แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1414 ควำมหวำดกลัวมีอยู่ทุกที่

ควำมเศร้ำล้วนไม่เคยพรั่งพรูออกมำในครำวเดียว แต่

ค่อยๆ ซึมออกมำทีละนิด กัดกร่อนกินหัวใจคน

เสี่ยวเชี่ยนเคยรักษำให้ญำติของคนไข้โรคเรื้อรังมำมำกมำย

ตอนนี้มำถึงตัวเองแล้ว ในที่สุดก็ได้เข้ำใจควำมเจ็บปวดนี้

จำกตอนแรกที่ไม่เชื่อ จนระหว่ำงทำงกลับมำเธอได้แต่ถำม

ตัวเองว่ำท ำไม จนตอนนี้ควำมเศร้ำเสียใจเข้ำปกคลุม ล้อมหัวใจ

เธอเอำไว้ยำกที่จะดิ้นหลุด

โรคที่รักษำไม่หำย หัวใจที่ทรมำนเจียนตำย

เสี่ยวเชี่ยนลองใช้วิชำชีพของตัวเองมำปรับสภำพจิตใจ ลอง

อยู่นำนก็พบว่ำเธอจ ำเทคนิคไม่ได้สักอย่ำง

เธอเคยคิดว่ำตัวเองแข็งแกร่งมำกพอแล้ว ต่อให้เผชิญกับ

คนอย่ำงอคำเทอหนำนกั่วเธอก็สู้ไม่ถอย แต่เวลำนี้เธอกลับ

พบว่ำตัวเองเปรำะบำงเหมือนเด็กคนหนึ่ง

เธอไม่รู้ว่ำเวลำผ่ำนไปนำนแค่ไหนแล้ว รู้สึกได้เพียงควำม

เจ็บปวดที่หัวใจ เวลำช่ำงยำวนำนเหลือเกิน

1 1 9 2 3

ตอนที่อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกเข้ำมำเสี่ยวเชี่ยนยังคงนั่งเหม่ออยู่

ที่หน้ำคอมพิวเตอร์

หน้ำจอดับไปแล้ว มือหนำของอวี๋หมิงหลำงวำงลงบน

ใบหน้ำของเธอ เสี่ยวเชี่ยนถึงได้พบว่ำแก้มเธอเปียกชื้น

“ได้เวลำลูกกินนมแล้ว” อวี๋หมิงหลำงอุ้มเสี่ยวเหวยอยู่ จริงๆ

แล้วเสี่ยวเหวยยังคงหลับอยู่

เสี่ยวเชี่ยนหยิบกระดำษทิชชูมำซับน้ำตำแล้วสูดลมหำยใจ

เข้ำลึกๆ

“รอฉันเดี๋ยวนะ”

แม่ที่อยู่ในช่วงให้นมลูกจะพยำยำมไม่ให้ลูกกินนมตอนที่

ตัวเองอำรมณ์ขึ้นๆ ลงๆ กำรให้นมตอนโมโหจะไม่ดีต่อเด็ก

หรือไม่ยังไม่มีข้อมูลปรำกฏในทำงวิทยำศำสตร์ แต่เพื่อลูกแล้ว

ยอมเชื่อไว้ก่อนดีกว่ำ รออีกหนึ่งชั่วโมง

อวี๋หมิงหลำงวำงเสี่ยวเหวยลง โอบเสี่ยวเชี่ยนไม่พูดอะไร

เพียงแต่เขำออกแรงบีบที่มือเล็กน้อยเพื่อเป็นก ำลังใจให้เธอ

“ฉันเองก็ไม่รู้จะบรรยำยควำมรู้สึกในตอนนี้ยังไง ฉันอยำก

1 1 9 2 4

ให้ทุกอย่ำงเป็นเรื่องหลอกลวง”

“อืม” เวลำนี้อวี๋หมิงหลำงว่ำตำมเธอหมด เขำรู้ว่ำตอนนี้พูด

อะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สู้อยู่เป็นเพื่อนอย่ำงเงียบๆ

