แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1425 หรือจะเป็นเพรำะแบบนี้

ห้องรับแขกด้ำนนอกยกให้สำมพี่น้องเล่นกัน มีน้ำแม่บ้ำน

คอยดูอยู่

“เธอสนิทกับสะใภ้คนเมื่อกี้เหรอ?” อำข่ำช่วยเสี่ยวเชี่ยนหิ้ว

ไข่ไก่เข้ำไปในครัวพลำงถำม

“เป็นเพื่อนบ้ำนกันก็ต้องรู้จักกันเป็นธรรมดำ จริงสิ เขำก็

เป็นฝำแฝดนะ มีน้องสำวอีกคน”

ค ำว่ำฝำแฝดท ำให้หัวใจของอำข่ำเจ็บปวดอีกครั้ง “พวกเขำ

สองพี่น้องคงดีต่อกันมำกเลยใช่ไหม”

โลกนี้คงไม่มีฝำแฝดคู่ไหนเหมือนคู่ของเธออีกแล้ว ไม่

ผูกพันกันเลยสักนิด

“หึ หึ ดีเหรอ? เธอรู้ไหมว่ำครำวก่อนเกิดอะไรขึ้น?”

เสี่ยวเชี่ยนพำอำข่ำเข้ำไปในห้อง เรื่องพวกนี้ห้ำมพูดต่อ

หน้ำเด็กๆ เรื่องดีและร้ำยของผู้ใหญ่สำมำรถส่งผลต่อจิตใต้

ส ำนึกของเด็กได้จริงๆ

หลังเข้ำไปแล้วเสี่ยวเชี่ยนก็เล่ำเรื่องของหลิวหมิ่นกับหลิวห

1 2 0 1 9

ลันให้อำข่ำฟัง

อำข่ำฟังแล้วก็แทบไม่อยำกเชื่อ!

“เธอหมำยควำมว่ำ… น้องสำวฝำแฝดคนนั้นท ำตัวเหมือน

คนบ้ำ ไม่อยำกให้พี่สำวได้ดีอย่ำงนั้นเหรอ?”

“เธอจะตกใจขนำดนั้นท ำไม เรื่องที่เขำท ำยังไม่น่ำขยะแขยง

เท่ำเรื่องที่น้องสำวเธอท ำเลยมั้ง?”

เสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็ส่ำยหน้ำ “ไม่ถูกสิ อันที่จริงมันก็คล้ำยๆ

กัน ก็แค่เธอเจอคนที่มีกำรศึกษำมำกกว่ำ วิธีที่เขำใช้ก็เลยมี

มำกกว่ำ แย่งของๆ เธอ สะกดจิตแบบแทรกซึม เป็นต้น ส่วน

หลิวหลันนั่นเป็นแต่อำละวำดท ำตัวงี่เง่ำใส่คนอื่น”

ถึงวิธีที่ใช้จะต่ำงกัน แต่ก็เลวร้ำยพอกัน ล้วนไม่อยำกให้อีก

ฝ่ำยได้ดี

“ท ำไมถึงเป็นแบบนั้น…” อำข่ำสะเทือนใจ เธอเริ่มแสบจมูก

“อันที่จริงฉันรู้สึกว่ำ ออกมำจำกท้องแม่ท้องเดียวกัน

ควำมสัมพันธ์ก็น่ำจะดีกว่ำ ยังไงซะ… พวกเรำก็เป็นญำติที่เหลือ

เพียงคนเดียวบนโลกนี้”

1 2 0 2 0

เสี่ยวเชี่ยนยักไหล่ “นั่นสิ เขำเอำควำมคิดนี้ของเธอมำเล่น

งำนเธอนี่แหละ ยิ่งเธอเห็นเขำเป็นญำติ เวลำที่เขำหักหลังเธอ

เธอก็จะยิ่งเจ็บ”

“ฉันไม่เข้ำใจว่ำท ำไม…”

“คนเรำไม่เหมือนกัน นี่แหละเหตุผล ฝำแฝดมีทั้งที่รักและ

ผูกพันกันดีแบบเสี่ยวเฉียงกับพี่สำว และก็มีที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกัน

ถ้ำเธอมองว่ำมันเป็นสัญชำตญำณของมนุษย์จะรู้สึกดีขึ้นหน่อย

ไหม?”

