แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1417 ฝันร้ำยกลำยเป็นจริงแล้ว

“สัมผัสพิเศษของพวกเขำไม่ค่อยเหมือนฝำแฝดทั่วไป

อธิบำยแบบนี้แล้วกัน หำกอยู่ใกล้ อำข่ำก็จะแสดงอำกำรแบบ

ในตอนนี้ ไม่มีใครช่วยได้”

ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะไม่ได้ฟังเรื่องประหลำดที่แก้ไขอะไรไม่ได้

แบบนี้เป็นครั้งแรก แต่เคสแบบนี้เธอเพิ่งเคยเจอกับตัวเป็นครั้ง

แรก

หนงเย่ำพูดต่อจำกชีอวี่เซวียน “เมื่อก่อนพวกเรำก็เคยอยำก

สะกดจิตอำข่ำ แต่น่ำเสียดำยที่ไม่มีประโยชน์”

ต่อให้อำข่ำลืมควำมหวำดกลัวไปได้ชั่วครำว แต่หำกหนำน

กั่วมำปรำกฏตัวอยู่รอบๆ เธอก็ยังคงแสดงควำมหวำดกลัว

กระวนกระวำยออกมำอยู่ดี

“ไม่มีทำงแก้เลยเหรอ?”

“มันก็พอมี ก็คือทำงที่เคยบอกเธอไปก่อนหน้ำนี้ ถ้ำไม่ถึง

เวลำคิดได้เอง เกิดรักษำไปแล้วไม่ได้ผลจะยิ่งท ำให้เจ็บกว่ำเดิม”

เสี่ยวเชี่ยนเม้มปำกไม่พูดอะไร เธอรู้สึกหงุดหงิด ปมที่แก้

1 1 9 4 9

ไม่ได้ นี่เป็นเรื่องกวนใจที่ท ำให้ประธำนเชี่ยนหงุดหงิดใจในช่วง

นี้มำกที่สุด

เสี่ยวเฉียงโอบไหล่เธอ ลมหำยใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์รดลง

บนใบหน้ำเธอ

“เมียผมก็คือกุญแจของผม ไขได้แค่ผม กุญแจของอำข่ำไล่

ตำมออกไปแล้ว คุณไม่ต้องตำมไปหรอก อยู่ให้ควำมอบอุ่นกับ

ผมตรงนี้นี่แหละ เป็นไง?”

พูดจบเขำก็หอมแก้มเสี่ยวเชี่ยนแรงๆ ถ้ำเขำไม่ท ำแบบนี้

กลัวเสี่ยวเชี่ยนจะระเบิดอำรมณ์ออกมำ

หนงเย่ำเลิกคิ้ว นี่เมำแล้วหรืออะไร อยู่ๆ ก็พูดโพล่งแบบนี้

หมำยควำมว่ำไง?

เสี่ยวเหวยที่อยู่บนตักชีอวี่เซวียนพอเห็นพ่อหอมแก้มแม่ก็

กำงแขนออกแล้วดิ้นสุดแรง ชีอวี่เซวียนยกตัวเด็กน้อยขึ้นให้หอม

แก้มเสี่ยวเชี่ยนเบำๆ หนึ่งที พ่อหอมด้ำนนั้น เสี่ยวเหวยหอม

ด้ำนนี้~

กำรพูดขัดจังหวะที่ได้เวลำพอดีของอวี๋หมิงหลำงท ำให้

หัวใจที่หงุดหงิดของเสี่ยวเชี่ยนสงบลง เธอเหลือบมองชีอวี่เซ

1 1 9 5 0

วียนแล้วข่มควำมกลุ้มในใจ ฝืนยิ้มออกมำ

“นั่นสิ ฉันก็ใจร้อนเกินไป ทุกคนต่ำงมีโชคชะตำของตัวเอง”

เพียงแต่โชคชะตำนั้นท ำไมถึงก ำหนดเองไม่ได้นะ?

เมื่อคิดได้แบบนี้ดวงตำของเสี่ยวเชี่ยนก็หม่นลง เธอเหลือบ

มองชีอวี่เซวียนที่อยู่ข้ำงๆ พยำยำมระงับควำมเศร้ำในใจ เอำ

แก้วเหล้ำในมืออวี๋หมิงหลำงมำรินให้เต็ม “ไปจัดกำรท ำควำม

ปรำรถนำของพี่ซวี่ให้เสร็จ จะได้ไม่เสียทีที่พวกนำยเป็นเพื่อนกัน

ตั้งแต่เด็ก”

หนงเย่ำเห็นดวงตำเป็นประกำยของอวี๋หมิงหลำงแล้วก็ขน

ลุกซู่

“มำๆ ดื่มกันหนึ่งแก้วถือเป็นเพื่อนกัน ไม่ดื่มถือเป็นลูกหมำ

ดื่มอีกแก้วเพื่อควำมสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น ดื่มเสร็จทุกคนก็คือ

เพื่อนกัน~” เสี่ยวเฉียงพูดเอำใจเสี่ยวเชี่ยน พอหันหน้ำไปก็

เปลี่ยนโหมดเป็นมอมเหล้ำคน

หนงเย่ำส่งสำยตำขอควำมช่วยเหลือไปทำงชีอวี่เซวียน สอง

คนนี้คิดจะท ำอะไรกัน?

