แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1416 สัมผัสพิเศษที่เล่ำลือกัน

เจิ้งซวี่โอบอำข่ำเดินผ่ำนไป แสร้งท ำเป็นไม่ได้ยินค ำดูถูก

ของคนพวกนี้ เขำทักทำยชีอวี่เซวียนก่อน

“สวัสดีครับบอส”

“สวัสดีน้องแตงกวำ” ชีอวี่เซวียนพยักหน้ำพร้อมยิ้มแย้ม

พี่ซวี่มุมปำกกระตุก

หนึ่ง สอง สำม ตรงนี้มีผู้ชำยนั่งอยู่สำมคน ท ำไมแต่ละคน

ล้วนท ำหน้ำกวนประสำทแบบไอ้เล็ก?

เฉินเสี่ยวเชี่ยนเป็นสนำมแม่เหล็กแบบพิเศษหรือเปล่ำ ถึง

ได้ดึงดูดแต่ผู้ชำยแบบนี้?

ต้นฤดูร้อนของทำงเหนือเป็นฤดูที่ดีที่สุด อวี๋หมิงหลำงถอด

เสื้อนอกออกเผยให้เห็นเสื้อแขนสั้นแบบเดียวกับเสี่ยวเชี่ยน

กล้ำมแขนที่ได้รูป ตรงข้อมือยังมีนำฬิกำที่เสี่ยวเชี่ยนประมูล

ได้มำอีกด้วย ถึงพี่ซวี่จะพอจินตนำกำรได้ว่ำเฉินเสี่ยวเชี่ยนชอบ

แสดงควำมรักต่อหน้ำสำธำรณชน แต่กลับนึกไม่ถึงว่ำจะโดน

เสื้อผ้ำคู่รักโจมตีแบบนี้

1 1 9 4 1

อุตส่ำห์คิดมำอย่ำงดี แต่ท ำไมก็ยังรู้สึกเหมือนขำดๆ อะไร

ไป?

เจิ้งซวี่มองเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงแล้วมองตัวเองกับอำ

ข่ำ จำกนั้นสำยตำก็ไปหยุดอยู่ที่เสี่ยวเหวยที่เสี่ยวเชี่ยนอุ้มอยู่

วันนี้ดูเหมือนเสี่ยวเหวยจะอำรมณ์ดี กำรได้เห็นคนหล่อคน

สวยท ำให้เด็กน้อยถูกอกถูกใจ ถึงจะถูกเสี่ยวเชี่ยนอุ้มไว้แต่ก็ยัง

อยู่ไม่สุข มือน้อยๆ เริ่มเล่นผ้ำปูโต๊ะ

เจิ้งซวี่เห็นแล้วก็กุมมืออำข่ำไว้

“เสี่ยวเหวยโตขึ้นมำอีกหน่อยแล้ว” ชีอวี่เซวียนมองเสี่ยว

เหวย เสี่ยวเหวยหันไปยิ้มกว้ำงให้เขำ ท ำเอำชีอวี่เซวียนหัวใจ

แทบละลำย เสี่ยวเชี่ยนเห็นชีอวี่เซวียนยิ้มก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูก

ทิ่มแทง

อีกหน่อยเธอยังจะได้เห็นพ่อที่ชอบท ำตัวเพี้ยนๆ แต่แสน

อบอุ่นแบบนี้อยู่ไหม…

อวี๋หมิงหลำงกุมมือเสี่ยวเชี่ยนอยู่ใต้โต๊ะ เสี่ยวเชี่ยนถึงได้

หยุดทรมำนตัวเอง ยกแก้วน้ำขึ้นมำปิดบังสีหน้ำ

1 1 9 4 2

หนงเย่ำยื่นมือไปอยำกหยิกแก้มเสี่ยวเหวย แต่เสี่ยวเหวย

กลับหุบยิ้มแล้วเมินหน้ำหนี หนงเย่ำสะเทือนใจ

“ท ำไมเลือกปฏิบัติแบบนี้!” ไม่น่ำรักเลยสักนิด!

เสี่ยวเชี่ยนส่งลูกสำวให้ชีอวี่เซวียนอุ้ม พอเสี่ยวเหวยเห็น

เพชรที่อยู่ตรงแขนเสื้อของชีอวี่เซวียนก็ดวงตำเป็นประกำย

“อ๊ำย้ำย้ำ~”

“เสี่ยวเหวยชอบเหรอ งั้นเดี๋ยวตำให้หนูนะ แต่หนูห้ำมเอำ

เข้ำปำกนะรู้ไหม?”

หนงเย่ำไม่ยอม ทุกครั้งมีแค่เขำที่ถูกเมิน เขำถอดที่หนีบ

เนคไทออกมำแกว่งตรงหน้ำเสี่ยวเหวย เสี่ยวเหวยยื่นมือออกไป

จะคว้ำแต่เขำกลับเอำออก “ไม่ให้! แบร่ๆๆ ~”

เสี่ยวเหวยเบ้ปำก คนเลว!

