้หมด!”

“อิ๋งอิ๋ง!” ฉินเซียงเสวี่ยกอดน้องสำวร้องไห้จะขำดใจ

1 1 5 9 0

“พี่ผิดไปแล้ว พี่ท ำผิดต่อเรำ…”

“อย่ำเพิ่งพูดอะไรมำกเลย รีบพำน้องไปขึ้นรถฉัน ต้องรีบไป

โรงพยำบำล!”

เสี่ยวเชี่ยนคิดดูแล้ว ใกล้ๆ นี้มีโรงพยำบำลอยู่แห่ง ขับรถไป

ไม่เกินห้ำนำทีน่ำจะไวกว่ำรอรถฉุกเฉินมำ

ต้ำหลงก้มลงจะอุ้มอิ๋งอิ๋ง แต่พอก้มหน้ำก็เห็นรูปถ่ำยที่ถูกฉีก

ครึ่งใบนั้น

ดวงตำของเขำเบิกโพลง นี่มัน นี่มัน นี่มัน… !!!

เขำมองฉินเซียงเสวี่ยด้วยสำยตำที่แทบไม่อยำกเชื่อ ผู้หญิง

ที่ใสซื่อบริสุทธิ์ที่สุดในสำยตำเขำ คบกันมำตั้งนำนยังได้แค่จูงมือ

กันเท่ำนั้น แม้แต่จะจูบยังไม่กล้ำ กลัวจะเป็นกำรล่วงเกินผู้หญิง

เกินไป แต่เธอกลับ กลับ… !!!

รูปติดเรทแบบนี้ อนำจำรยิ่งกว่ำสมัยก่อนที่เขำหนีเรียนไป

แอบดูในห้องวิดีทัศน์เสียอีก นำงฟ้ำที่เขำชื่นชอบ ชอบจนถึง

ขนำดที่อยำกทะนุถนอมเอำไว้ในมือไม่ให้ใครมำท ำร้ำยกลับ

คุกเข่ำต่อหน้ำผู้ชำยคนอื่น แถมไม่ได้มีผู้ชำยคนเดียว…

1 1 5 9 1

ใครจะไปรับได้ ของล้ำค่ำของตัวเองกลำยเป็นของเล่นของ

คนอื่น ภำพสะเทือนใจนี้เล่นเอำต้ำหลงช็อคแน่นิ่ง ถ้ำไม่ติดว่ำ

อุ้มอิ๋งอิ๋งอยู่เขำอำจช็อคหมดสติไปแล้วก็ได้

เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นก็โมโหอย่ำงบอกไม่ถูก

สำเหตุที่เธอมำที่นี่ด้วยตัวเองก็เพรำะอยำกลดระดับควำม

รุนแรงของบำดแผลให้เหลือเบำที่สุด

แต่คนลิขิตหรือจะสู้ฟ้ำลิขิต เธอเองก็คิดไม่ถึงว่ำในจังหวะที่

เรื่องรำวก ำลังจะจบลงแล้วกลับมีนักเลงพวกนี้โผล่มำก่อกวน

ใช้วิธีที่โหดร้ำยที่สุด ตรงไปตรงมำที่สุด บดขยี้หัวใจอัน

บริสุทธิ์ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจนละเอียด และได้ท ำรักแรกที่

สวยงำมของน้องชำยเธอแตกสลำย

ควำมโกรธนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่มีที่ระบำย ท ำได้แค่ชี้ไปยังนักเลง

ที่อยู่บนพื้นแล้วพูดกับอวี๋หมิงหลำง “ห้ำมปล่อยคนพวกนี้ไป

จัดกำรพวกมันชุดใหญ่ก่อนต ำรวจมำ! เค้นให้ได้ว่ำใครส่งมำ!”

ประธำนเชี่ยนไม่มีทำงปล่อยคนบงกำรไว้แน่

ไม่ใช่แค่เพื่อน้องชำยของเธอเอง ยังเพื่อเด็กน้อยที่น่ำสงสำร

1 1 5 9 2

ที่เธอถูกชะตำด้วยคนนี้

ฉินเซียงเสวี่ยทรุดอยู่บนพื้น ทุกอย่ำงที่เธอพยำยำมปกปิด

อย่ำงเต็มที่ได้พังทลำยแล้วในเวลำนี้ ไม่ใช่แค่น้องสำวของเธอ

เห็น เขำเองก็เห็นแล้วด้วย จบกัน จบสิ้นทุกอย่ำงแล้ว…

“ถ้ำเชื่อใจฉันก็ยืนขึ้น ตั้งสติ อย่ำคิดสั้น” เสี่ยวเชี่ยนจับบ่ำ

ฉินเซียงเสวี่ย พยุงเธอลุกขึ้น

“จบแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้ว… กรรมตำมสนอง ทั้งหมดคือ

