แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1427 กำรตำยของคนเคยรู้จัก

เจิ้งซวี่ไม่อยำกจะเชื่อเลยจริงๆ สภำพซำกผักเขียวๆ ที่อยู่

ในอ่ำงเหมือนผ่ำนสงครำมมำ เห็นแล้วชวนสะพรึงยิ่งนัก

“ล้ำงแบบนี้สะอำดกว่ำ” เสี่ยวเชี่ยนแถ

“สะอำด?! ไอ้ที่กินได้คุณเด็ดมันทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ใบที่กิน

ไม่ได้เอำมำไว้ในอ่ำงเฉย คุณพระช่วย มีผู้หญิงแบบนี้ด้วยเหรอ

เนี่ย”

เจิ้งซวี่รู้สึกเปิดโลกมำก เขำหันไปมองอวี๋หมิงหลำงด้วยแวว

ตำเห็นใจ

“มีชีวิตอยู่มำได้จนถึงตอนนี้ไม่ง่ำยเลยนะแกน่ะ!”

ไม่น่ำเชื่อว่ำไม่ตำยเพรำะถูกเฉินเสี่ยวเชี่ยนวำงยำ!

อวี๋หมิงหลำงขอเงียบกับค ำถำมนี้ เขำไม่ขอล่วงเกินเมียไป

อีกคน ไม่เห็นหรือไงว่ำคนที่ท ำกับข้ำวคือเขำ

อำหำรมื้อนี้กินกันอย่ำงสนุกสนำน พวกผู้ชำยคุยกันเรื่อง

ข่ำวกำรเมือง พวกผู้หญิงคุยกันเรื่องเลี้ยงลูก เกือบสี่ทุ่มกว่ำจะ

แยกย้ำยกลับบ้ำน

1 2 0 3 6

อวี๋หมิงหลำงลงไปส่งทุกคนที่ชั้นล่ำง เสี่ยวเชี่ยนเห็นเวลำก็

ดึกแล้วจึงเตรียมจะโทรเช็คชีอวี่เซวียน ดูว่ำกินเลี้ยงเสร็จกลับ

บ้ำนแล้วหรือยัง

นับตั้งแต่เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่ำเขำป่วย ไม่เพียงแต่จะวำงแผนเรื่อง

อำหำรกำรกินให้ เรื่องกำรพักผ่อนประจ ำวันก็บังคับเขำด้วย สี่

ทุ่มไม่ว่ำจะกินเลี้ยงอยู่ที่ไหนก็ต้องกลับบ้ำน ดึกสุดห้ำมนอนเกิน

ห้ำทุ่ม

มีคนรับอย่ำงรวดเร็ว แต่ทำงนั้นมีเสียงรบกวนเต็มไปหมด

ฟังดูไม่เหมือนอยู่ในห้อง

“เบบี๋เชี่ยน”

“พ่อ ท ำไมยังไม่กลับบ้ำนอีก?!” เสี่ยวเชี่ยนได้ยินเสียง

วุ่นวำยจำกปลำยสำยก็โมโห ตำแก่นี่หูทวนลมหรือไง!

“เบบี๋เชี่ยน พ่อมีเรื่องจะบอกลูก”

น้ำเสียงของชีอวี่เซวียนเคร่งขรึมมำก

เสี่ยวเชี่ยนฟังแล้วก็เอะใจ ขณะที่ก ำลังจะถำมเขำก็พูดต่อ

“เฉินหลินตำยแล้ว”

1 2 0 3 7

“… พ่อว่ำไงนะ?!”

“เพิ่งได้ข่ำวมำ เฉินหลินตำยแล้ว หลอดเลือดในสมองตีบ

เฉียบพลัน ลูกจะไปดูเขำหน่อยไหม? พ่ออยู่หน้ำบ้ำนลูก”

อวี๋หมิงหลำงเปิดประตูเข้ำมำ เขำก็เพิ่งได้ข่ำว เห็นเสี่ยว

เชี่ยนยืนถือโทรศัพท์ตัวแข็งทื่อเขำก็เข้ำใจแล้ว

“พ่อโทรหำคุณเหรอ?”

