แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1413 รู้ว่ำพ่อป่วยแล้ว

สำเหตุที่ผู้บัญชำกำรยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ำยๆ คิดๆ ดู

จะต้องเป็นเพรำะได้ค ำนวณข้อดีข้อเสียมำอย่ำงถี่ถ้วนแล้ว อวี๋ห

มิงหลำงชนะได้แค่ไม่เท่ำไร ถ้ำต้องถูกยึดเงินไปเสี่ยวเชี่ยนจะต้อง

ไม่พอใจแน่นอน และก็จะเสียสปำยที่สำมำรถคลุกคลีกับคน

หลำกหลำยวงกำรแบบนี้ไป หำกอยำกจะได้ข่ำวกรองอีกก็ยำก

แล้ว

ยิ่งไปกว่ำนั้นรำคำค่ำตัวชีอวี่เซวียนตั้งเท่ำไร เชิญเสี่ยว

เชี่ยน… ฟรี ผู้บัญชำกำรค ำนวณมำอย่ำงดีแล้ว

“เดี๋ยวจะขอวันหยุดนำยจำกเขำหนึ่งวัน ถ้ำไม่ให้ฉันจะ

คิดเงิน จะให้ท ำงำนฟรีไปตลอดไม่ได้หรอกนะ ดูซิวันนี้ตกลงกัน

อย่ำงดีว่ำจะไปกินข้ำวด้วยกันก็ไปไม่ได้แล้ว เสี่ยวเหวยอำรมณ์

ไม่ดีเลยเห็นไหม”

“สะใภ้ทหำรระวังค ำพูดด้วย!”

เสี่ยวเชี่ยนท ำหน้ำทะเล้นใส่เขำ อย่ำมำเสแสร้ง!

เมื่อไปถึงที่หมำยเสี่ยวเชี่ยนก็ตำมอวี๋หมิงหลำงเข้ำไป ยังคง

1 1 9 1 4

เป็นหัวหน้ำคนเก่ำออกมำรอต้อนรับ พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนที่ครั้งนี้

ไม่ได้กินเค้ก แต่อุ้มลูกมำแทนเขำก็ไม่ได้แปลกใจอะไร คงเพรำะ

ชินแล้ว

“อยู่ไหนเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

“อยู่ในห้องสอบสวนครับ ไม่ยอมพูดอะไรเลยตั้งแต่ถูกจับ

จนถึงตอนนี้ เจ้ำนำยของเขำจ้ำงทนำยมำให้ เวลำกระชั้น ภำรกิจ

หนัก รบกวนด้วยนะครับหมอเฉิน”

เสี่ยวเชี่ยนส่งลูกให้อวี๋หมิงหลำงอุ้ม ส่วนตัวเองเดินเข้ำห้อง

สอบสวน

ที่คอเธอยังมียำที่ชีอวี่เซวียนเคยให้เหลืออยู่หนึ่งเม็ด ซึ่งก็

คือยำที่สำมำรถท ำให้สะกดจิตได้ในระยะเวลำอันสั้น เดิมทีเสี่ยว

เชี่ยนอยำกรีบๆ จบงำน แต่ก็เสียดำยไม่อยำกใช้ยำเม็ดสุดท้ำย

บวกกับดูเวลำแล้วก็ยังพอมี เธอจึงใช้เทคนิคกำรเจรจำค่อยๆ

บีบผู้ต้องหำ

อวี๋หมิงหลำงพำเสี่ยวเหวยไปรอข้ำงนอก ถ้ำมีพ่อหรือแม่อยู่

ด้วยเสี่ยวเหวยก็จะว่ำนอนสอนง่ำย ไม่งอแงเมื่ออยู่ในสถำนที่

แปลกใหม่ ด้วยควำมน่ำรักที่ใครเห็นเป็นต้องเอ็นดูท ำให้ดึงดูด

1 1 9 1 5

เจ้ำหน้ำที่แถวนั้นเข้ำมำรุมล้อมได้มำกมำย เสี่ยวเหวยเห็นคนใน

เครื่องแบบพวกนี้ก็ไม่ได้กลัว เด็กน้อยแค่ท ำหน้ำขรึมเหมือนพ่อ

เวลำอยู่ข้ำงนอก

ครั้งนี้เสี่ยวเชี่ยนใช้เวลำคุยค่อนข้ำงนำน เธอเองก็อยำกใช้

โอกำสนี้ทดสอบควำมรู้ที่ได้เรียนมำในระยะนี้ ใช้เวลำไปเกือบ

สำมชั่วโมงถึงออกมำด้วยสภำพสีหน้ำไม่สู้ดีเท่ำไร

อวี๋หมิงหลำงอุ้มเสี่ยวเหวยที่หลับไปแล้วเข้ำไปหำเธอ

“เจองำนยำกเข้ำแล้วเหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำแล้วก็ส่ำยหน้ำ ไม่เหมำะที่จะคุยตรงนี้

“ที่ควรพูดก็ได้พูดไปแล้ว ส่วนรำยละเอียดต ำรวจที่ตำมฉัน

เข้ำไปจดไว้หมดแล้ว งำนที่เหลือมอบให้เป็นหน้ำที่พวกเขำก็

พอ”

ในเมื่อไม่ใช่ปัญหำเรื่องงำนแล้วท ำไมเมียเขำเป็นแบบนี้?