กรรมตำมสนอง… ฉันควรรับผลกรรมในสิ่งที่ท ำลงไปทั้งหมด แต่

ท ำไมกลำยเป็นน้องสำวฉัน… ท ำไม…”

ฉินเซียงเสวี่ยดวงตำเหม่อลอย พูดซ้ำไปซ้ำมำ

นี่เป็นอำกำรของคนที่สะเทือนใจอย่ำงหนัก เสี่ยวเชี่ยนใช้

ควำมสำมำรถเฉพำะตัวปลอบขวัญฉินเซียงเสวี่ยแล้วกล่อมเธอ

ขึ้นรถ

“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะช่วยเยียวยำสภำพจิตใจน้องสำวเธอ

เอง” พอเห็นฉินเซียงเสวี่ยเริ่มได้สติเสี่ยวเชี่ยนก็จับมือเธอพลำง

พูด

1 1 5 9 3

“ไม่มีประโยชน์หรอก เขำเห็นแล้ว เห็นแล้ว…” ฉินเซียงเสวี่ย

ร้องไห้พลำงพูด

“มีประโยชน์สิ ฉันเป็นจิตแพทย์ ฉันล้ำงควำมทรงจ ำของ

น้องสำวเธอได้”

“ล้ำง?” ฉินเซียงเสวี่ยมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสำยตำที่ไม่เข้ำใจ

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ

“วิชำชีพของฉันช่วยเธอได้”

เรื่องทุกอย่ำงมีสองด้ำน ก่อนมำเสี่ยวเชี่ยนได้คิดไว้แล้ว

บำงทีอำจต้องใช้วิชำชีพของเธอหำกกำรเจรจำไม่เป็นผล แต่ไม่

คิดเลยว่ำสุดท้ำยเรื่องจะด ำเนินมำในทิศทำงนี้

ชีวิตที่เดินบนเส้นทำงที่ผิดพลำด ใช่ว่ำจะจบได้ด้วยประโยค

เดียวที่ว่ำ ‘ส ำนึกผิดแล้ว’ พฤติกรรมของฉินเซียงเสวี่ยทั้งหมดได้

เป็นตัวก ำหนดไว้แล้วว่ำต้องลงเอยแบบนี้ แต่น้องสำวของเธอนั้น

ไม่ได้รู้เรื่องรู้รำวอะไรด้วยเลย

เสี่ยวเชี่ยนเกิดควำมรู้สึกสงสำร ส่วนต้ำหลงนั่งเงียบไม่พูด

ระหว่ำงทำงไม่แสดงอำรมณ์ใดๆ ทำงสีหน้ำ

1 1 5 9 4

ตลอดทำงเขำคิดอยู่แค่อย่ำงเดียว

นี่คือควำมฝัน

ต้องเป็นควำมฝันแน่นอน

ทั้งหมดไม่ใช่ควำมจริง

ผู้หญิงที่ไปเที่ยวกับเขำ พูดอะไรนิดหน่อยก็หน้ำแดง จะท ำ

เรื่องแบบนั้นได้ยังไง?

ท ำไม มันเพรำะอะไรกัน…

พวกต้ำหลงมำถึงโรงพยำบำลด้วยควำมรู้สึกแบบนั้นกัน

ลงทะเบียนคนไข้ฉุกเฉินแล้วพำอิ๋งอิ๋งเข้ำไปตรวจ หมอบอกว่ำ

เป็นอำกำรเครียดเฉียบพลัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทำงนี้ก ำลังท ำ

กำรรักษำ ส่วนทำงต้ำหลงได้เดินไปหำฉินเซียงเสวี่ยที่อยู่กับ

เสี่ยวเชี่ยนด้วยสภำพเหมือนวิญญำณหลุดจำกร่ำงไปแล้ว

“บอกผมว่ำมันไม่ใช่เรื่องจริง”

ถึงจะเห็นกับตำตัวเองแล้ว แต่ก็ยังไม่ทิ้งควำมคิดที่จะหลอก

ตัวเอง ต้ำหลงบอกตัวเอง ขอแค่เธอพูดว่ำมันไม่จริง เขำก็จะคิด

ว่ำมันไม่จริง

1 1 5 9 5

“เป็นเรื่องจริง ทั้งหมดเป็นควำมจริง ต้ำหลงฉันไม่ใช่ผู้หญิง

ดี เธอก็เห็นแล้ว ฉันไม่เหมำะกับเธอ ขอโทษนะที่ฉันโกหกเธอ…”

ฉินเซียงเสวี่ยเอำมือปิดหน้ำร้องไห้ด้วยควำมทรมำน เฉินจื่

อหลงสะเทือนใจมำกถอยไปหนึ่งก้ำว รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่ม

ลงมำ

1 1 5 9 6