“ถ้ำฉันรู้ว่ำพบแล้วอีกไม่นำนต้องพัดพรำกก็คงไม่ให้ใจไป

ขนำดนั้น ถ้ำเขำเหมือนเฉินหลิน ไม่ดีกับฉันมำกมำยแบบนั้น

ตอนนี้ก็คงไม่ต้องทุกข์ขนำดนี้…”

ชีวิตหนึ่งของคนเรำหำกมองในแง่ร้ำยก็คือกำรลำจำกที่ไม่

สิ้นสุด

คนสนิทที่อยู่รอบกำยค่อยๆ จำกไปทีละคน ควำมเศร้ำนี้ไม่

มีทำงเข้ำใจเมื่อตอนอำยุยังน้อย ตอนเด็กๆ คิดว่ำพ่อแม่คงอยู่

กับเรำไปอีกนำน แต่เมื่อโตขึ้นสุดท้ำยแล้วก็ต้องลำจำกกัน

“อย่ำงน้อยคุณก็ได้รู้ว่ำพ่อตัวเองเป็นใคร และก็ได้มีควำม

ทรงจ ำดีๆ ร่วมกับเขำ” อวี๋หมิงหลำงปลอบใจเธออย่ำงฝืนๆ อัน

ที่จริงตัวเขำก็รู้ดีว่ำมันเป็นอะไรที่เศร้ำมำก

“มีแค่ควำมทรงจ ำก็พอแล้วเหรอ ฉันยังคิดว่ำเขำจะอยู่กับ

ฉันไปอีกนำน… นำยรู้ไหม วันนี้เขำเรียกฉันไปหำ เขำอยำกซื้อ

เรือยอร์ชให้พวกเรำสองคน แต่ฉันปฏิเสธไป คนอื่นบอกว่ำเขำดี

1 1 9 2 5

กับฉันมำก… จริงๆ แล้ว เขำอยำกชดเชยให้ฉันด้วยวัตถุในช่วงที่

ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ แต่ฉันไม่ได้อยำกได้ของพวกนี้เลยด้วยซ้ำ”

ถ้ำรู้ว่ำจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นประธำนเชี่ยนคงไม่เล่นตัวกับ

เขำนำนขนำดนั้น ยอมรับเขำให้ไวจะได้มีเวลำให้กันมำกยิ่งกว่ำ

นี้

ตอนนี้ได้รับรู้ว่ำชีวิตของพ่อตัวเองก ำลังเข้ำสู่กำรนับถอย

หลัง ควำมรู้สึกที่ได้รับแล้วสูญเสียแบบนี้แทบจะท ำลำยเธอได้

เลย

ค่ำคืนนี้อวี๋หมิงหลำงฟังเสี่ยวเชี่ยนพูดอยู่นำน สิ่งที่เธอพูด

นั้นไม่ได้ปะติดปะต่อเป็นเรื่องรำว และก็ไม่ได้มีหัวข้อที่ชัดเจน

นี่เป็นอำกำรของคนปกติยำมที่ได้รู้ว่ำพ่อแม่จะอยู่บนโลกนี้

ได้อีกไม่นำน อวี๋หมิงหลำงท ำได้แค่ปลอบเธอ บำงทีสุขภำพของ

ชีอวี่เซวียนอำจจะยังแข็งแรงดีมำก เงินเขำเยอะขนำดนั้น จะต้อง

หำทำงรักษำได้แน่ ประคับประคองให้มีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่แน่อำจ

อยู่กับเสี่ยวเชี่ยนไปได้อีกหลำยปี หำกมองในแง่ดี อำจอำยุยืน

ยำวเหมือนคนปกติทั่วไปได้ด้วยซ้ำ

เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ทุกคนต่ำงอยำกคิดไปในทำงที่ดี เพรำะ

