แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1426 ใครบ่นถึงคุณ

เสี่ยวเชี่ยนมองอำข่ำ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกตัว

“ต้ำอี เดี๋ยวตอนเธอมำรับลูกฉันค่อยบอกเธอถึงจุดเด่นของ

เด็กในวัยนี้ ฉันยังมีธุระต้องไปท ำก่อน”

หลังวำงสำยเสี่ยวเชี่ยนก็พูดกับอำข่ำด้วยควำมแน่ใจ

“น้องสำวเมดูซ่ำของเธออิจฉำเธอ เขำจะต้องอิจฉำจนแทบ

เป็นบ้ำแล้วแน่นอน”

“อุ๊บ” อำข่ำถึงกับพ่นน้ำในปำกออกมำ เลอะเต็มพื้นบ้ำน

เสี่ยวเชี่ยน

“แค่กๆ! ประธำนเชี่ยน เธอล้อเล่นอะไรน่ะ?”

เธอมีอะไรให้น่ำอิจฉำด้วยเหรอ?

เสี่ยวเชี่ยนกลับพยักหน้ำด้วยควำมมั่นใจ

“ใช่ แบบนี้เหตุผลทุกอย่ำงก็ลงล็อค เมื่อกี้ตอนคุยกับเธอ

ฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆ ถ้ำเขำมีเหนือเธอทุกอย่ำงก็ไม่น่ำจะท ำตัว

แบบนี้ วิธีประหลำดๆ ที่เขำใช้กับเธอน่ำจะเป็นกำรแสดงออก

1 2 0 2 7

ของจิตใต้ส ำนึกที่กระวนกระวำย ใช่ เขำอิจฉำริษยำเธอ”

ถ้ำหำกหนำนกั่วคิดว่ำตัวเองเหนือกว่ำอำข่ำทุกอย่ำงก็ควร

จะมองข้ำมอำข่ำ หรือไม่ก็ท ำตัวให้อำข่ำติดค้ำงบุญคุณเพื่อที่

ตัวเองจะได้ดูเหนือกว่ำ ท ำเหมือนบริจำคทำนที่อำข่ำเกิดมำด้อย

กว่ำ เพื่อให้เกิดควำมพอใจที่ ‘พี่สำวสู้เธอไม่ได้’

แต่สถำนกำรณ์ในตอนนี้คือ ทุกครั้งที่หนำนกั่วออกมำ

จะต้องแย่งของๆ อำข่ำ จำกนั้นก็จะพูดจำให้เจ็บช้ำน้ำใจครั้งแล้ว

ครั้งเล่ำ เห็นได้ชัดๆ ว่ำอิจฉำ

ก็เหมือนกับที่หยำงหยำงโกรธเสี่ยวเหวยที่มำแย่งเอำควำม

สนใจจำกพี่ชำยของเขำไป โกรธจนต้องแย่งของๆ เสี่ยวเหวย

เพื่อเรียกร้องควำมสนใจ จำกนั้นก็ถูกกัด…

มันก็คือเหตุผลเดียวกัน!

“ไม่น่ำจะเป็นไปได้มั้ง… ฉันไม่มีอะไรเทียบเขำได้เลย ไม่

เห็นจ ำเป็นที่เขำต้องท ำแบบนั้น” เห็นได้ชัดว่ำอำข่ำไม่เชื่อที่เสี่ยว

เชี่ยนพูด

เสี่ยวเชี่ยนจบบ่ำเธอ “เชื่อประธำนเชี่ยนแล้วจะดีเอง กำร

วิเครำะห์ของฉันจะต้องถูกต้องอย่ำงแน่นอน ไม่เชื่อเธอรอดูได้

1 2 0 2 8

เลย ไม่นำนฉันจะสืบให้ได้”

บำงครั้งควำมจริงก็โหดร้ำยจริงๆ รอจนเสี่ยวเชี่ยนสืบได้

ควำมจริงก็ท ำให้อำข่ำช็อคมำก อีกทั้งยังล ำบำกใจทุกทำง แต่

นั่นก็เป็นเรื่องในภำยหลัง

เสี่ยวเชี่ยนคุยกับอำข่ำสักพัก ช่วยให้จิตใจอำข่ำสงบลง มี

เจิ้งซวี่กับประธำนเชี่ยนคอยช่วยกัน เงำมืดที่หนำนกั่วทิ้งไว้ในใจ

อำข่ำก็ไม่ได้ส่งผลมำกเท่ำเมื่อก่อนอีกแล้ว

คุยกันเสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็ออกไปดูลูก สภำพห้องรับแขก

เละเทะดูไม่ได้ น้ำแม่บ้ำนยืนอยู่ด้ำนข้ำงท ำตัวไม่ถูก พอเห็นเสี่ยว

เชี่ยนออกมำก็ท ำหน้ำล ำบำกใจ

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มให้ “กลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวให้เขำเก็บเอง”

