แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1380 ได้ยินว่ำแบบนี้ดักแมวได้

“ต้ำเหวย นี่พ่อเองนะลูก”

“อุแว้!!!!”

เสียงร้องไห้อย่ำงสุดพลังของเด็กทำรกดังลอดมำตำมสำย

“ต้ำเหวย ฟังพ่อพูดนะลูก ตอนนี้แม่เขำท ำงำนอยู่ พ่อก็มี

งำนต้องไปท ำ ไปหำหนูไม่ได้ พ่อกับแม่เองก็รู้สึกผิด แต่ตรงนี้มี

พี่สำวตัวน้อยก ำลังป่วยอยู่ เขำต้องให้แม่หนูช่วยรักษำ แม่จะ

กลับไปหำหนูช้ำหน่อยนะลูก”

พูดแบบนี้ให้เด็กวัยไม่กี่เดือนฟังออกจะดูแปลกไปหน่อย

แม้แต่ฉินเซียงเสวี่ยยังเอะใจหลังจำกที่ได้ยินอวี๋หมิงหลำง

พูดด้วยพลังควำมรักของพ่อ เธอหันไปมองอวี๋หมิงหลำงด้วย

ดวงตำเหม่อลอย

“ฮึกฮือ…” เสี่ยวเหวยสะอื้น แต่ไม่ได้ตะเบ็งร้องไห้สุดเสียง

แล้ว

“พ่อกับแม่ไม่ได้ทิ้งหนูนะลูก แค่พวกเรำมีหน้ำที่ของตัวเอง

ทุกคนพอเกิดมำก็มีหน้ำที่ติดตัว ต้ำเหวยเป็นลูกของหมอกับ

1 1 6 3 1

ทหำร หนูเองก็เป็นเด็กที่มีหน้ำที่เหมือนกัน”

คนอื่นๆ พอได้ฟังค ำพูดของอวี๋หมิงหลำงก็รู้สึกว่ำไม่น่ำ

ได้ผล พูดแบบนี้กับเด็กทำรก เด็กจะเข้ำใจเหรอ

แต่รำวกับมีปำฏิหำริย์เกิดขึ้น พอเขำพูดจบเสี่ยวเหวยก็

หยุดร้องไห้ แถมยังเรียกพ่อด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“เด็กดี”

อวี๋หมิงหลำงวำงสำยแล้วพูดกับต้ำหลง

“ไม่ว่ำเรื่องใดก็ตำมล้วนมีหน้ำที่กับผลประโยชน์อยู่คู่กัน

เมื่อได้ผลประโยชน์แล้วก็ต้องท ำหน้ำที่ให้ดีที่สุด เรื่องนี้แม้แต่

หลำนวัยไม่กี่เดือนของนำยยังรู้ เรื่องที่เด็กทำรกคนหนึ่งท ำได้

พวกนำยสองคนก็ท ำได้เหมือนกัน ส ำหรับเด็กผู้หญิงที่ก ำลังถูก

ช่วยชีวิตอยู่ข้ำงในนั้น ไม่ว่ำผลลัพธ์จะเป็นอย่ำงไร เขำคงหวัง

อยำกให้ญำติพี่น้องของตัวเองใช้ชีวิตต่อไปให้ดี”

ฉินเซียงเสวี่ยมองอวี๋หมิงหลำง เธอเข้ำใจแล้ว ทหำรหัวใจ

แกร่งคนนี้ก ำลังบอกให้เธอเข้มแข็ง

เธอไม่ได้พูดอะไร แต่คนพวกนี้ต่ำงมองออกแล้วว่ำ เธอได้

1 1 6 3 2

สูญเสียก ำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว

อวี๋หมิงหลำงพูดกับต้ำหลงอีก “ให้ลำครึ่งวัน กลับค่ำยก่อน

ฟ้ำมืด”

“ครับ!” ต้ำหลงยืนตรงท ำควำมเคำรพ เขำมองส่งอวี๋หมิง

หลำงเดินจำกไป

กำรรักษำด้ำนในยังคงด ำเนินต่อไป ส่วนด้ำนนอกเหลือ

แค่ต้ำหลงกับฉินเซียงเสวี่ย

“เซียงเสวี่ย อย่ำคิดมำกเลยนะ พี่ผมเป็นจิตแพทย์ที่เก่งที่สุด

พ่อบุญธรรมของเขำก็เป็นหมอระดับโลก ถึงผมจะไม่ค่อยรู้ว่ำคน

ระดับโลกเขำท ำอะไรกัน แต่เขำก็เก่งมำก คนอื่นอยำกรักษำกับ

เขำใช่ว่ำจะนัดได้ง่ำยๆ มีเขำอยู่อิ๋งอิ๋งต้องหำยแน่นอน” ต้ำหลง

พูดกับฉินเซียงเสวี่ย

“ควำมผิดของฉันทั้งนั้น…” ฉินเซียงเสวี่ยโทษตัวเอง

ถ้ำเธอรีบออกจำกวงกำรสกปรกนั่นให้ไวกว่ำนี้ มีเหรอที่อิ๋

งอิ๋งจะต้องมำเจอกับเรื่องแบบนี้

“ไม่ เรื่องนี้ไม่โทษคุณ ต้องโทษที่โชคชะตำเล่นตลกกับคุณ”