1 1 9 5 1

ชีอวี่เซวียนยักไหล่ “สมน้ำหน้ำคนโสดอย่ำงนำย”

หนงเย่ำสะเทือนใจ

∗∗∗

“อำข่ำ!” เจิ้งซวี่ไล่ตำมออกไป อำข่ำที่เดินถึงประตูทำงเข้ำ

แล้วหันกลับมำ จำกนั้นก็พูดอย่ำงเหนื่อยหน่ำย

“ขอโทษนะ ฉันท ำให้ทุกคนหมดสนุก ฉันอยำกกลับก่อน

นำยขอโทษทุกคนแทนฉันด้วยแล้วกัน”

ตอนนี้เธอไม่อยำกไปไหนทั้งนั้น อยำกหลบอยู่ในบ้ำนของ

ตัวเองเงียบๆ

ยิ่งครึกครื้นก็ยิ่งท ำให้เธออึดอัดและหวำดกลัว สัมผัสพิเศษ

ที่แสนประหลำดของฝำแฝดท ำให้เธอจิตใจว้ำวุ่น รู้สึกว่ำมีดที่

แกว่งอยู่บนหัวพร้อมจะปักลงมำทุกเมื่อ

“เดี๋ยวผมไปส่ง” ถึงเจิ้งซวี่จะไม่รู้ว่ำท ำไมอำข่ำถึงอยู่ๆ ก็

ผิดปกติ แต่ก็ไม่อยำกปล่อยเธอกลับไปคนเดียว

สำยลมยำมค่ำคืนหนำวเย็นเล็กน้อย เขำถอดเสื้อนอกของ

ตัวเองออกมำคลุมให้เธอ

1 1 9 5 2

“นำยไม่คิดว่ำสภำพฉันตอนนี้เหมือนคนบ้ำเหรอ อยู่ๆ ก็

อำละวำดขึ้นมำ ฉันเกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้”

“ผมเข้ำใจ”

“… นำย?!”

เจิ้งซวี่รวบเอวเธอเข้ำมำกอด แขนของเขำแนบชิดกับเสื้อ

นอกที่คลุมให้เธอ กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ กับกลิ่นลมหำยใจของ

เขำโอบล้อมตัวเธอ

เจิ้งซวี่สูดลมหำยใจเข้ำเต็มปอด เปิดเผยอีกด้ำนของตัวเอง

ให้เธอได้เห็น

“คุณอยำกรู้ไหมว่ำผมกับเฉินเสี่ยวเชี่ยนรู้จักกันได้ยังไง?”

อำข่ำมองเขำด้วยควำมสงสัย

“ผมเคยเป็นโรคหวำดกลัว โรคหวำดกลัวฟันเลื่อย”

“นำยเป็นโรคนี้ได้ยังไง?!” อำข่ำยังเคยคิดว่ำเจิ้งซวี่เป็น

ผู้ชำยที่ไม่กลัวฟ้ำไม่กลัวดิน ไม่คิดว่ำเขำจะเคยเป็นโรค

หวำดกลัวด้วย

1 1 9 5 3

“เรื่องสำเหตุมันซับซ้อนมำก… เอำเป็นว่ำต้องโทษไอ้เล็กตัว

แสบ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นส ำคัญ” พอนึกถึงเรื่องบุญคุณและ

ควำมแค้นอันซับซ้อนระหว่ำงเขำกับอวี๋หมิงหลำงแล้ว พี่ซวี่ก็กัด

ฟันพยำยำมมองข้ำม

“ประเด็นส ำคัญคือ ทุกคนต่ำงมีสิ่งที่ตัวเองกลัว ก็เหมือนกับ

ตอนนั้นที่พอผมเห็นอะไรที่มีลักษณะเหมือนฟันเลื่อยก็จะหำยใจ

ไม่ออก ดังนั้นผมถึงเข้ำใจควำมรู้สึกของคุณในตอนนี้ ผมไม่มี

ควำมรู้เฉพำะทำงแบบพวกคุณ และก็ไม่ได้มีเทคนิคที่ซับซ้อน

แบบเฉินเสี่ยวเชี่ยน ผมมีแค่ค ำขอร้อง”

เขำเชยคำงเธอขึ้นมำแล้วสบตำ

“ทุกครั้งที่คุณรู้สึกหวำดกลัว ให้ผมอยู่ข้ำงๆ คุณนะ”

เขำรู้เรื่องแล้ว!