“อ่อ… อืม” เสี่ยวเชี่ยนได้สติ เธอพยักหน้ำ สีหน้ำแน่นิ่ง

“งั้นไปแต่งตัวเถอะ ไปดูเป็นครั้งสุดท้ำย”

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำให้ครอบครัวพี่รองที่กลับเข้ำมำอีก

รอบ “พี่รอง รบกวนพวกพี่คืนนี้ค้ำงบ้ำนผมไปก่อน ฝำกดูแล

เสี่ยวเหวยด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่ำพวกเรำจะกลับมำเมื่อไร”

เรื่องแบบนี้ไม่พำลูกไปดีกว่ำ โชคดีที่พี่รองกับต้ำอีอยู่ ช่วย

ดูแลลูกให้ได้

เสี่ยวเชี่ยนสมองว่ำงเปล่ำตั้งแต่ได้ฟังข่ำว อันที่จริงเธอก็

ไม่ได้เสียใจเท่ำไร แต่ก็ไม่ถึงกับดีใจ ก็แค่มันชำไปทั้งตัว

1 2 0 3 8

เธอไปเปลี่ยนชุด อวี๋หมิงหลำงโทรหำแม่ยำย เรื่องแบบนี้

ทำงที่ดีบอกแม่ยำยด้วยดีกว่ำ ถึงตอนเฉินหลินยังมีชีวิตอยู่จะ

แค้นแม่ยำย แต่คนตำยเรื่องใหญ่ อย่ำงไรเสียก็เคยเป็นสำมี

ภรรยำกันมำก่อน ยังไงก็ต้องไปส่งเป็นครั้งสุดท้ำย

เรื่องเกิดขึ้นอย่ำงกะทันหันมำก ทำงด้ำนเจี่ยซิ่วฟำงไม่ทันได้

ตั้งตัว อวี๋หมิงหลำงอนุญำตให้ต้ำหลงหยุดได้ เขำกับต้ำหลงขับ

รถไปรับแม่ยำย ส่วนเสี่ยวเชี่ยนนั่งรถชีอวี่เซวียนล่วงหน้ำไปก่อน

แล้ว

เสี่ยวเชี่ยนไม่พูดอะไรตลอดทำง ตอนใกล้ถึงโรงพยำบำล

เธอก็ถำมขึ้น

“เขำตำยได้ยังไง?”

“ตอนพ่อทรำบข่ำวได้ยินว่ำอยู่ๆ เขำก็สลบไปใน

โรงพยำบำลประสำท ถูกส่งตัวไปไม่ถึงสิบนำทีก็ตำย ตำยอย่ำง

ไม่ทรมำนเท่ำไร”

ชีอวี่เซวียนเห็นสีหน้ำเสี่ยวเชี่ยนไม่ค่อยดีจึงปลอบใจ

“ถ้ำลูกไม่อยำกเห็นก็ไม่ต้องเข้ำไปหรอก เดี๋ยวให้แม่กับ

น้องชำยลูกจัดกำรเรื่องที่เหลือไป”

1 2 0 3 9

เมื่อก่อนเฉินหลินเคยเกือบท ำเสี่ยวเชี่ยนตำย แต่กลับถูก

ยกเว้นกำรรับโทษเพียงเพรำะอำกำรทำงประสำท แค่ถูกบังคับ

ให้เข้ำรับกำรรักษำ อยู่ๆ ก็มำตำยแบบนี้มันออกจะกะทันหันไป

หน่อย

“เดิมทีเขำเป็นโรคมะเร็ง ก็แค่ไม่คิดว่ำจะตำยด้วยโรคหลอด

เลือดในสมองตีบ ควำมเป็นควำมตำยของคนยำกจะคำดเดำ

จริงๆ” เสี่ยวเชี่ยนมองตรงไปข้ำงหน้ำด้วยควำมหวำดหวั่น แต่ใน

สมองกลับไม่ได้คิดเรื่องเฉินหลิน

เธอไม่ได้เข้ำไปก่อน แต่รออยู่กับชีอวี่เซวียนที่ด้ำนนอก สัก

พักอวี๋หมิงหลำงก็ขับรถพำแม่ยำยกับต้ำหลงมำถึง

ทุกคนพำกันเข้ำไปข้ำงใน เฉินหลินเพิ่งเสียชีวิตจึงยังไม่ได้

เปลี่ยนเอำชุดผู้ป่วยออก ต้ำหลงเป็นคนเปลี่ยนชุดคนตำยให้

ด้วยตัวเอง เปลี่ยนไปก็ร้องไห้ไป

อย่ำงไรเสียนี่ก็พ่อแท้ๆ ต่อให้เคยท ำเรื่องไม่ดีเอำไว้

มำกมำย มำถึงตอนนี้ก็ไม่มีเวลำคิดเรื่องพวกนั้นแล้ว คนตำยก็

เหมือนไฟที่ดับมอดลง สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงควำมทรงจ ำเมื่อตอน