1 1 6 3 3

“ต้ำหลง…” ฉินเซียงเสวี่ยเอำมือปิดปำก “ฉันหลอกเธอ แต่

เธอกลับยังดีกับฉันแบบนี้อีก…”

“อย่ำเพิ่งพูดแบบนี้ตอนนี้เลย คุณยังไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น

พวกเรำนั่งรอพี่สำวผมเงียบๆ คุณต้องเชื่อใจพี่สำวผมนะ และก็

เชื่อ… ไม่ว่ำเกิดอะไรขึ้นผมจะคอยช่วยคุณ”

พอฉินเซียงเสวี่ยได้ฟังต้ำหลงพูดแบบนั้นน้ำตำก็พรั่งพรู

ออกมำ

ถ้ำไม่มีเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น ค ำพูดของต้ำหลงคงท ำให้ซึ้ง

ใจยิ่งกว่ำนี้ แต่ตอนนี้เขำรู้เรื่องโสมมในอดีตของเธอแล้วกลับยัง

คอยปกป้องเธออย่ำงเงียบๆ หำได้ยำกจริงๆ ผู้ชำยแบบนี้

และสิ่งที่ท ำให้ฉินเซียงเสวี่ยซึ้งใจยิ่งกว่ำก็คือ เสี่ยวเชี่ยนที่

ก ำลังช่วยน้องสำวของเธออย่ำงสุดควำมสำมำรถ เวลำนี้สิ่งเดียว

ที่เธอท ำได้คือสวดภำวนำขอให้น้องสำวปลอดภัย ขอแค่อิ๋งอิ๋ง

ผ่ำนช่วงเวลำวิกฤตินี้ไปได้ ชีวิตที่เหลืออยู่เธอยอมชดใช้ควำมผิด

ที่ตัวเองก่อ

เวลำค่อยๆ ผ่ำนไป เสี่ยวเชี่ยนกับมู่ฮวำหลีวุ่นอยู่ข้ำงในได้

เกือบสำมชั่วโมงแล้ว ในที่สุดประตูก็เปิดออก

1 1 6 3 4

มู่ฮวำหลีเดินออกมำ “ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรำยชั่วครำว

แล้ว อำกำรคงที่ดี แต่ยังต้องอยู่ที่นี่ต่อหลำยวันเพื่อให้อำจำรย์

ของผมรักษำต่อ”

เห็นเหล่ำบรรดำลูกศิษย์เก่งกันขนำดนี้ แต่เมื่อเทียบกับชีอวี่

เซวียนยังห่ำงชั้นอยู่เยอะ มู่ฮวำหลีก็แค่พยำยำมอย่ำงสุด

ควำมสำมำรถเพื่อให้อำกำรของคนไข้คงที่

ต้ำหลงรีบพำเซียงเสวี่ยเข้ำไป แล้วก็เห็นฉินอิ๋งเสวี่ยนอนอยู่

บนเตียงผู้ป่วย บนมือมีสำยให้น้ำเกลือปักอยู่ ส่วนเสี่ยวเชี่ยนนั่ง

อยู่บนเก้ำอี้ ที่มือของเธอก็มีสำยน้ำเกลือปักอยู่เหมือนกัน

“พี่ผมเป็นอะไร?!”

“อ่อ ช่วยคนจดหมดแรงน่ะเลยเป็นลมไป ผมเลยให้วิตำมิน

เพิ่ม”

เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเชี่ยนเพลียจนหมดแรงขนำดนี้ เมื่อคืน

เธอพักผ่อนไม่เพียงพอเพรำะคิดมำกเรื่องของต้ำหลง ร่ำงกำยรับ

ไม่ไหว บวกกับมื้อกลำงวันกินไปไม่เท่ำไร พอรักษำคนเสร็จ

ตัวเองก็เลยหมดแรง

ฉินเซียงเสวี่ยเห็นภำพนี้แล้วก็ซึ้งใจมำก เสี่ยวเชี่ยนยอม

1 1 6 3 5

เสียสละเพื่อช่วยน้องสำวเธอมำกขนำดนี้ บุญคุณครั้งนี้ชดใช้ทั้ง

ชำติก็ไม่หมด

ฉินอิ๋งเสวี่ยหลับอยู่ตลอด สักพักเสี่ยวเชี่ยนก็ตื่น พอเห็น

สำยน้ำเกลือที่มือ เธอก็ดึงออกโดยไม่ต้องคิด

“นำยเอำนี่มำใส่ให้ฉันท ำไม ฉันยังต้องให้นมลูกนะ!”

