แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1377 ใครกันแน่ที่เป็นต้นตอควำมผิด

“ฉันคิดเสมอว่ำ แต่ละอำชีพล้วนมีจุดยำกในตัวมันเอง

แน่นอนว่ำฉันไม่ได้มำล้ำงมลทินให้คนที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีไปขำย

เนื้อหนังมังสำเพื่อแลกเงินหรอกนะ อำชีพนี้ส่วนใหญ่เป็นคนที่

ชีวิตตกต่ำหมดทำงเยียวยำแล้วทั้งนั้น”

อย่ำงเช่นแมงดำตัวพ่อที่เธอเคยเจอก่อนหน้ำนี้

“แต่มันก็ย่อมมีกรณียกเว้น พวกนำยไม่ได้เจอกันในเวลำที่

เหมำะสม นี่เป็นกำรเล่นตลกของฟ้ำเบื้องบน ถ้ำนำยปกป้อง

อย่ำงอ่อนโยนไม่ได้งั้นก็ปล่อยเขำไป อย่ำเพิ่มควำมเจ็บปวดให้

กันอีกเลย ตอนเขำล ำบำกนำยไม่ได้ให้ควำมช่วยเหลืออันนี้ไม่ใช่

ควำมผิดของนำย แต่อย่ำงน้อยตอนนำยจะแยกกับเขำก็อย่ำไป

ต ำหนิในสิ่งที่เขำท ำลงไปเลย”

“ปกป้องอย่ำงอ่อนโยน… พี่ อันที่จริงผมก็เสียดำยเขำ แต่

ผมข้ำมผ่ำนอุปสรรคในใจไปไม่ได้”

รูปนั้นมันน่ำสะเทือนใจมำก

พอนึกถึงช่วงเวลำตอนที่เขำยังไม่ได้ปรำกฏตัวในชีวิตเธอ

1 1 6 0 5

เธอเคยมีควำมสัมพันธ์แบบนั้นกับผู้ชำยนับไม่ถ้วน ต้ำหลงท ำใจ

ไม่ได้

“ฉันเข้ำใจที่นำยเสียดำยเขำ และก็เข้ำใจที่นำยข้ำมผ่ำน

อุปสรรคในใจไปไม่ได้ นี่ไม่ใช่เพรำะใจแคบ ไม่ใช่เพรำะนำยมี

ควำมคิดแบบผู้ชำยเป็นใหญ่ นี่เป็นสัญชำตญำณของมนุษย์ ถ้ำ

ตอนนี้นำยอยำกแสร้งท ำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยำกเริ่มต้นใหม่

กับเขำ ฉันก็จะไม่คัดค้ำน แต่ว่ำ”

“แต่อะไร?”

“แต่นำยก็ต้องรับให้ได้ถ้ำเกิดอยู่ๆ นำยก็นึกถึงรูปถ่ำยใบ

นั้นขึ้นมำโดยไม่ตั้งใจ หำกว่ำกันตำมอำรมณ์ควำมรู้สึกของ

มนุษย์ ต่อให้ตอนนี้นำยแสร้งท ำเป็นไม่แคร์ ต่อไปก็ต้องมีตอนที่

นึกถึงมันแน่นอน แล้วมันก็จะมีผลต่ออำรมณ์ของนำย ซึ่งในเวลำ

นี้เองสติของนำยจะบอกว่ำ ในเมื่อเลือกแล้วก็อย่ำไปพูดถึงอดีต

แต่นำยกลับโกรธและเจ็บปวดตำมสัญชำตญำณ อยู่ในอำรมณ์

สับสน จำกนั้นชีวิตนำยก็จะอยู่ไม่ไกลจำกโรคจิตเวชแล้วล่ะ”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ขู่ เธอแค่พูดไปตำมควำมจริง

คนที่ชอบท ำตัวเป็นแม่พระหลำยคนมักพูดกันได้เต็มปำกว่ำ

1 1 6 0 6

งั้นก็ให้อภัยสิ ให้อภัยแล้วก็อย่ำไปนึกถึงอีก

ภำพยนตร์ ละคร และวรรณกรรมบำงเรื่อง ได้จงใจเขียนให้

จบสวยงำมเพื่อสร้ำงเรื่องรำวควำมรักอันแสนประทับใจ ซึ่งจริงๆ

แล้วต่ำงมองข้ำมสัญชำตญำณของมนุษย์ไปและท ำให้ผู้ชมเข้ำใจ

ผิด ชีวิตคนเรำข้ำมผ่ำนอุปสรรคในใจไปได้ง่ำยๆ แบบนั้นที่ไหน

กัน?

