แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1388 เสี่ยวเหวยขวัญใจครอบครัว

เสี่ยวเชี่ยนก้มหน้ำท ำเป็นตั้งใจฟัง แม่ลูกอ่อนที่อยู่ข้ำงๆ อุ้ม

ลูกตัวเองถอยออกไปอีกหลำยก้ำว คุณน้ำ เขำไม่ได้ถูกรังแกเลย

นะ!

แค่กๆ ช่ำงเถอะ ค ำพูดล่วงเกินคนแบบนี้อย่ำพูดดีกว่ำ

ทันใดนั้นแม่ลูกอ่อนคนนี้ก็คิดได้ ที่แท้อีคิวก็ใช้แบบนี้นี่เอง มิน่ำ

แม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้ถึงเข้ำกันได้ดี ถือว่ำได้เรียนรู้แล้ว!

พี่รองยิ่งสนใจเพดำนมำกกว่ำเดิม มีแค่แม่เขำเท่ำนั้นแหละ

ที่จะคิดว่ำเฉินเสี่ยวเชี่ยนถูกคนอื่นรังแก เห้อ…

กลับจำกโรงพยำบำลพี่รองก็ไปส่งเสี่ยวเชี่ยนกับแม่อวี๋กลับ

บ้ำน เขำไม่ได้ขึ้นบ้ำนแต่กลับบ้ำนตัวเองเลย

แม่อวี๋เล่นกับหลำนสำวสักพักพลโทอวี๋ก็มำ

พ่ออวี๋มำประชุมที่นี่เลยหำเวลำว่ำงมำเล่นกับหลำนสำว

พอเข้ำบ้ำนได้ก็ตรงไปหำหลำนสำวทันที เห็นเสี่ยวเหวย

เกำะเปลด้วยสภำพหน้ำผำกมีแผ่นเจลแปะลดไข้ก็สงสำรหลำน

สุดใจ

1 1 6 9 8

“พำไปหำหมอมำหรือยัง?”

“หำแล้ว หมอบอกว่ำอำจเป็นส่ำไข้ จะมีไข้ไปอีกสองวัน

หลังไข้ลดมีผื่นขึ้นก็ไม่เป็นไรแล้ว” แม่อวี๋ตอบ

“ไอ๊หยำ เสี่ยวเหวยที่น่ำสงสำรของปู่ มำขอปู่อุ้มหน่อยนะ~”

พ่ออวี๋อุ้มเสี่ยวเหวย “ผอมเลยเนี่ย!”

เสี่ยวเชี่ยนคิดในใจ พูดโกหกได้หน้ำตำเฉย ถึงเด็กคนนี้จะ

ป่วย แต่กินนอนได้เป็นปกติ อ้วนขึ้นด้วยซ้ำ ผอมลงตรงไหน?

เสี่ยวเหวยมองใบหน้ำดุๆ ของปู่ เอำมือลูบหน้ำปู่แถมยังคิด

จะดึงหนวด ท ำพ่ออวี๋เอ็นดูสุดๆ

“ดูสิ เสี่ยวเหวยรู้จักอ้อนปู่ด้วย เด็กดีไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวก็

หำยแล้ว!”

“…” มองไม่ออกเหรอว่ำเด็กคนนี้ก ำลังท ำตัวซุกซน? เสี่ยว

เชี่ยนถลึงตำใส่ลูกในจังหวะที่พ่ออวี๋ไม่สังเกตเห็น เสี่ยวเหวยถึง

ปล่อยมือจำกหนวดปู่อย่ำงไม่ยินยอมเท่ำไร

ดูเหมือนเสี่ยวเหวยจะสนใจหนวดปู่มำกเป็นพิเศษ พ่ออวี๋

เป็นมนุษย์ขนดก หนวดเครำโกนแล้วก็ยังมีตอมีขนหลงเหลืออยู่

1 1 6 9 9

นิดหน่อย อุ้มเสี่ยวเหวยทีเด็กน้อยก็ชอบเอำมือไปถู บำงครั้งยัง

อำศัยที่ตัวเองมือเล็กแอบดึงเล่นด้วย

หลังจำกถูกแม่ห้ำมเสี่ยวเหวยก็แสร้งท ำตัวน่ำสงสำรอยู่บน

ตัวปู่ พ่ออวี๋เห็นหลำนซบบ่ำนิ่งไม่ขยับก็รู้สึกดวงตำรื้นๆ

“หมอคนนี้เก่งหรือเปล่ำ? ท ำไมหลำนถึงได้ดูหงอยๆ แบบนี้

ล่ะ?”

