แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1415 ต้อนรับขับสู้ชำวต่ำงชำติเป็นอย่ำงดี

เจิ้งซวี่เห็นเธอวันๆ เอำแต่หมกตัวอยู่ในบ้ำน คล้ำยกับตัว

มำร์มอตหลบภัยและต้องอยู่ในโพรงใต้ดินเพื่อจ ำศีลในฤดูหนำว

เขำอยำกจะเข้ำไปยุ่งด้วยแต่เฉินเสี่ยวเชี่ยนกลับห้ำมเอำไว้

ท ำให้พนักงำนในบริษัทตั้งแต่ระดับสูงไปจนถึงระดับล่ำง

ต่ำงรู้กันหมดว่ำช่วงนี้พี่ซวี่อำรมณ์ฉุนเฉียวง่ำย พอเจอเขำก็จะพำ

กันเดินเลี่ยง

อำข่ำก ำลังฝัน

ภำพอดีตที่เคยมีร่วมกับน้องสำวเหล่ำนั้นได้ปรำกฏซ้ำในฝัน

ของเธอ

เธอเห็นของที่เธอชอบล้วนถูกน้องสำวแย่งไปโดยไม่มี

ข้อยกเว้น สุดท้ำยมือซ้ำยของอคำเทอหนำนกั่วคล้องแขนเจิ้งซวี่

ส่วนมือขวำจูงมือประธำนเชี่ยน ทั้งหมดเดินจำกไปโดยทิ้งเธอยืน

อยู่ที่เดิมเพียงล ำพัง

“เจิ้งซวี่ กลับมำนะ!” เธอยื่นมือออกไปจะคว้ำ แต่สิ่งที่ได้มี

เพียงเงำด้ำนหลัง

1 1 9 3 2

เจิ้งซวี่ได้ยินชื่อตัวเอง ค ำพูดหลังจำกนั้นเขำไม่เข้ำใจ เขำ

รีบคว้ำมืออำข่ำไว้ด้วยควำมร้อนใจ

“ผมอยู่นี่!”

“อ๊ำ!”

ในฝันอำข่ำเห็นน้องสำวหันกลับมำ ทันใดนั้นก็ยื่นมือที่ยำว

มำกมำคว้ำคอเสื้อเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้ำเล่ห์

“เธอมันก็แค่แมลงที่น่ำสงสำรที่ไม่คู่ควรกับอะไรทั้งนั้น!”

“ไสหัวไปซะ!” อำข่ำชกกลับไปหนึ่งทีจำกนั้นเธอก็สะดุ้งตื่น

ชุดนอนของเธอเปียกชุ่มไปหมด

“เอ๊ะ เจิ้งซวี่? ท ำไมนำยมำอยู่นี่ล่ะ แล้วนำยเอำมือปิดตำ

ท ำไม?”

“… บ้ำนคุณมีถุงประคบไหม?” หมัดที่ลอยมำนี้ช่ำงหนัก

หน่วงได้ใจ เขำยืนขึ้น

“อย่ำไปนะ!” อำข่ำกอดเขำจำกทำงด้ำนหลัง ควำมกลัวใน

ควำมฝันยังคงปกคลุมหัวใจเธออยู่

1 1 9 3 3

เพิ่งตื่นมำยังแยกไม่ถูกว่ำอันไหนฝันอันไหนควำมจริง เธอ

แค่รู้สึกว่ำท่ำทำงตอนเขำหันไปมันท ำให้เธอหวำดกลัวมำก

เจิ้งซวี่ใจอ่อน จับมือเธอไว้

“ไม่ไป ผมอยู่ตลอด”

หลังจำกอำข่ำอยู่ในท่ำนี้สักพัก ไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกดีขึ้น

กลับยิ่งแย่ลงกว่ำเดิม ภำพในฝันยังตำมติดเธอ เจ็บปวดหัวใจ

บนหัวเหมือนมีมีดแกว่งอยู่ ไม่รู้ว่ำจะปักลงมำเมื่อไร

“ไปเปลี่ยนชุด ช่ำงเถอะ ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว”

เจิ้งซวี่จับเธอดึงเข้ำมำอยู่ในอ้อมกอด เขำก้มมองเธอ

ใบหน้ำเล็กๆ ซีดเผือด ผมเผ้ำยุ่งเหยิง ชุดนอนลำยกำร์ตูนยับยู่ยี่

ในสมองอดนึกถึงเฉินเสี่ยวเชี่ยนปีศำจที่แสนฉลำดแต่งตัวดู

ดีอยู่เสมอไม่ได้ เดี๋ยวยัยน่ำรักของเขำนั่งกับเฉินเสี่ยวเชี่ยนจะ

อำยหรือเปล่ำ?

“ไปไหนเหรอ?” อำข่ำพูดอย่ำงเหม่อลอย

“ไปถึงก็รู้เอง ไปล้ำงหน้ำเถอะ”

1 1 9 3 4

เมื่อไปถึงที่หมำย อำข่ำเงยหน้ำมองแผ่นป้ำยขนำดใหญ่

แล้วกลืนน้ำลำยอึกใหญ่

“แค่ไปกินข้ำวกับประธำนเชี่ยนกับบอสไม่ใช่เหรอ ถึงกับ

ต้องจับฉันแต่งตัวด้วย?”