อำข่ำเอำมือปิดปำก เธอคิดว่ำตัวเองปิดบังดีแล้วเสียอีก

เจิ้งซวี่กอดเธอพลำงตบหลังเบำๆ เหมือนก ำลังปลอบเด็ก

ควำมอัดอั้นตันใจที่มีมำตลอดช่วงเย็นของอำข่ำในที่สุดก็มีทำง

ระบำยแล้ว

1 1 9 5 4

“ฉันไม่อยำกเป็นแบบนี้เลย แต่ฉันแค่รู้สึกว่ำเขำก ำลังจะ

มำแล้ว เขำก ำลังจะมำแล้วจริงๆ!”

เจิ้งซวี่ปลอบเธออย่ำงอดทน “ผมเข้ำใจควำมรู้สึกคุณ แต่

เฉินเสี่ยวเชี่ยนบอกไว้ ควำมหวำดกลัวทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เรำ

จินตนำกำรออกมำเอง ขอแค่คุณยอมเผชิญหน้ำกับมันแล้วจะ

พบว่ำ แท้จริงแล้วคือคุณเป็นคนท ำให้ตัวเองกลัว ไม่เชื่อคุณเงย

หน้ำขึ้นมำสิ เขำมำอย่ำงที่คุณพูดที่ไหนกัน?”

ค ำพูดพวกนี้เสี่ยวเชี่ยนเคยพูดไว้ตอนรักษำเขำในตอนนั้น

พี่ซวี่เห็นอำข่ำอำรมณ์ไม่คงที่ จึงยกค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนใน

ตอนนั้นมำใช้กับอำข่ำ

อำข่ำเงยหน้ำ มองไปรอบๆ ตำมสัญชำตญำณทั้งที่ยังอยู่ใน

อ้อมกอดของเขำ

ทันใดนั้นมือข้ำงหนึ่งของเธอก็ก ำเสื้อ ชี้ไปที่จุดหนึ่งด้วยสี

หน้ำตกใจ

เจิ้งซวี่รู้สึกได้ว่ำยัยน่ำรักของเขำตัวแข็งแน่นิ่งไป ขณะที่

ก ำลังจะถำมว่ำเป็นอะไรก็ได้ยินน้ำเสียงนุ่มนวลของใครคนหนึ่ง

พูดขึ้น

1 1 9 5 5

“ในที่สุดก็เจอเสียที พี่สำวที่น่ำรักของฉัน”

น้ำเสียงออกจะไพเรำะ แต่กลับให้ควำมรู้สึกขนลุก เมื่อลอย

ถึงหูอำข่ำให้ควำมรู้สึกเหมือนอยู่ในนรก เธอก ำเสื้อของเจิ้งซวี่

แน่น ช่วงสองวันมำนี้เธอรู้สึกกระสับกระส่ำยมำกคล้ำยกับ

อำรมณ์จะระเบิดออกมำจนเก็บไปฝันร้ำย

เจิ้งซวี่เงยหน้ำมองแล้วก็ต้องตกใจ

เขำเห็นอำข่ำอีกคน

หน้ำตำเหมือนกันไม่มีผิด โดยเฉพำะวันนี้อำข่ำถูกเขำพำไป

แต่งหน้ำมำ สองคนนี้พออยู่ด้วยกันก็ยำกจะแยกออก ก็แค่

แต่งตัวไม่เหมือนกัน

“ท ำไมไม่หันมำมองฉันล่ะ ไม่คิดถึงฉันเหรอ? มำสิ~” อคำ

เทอหนำนกั่วท ำเสียงชวนขนลุก เธอยื่นมือไปทำงอำข่ำ

คนภำยนอกมองมำคงคิดว่ำนี่เป็นเรื่องปกติ ผู้หญิงสองคน

ที่หน้ำตำเหมือนกันบังเอิญเจอกัน

แต่ในสำยตำของอำข่ำ นี่คือฝันร้ำยที่กลำยเป็นจริง

ช่วงหลำยวันมำนี้ควำมฝันนั้นทรมำนเธอ เต็มไปด้วยควำม

1 1 9 5 6

หวำดกลัว และเมื่อมำถึงเวลำนี้มันก็ได้มำถึงขีดสุด

“นี่ใครเหรอ แฟนคนใหม่? ท ำไมมีแฟนแล้วไม่บอกฉันสัก

ค ำ ยังไงพวกเรำก็ออกมำจำกท้องแม่คนเดียวกันนะ… พี่เป็น

พี่สำวของฉันนะ”

1 1 9 5 7