“…” เสี่ยวเชี่ยนอยำกบอกมำกว่ำ ก่อนพ่ออวี๋จะเข้ำมำเด็ก

คนนี้ร่ำเริงพลังเยอะมำก ตะโกนโวยวำย ดูก็รู้ว่ำอยำกเล่นแท่ง

ยำงกัด

เห็นชัดๆ เลยว่ำแกล้งท ำตัวน่ำสงสำรต่อหน้ำปู่ มีแค่พ่ออวี๋

แม่อวี๋ แม่เธอ เสี่ยวเฉียง ชีอวี่เซวียนเป็นต้นที่เชื่อเด็กคนนี้ เอ่อ

เสี่ยวเชี่ยนเพิ่งจะพบว่ำ คนรอบตัวเธอหลงกลเด็กคนนี้กันหมด

ยกเว้นเธอที่ยังมีสติคอยจัดกำรเด็กคนนี้ได้

แม่อวี๋ได้ยินสำมีพูดแบบนั้นก็เริ่มกังวลขึ้นมำทันที เอำปรอท

มำวัดไข้หลำน

“อุณหภูมิก็ยังไม่ค่อยสูง ให้ลูกดื่มน้ำเยอะๆ หน่อย เผื่อช่วย

ระบำยของเสียในร่ำงกำยออกมำ”

1 1 7 0 0

“ค่ะ” ช่วงสองวันนี้เสี่ยวเชี่ยนก็เหนื่อยกับเด็กคนนี้เอำกำร

ถึงหมอจะบอกแล้วว่ำนี่เป็นโรคที่พบบ่อยในเด็กไม่มีอะไร

น่ำห่วง แต่ลูกไม่สบำยครั้งแรกพ่อแม่ย่อมกังวลหนัก

เสี่ยวเชี่ยนเห็นพ่ออวี๋ดูยังไม่วำงใจจึงพูดควำมจริง

“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ หลำนไม่เป็นไร แกล้งพ่อเล่น”

“ซบนิ่งไม่ขยับขนำดนี้แกล้งอะไรกัน?”

เสี่ยวเชี่ยนเปิดลิ้นชักอย่ำงใจเย็น พอเธอดึงลิ้นชักคนสวยที่

เล่นบอลอยู่บนพื้นรวมถึงเสี่ยวเหวยที่ซบอยู่กับบ่ำพ่ออวี๋ก็ยืดตัว

ขึ้นมำพร้อมกันแล้วหันไปมองทำงเสี่ยวเชี่ยน

เสียงลิ้นชักเป็นเสียงที่ทรงพลังที่สุดในบ้ำน ไม่มีหนึ่งใน!

เพรำะชั้นแรกคือที่วำงยำงกัดของเสี่ยวเหวย ชั้นที่สองเป็น

ไส้กรอกอันโอชะของคนสวย~

เสี่ยวเชี่ยนหยิบไส้กรอกปลำหิมะโยนให้คนสวยก่อน

จำกนั้นก็หยิบยำงกัดสุดที่รักของเสี่ยวเหวยออกมำทั้งกล่อง

เสี่ยวเหวยที่เมื่อกี้ยังซบบ่ำนิ่งไม่ขยับก็ตื่นเต้นขึ้นมำทันที พ่ออวี๋

รู้สึกเด็กน้อยที่อุ้มอยู่ขยับตัว แล้วตำมมำด้วยเสียงออดอ้อน

1 1 7 0 1

“แม่ แม่~” ดูนั่นสิ!

เสี่ยวเชี่ยนหยิบกล่องยำงกัดออกมำแกว่งไปมำต่อหน้ำลูก

กล่องโยกไปทำงไหนดวงตำของเสี่ยวเหวยก็มองตำมไป

“เรียกแม่!”

“แม่~”

“เรียกพ่อ!”

“พ่อ~”

“เรียกย่ำ~”

“อ๋ำ…” ค ำนี้ยังพูดไม่ถนัด

ถึงจะยังพูดไม่ได้แต่แม่อวี๋ก็ดีใจจนอ้ำปำกค้ำงแล้ว ดีมำก

น่ำรักจริงๆ

เพื่อยำงกัดสุดที่รักเด็กน้อยพยำยำมอย่ำงเต็มที่

พ่ออวี๋แม่อวี๋เห็นแล้วก็มีควำมสุข แม่อวี๋สะกิดสำมี

“หลำนสำวเรำฉลำดมำกเลยใช่ไหมล่ะ? ดูเหมือนเด็กคนอื่น

1 1 7 0 2

ที่วัยเท่ำนี้ยังพูดไม่ได้ขนำดนี้เลยไหม?”