อวี๋หมิงหลำงข่มควำมสงสัยในใจเอำไว้ ทั้งสองคนออกไป

จำกที่นั่นพร้อมกัน

“คุณหิวหรือยัง ผมพำไปกินมื้อดึกไหม?” อวี๋หมิงหลำงถำม

1 1 9 1 6

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ “ฉันไม่มีอำรมณ์กินแล้ว”

ตอนนี้เธอรู้สึกหมดอำลัยตำยอยำกมำก ในใจเหมือนมีรู

ขนำดใหญ่ เพรำะเธอเค้นถำมผู้ต้องหำคนนี้จนได้เรื่องที่หนัก

หนำมำก ร้ำยแรงถึงขั้นท ำให้ตอนนี้ประธำนเชี่ยนรู้สึกแข้งขำ

อ่อนเหมือนเดินอยู่บนปุยเมฆ พร้อมจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

อวี๋หมิงหลำงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบำงอย่ำงจำกท่ำทำงที่

ผิดปกติของเธอ เขำจึงมองเธอด้วยสำยตำสงสัย

เสี่ยวเชี่ยนนิ่งไปสักพักแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“พ่อฉันอำจจะ… ป่วยแล้วจริงๆ”

“หืม?” สอบสวนผู้ต้องหำแล้วไปเกี่ยวกับชีอวี่เซวียนได้

ยังไง?

“เมื่อกี้คนๆ นั้นบอกว่ำ จุดประสงค์อีกอย่ำงที่เขำมำในครั้ง

นี้ก็คือมำหำพ่อฉันเพื่อท ำบำงอย่ำงกับยำที่พ่อฉันกิน ตบตำให้ดู

เหมือนตำยด้วยอุบัติเหตุ”

นี่ก็คงเป็นเหตุกำรณ์ที่ชีอวี่เซวียนไม่คำดคิดเหมือนกัน

คนๆ นี้เป็นนักฆ่ำระดับสำกล พวกอวี๋หมิงหลำงตำมจับเขำ

1 1 9 1 7

มำตลอด ชีอวี่เซวียนเห็นเขำปะปนเข้ำมำพอดีจึงถือโอกำสท ำให้

อวี๋หมิงหลำงติดค้ำงน้ำใจ เดิมทีหวังจะช่วยให้อวี๋หมิงหลำงปิดจ๊

อบได้ไวขึ้น จะได้มีเวลำอยู่กับลูกเมีย

แต่ไม่คิดว่ำจับพลัดจับผลูจะกลำยมำเป็นเสี่ยวเชี่ยนเข้ำไป

สอบสวน และเป้ำหมำยของคนๆ นี้ก็คือชีอวี่เซวียน!

“พ่อคุณป่วยเหรอ?” อวี๋หมิงหลำงจ ำได้ว่ำครำวก่อนชีอวี่เซ

วียนแกล้งป่วยเพื่อหลอกให้เสี่ยวเชี่ยนกลัว และเพรำะเรื่องใน

ครั้งนั้นเกือบท ำให้เสี่ยวเชี่ยนตัดขำดกำรไปมำหำสู่เลยทีเดียว

หลังจำกที่ชีอวี่เซวียนกับเสี่ยวเชี่ยนยอมรับกันและกันได้

แล้ว ถึงควำมสัมพันธ์จะแน่นแฟ้นมำกขึ้น แต่เวลำที่ได้อยู่ด้วยกัน

จริงๆ กลับมีไม่มำก ทุกครั้งเวลำเจอกันจะเห็นเขำร่ำเริงแจ่มใส

อยู่ตลอด ไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด

“ใช่… โรคหลอดเลือดหัวใจชนิดพบยำก โอกำสเป็นคือหนึ่ง

ในล้ำน ตอนนี้ยังไม่มีแผนรักษำที่ได้ผล ท ำได้แค่ประคองอำกำร

เมื่อถึงระยะสุดท้ำยอำจท ำให้หัวใจล้มเหลว”

ดวงตำเสี่ยวเชี่ยนเหม่อลอยขณะพูด

เธอยังจินตนำกำรไม่ออกเลยว่ำค ำศัพท์เลวร้ำยพวกนี้

1 1 9 1 8

เกี่ยวข้องกับชีอวี่เซวียนตรงไหน

เธอกับเขำแยกจำกกันมำเกือบครึ่งค่อนชีวิต พอเจอกันอีก

ครั้งก็ต้องฝ่ำฟันอุปสรรคมำกมำยกว่ำจะยอมรับกันและกัน

ในขณะที่ควำมสัมพันธ์ก ำลังดีขึ้นเรื่อยๆ เธอก็มำรับรู้ข่ำวนี้ รำว

กับมีไม้ฟำดเข้ำมำที่หัวเธอ

“แน่ใจเหรอว่ำสิ่งที่ผู้ต้องหำพูดเป็นควำมจริง? เป็นไปได้

ไหมที่เขำจะโกหก?” อวี๋หมิงหลำงคิดไปในแง่ดี

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนก็หวังอยำกให้ค ำพูดพวกนั้นเป็นเรื่อง

หลอกลวง ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเรื่องที่โรงพยำบำลก่อนหน้ำนี้ ยำ

ที่ชีอวี่เซวียนกินตอนนั้นชื่อว่ำ ‘ยำแก้เพี้ยน’

หรือว่ำ… ยำนั่นจะเป็นของจริง?