“รังแกเด็ก นำยนี่จริงๆ เลยนะ” ชีอวี่เซวียนแย่งที่หนีบเนค

ไทจำกมือลูกศิษย์มำวำงใส่มือเสี่ยวเหวย ถึงได้รอยยิ้มของเด็ก

น้อยกลับมำ

เสี่ยวเหวยหอมแก้มตำ จำกนั้นก็ชี้หน้ำหนงเย่ำพร้อมพูด

1 1 9 4 3

อย่ำงโมโหด้วยภำษำเด็กทำรกที่ไม่มีใครเข้ำใจ

พูดอะไรไม่มีใครเข้ำใจ แต่ทุกคนก็พอจะเดำจำกสีหน้ำได้

หนงเย่ำถูกเด็กน้อยรังเกียจให้อีกแล้ว

“เหมือนแม่ไม่มีผิด เห็นแก่เงิน” หนงเย่ำทั้งเสียของทั้งถูก

รังเกียจ เขำบ่นอย่ำงเซ็งๆ กวำดสำยตำมองอำข่ำที่นั่งเหม่อ

กับเจิ้งซวี่ที่ท ำหน้ำเหมือนคิดหนัก จำกนั้นจึงพูดออกมำลอยๆ

“อีกหน่อยลูกของอำข่ำจะต้องน่ำรักมำกอย่ำงแน่นอน”

เจิ้งซวี่ได้ยินค ำพูดนี้ก็รู้สึกรื่นหู ผุดยิ้มออกมำโดยไม่รู้ตัว

“ชอบเด็กพี่ก็รีบมีบ้ำงสิ จะได้ไม่น้ำลำยไหลเวลำมองลูกสำว

ผม อย่ำงกับตัวประหลำด” อวี๋หมิงหลำงพูดเหมือนไม่ใส่ใจ

“นั่นสิ ว่ำกันว่ำเด็กที่เป็นลูกครึ่งไม่เพียงแต่จะน่ำรักยังฉลำด

ด้วยนะ อำเจิ้งก็อยำกอุ้มหลำนมำนำนแล้วด้วย เมื่อวันก่อนยัง

บ่นเรื่องนี้กับพ่อสำมีฉันอยู่เลย” ประธำนเชี่ยนพูดได้จังหวะพอดี

ประโยคนี้ได้เปิดพลังจินตนำกำรของเจิ้งซวี่

ลูกของอำข่ำจะต้องเป็นเบบี๋ที่น่ำรักที่สุด ถ้ำมีผมสีทองยิ่ง

น่ำรักเข้ำไปใหญ่ ผมเส้นบำงเรียบบนหัว เหมือนเทพตัวน้อย ถ้ำ

1 1 9 4 4

เริ่มลงมือตอนนี้ ก็คงได้จัดปำร์ตี้ในเวลำนี้ของปีหน้ำอีก ไอ้เล็ก

จะได้ไม่ต้องมำท ำหน้ำได้ใจให้ขัดหูขัดตำ

พอนึกถึงตรงนี้สำยตำของเจิ้งซวี่ก็ละไปจำกอำข่ำไม่ได้

สมองคิดแต่เรื่องเด็กลูกครึ่ง

อำข่ำหน้ำแดงที่ถูกเขำมองมำ เธอเตะเจิ้งซวี่ไปหนึ่งทีใต้โต๊ะ

กองหนุนของเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงมำได้จังหวะ แต่ก็

ยังจะมีตัวท ำเสียบรรยำกำศ

“ถ้ำเหมือนอำข่ำก็ดีไป เปิ่นๆ น่ำรักจะตำย ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ ถึง

ตอนนั้นฉันจะหยิกแก้มยุ้ยๆ ทุกวันเลย!” หนงเย่ำพูดอย่ำงไม่

กลัวตำย ปกติเขำสนิทกับอำข่ำที่สุด เลยพูดล้อเล่นเต็มที่

เอ๊ะ รังสีอ ำมหิตแผ่มำจำกไหน

“ศิษย์พี่ใหญ่ของอำข่ำใช่ไหมครับ…” พี่ซวี่แววตำขรึมลง

เขำยกแก้วขึ้น “ผมควรจะดื่มกับพี่ ‘ให้ดีๆ’ ”

“ใช่ ใช่ ใช่ รีบๆ เทให้เต็ม” อวี๋หมิงหลำงยุ เขำชอบดูฉำก

คนเล่นงำนกันเองแบบนี้แหละ

ชีอวี่เซวียนถอนหำยใจ เขำจับมือเสี่ยวเหวยพลำงคุยกับ

1 1 9 4 5

เสี่ยวเชี่ยน แสร้งท ำเหมือนว่ำคนตรงหน้ำนั่นไม่ใช่ลูกศิษย์คน

โปรดของเขำ เขำรู้สึกได้ว่ำวันนี้เบบี๋เชี่ยนดูเศร้ำๆ พิกล ถึงเธอ

จะพยำยำมปกปิดอย่ำงเต็มที่ แต่เขำก็ยังรู้สึกได้

“ประธำนเชี่ยน พวกเขำดื่มกันเยอะเกินไปแล้วหรือเปล่ำ?”