ผลของกำรปล่อยลูกไว้กับพ่อก็จะประมำณนี้ ทั้งห้องแทบ

ไม่มีพื้นที่ให้วำงเท้ำได้เลย อวี๋หมิงหลำงดูชอบเล่นกับอีหยำง

เด็กคนนี้ค่อนข้ำงเอำแต่ใจและแรงเยอะ เหมือนเขำตอนเด็กๆ

เขำเล่นกับหลำนอย่ำงสนุกสนำน เพียงแต่ท ำบ้ำนเละเทะไป

หน่อย

เสี่ยวเชี่ยนคอยคุมให้อวี๋หมิงหลำงเก็บบ้ำน ทันใดนั้นหนง

1 2 0 2 9

เย่ำก็โทรมำ

“ดูเหมือนคืนนี้ตำแก่จะแอบออกไปกินเหล้ำ พี่เห็นเขำ

แต่งตัวอยู่ในห้อง แถมยังแอบเอำเหล้ำที่เก็บไว้ออกมำด้วยนะ”

“เข้ำใจแล้ว”

หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนกับหนงเย่ำมีเป้ำหมำยเดียวกัน ทั้งสอง

คนก็ท ำงำนเข้ำขำกันได้ดี ถ้ำชีอวี่เซวียนมีพิรุธ หนงเย่ำก็จะรีบ

แจ้งเสี่ยวเชี่ยน คนอื่นเอำชีอวี่เซวียนไม่อยู่ แต่เขำฟังเสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนวำงสำย จำกนั้นก็แสยะยิ้มใส่โทรศัพท์ อำข่ำเห็น

แล้วก็ขนลุก

“ครั้งนี้จะเล่นงำนใครเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงเงยหน้ำมอง ไม่ต้องคิดก็รู้ค ำตอบ

“ยังจะเป็นใครได้อีก…”

คนที่ท ำให้เมียเขำแสยะยิ้มเหมือนแม่บ้ำนจอมโหดแบบนี้

นอกจำกเขำแล้วก็มีแค่… คนนั้นสินะ?

“พ่ออยู่ไหนคะ?” เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้มเสร็จก็โทรหำชีอวี่เซ

1 2 0 3 0

วียนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ชีอวี่เซวียนที่เพิ่งหิ้วเหล้ำเดินออกจำกบ้ำนมองไปรอบๆ

อย่ำงคนร้อนตัว พอเห็นไม่มีใครก็ถอนหำยใจโล่งอก

แสร้งท ำเป็นพูดตำมปกติ

“อ๋อ พ่อจะไปที่ห้องทดลองหน่อย”

“ไปห้องทดลองต้องหิ้วเหล้ำไปด้วยเหรอ?”

ชีอวี่เซวียนตกใจจนเกือบปล่อยเหล้ำในมือตก ไอ้เสี่ยวเย่ำ

ตัวแสบ บังอำจเอำเขำไปขำย!

“เอ่อ จริงๆ แล้วเหล้ำนี่เป็นแค่อุปกรณ์ประกอบ ใช้วิจัย

อิทธิพลของแอลกอฮอล์ที่ส่งผลต่อประสำทเท่ำนั้นเอง”

“เรื่องที่รับปำกหนูไว้ต้องท ำให้ได้ บอกว่ำจะเลิกเหล้ำก็ต้อง

เลิกให้ได้ ถ้ำให้หนูรู้ว่ำพ่อผิดค ำสัญญำนะ…” เสี่ยวเชี่ยนลำก

เสียงยำว ชีอวี่เซวียนรู้สึกเสียวสันหลังวำบ

โอ่ย เขำหำเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ!

ถ้ำรู้ว่ำลูกคนนี้จะเข้มงวดขนำดนี้ เขำไม่น่ำให้รู้เรื่องที่ตัวเอง

1 2 0 3 1

ป่วยเลย!

“ข้ำวเย็นพ่อมำกินกับหนูที่บ้ำน เดี๋ยวหนูให้เสี่ยวเฉียง

ท ำกับข้ำว”

“เอ่อ ไม่ได้จริงๆ ลูก พ่อมีนัดแล้ว”

“นัดกับใครไว้?”

ชีอวี่เซวียนพูดชื่อ เสี่ยวเชี่ยนเงียบไป

คนระดับสูงซะด้วย…

เคยเห็นในข่ำวเวลำมีคนใหญ่คนโตมำเยือนประเทศนี้ ที่แท้

พ่อจะไปเจอบอส

“จริงๆ นะ พ่อรู้จักเขำมำนำนแล้ว เขำเลยแวะมำคุยกับพ่อ

หน่อย ก็แค่ไปคุยกันธรรมดำ เหล้ำนี่ก็เอำไปให้เขำ พ่อไม่ดื่ม

จริงๆ…”

ชีอวี่เซวียนอธิบำย เสี่ยวเชี่ยนก็เชื่อแบบไม่เต็มร้อยเท่ำไร

“ให้เสี่ยวเฉียงไปส่งไหม พ่อจะปลอดภัยหรือเปล่ำ?”