“ไม่เลย ฉันก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี”

อำข่ำจ ำไม่ได้ว่ำเธอกับน้องสำวเริ่มมีควำมสัมพันธ์แย่แบบนี้

ตั้งแต่เมื่อไร ทั้งสองคนเดินกันคนละเส้นทำง เธอระลึกเสมอว่ำ

ยังมีน้องสำวอยู่อีกคน แต่น้องเธอกลับแย่งของทุกอย่ำงจำกเธอ

ไป มองเธอด้วยสำยตำอย่ำงคนเป็นศัตรู

“หลิวหลันกับหลิวหมิ่น สำเหตุส ำคัญที่สุดที่ท ำให้สองพี่

น้องคู่นี้ขัดแย้งกันก็คือควำมริษยำ ซึ่งก็คือกำรเปรียบเทียบที่

พวกเรำพูดถึงก่อนหน้ำนี้ ทั้งสองคนมีจุดเริ่มต้นตอนเกิดที่

เหมือนกัน แต่เมื่อเวลำผ่ำนไป มีคนหนึ่งมีชีวิตที่ดีกว่ำ อีกคน

1 2 0 2 1

ด้อยกว่ำ สู้ด้วยควำมสำมำรถไม่ได้ก็เอำควำมรู้สึกในแง่ลบนี้แปร

เปลี่ยนเป็นแรงจูงใจ แล้วก็หำวิธีระบำยควำมไม่พอใจนั้น

ออกมำ”

“งั้นเรื่องของพวกเขำก็ไม่เหมำะจะเอำมำใช้กับฉัน”

อำข่ำลังเล จำกนั้นเธอก็ได้พูดควำมลับที่อยู่ในใจ

“อันที่จริง… ประธำนเชี่ยน ฉันมีควำมลับอยู่อย่ำง ตอนที่

พวกเรำสองพี่น้องอยู่สถำนรับเลี้ยงเด็กก ำพร้ำ คนของเจอำร์เคย

มำเลือกพวกเรำไปท ำกำรทดลอง ท ำกำรทดสอบไอคิว เพื่อดูว่ำ

ฝำแฝดมีระดับไอคิวแตกต่ำงกันเท่ำไร ผลปรำกฏว่ำ… เธอคง

เข้ำใจนะ”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ “ฉันเข้ำใจ”

อำข่ำคงถูกอีกฝ่ำยท ำคะแนนชนะขำดลอย ไม่อย่ำงนั้นคงไม่

รับเลี้ยงแค่คนเดียว เสี่ยวเชี่ยนเคยประมือกับหนำนกั่ว ไอคิว

ผู้หญิงคนนั้นเกินคนปกติไปมำกจริงๆ ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนประมำทไป

นิดเดียวคนที่แพ้ก็คือตัวเธอเอง

“เธอก็เห็นแล้ว เป็นฝำแฝดเหมือนกัน พวกเรำก็แค่มีหน้ำตำ

ที่เหมือนกันเท่ำนั้น รูปร่ำงของเขำดีกว่ำฉัน ฉลำดกว่ำ หำเงินได้

1 2 0 2 2

มำกกว่ำ รู้จักพูดมำกกว่ำฉันด้วย… ฉันไม่เข้ำใจเลยว่ำเขำ

เหนือกว่ำฉันทุกอย่ำงท ำไมถึงได้ไม่ชอบขี้หน้ำฉันนัก”

ขณะที่ทั้งสองคนก ำลังคุยกันอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเด็กๆ

โวยวำยดังมำจำกในห้องรับแขก น้ำแม่บ้ำนรีบมำเคำะประตู

“หมอเฉินรีบออกมำดูเถอะค่ะ เด็กสองคนทะเลำะกันแล้ว

ค่ะ!”

เสี่ยวเชี่ยนรีบลุกออกไป ภำยในห้องรับแขก เสี่ยวเหวยทับอี

หยำง อีหยำงโตกว่ำเสี่ยวเหวยหลำยเดือน ตัวก็อ้วนกว่ำ แต่ไม่

คล่องแคล่วเท่ำเสี่ยวเหวย เสี่ยวเหวยงับไปที่แขนพี่ชำย อีหยำง

ร้องไห้จ้ำ

พ่ำนพ่ำนได้ยินเสียงก็รีบออกมำจำกห้องน้ำ เขำไม่เข้ำใจว่ำ

แค่ไปเข้ำห้องน้ำแปปเดียวท ำไมน้องชำยกับน้องสำวถึงทะเลำะ

กันได้?

“เกิดอะไรขึ้นคะ?” เสี่ยวเชี่ยนถำมน้ำแม่บ้ำน

“เมื่อกี้เสี่ยวเหวยกินลูกท้ออยู่ หยำงหยำงก็เข้ำมำแย่ง ตอน

แรกเสี่ยวเหวยก็ยอม ไปหยิบใหม่ หยำงหยำงก็แย่งอีก ดูเหมือน

เสี่ยวเหวยชักโกรธ หยำงหยำงตีเสี่ยวเหวยไปหนึ่งที เสี่ยวเหวยก็

1 2 0 2 3

เลย…” กัดเข้ำให้ งับไม่ยอมปล่อยด้วย

น้ำแม่บ้ำนอธิบำยให้เสี่ยวเชี่ยนฟังอย่ำงร้อนใจ “หมอเฉิน

เมื่อกี้น้ำเข้ำไปปอกผลไม้พอหันมำก็เป็นแบบนี้แล้ว จะห้ำมก็ไม่

ทันแล้ว…”