ยังมีชีวิตอยู่

1 2 0 4 0

ต้ำหลงเสียใจ เจี่ยซิ่วฟำงเองก็เช็ดน้ำตำ

ถึงจะเกลียดกันมำตลอด เคยโมโหที่เขำคิดจะฆ่ำลูกสำวเธอ

แต่พอได้เห็นคนๆ นี้ตำย ในใจก็รู้สึกเศร้ำอยู่บ้ำง ไม่ใช่แค่เศร้ำ

ให้กับคนตำย ยังได้นึกถึงตัวเองด้วย

ไม่ทันไรก็แก่กันหมดแล้ว ชีวิตเริ่มเข้ำสู่กำรนับถอยหลัง

ครั้งนี้คนตำยคือเขำ ไม่รู้คนต่อไปจะเป็นใคร

ควำมตำยมักน ำพำควำมหวำดกลัวมำให้คนที่ยังอยู่เสมอ

อวี๋หมิงหลำงเหลือบมองเสี่ยวเชี่ยน ชีอวี่เซวียนอยู่กับเธอ

น่ำจะพึ่งพำได้มำกกว่ำเขำ อวี๋หมิงหลำงเข้ำใจเสี่ยวเชี่ยน เวลำนี้

ถ้ำจะบอกว่ำเธอเสียใจไม่สู้บอกว่ำเธอกลัว เห็นคนตำยอยู่

ตรงหน้ำเธอคงกลัวว่ำพ่อที่ยืนอยู่ข้ำงเธอตอนนี้จะตำยไปด้วย

เหมือนกัน ให้ชีอวี่เซวียนอยู่ด้วยน่ำจะเป็นทำงแก้ปัญหำที่ดีที่สุด

ต้ำหลงกับเจี่ยซิ่วฟำงช่วยกันเปลี่ยนชุดให้เฉินหลิน อวี๋หมิง

หลำงไปจัดกำรท ำเรื่องกับทำงโรงพยำบำลอย่ำงรู้หน้ำที่ ยังมี

เรื่องพิธีศพที่ต้องจัดกำรอีก รวมถึงกำรออกใบต่ำงๆ

หลังจัดกำรทุกอย่ำงเสร็จแล้ว หมอได้ถำมว่ำจะให้ติดต่อ

ทำงส ำนักฌำปนกิจหรือไม่ ตอนนี้อำกำศร้อนแล้ว ถ้ำทำงญำติ

1 2 0 4 1

ไม่ขัดข้องก็ให้เผำไปเลย อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ

“เรียกรถของส ำนักฌำปนกิจมำเลยครับ”

มำดูกันหมดแล้ว เรื่องที่เหลือขั้นต่อไปก็ต้องดูว่ำต้ำหลงจะ

เอำไง อย่ำงไรเสียต้ำหลงก็เป็นลูกชำยเพียงคนเดียวของเฉิน

หลิน

หมอพยักหน้ำ ขณะที่ก ำลังจะติดต่อให้อวี๋หมิงหลำงก็เรียก

หมอไว้อีกรอบ

“ตัวเขำยังมีคดีติดตัวอยู่ ผมต้องขอเก็บเลือดกับพวกเส้นผม

อะไรพวกนี้ ต้องท ำตำมขั้นตอนอะไรไหมครับ?” กำรที่อวี๋หมิง

หลำงพูดเรื่องพวกนี้ล้วนมำจำกสัญชำตญำณของเขำ

“ไม่จ ำเป็นครับ ถ้ำคุณต้องกำรพวกเรำจะไปเก็บให้ตอนนี้

เลย” คนตำยไปแล้วกำรจะเก็บเลือดไม่ใช่เรื่องซับซ้อนอะไร

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ เขำคิดสักพักแล้วพูดเสริม

“ช่วยท ำตอนที่แฟนผมกับคนอื่นๆ ไม่ทันสังเกตด้วยนะครับ

อย่ำให้ใครเห็น”

ตอนนี้เฉินหลินตำยแล้ว อีกไม่นำนก็จะถูกเผำ หำกเผำไป

1 2 0 4 2

แล้วจะเก็บดีเอ็นเอก็ไม่ง่ำยอีกต่อไป เดิมทีอวี๋หมิงหลำงไม่ได้คิด

เยอะ แต่มำถึงตรงนี้เขำพูดไปตำมสัญชำตญำณ

ชำติก ำเนิดของเสี่ยวเชี่ยนเกี่ยวพันกับอนุภำควิญญำณ จำก

ทฤษฎีนี้เฉินหลินควรเป็นพ่อในทำงสรีรวิทยำของเสี่ยวเชี่ยน กำร

ตรวจหรือไม่ตรวจดีเอ็นเอก็ไม่ได้มีควำมหมำยเท่ำไรอยู่แล้ว

ดังนั้นตอนที่จับตัวเฉินหลินได้อวี๋หมิงหลำงจึงไม่ได้คิดเรื่องนี้

เพียงแต่วันนี้จะเผำแล้ว ด้วยควำมเคยชินตอนท ำงำนเขำจึง

เผื่อเอำไว้ก่อน เพียงแต่กำรเผื่อของเขำนี้กลับสร้ำงประโยชน์ได้

อย่ำงมหำศำล แต่นี่ก็เป็นเรื่องในภำยหลัง

1 2 0 4 3