อำข่ำมองเจิ้งซวี่กับอวี๋หมิงหลำงพำกันรุมศิษย์พี่ใหญ่ โดยเฉพำะ

เจิ้งซวี่ที่รังสีอ ำมหิตแผ่ซ่ำนเอำโต๊ะอำหำรเป็นสนำมรบ วำงท่ำ

ประมำณว่ำถ้ำไม่มอมให้อีกฝ่ำยล้มพับไม่มีทำงเลิกรำ

“เจิ้งซวี่ไม่ชอบให้คนอื่นมำว่ำเธอ ล้อเล่นก็ไม่ได้”

มืออำข่ำที่คีบอำหำรอยู่ถึงกับสั่น เธอท ำอำหำรตกลงไปใน

แก้ว เกิดเป็นคลื่นขนำดเล็กลอยเข้ำหำผนังแก้ว ฝันร้ำยในช่วง

หลำยวันมำนี้กลับเข้ำมำในหัวอีกแล้ว เธอมองน้ำผลไม้สีแดงสด

เงำของเธอที่สะท้อนอยู่ในนั้นรำวกับเป็นอีกคน

ผู้หญิงที่คิดจะแย่งทุกอย่ำงของเธอ

“เพล้ง!” เสียงดังกังวำน ขัดจังหวะบรรยำกำศที่ก ำลัง

สนุกสนำน

อำข่ำสะดุ้ง เธอมองแก้วที่แตกกระจำยอยู่บนพื้น ภำพเศษ

แก้วเหมือนสะกดให้เธอจ้องค้ำงอยู่แบบนั้น

1 1 9 4 6

น้ำผลไม้สีแดงกระเด็นเลอะกระโปรงเธอ อำข่ำใบหน้ำซีด

เผือด

“บำดเจ็บหรือเปล่ำ?”

เจิ้งซวี่จับมือเธอมำดู แต่กลับถูกอำข่ำผลักออก

อำข่ำลุกขึ้นจะเดินออก เธอใกล้ปั้นหน้ำไม่ไหวเต็มที

บรรยำกำศที่เดิมทีก ำลังสนุกสนำนได้ถูกเธอท ำลำยไปแบบ

นี้ เธอรู้ว่ำตัวเองท ำให้ประธำนเชี่ยนหมดสนุก แต่เวลำนี้ยิ่งมี

ควำมสนุกสนำนอยู่รอบกำยยิ่งท ำให้เธออึดอัด เธออยำกรีบออก

จำกที่นี่

“คุณ” เจิ้งซวี่จับมือเธอไว้ ไม่เข้ำใจว่ำเมื่อครู่ยังดีๆ อยู่ท ำไม

ถึงได้กลำยเป็นแบบนี้

อำข่ำสะบัดมือเขำแล้วสำวเท้ำเดินออก

เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นจะตำมออกไป แต่ชีอวี่เซวีย

นกดเธอไว้

“ลูกแก้ไม่ได้หรอก”

1 1 9 4 7

เสี่ยวเชี่ยนนั่งลง หน้ำนิ่วคิ้วขมวด

เธอเห็นสภำพอำข่ำดูหนักหนำกว่ำเมื่อก่อน นี่ไม่ใช่แค่

อำรมณ์ไม่ดีแล้ว เห็นได้ชัดว่ำมีปัญหำด้ำนสภำพจิตใจ

อคำเทอหนำนกั่วสร้ำงเงำมืดในใจอำข่ำมำกขนำดไหนกัน

แน่ นี่มันดูหวำดกลัวมำกจนคล้ำยจะเป็นโรคหวำดกลัวไปแล้ว

“รู้ไหมว่ำท ำไมพวกเรำถึงไม่ท ำอะไรเลย? ก็เพรำะสำยเลือด

ตัดยังไงก็ไม่ขำด โดยเฉพำะฝำแฝด”

ชีอวี่เซวียนแกว่งแก้วน้ำผลไม้ในมือให้เสี่ยวเชี่ยนดู “เคยได้

ยินเรื่องสัมผัสพิเศษของฝำแฝดไหม?”

“พ่อหมำยถึง… อำข่ำกับคนเลวนั่น มีสัมผัสพิเศษสื่อถึงกัน

เหรอ?!”

1 1 9 4 8