เจิ้งซวี่นึกถึงสภำพอำข่ำเมื่อครู่ที่ใครเห็นคงต้องพำกันอึด

อัด ค ำพูดมำรออยู่ที่ปำกแล้วเขำก็กลืนกลับลงไป ล้วงบัตร

ออกมำจำกกระเป๋ำ

“มีคนให้มำ”

“อ่อ งั้นก็ดี” ไม่ใช้ก็เปลืองแย่ ต่อให้อำข่ำก ำลังรู้สึกแย่ก็ยังมี

ควำมคิดห้ำมสิ้นเปลืองโดยสัญชำตญำณ เธอเดินตำมเจิ้งซวี่เข้ำ

ไป

“ประธำนเจิ้ง!”

พอพนักงำนเห็นเจิ้งซวี่ก็รีบเข้ำไปต้อนรับ อำข่ำเหล่มอง

เจิ้งซวี่ “นำยเคยพำผู้หญิงมำที่นี่กี่คนแล้วเนี่ย?”

เจิ้งซวี่ตัวแข็ง โวะ หำเรื่องใส่ตัวจริงๆ!

โชคดีที่ตอนนี้อำข่ำมีเรื่องอื่นกวนใจ ไม่ได้ติดใจเอำควำม

1 1 9 3 5

กับเรื่องนี้ เจิ้งซวี่สั่งให้พนักงำนพำอำข่ำไปแปลงโฉม ตั้งแต่

ภำยในสู่ภำยนอกเก็บให้หมด

“ฉันแต่งแบบนี้มันดูแปลกไปหน่อยหรือเปล่ำ?” อำข่ำดึง

ชำยกระโปรงสั้นที่ใส่อยู่ กระโปรงที่สั้นเหนือเข่ำท ำให้ก้ำวขำไม่

ออก เวลำถีบคนก็ต้องมำนั่งระวังว่ำจะโป๊หรือเปล่ำ ไม่ค่อย

สะดวก

“ดีมำก” เจิ้งซวี่นึกถึงตอนเธออยู่กับมู่ฮวำหลีที่แต่งตัวแบบ

จัดเต็ม เขำเปรียบเทียบดูก็รู้สึกว่ำเธอใส่ชุดที่เขำเลือกเหมำะกว่ำ

เจิ้งซวี่ล้วงสร้อยออกมำใส่ให้อำข่ำ อำข่ำจับด้วยควำมไม่ชิน

“เกิดฉันท ำมันหำยจะท ำไง? ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอกนะ”

“ชดใช้ด้วยร่ำงกำย”

อำข่ำหน้ำแดง เจิ้งซวี่พอใจ

ใบหน้ำแดงระเรื่อของเธอดูแล้วรื่นตำ

ทั้งสองคนควงแขนกันออกมำขึ้นรถของเจิ้งซวี่ อำข่ำ

พยำยำมดึงกระโปรงเพรำะรู้สึกเย็นหวิวหวิวพิกล

“แค่ไปกินข้ำวกับบอสกับประธำนเชี่ยนไม่ใช่เหรอ นำยจับ

1 1 9 3 6

ฉันแต่งแบบนี้อย่ำงกับจะไปดูตัว”

“ปีศำจอย่ำงเฉินเสี่ยวเชี่ยนไม่เคยปล่อยโอกำสที่จะได้อวด

ทุกคนในครอบครัวต่อหน้ำสำธำรณชน รวมถึงหมำตัวนั้นด้วย”

เจิ้งซวี่กับเสี่ยวเชี่ยนเป็นฝำแฝดทำงจิตวิญญำณกัน กำรจับ

คนในครอบครัวแต่งตัวให้ดูดีอยู่เสมอเป็นจุดที่ทั้งสองคนมี

เหมือนกัน เครื่องแต่งกำยของทุกคนในครอบครัวต้องดูดีมีระดับ

ซึ่งก็พอดีกับที่อวี๋หมิงหลำงและอำข่ำล้วนเป็นพวกที่ขี้เกียจ

จัดกำรตัวเอง เมื่อดูแบบนี้แล้วเขำกับอำข่ำก็เหมำะสมกันดี พี่ซวี่

คิดแล้วก็พอใจ อำรมณ์ดีขึ้นมำหน่อย

อำข่ำเห็นเขำอำรมณ์ดีก็พยำยำมฉีกยิ้มให้เขำ ทั้งสองคนมุ่ง

หน้ำไปยังที่นัดหมำย

ใครคนหนึ่งเดินออกมำจำกร้ำนขำยของกระจุกกระจิก หรี่

ตำมองไปทำงรถที่อำข่ำนั่งไป

นั่นมันยัยขยะเทอริสไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงห้ำวแบบนั้นรู้จักแต่ง

เนื้อแต่งตัวด้วย? แล้วผู้ชำยข้ำงกำยคนนั้นเป็นใครกัน?