เธอท ำงำนให้บ้ำนเสี่ยวเชี่ยนมำนำนแล้ว เข้ำกันได้เป็น

อย่ำงดี เสี่ยวเชี่ยนใจกว้ำง ไม่เรื่องมำก น้ำแม่บ้ำนกลัวจะมี

ปัญหำเพรำะเรื่องนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องคิดมำก เด็กๆ ทะเลำะกันเป็นเรื่อง

ปกติ” เสี่ยวเชี่ยนก้มมองแขนอวบๆ ของอีหยำง

โชคดีที่ไม่กัดจนเป็นแผล แต่ก็คงเป็นรอยช้ำอย่ำงเลี่ยง

ไม่ได้

อีหยำงที่รู้สึกเสียใจตะเบ็งเสียงร้องไห้จ้ำ พ่ำนพ่ำนมำดู

น้องชำยแล้วหันไปมองน้องสำวที่ท ำหน้ำอำรมณ์เสีย จำกนั้นก็

เข้ำไปโอ๋ทั้งสองคน เด็กสองคนนี้ตอนไม่ถูกโอ๋ยังไม่เท่ำไร แต่พอ

โอ๋ขึ้นมำก็รู้สึกว่ำตัวเองเป็นฝ่ำยที่ถูกกระท ำ แข่งกันร้องไห้จ้ำ ดี

หลังคำไม่ปลิว

อวี๋หมิงหลำงยังอยู่ตรงทำงเดินได้ยินเสียงเด็กร้องจำกบ้ำน

1 2 0 2 4

ตัวเอง พอเปิดประตูเข้ำไปก็เจอบรรยำกำศที่เหมือนอยู่ใน

สงครำม

“กะแล้วเชียวว่ำสองแสบนี่มำ ไหน ขออำอุ้มหน่อยซิ!” อวี๋ห

มิงหลำงอุ้มอีหยำงน้อยขึ้นมำ เด็กน้อยพอเห็นอำที่ตัวเองชอบ

กลับมำแล้วถึงสงบจิตสงบใจได้ พยำยำมคว้ำหมวกของอวี๋หมิง

หลำง

อวี๋หมิงหลำงถอดหมวกไปใส่ให้หลำน เด็กน้อยหัวเล็ก

หมวกเลยเลื่อนลงมำปิดหน้ำ หัวเรำะชอบใจใหญ่

เสี่ยวเชี่ยนดุลูกไปหนึ่งรอบ หลักๆ คือบอกว่ำถ้ำจะเอำคืนก็

ให้เอำคืนแต่พอดี ถูกแกล้งแล้วเอำคืนแต่พอดีใช่ว่ำจะไม่ได้รับ

อนุญำต แต่ถ้ำเกินไปเล่นเอำฟันกัดพี่ชำยแบบนั้นไม่เหมำะ

หลังจำกมอบหน้ำที่ดูแลเด็กๆ ให้อวี๋หมิงหลำงแล้ว เสี่ยวเชี่ยนก็

โทรหำต้ำอี

“ต้ำอี เสี่ยวเหวยกัดอีหยำง เรื่องเป็นแบบนี้…” เสี่ยวเชี่ยน

เล่ำเรื่องให้ฟังคร่ำวๆ”ฉันดูแล้วไม่ได้เป็นแผลเลือดไหล ไม่ต้อง

ไปฉีดยำ”

“เด็กๆ ทะเลำะกันเป็นเรื่องปกติ แม่บอกว่ำอีหยำงเหมือนห

1 2 0 2 5

มิงหลำงตอนเด็กๆ ฉันสอนไปตั้งหลำยครั้งแล้ว แต่รู้สึกไม่ได้ผล

เท่ำไร เรื่องเทคนิคเฉพำะทำงฉันยังท ำได้ไม่ดีพอ ประธำนเชี่ยน

เธอมีวิธีอื่นไหม?” สะใภ้คู่นี้พอคุยกันถึงเรื่องนี้ก็ไม่เหมือนสะใภ้

บ้ำนอื่น คุยเรื่องลูกทะเลำะกันแต่ไปเข้ำประเด็นเรื่องควำมรู้

เฉพำะทำงเฉย

“ไม่เป็นไร เด็กแต่ละช่วงอำยุมีกติกำเล่นเกมเป็นของตัวเอง

เด็กวัยนี้แย่งของเล่นกันโดยทั่วไปหมำยถึง”

ขณะที่ประธำนเชี่ยนก ำลังจะอธิบำยเรื่องนี้ให้ต้ำอีฟัง ทันใด

นั้นสำยตำเธอก็เหลือบไปเห็นอำข่ำ เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมำได้

หรือสำเหตุที่อคำเทอหนำนกั่วคิดเล่นงำนอำข่ำมำตลอดจะเป็น

เพรำะ!

1 2 0 2 6