ถ้ำทุกคนมีควำมสำมำรถในกำรต่อต้ำนได้โดยอัตโนมัติก็คง

ไม่ต้องมีผู้ป่วยจิตเวชหรือคนมีปัญหำทำงใจเยอะขนำดนี้ พวก

แม่พระมักบอกว่ำคนอื่นใจแคบคิดไม่ตก คิดว่ำคนที่ป่วยก็เพรำะ

คิดไม่ตกเอง จริงๆ แล้วคนที่พูดแบบนี้คือคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด

“ผมควรท ำไงดี ผมจะท ำไงดี รับไม่ได้แต่ก็ปล่อยวำงไม่ลง”

ในใจของต้ำหลงคือรักจริงเจ็บปวดจริง

เสี่ยวเชี่ยนถอนหำยใจสำยตำทอดยำวไปไกล อวี๋หมิงหลำง

ก ำลังเดินมำทำงนี้ ดูท่ำคงจัดกำรเรื่องเสร็จหมดแล้ว

“ฉันรู้นะว่ำถ้ำพูดแบบนี้ออกจะดูปลงๆ ไปหน่อย แต่นำยจะ

คิดแบบนี้ก็ได้ว่ำ ขอบคุณสวรรค์ที่ควำมรักครั้งแรกของนำยก็มี

อุปสรรคที่ท้ำทำยถึงขนำดนี้ ขอแค่ผ่ำนอุปสรรคนี้ไปได้นำยก็จะ

1 1 6 0 7

เติบโตเป็นผู้ชำยที่เข้มแข็ง”

ถึงเวลำบ ำบัดจิตใจแล้ว

“บำดแผลบำงอย่ำงตอนเพิ่งเกิดนำยจะรู้สึกเจ็บปวดมำก

นำยจะรู้สึกโกรธเกลียดสวรรค์ที่ท้ำทำยนำยถึงขนำดนี้ แต่พอ

นำยข้ำมผ่ำนมันไปได้แล้วนำยจะพบว่ำตัวเองสุดยอดมำกจริงๆ

ฟ้ำร้องฟ้ำผ่ำฝนกระหน่ำล้วนเป็นควำมเมตตำจำกสวรรค์

เพียงแต่ตอนนำยแบกรับมันอยู่นำยไม่คิดแบบนั้น ชีวิตของนำย

ยังต้องพบเจออุปสรรคอีกเยอะ แต่จ ำไว้นะ ทุกอย่ำงที่ประสบ

ก่อนตำยไม่ใช่อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดก็คือ

อุปสรรคที่เรำข้ำมผ่ำนมำได้แล้วต่ำงหำก”

ค ำพูดนี้รำวกับหยำดฝนที่ตกโปรยปรำยชโลมหัวใจของต้ำ

หลง น้อยครั้งที่พี่เขำจะพูดจำด้วยน้ำเสียงใจเย็นกับเขำแบบนี้

แต่วันนี้พี่สำวของเขำดูอ่อนโยนมำกจริงๆ ไม่ท ำตัวข่ม เป็นพี่สำว

ที่เอำใจใส่

“พี่!” ต้ำหลงอยำกร้องไห้ แต่ก็กลั้นเอำไว้

เขำเสียใจมำก แต่ก็รู้ว่ำตัวเองเป็นผู้ชำย เขำเห็นสำยตำ

คำดหวังจำกดวงตำของพี่สำว เขำไม่อยำกท ำให้พี่ผิดหวัง

1 1 6 0 8

“ไม่ว่ำนำยจะตัดสินใจเลิกหรือไม่ ฉันก็สนับสนุนนำยทั้งนั้น

เพียงแต่ว่ำนะต้ำหลง นำยต้องจ ำเอำไว้ ไม่ว่ำยังไง ฉันไม่อยำก

ให้นำยต้องสับสนไปทั้งชีวิตเพรำะเรื่องนี้ และก็ไม่ต้องสงสัย

ตัวเองที่เคยรักผิดคน ไม่ว่ำก่อนหน้ำนี้เซียงเสวี่ยจะเคยท ำอะไร

ไว้ แต่ตอนที่เขำคบกับนำยเขำท ำจำกใจจริง ตรงนี้ไม่มีคน

หลอกลวง มีแค่คนที่ถูกโชคชะตำเล่นตลก ท ำควำมเข้ำใจกันและ

กันแล้วปล่อยเขำไป ก็เท่ำกับได้ปลดปล่อยตัวเองด้วย”

“ปล่อย?”

“อืม ยิ่งนำยจับไว้แน่นเท่ำไร เขำก็ยิ่งแย่เท่ำนั้น นำยคิดว่ำ

รูปถ่ำยใบนั้นท ำร้ำยจิตใจนำย จริงๆ แล้วกับเขำก็เหมือนกัน ถ้ำ

นำยดึงดันจะคบกับเขำ นำยเคยคิดไหมว่ำเขำจะรู้สึกยังไง? เขำ

จะรู้สึกผิดเพรำะเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต กำรคบกันของพวกนำยจะ

ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขำระวังตัวไปหมด ส่วนนำยจะนึกเรื่อง

เก่ำๆ ออกได้ทุกเมื่อ กลำยเป็นท ำร้ำยกันเองมีแต่จะพำกันแย่ ถึง

ตอนนั้นควำมรักของพวกนำยยังคงเป็นควำมรักอยู่หรือเปล่ำ?