ชีอวี่เซวียนอธิบำยอีกรอบ รับรองว่ำตัวเองจะระวังตัวและไม่

1 2 0 3 2

ดื่มเหล้ำ เสี่ยวเชี่ยนถึงได้ปล่อยไป แต่สั่งไว้ว่ำเสร็จแล้วให้โทร

หำ

หลังวำงสำยชีอวี่เซวียนก็ถอนหำยใจ

“เดิมทีคิดว่ำกำรเป็นโสดเป็นเรื่องที่มีควำมสุข ไม่คิดเลย…

ควำมรู้สึกของกำรมีลูกสำวจะไม่ต่ำงจำกมีเมียคุมประพฤติ

เท่ำไร”

ชีอวี่เซวียนมองเหล้ำที่วำงอยู่บนเบำะข้ำงคนขับแล้วถอน

หำยใจเฮือกใหญ่ ครั้งนี้เขำคงดื่มกับเพื่อนเก่ำไม่ได้แล้วจริงๆ

ใครใช้ให้เขำเชื่อฟังลูกสำวล่ะ

เสี่ยวเย่ำไอ้ทุเรศ บังอำจเอำเขำไปขำย สองคนนี้รวมหัวกัน

วันๆ เอำแต่จับตำมองพฤติกรรมของเขำ คนหนึ่งรับคนหนึ่งส่ง

เข้ำกันดีเหลือเกิน

ชีอวี่เซวียนกลอกตำ นึกถึงเรือยอร์ชที่ยังไม่ได้ซื้อให้ลูกสำว

ต้องคิดหำทำงหำโอกำสท ำเงินให้ลูกสำวแล้ว ดูท่ำถึงเวลำที่

จะต้องหำงำนให้เสี่ยวเย่ำกับเสี่ยวเชี่ยนท ำ สองคนนี้จะได้ไม่มี

เวลำมำยุ่งกับเขำ

อืม ถึงเวลำที่ต้องหำอะไรให้เด็กๆ ท ำแล้วสินะ

1 2 0 3 3

∗∗∗

เสี่ยวเชี่ยนจำมหลำยทีโดยไม่มีสำเหตุ เธอถูจมูกด้วยควำม

สงสัย

“ใครบ่นถึงฉันเนี่ย?”

เสี่ยวเฉียงยักไหล่ “ใครจะรู้ คนที่คุณไปหลอกไว้มีตั้งเยอะ

อำจจะผลัดกันบ่นถึงคุณคนละทีก็เป็นไปได้”

เสี่ยวเชี่ยนผลักเขำด้วยควำมโมโห “ท ำไมถึงได้พูดมำกแบบ

นี้ รีบๆ หั่นผักกำดขำวไปเลย ไม่เห็นเหรอว่ำข้ำงนอกมีตั้งหลำย

ปำกรอกินข้ำวอยู่น่ะ?”

เจิ้งซวี่เพิ่งมำถึง พี่รองกับต้ำอีที่มำรับลูกก็อยู่ด้วย บวกกับ

เด็กๆ อีก ในบ้ำนครึกครื้นกันน่ำดู

“ท ำเสร็จกันหรือยัง? ให้ตำยเหอะ! ไม่เห็นเหรอว่ำทุกคนหิ้ว

ท้องรอกันอยู่น่ะ?” เจิ้งซวี่ปำกคำบผลไม้ยืนบ่นอยู่ตรงประตูครัว

“บ้ำนก็แคบขนำดนี้ยังจะเลี้ยงข้ำวแขกอีก ออกไปกินก็สิ้น

เรื่อง ไม่เห็นต้องยุ่งยำก”

อวี๋หมิงหลำงได้ยินแบบนั้นก็เส้นเลือดปูดตุบๆ”อยำกกินยัง

1 2 0 3 4

จะพูดมำก! ใครเชิญแกมำวะ?”

เจิ้งซวี่ท ำหน้ำภูมิใจ “แกเลี้ยงข้ำวทั้งทีฉันจะไม่มำได้ไง”

ถ้ำไม่ติดว่ำยัยน่ำรักอยู่ที่นี่ เขำก็ขี้เกียจจะมำเจอหน้ำตำกวน

ประสำทของไอ้เล็ก

“เลิกทะเลำะกันได้แล้ว นำยมำหั่นผัก ส่วนนำยผัดผักของ

นำยไป” เสี่ยวเชี่ยนจัดแจงหน้ำที่ให้ทั้งสองคน ส่วนตัวเองแก้ผ้ำ

กันเปื้อนเดินออกจำกอ่ำงล้ำงผัก

“ผมมำเป็นแขกนะ!” เจิ้งซวี่กัดฟันกรอด

“อ่อ อำข่ำ เย็นนี้อยำกนอนกับฉันไหม? อยำกนอนคุยกับ

ฉันทั้งคืนไหม?” เสี่ยวเชี่ยนตะโกน เจิ้งซวี่รีบท ำท่ำยอมแพ้

“พอเลย ออกไปได้เลย ผมท ำเอง โวะ! นี่เหรอผักที่คุณ

ล้ำง?!”

1 2 0 3 5