เรื่องอื่นก็ดูเหมือนจะท ำได้ไวกว่ำเด็กคนอื่นแค่ไม่กี่เดือน

แต่ในสำยตำผู้ใหญ่ก็ถือเป็นเด็กที่ฉลำดมำก จะบ้ำนไหนก็

เหมือนกัน

พ่ออวี๋เชิดหน้ำอย่ำงภูมิใจ “ใช่ไหมล่ะ! อีกไม่กี่วันหลำนหำย

ดีแล้วเดี๋ยวผมพำเพื่อนมำๆ ดู ให้เจ้ำพวกนั้นเห็นควำมเก่งของ

เสี่ยวเหวย เอำให้หน้ำหงำยไปเลย ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ! เจ้ำพวกนั้นอยำก

ให้ผมพำหลำนไปให้ดูจะตำย หลำนผมน่ำรักที่สุด! ถ้ำจะดูก็ต้อง

มำดูเอง เสี่ยวเหวยของเรำไม่เหนื่อยไปหำหรอก ใช่ไหมหลำน

ปู่!”

พ่ออวี๋พูดจบก็มองหน้ำหลำน เรียกคนอื่นไปหมดแล้ว ควร

เรียกปู่ได้แล้วหรือเปล่ำ?

มำครำวก่อนยังเรียกไม่ได้ ตอนนี้เรียกเป็นหรือยัง?

“มำ เอำยำงกัดของหนูไป!” เสี่ยวเชี่ยนยื่นยำงกัดให้ลูก

เสี่ยวเหวยเอำเข้ำปำกอย่ำงอำรมณ์ดี กัด~

หัวใจสลำย! พ่ออวี๋รู้สึกสะเทือนใจมำก!

1 1 7 0 3

สำยตำที่เขำมองเสี่ยวเชี่ยนท ำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกล ำบำกใจ

ไม่ใช่ว่ำเธอไม่ให้ควำมร่วมมือนะ ก็แค่เธอสอนเรียกปู่หลำย

ครั้งแล้วเสี่ยวเหวยไม่ยอมเรียกเอง

“เจ้ำเล็กช่วงสองวันนี้ท ำอะไรอยู่? ลูกป่วยขนำดนี้ไม่พูด

อะไรเลยเหรอ? ใช้ไม่ได้!” พ่ออวี๋ไม่ได้ยินหลำนเรียกปู่เลยเริ่ม

พำล

อวี๋หมิงหลำงที่ไม่อยู่บ้ำนโดนด่ำเฉย ไหนว่ำพอมีลูกสำว

แล้วสถำนะในครอบครัวจะถูกยกระดับขึ้น หลอกลวงกันชัดๆ!

“เมื่อวันก่อนหมิงหลำงเป็นคนพบว่ำเสี่ยวเหวยไข้ขึ้นเลยรีบ

อุ้มลูกไปหำหมอ เกือบไปชกหมอเข้ำให้แล้วค่ะ”

“ชกหมอท ำไม?” แม่อวี๋ตกใจ

เสี่ยวเชี่ยนจึงเล่ำให้ฟัง

อยู่ๆ ลูกก็ไข้ขึ้นสูงกลำงดึกสร้ำงควำมตกใจให้อวี๋หมิงหลำง

กับเสี่ยวเชี่ยนเป็นอย่ำงมำก ตอนนั้นใกล้ตีสี่แล้ว แผนกแม่และ

เด็กมีแค่หมอเวร ตอนทั้งสองคนไปถึงหมอล็อคห้องท ำงำนหลับ

อยู่

1 1 7 0 4

อวี๋หมิงหลำงเลยปลุกให้ตื่น หมอคนนั้นตื่นมำด้วยควำม

หงุดหงิด ท ำประวัติคนไข้อย่ำงไม่ใส่ใจเท่ำไร เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋ห

มิงหลำงเป็นห่วงลูกจึงอดทนไว้ หมอเขียนใบส่งไปตรวจเลือดกับ

สั่งยำ อวี๋หมิงหลำงไปจ่ำยเงิน เสี่ยวเหวยร้องอยำกฉี่เสี่ยวเชี่ยน

จึงไปหำที่ใส่ผ้ำอ้อมส ำเร็จรูปให้ พอทั้งสองคนกลับมำหมอก็ไม่

อยู่แล้ว

สุดท้ำยไปเจอหมอผู้หญิงคนนั้นอยู่ตรงเคำน์เตอร์ก ำลังโม้

ให้พยำบำลเวรฟังว่ำตัวเองไปเที่ยวเมืองนอกที่ไหนมำบ้ำง อวี๋ห

มิงหลำงระงับควำมโกรธยื่นใบตรวจเลือดให้ดู ถำมว่ำลูกเขำเป็น

อะไรหรือเปล่ำ ปรำกฏว่ำหมอคนนั้นตอบแบบขอไปทีโดยไม่เงย

หน้ำมองว่ำมีปัญหำ แต่กลับไม่อธิบำย จำกนั้นก็หันไปคุยกับ

พยำบำลต่อ

1 1 7 0 5