ท ำไมไม่ปล่อยเขำไปล่ะ ให้เขำลืมเรื่องนี้แล้วไปตำมหำควำมสุข

ของเขำเอง”

“เขำยังมีควำมสุขได้อีกเหรอ ยังจะมีคนต้องกำรเขำอีก

1 1 6 0 9

เหรอ…” ต้ำหลงนึกถึงสภำพเซียงเสวี่ยต้องอยู่อย่ำงโดดเดี่ยวน่ำ

สงสำรไปตลอดชีวิต หัวใจเขำก็เจ็บปวดเหลือเกิน

เวลำนี้ควำมรู้สึกทั้งสับสนทั้งย้อนแย้งในจิตใจแทบจะฉีก

เขำออกเป็นชิ้นๆ จิตรู้ส ำนึกของเขำแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ไม่รู้ว่ำ

ควรเอำไงดีกันแน่

“ท ำไมจะไม่มีล่ะ? ถ้ำเขำไปจำกที่นี่ ไปในที่ที่ไม่มีคนรู้จัก

แล้วเริ่มต้นใหม่ บำงทีเขำอำจจะเจอเนื้อคู่ก็ได้นะ นำยอย่ำมำพูด

นะว่ำจะพำเขำไป แม่เรำอยู่ที่นี่นำยจะพำเขำไปไหนได้? เหลือ

เกียรติไว้ให้เขำบ้ำง ก็ถือเป็นกำรอวยพรให้เขำอย่ำงหนึ่ง”

“พี่ ผมเจ็บตรงนี้” ต้ำหลงชี้ไปที่ใจ เสี่ยวเชี่ยนมอบอ้อมกอด

อันอบอุ่นให้น้องชำย

“เด็กโง่ เดี๋ยวมันก็ผ่ำนไป”

อวี๋หมิงหลำงมองเสี่ยวเชี่ยนกับต้ำหลงคุยกันอยู่ไกลๆ

ต่อให้ไม่ได้ยินเสียง เขำก็พอเดำได้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนก ำลัง

ปลอบใจต้ำหลงอยู่แน่นอน

อวี๋หมิงหลำงนึกถึงตอนที่ตัวเองอำยุครบสิบแปดปี แม่เรียก

1 1 6 1 0

พี่น้องทุกคนมำรวมกันแล้วพูดว่ำ

จ ำไว้นะ ต่อไปเข้ำไปใช้ชีวิตในสังคมแล้ว พี่น้องอย่ำงเรำจะ

เป็นที่พึ่งสุดท้ำยให้กันและกัน ถึงตอนนั้นต้องนึกถึงคนใน

ครอบครัวเอำไว้

ปกติครอบครัวมักอยู่เคียงข้ำงกัน ตอนที่ไม่เกิดเรื่องอำจไม่

รู้สึกอะไร แต่พอมีเรื่องขึ้นมำ คนที่พึ่งพำได้ที่สุดก็ยังคงเป็นคน

ในครอบครัว

ลูกเชี่ยนของเขำเป็นพี่สำวที่ดีที่สุด

อวี๋หมิงหลำงหันตัวเดินออกพร้อมควำมคิดนี้ เขำไม่ได้เข้ำ

ไปรบกวนสองพี่น้อง แต่เดินเข้ำตึกหลักของโรงพยำบำล

เมื่อไปถึงหน้ำห้องผู้ป่วยก็ได้ยินเสียงฉินเซียงเสวี่ยร้อง

“อิ๋งอิ๋ง! เป็นอะไรไปอิ๋งอิ๋ง! อย่ำท ำพี่ตกใจสิ!”

แย่แล้ว เกิดเรื่องแล้ว!

อวี๋หมิงหลำงได้ยินแบบนั้นก็รีบผลักประตูเข้ำไปในห้อง เขำ

เห็นฉินเซียงเสวี่ยโอบตัวน้องสำวเอำไว้ ส่วนอำกำรของฉินอิ๋ง

เสวี่ยดูแปลกๆ…

1 1 6 1 1

อวี๋หมิงหลำงมองแค่แวบเดียวก็ออกไปข้ำงนอกทันที เขำ

หยิบโทรศัพท์ออกมำโทรหำเสี่ยวเชี่ยนโดยไม่ลังเล

“ลูกเชี่ยน รีบมำที่นี่เร็ว เด็กคนนั้นอำกำรแปลกๆ!”

ฉินอิ๋งเสวี่ยที่อยู่ในอ้อมกอดพี่สำวพูดจำไม่รู้เรื่องตลอดเวลำ

ดวงตำเหม่อลอย สองมือพยำยำมฉีกเสื้อผ้ำ ฉินเซียงเสวี่ยจับ

น้องสำวกดไว้ มือถูกน้องข่วนจนเลือดไหล

“ฉันไม่อยำกใส่เสื้อผ้ำ เสื้อผ้ำผิด เป็นควำมผิดของฉัน

เอง…”

ฉินอิ๋งเสวี่ยเอำมือดึงทึ้งมั่วไปหมด พี่สำวจับเธอกดไว้ด้วย

อำกำรตกใจตัวสั่น

“อิ๋งอิ๋ง อย่ำท ำพี่กลัวสิ รีบกลับมำเป็นปกติเร็ว!”

1 1 6 1 2