คนเป็นแม่ย่อมคิดถึงลูกตัวเองก่อนเสมอ

มู่ฮวำหลียิ้ม “ไม่เป็นไร นี่เป็นยำบ ำรุงของพี่สำม เด็กทำรกก็

ใช้ แล้วนับประสำอะไรถ้ำจะให้ผ่ำนแม่ ถ้ำไม่เชื่อรออำจำรย์อำ

กลับมำแล้วถำมเขำดูก็ได้”

“อย่ำงนั้นเหรอ ขอบใจนะ” เสี่ยวเชี่ยนยืนขึ้น ขยับแขนขำดู

ก็พบว่ำดีกว่ำเมื่อกี้ขึ้นมำก

“อำกำรเขำเป็นไงบ้ำง?” เสี่ยวเชี่ยนเดินไปดูฉินอิ๋งเสวี่ยที่

เตียง

“คงที่แล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับอำจำรย์อำแล้ว เรื่องที่รับปำก

คุณผมท ำได้แล้ว ส่วนเรื่องที่คุณรับปำกผม”

ก่อนหน้ำนี้ทั้งสองคนตกลงกันเอำไว้ ตอนนี้รักษำคนเสร็จ

1 1 6 3 6

แล้ว มู่ฮวำหลีย่อมอยำกรู้ปริศนำที่เสี่ยวเชี่ยนทิ้งไว้ให้เขำ

“เรื่องนี้ เอ่อ…”

เสี่ยวเชี่ยนคิดในใจ นั่นเป็นแผนที่เธอพูดส่งเดชเพื่อหลอก

เขำ ในควำมเป็นจริงเรื่องบำงอย่ำงที่ท ำลงไปผ่ำนสมองที่ไหน

กัน?

พูดง่ำยๆ ก็คือ อำรมณ์อยู่เหนือสติ

แต่ถ้ำตอบไปแบบนี้มู่ฮวำหลีต้องไม่พอใจแน่ เธอดูเวลำ อีก

สักพักกว่ำพ่อจะมำถึง

ถ้ำเกิดพูดกับเขำไปว่ำ ฮี่ ฮี่ นำยถูกหลอกแล้ว! หมอนี่จะ

โกรธแล้วลงไม้ลงมือหรือเปล่ำ?

แมวนอกจำกจะขี้สงสัยแล้ว ยังมีนิสัยเด่นๆ อะไรอีกนะ… อ๋อ

คิดออกแล้ว!

“เรื่องนี้ไว้นำยมำบ้ำนฉัน ฉันจะเล่ำให้ฟังอย่ำงละเอียด”

“หืม? คิดจะเบี้ยวเหรอ?”

“เปล่ำนะ ก็แค่ยังไม่เล่ำตอนนี้ ฉันจะให้ดอกเบี้ยแล้วกัน ฉัน

1 1 6 3 7

จะบอกให้ว่ำอะไรอร่อยกว่ำขนมหยิบไม่ขึ้น เป็นไง?”

แมวนี่นะ ไม่มีตัวไหนที่ไม่ตะกละ!

เมี้ยว? มีของแบบนั้นด้วยเหรอ?

มู่ฮวำหลีเกือบถำมแล้วว่ำคืออะไร แต่มำคิดดูอีกที ไม่ได้

ห้ำมให้เธอเดำควำมคิดของเขำออก

“ไม่สนใจ”

“งั้นก็ได้”

“อันที่จริงคุณพูดมำก็ได้ ผมจะรับฟัง คุณก็แค่พูดมำ”

“เมือง Q บ้ำนเกิดของฉันมีหมู่บ้ำนนึงชื่อจำงจวง ชูครีมของ

ที่นั่นอร่อยล้ำสุดๆ ไม่เชื่อนำยไปลองดู ถ้ำนำยว่ำอร่อยจริงก็ถือ

เป็นดอกเบี้ยระยะยำวจำกฉัน”

ขี้สงสัย+ของอร่อย ได้ยินว่ำวิธีแบบนี้ใช้ดักแมวได้

“ใครจะอยำกกินอำหำรขยะรำคำถูกที่ไม่รู้ที่มำที่ไปแบบนั้น

กัน”

มู่ฮวำหลีพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำขยับ

1 1 6 3 8

ข้อมือ ลูกปัดไม้ขยับเล็กน้อย

“นิสัยเล่นลูกปัดเวลำที่ปำกไม่ตรงกับใจนี่ถือเป็นโรคย้ำคิด

ย้ำท ำหรือเปล่ำ?”

เมี้ยว?! รู้ได้ไงอ้ะ?!

สำยตำที่มู่ฮวำหลีมองเสี่ยวเชี่ยนท ำให้เสี่ยวเชี่ยนข ำ เหมือน

ชำติก่อนไม่มีผิด

พอเธอหัวเรำะมู่ฮวำหลีก็ท ำหน้ำอึ้งเล็กน้อย ท ำไมเขำถึง

รู้สึกว่ำ เวลำหัวหน้ำคณะน้อยยิ้มมันรื่นตำกว่ำส่องพวกไม้อีกล่ะ?

แน่นอนว่ำก็แค่รื่นตำกว่ำนิดหน่อย นิดหน่อยเท่ำนั้น!

1 1 6 3 9