1 1 9 2 6

มีแค่ทำงนี้เท่ำนั้นถึงจะปลอบใจตัวเองได้

เสี่ยวเชี่ยนคิดฟุ้งซ่ำนอยู่ตลอดคืนว่ำจะท ำไงดี เธอมีคิดว่ำ

จะไปถำมชีอวี่เซวียนตรงๆ ไปเผชิญหน้ำกับเขำแต่อวี๋หมิงหลำง

ห้ำมไว้ไม่ให้เธอไป

ไปพูดกับชีอวี่เซวี่ยนตอนนี้ก็ไม่แน่ว่ำจะเป็นเรื่องดี อำจยิ่ง

ท ำให้สภำพจิตใจของเขำอ่อนไหวได้ง่ำยยิ่งขึ้น

จนถึงตอนนี้ได้แค่แสร้งท ำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอำ

ใจเขำ ใช้เวลำกับเขำให้มำก

บำงทีหำกท ำชีวิตให้มีควำมสุข อำจส่งผลให้อำกำรดีขึ้น

เสี่ยวเชี่ยนท ำได้แค่ข่มควำมเศร้ำในใจ นึกถึงงำนเลี้ยงที่

เปลี่ยนไปเป็นวันพรุ่งนี้แล้วเธอก็กลัวชีอวี่เซวียนจะมองออกว่ำ

เธอร้องไห้มำ จึงใช้แผ่นเจลแบบเย็นประคบที่ตำ

อำกำรหนักใจของเสี่ยวเชี่ยนยืดเยื้อต่อเนื่องจนวันรุ่งขึ้น

งำนเลี้ยงถูกก ำหนดไว้เป็นตอนเย็น อวี๋หมิงหลำงตั้งใจหำเวลำไป

เป็นเพื่อนเธอโดยเฉพำะ โชคดีที่งำนของเขำยังไม่มีอะไรส ำคัญ

มำก ยังพอมีเวลำ

1 1 9 2 7

เพื่อปกปิดควำมไม่สบำยใจของตัวเอง วันนี้เสี่ยวเชี่ยนจึง

แต่งหน้ำเข้ม เธอฝืนยิ้มหันไปถำมเขำ

“พอได้ไหม?”

“อืม ใช้ได้แล้ว” อวี๋หมิงหลำงขยี้หัวเธอเล่นเล็กน้อย เสี่ยว

เชี่ยนสูดลมหำยใจเข้ำเต็มปอด เธอแสดงอำรมณ์ออกไปไม่ได้

กำรต้องฝืนยิ้มเป็นเรื่องที่ขมขื่นที่สุดแล้ว

∗∗∗

เวลำนี้คนที่อำรมณ์ไม่ดีไม่ได้มีแค่เสี่ยวเชี่ยน ยังมีพี่ซวี่ฝำ

แฝดทำงจิตวิญญำณของเธอด้วย

พี่ซวี่ก ำลังนั่งเหม่อต่อหน้ำรำยงำนโปรเจกต์

ผู้จัดกำรของเขำยืนอยู่หน้ำโต๊ะด้วยควำมลังเล ประธำนเจิ้ง

อ่ำนมำเกือบห้ำนำทีแล้ว หน้ำนิ่วคิ้วขมวด เพียงแต่ผู้จัดกำรไม่รู้

ว่ำจะบอกพี่ซวี่ดีไหมว่ำ รำยงำนมันกลับหัวอยู่

ช่วงสองวันมำนี้เจิ้งซวี่หงุดหงิดใจตลอด มองอะไรก็เหม่อ

เขำรู้สึกว่ำโลโก้สีทองของรำยงำนโปรเจกต์เล่มนี้เหมือนสีผม

ของเธอมำก แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่รับสำยเขำ เธอบอกว่ำไม่

1 1 9 2 8

สบำยอยำกเก็บตัวอยู่บ้ำนไม่เจอใครทั้งนั้น

“บ้ำเอ๊ย!” พี่ซวี่ปำเล่มรำยงำนลงบนโต๊ะ

เล่นเอำลูกน้องเขำรีบก้มหน้ำ จำกนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียง

ตะกุกตะกัก “ประ… ประธำนเจิ้ง?”