“Taxi!” เธอโบกรถ “Follow the car in front!”

1 1 9 3 7

“อิหยังวะ?” คนขับรถพูดภำษำถิ่น ยิ้มให้ชำวต่ำงชำติคนนี้

อย่ำงเขินๆ

Shit!

อคำเทอหนำนกั่วพูดพร้อมท ำท่ำทำง ตอนนี้รถของเจิ้งซวี่ที่

พำอำข่ำไปก ำลังจะลับสำยตำแล้ว เธอจึงขึ้นไปบนรถอย่ำงรีบ

ร้อน

“Follow!” เธอท ำท่ำประกอบ คนขับรถตีควำมอยู่สักพัก

“ฟันโหล?”

“Yes!”

“อ้อ!” ประโยคนี้ฟังเข้ำใจ คนขับรถท ำมือโอเคแล้วเหยียบ

คันเร่งทันที

เรำต้องต้อนรับขับสู้ชำวต่ำงชำติเป็นอย่ำงดี คนขับรถยิ้ม

แย้มแจ่มใสพร้อมขับรถมุ่งหน้ำไปยังร้ำนขำยโหลที่ดังที่สุด

∗∗∗

เจิ้งซวี่พำอำข่ำไปยังสถำนที่นัดหมำย ไม่ได้รู้เรื่องคนที่

1 1 9 3 8

สะกดรอยตำมพวกเขำก ำลังถูกพำไปนั่งรถเล่นรอบเมืองเลย

แม้แต่น้อย

เมื่อไปถึงโรงแรมที่นัดไว้เจิ้งซวี่ก็เห็นอวี๋หมิงหลำงยืนโบก

มือเรียกหยอยๆ มือที่โอบอำข่ำไว้ออกแรงบีบเล็กน้อย อยำก

เดินหนีจริงๆ

“โอ๊ะโอ นั่นพี่ซวี่ไม่ใช่เหรอ พี่ซวี่มีรสนิยมแฟชั่นยังไงเหรอ

แบ่งปันเพื่อนหน่อยสิ เย็นป่ำนนี้ยังจะแว่นตำด ำ?” มือข้ำงหนึ่งขอ

งอวี๋หมิงหลำงล้วงกระเป๋ำกำงเกง มองแว่นตำด ำของเจิ้งซวี่ด้วย

สำยตำเจ้ำเล่ห์ เขำเดำว่ำมันต้องมีเรื่องสนุกๆ อยู่เบื้องหลัง

แน่นอน

“หน่วยของแกจะถูกรื้อแล้วหรือปรับเปลี่ยนแล้ว? ท ำไมไป

ไหนก็โผล่หน้ำมำอยู่เรื่อย?” เจิ้งซวี่พูดอย่ำงไม่เกรงใจ

อวี๋หมิงหลำงท ำมือเชิญทั้งคู่เข้ำไปในห้องอำหำรด้วย

ใบหน้ำยิ้มแย้มกวนประสำท

“พ่อตำฉันเลี้ยง ฉันก็ต้องมีหน้ำที่ออกมำต้อนรับ”

เจิ้งซวี่โอบอำข่ำเดินเข้ำไปด้ำนใน อวี๋หมิงหลำงด้วยควำม

มือไวแอบฉวยจังหวะดึงแว่นของเจิ้งซวี่ออกมำ

1 1 9 3 9

จำกนั้นก็เห็นตำเขียวๆ ที่ถูกอำข่ำฝำกหมัดเอำไว้

“ดูท่ำอำข่ำไม่ได้อำรมณ์ไม่ดีอย่ำงที่ว่ำไว้ ยังมีแรงชกคนอยู่”

ชีอวี่เซวียนพยักหน้ำ หนงเย่ำเองก็ข ำ

“ใช้ได้ เยี่ยม ให้ควำมรู้สึกเหมือนหมำดัลเมเชี่ยน”

“อันที่จริงฉันว่ำเหมือนแพนด้ำมำกกว่ำ ถ้ำอีกตำเป็น

เหมือนกันนะใช่เลย” ประธำนเชี่ยนช่วยเสริมทัพ เสี่ยวเหวยที่เธอ

อุ้มอยู่เอียงหน้ำมองพ่อบุญธรรม จำกนั้นก็ก้มมองตัวเอง

วันนี้ประธำนเชี่ยนจับลูกสำวแต่งเป็นแพนด้ำน้อย เสี่ยว

เหวยเห็นพ่อบุญธรรมแล้วก็รู้สึกว่ำไม่ค่อยเหมือนกับชุดของ

ตัวเอง จึงชี้หน้ำเจิ้งซวี่พลำงท ำเสียงเหมือนประท้วง

“เด็กดี ของหนูน่ะแพนด้ำน่ำรัก พ่อบุญธรรมนั่นแพนด้ำ

เถื่อน ไม่เหมือนกันนะลูก” แม่ผู้มีจิตเมตตำปลอบใจลูก

แพนด้ำเถื่อน… มันช่ำงเสียดแทงใจ!

1 1 9 4 0