“ตอนนี้เรำยังไม่รู้แน่ชัดคุณอย่ำเพิ่งคิดมำกไปเลย สืบให้แน่

ก่อนค่อยว่ำกัน” อวี๋หมิงหลำงท ำได้แค่ปลอบใจเสี่ยวเชี่ยนแบบนี้

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนหน้ำซีดมำก คุยเรื่องนี้เสร็จเธอก็นั่งเหม่อ

ไม่พูดไม่จำ อวี๋หมิงหลำงเห็นแล้วก็ปวดใจจะเสียใจแทนเธอก็

ไม่ได้

1 1 9 1 9

กว่ำเมียเขำจะได้เจอพ่อต้องผ่ำนอะไรมำกมำย ไม่ง่ำยเลย

กว่ำจะมีวันนี้ แต่อยู่ๆ กลับต้องมำเจอฝันร้ำย มันเป็นควำม

ซับซ้อนที่ยำกจะบรรยำย

เสี่ยวเชี่ยนกินอำหำรเย็นไม่ลง อวี๋หมิงหลำงต้องเอำเรื่องลูก

ยังต้องกินนมมำอ้ำงเธอถึงได้ยอมกินโจ๊กไปหนึ่งชำม หลังกลับ

ถึงบ้ำนเธอก็ตรงไปยังโต๊ะคอมพิวเตอร์เพื่อเปิดหำข้อมูล

แม่อวี๋ที่นั่งรอพวกเขำอยู่ที่โซฟำวำงหนังสือนิยำยลง เดิม

อยำกคิดบัญชีกับลูกชำยที่มำขีดเขียนหนังสือของเธอ แต่พอเห็น

อวี๋หมิงหลำงกับเสี่ยวเชี่ยนกลับมำด้วยสีหน้ำเคร่งเครียดเธอก็

ตกใจมำก

“มีอะไร? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงหำที่ลงให้เสี่ยวเหวยแล้วถึงกลับมำที่

ห้องรับแขก กระซิบถำมแม่อวี๋

“แม่เคยได้ยินโรคนี้บ้ำงไหม?” เขำพูดศัพท์ทำงกำรแพทย์ที่

ซับซ้อนออกมำ

“ไอ๊หยำ โรคนี้เหรอ นี่เป็นโรคที่พบได้ยำกมำกเลยนะ โรค

เรื้อรังที่รักษำไม่หำย พบในผู้หญิงมำกกว่ำผู้ชำย ท ำไมเหรอ

1 1 9 2 0

ใครเป็นโรคนี้?”

“คือ… เพื่อนของพวกเรำคนหนึ่งครับ”

“โรคนี้พบได้ยำกมำก ปีที่แล้วมีผู้ป่วยโรคนี้มำเข้ำ

โรงพยำบำลของแม่ เขำทรมำนมำก ค่ำรักษำก็แพงหูฉี่ คนทั่วไป

แบกรับภำระไม่ไหว เพื่อนคนนั้นอำกำรหนักไหม ต้องรับบริจำค

หรือเปล่ำ?”

“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหำ ประเด็นคือ…”

รักษำไม่ได้ นี่แหละสิ่งที่ท ำให้อวี๋หมิงหลำงตกใจจนถึง

ตอนนี้

เงินเมื่อมำถึงจุดหนึ่งก็คือตัวเลขธรรมดำ คนเก่งระดับโลกที่

มีควำมสำมำรถอันเก่งกำจแต่กลับหนีไม่พ้นเกิดแก่เจ็บตำย ต่อ

ให้มีเงินมำกกว่ำนี้ก็ซื้อสุขภำพที่ดีไม่ได้ นี่เป็นเรื่องที่น่ำกลัวมำก

อวี๋หมิงหลำงมองประตูบำนนั้นที่ปิดสนิทด้วยควำมเป็นห่วง

เขำพอจะจินตนำกำรออกว่ำเวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนจะสะเทือนใจแค่

ไหน

เขำเจ็บปวดแทนเธอ แต่ก็เอำควำมทุกข์มำไว้ที่เขำคนเดียว

1 1 9 2 1

ไม่ได้

เสี่ยวเชี่ยนนั่งอยู่หน้ำคอมพิวเตอร์ ค่อยๆ สืบค้นทีละหน้ำ

ช่วงแรกๆ เธอยังควบคุมอำรมณ์ให้ใจเย็นได้ แต่หลังจำกอ่ำนไป

หนึ่งรอบตำก็เริ่มแดงทีละนิด

1 1 9 2 2