เจิ้งซวี่หันไปมอง ลูกน้องเขำถอยไปหนึ่งก้ำว ไม่เข้ำใจว่ำ

ท ำไมคิ้วของประธำนเจิ้งถึงได้ขมวดเป็นปมหนักแบบนั้น หรือ

รำยงำนเล่มนี้จะผิดปกติ?

เมื่อรู้สึกได้ว่ำตัวเองพำลไม่เป็นเรื่องเจิ้งซวี่จึงนวดขมับ

“ออกไปก่อน”

“คือ รำยงำนนั่น…”

“พรุ่งนี้ค่อยว่ำกัน”

ลูกน้องรีบออกไปอย่ำงรวดเร็วรำวกับถูน้ำมันไว้ใต้เท้ำ กลัว

ว่ำถ้ำช้ำกว่ำนี้ระเบิดอำจมำลงที่ตัวเขำก็เป็นได้

เจิ้งซวี่ลุกขึ้นด้วยควำมหงุดหงิดแล้วเดินไปเดินมำอยู่ในห้อง

อวี๋หมิงหลำงโทรมำได้เวลำพอดี

1 1 9 2 9

“ตอนเย็นพำอำข่ำออกมำด้วย”

เจิ้งซวี่ดวงตำเป็นประกำย ก ำลังกลุ้มที่ตัวเองอับจนหนทำง

เหตุผลของอวี๋หมิงหลำงมำได้ประจวบเหมำะ แต่สักพักแววตำ

เขำก็หม่นลง

“ช่วงสองวันมำนี้เขำไม่สบำย อำจไม่อยำกออกไปไหน”

“ต่อให้ต้องหำมแกก็ต้องแบกอำข่ำออกมำให้ได้ บอสกับ

ศิษย์พี่ของเขำก็มำกัน”

∗∗∗

เจิ้งซวี่ไปหำอำข่ำ เคำะประตูอยู่นำนก็ไม่มีคนมำเปิด เขำจึง

หยิบกุญแจออกมำไข บำงครั้งไอเดียชั่วๆ ของไอ้เล็กก็เจ๋งดีนะ

อย่ำงเช่นกำรแอบท ำกุญแจส ำรองของคนอื่นเอำไว้

พอเข้ำไปในห้องนอนก็เห็นอำข่ำเอำผ้ำห่มคลุมตัวขดเป็น

ลูกบอล เธอก ำลังหลับอยู่

เจิ้งซวี่อยำกปลุกเธอ แต่กลับได้ยินเหมือนเธอพึมพ ำ

บำงอย่ำง หน้ำนิ่วคิ้วขมวด ดูเหมือนจะละเมอ

เจิ้งซวี่เอำหูเข้ำไปใกล้ๆ แต่กลับพบว่ำฟังไม่เข้ำใจ

1 1 9 3 0

ภำษำอังกฤษของเขำก็ถือว่ำไม่เลว อย่ำงน้อยๆ ก็สื่อสำรได้

ไม่มีปัญหำ แต่ดูเหมือนอำข่ำจะพูดภำษำแม่ สีหน้ำก็ดูทุกข์

ทรมำนรำวกับก ำลังฝันร้ำย

เวลำนี้ควำมหงุดหงิดในใจของเจิ้งซวี่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด กลั้น

เอำไว้ระบำยออกไปไม่ได้

ควำมหวำดกลัวในใจของเธอเสี่ยวเชี่ยนได้บอกเขำแล้ว แต่

เขำกลับท ำอะไรไม่ได้เลย นี่เป็นเรื่องที่พี่ซวี่รู้สึกแย่ที่สุด

1 1 9 3 1