แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1433 เบี้ยวหนี้ด้วยควำมสำมำรถตัวเองท ำไมต้องคืน

“แค่กๆ!” เสี่ยวเชี่ยนส ำลักนม

อยู่ๆ มำทวงหนี้เฉย กะทันหันเกินไปแล้ว!

“รับปำกใครไว้ก็ต้องท ำให้ได้ เรื่องนี้แม้แต่เสี่ยวเหวยยังรู้

คุณจะถ่วงเวลำไปอีกนำนแค่ไหน?”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่ำจะหนีไม่รอดจึงวำงแก้วนมลง ยังไม่ทันที่

เธอจะได้พูดก็เห็นมู่ฮวำหลีมองเธอด้วยสีหน้ำเหมือนหัวเรำะ

“ครั้งนี้คุณคิดจะเอำของกินอะไรมำเป็นดอกเบี้ยอีกเหรอ?”

ทุกครั้งที่ทวงหนี้เสี่ยวเชี่ยน เธอก็จะเอำของกินมำล่อ ครั้ง

นี้มู่ฮวำหลีหัวเรำะหึ หึรอเธอเอำของอร่อยมำยั่วอีก ครั้งแล้วครั้ง

เล่ำ

เสี่ยวเชี่ยนเห็นอีกฝ่ำยรู้ทันตัวเองแล้ว ครั้งนี้ก็เลยเป็นไงเป็น

กัน

“อันที่จริงครั้งนี้ ฉันไม่อยำกติดค้ำงแล้วจริงๆ ฉันเตรียมจะ

ชดใช้ให้หมดในครั้งเดียว”

1 2 0 8 8

“หืม?” เอำแบบนั้นเลย มู่ฮวำหลีไม่ชินเท่ำไร

“เรื่องที่ฉันรับปำกนำยไว้ก็คือจะช่วยหำเรื่องที่สนุกกว่ำกำร

เผำไม้กับกินขนมหยิบไม่ขึ้นให้ นี่เป็นงำนอดิเรกใหญ่ๆ สอง

อย่ำงของนำย อันหนึ่งเป็นกำรเล่น อีกอันเป็นกำรกิน”

“ถูกต้อง สรุปว่ำคุณคิดอะไรได้?”

ทันใดนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็ท ำสำยตำมีลับลมคมใน สำยตำเธอ

เจ้ำเล่ห์มำก ดูมีควำมลึกลับแฝงอยู่ เธอเอำนิ้วชี้วำงที่ริมฝีปำก

ท ำท่ำบอกให้เงียบๆ รำวกับว่ำก ำลังจะบอกควำมลับที่ยิ่งใหญ่

ของจักรวำล

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนใส่ชุดอยู่บ้ำนที่ชีอวี่เซวียนเคยเตรียมไว้ให้

นำนแล้ว ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอค้ำงที่นี่ แต่ในบ้ำนกลับมีของ

ใช้ที่เตรียมไว้ให้ครอบครัวเธอทั้งสำมคน แม้แต่ของใช้ของเสี่ยว

เหวยอย่ำงผ้ำเช็ดตัวอำบน้ำของเด็กทำรกกับผ้ำอ้อมส ำเร็จรูปก็มี

เธอเพิ่งอำบน้ำเสร็จยังไม่ได้เป่ำผม ลงมำในสภำพที่ผม

หมำดๆ ดูเด็กกว่ำตอนเธอออกไปท ำงำนข้ำงนอกมำก มู่ฮวำหลี

อดนึกถึงภำพตอนเธอใส่ชุดเอี๊ยมไม่ได้ ถ้ำไม่ได้มีนิสัยใจนักเลง

แบบนี้ เธอก็เหมือนเด็กผู้หญิงใสซื่อบริสุทธิ์คนหนึ่ง

1 2 0 8 9

แสงไฟสีนวลในห้องอำหำรสำดลงบนศีรษะของเธอ บวกกับ

สีหน้ำมีลับลมคมใน เธอเหมือนกับภูตจิ๋วที่มำอยู่บนโลกมนุษย์ก็

ไม่ปำน เต็มไปด้วยควำมสดใส

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังจะท ำหน้ำจริงจังพูดกับเขำ ปรำกฏว่ำ

ได้เห็นเขำจ้องเธอตำไม่กระพริบ เธอจึงก้มมองตัวเอง ชุดอยู่บ้ำน

ที่พ่อเธอเตรียมให้ก็ไม่ได้แปลกตรงไหนนี่นำ

“นำยว่ำฉันแต่งแบบนี้ดูแปลกเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนจับชุดอยู่

บ้ำนฟ้ำของตัวเอง ชุดนอนสไตล์ยุโรปนี้ไม่เพียงแต่จะสัมผัสอ่อน

นุ่ม ยังใส่สบำยอีกด้วย เอำแค่เรื่องนี้เสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกว่ำรสนิยม

ของพ่อเธอทิ้งห่ำงอวี๋หมิงหลำงคนเชยสะบัดชนิดไม่เห็นฝุ่น

“เปล่ำนี่ สวยดีออก”

พอเขำพูดจบทั้งสองคนก็จมอยู่ในห้วงควำมเงียบ เสี่ยว

เชี่ยนไม่ค่อยชินกับกำรชมอย่ำงตรงไปตรงมำของเขำ เธอจึงรีบ

เปลี่ยนเรื่องคุย

“นำยไม่อยำกรู้เหรอว่ำฉันจะพูดเรื่องอะไร?”

“อ่อ ว่ำมำสิ” อันที่จริงเมื่อครู่เขำไม่ค่อยอยำกฟังอย่ำงอื่น ก็

แค่อยำกจ้องมองเงียบๆ

1 2 0 9 0

“เรื่องที่ฉันคิดว่ำมันจะท ำให้นำยมีควำมสุขสุดๆ ก็คือ ช่วย

นำยจัดกำรโรคกลัวหมำ เป็นไง?!”

“อ่อ ดี อะไรนะ?!” มู่ฮวำหลีตกใจตำโต นี่เขำได้ยินอะไร?!

“ฉันคิดว่ำจะช่วยนำยรักษำโรคกลัวหมำให้ฟรีๆ แบบนี้ดีจะ

ตำย นำยลองคิดดูนะ ชอบกับกลัว ล้วนเป็นกำรแสดงออกตำม

สัญชำตญำณของมนุษย์เหมือนกัน สิ่งที่นำยชอบอำจจะมีมำก

แต่ควำมกลัวกลับเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ถ้ำฉันช่วยนำย

ก ำจัดควำมกลัวได้ ท ำควำมรู้สึกในแง่ลบให้กลำยเป็นแง่บวก

แบบนั้นไม่มีควำมสุขกว่ำเหรอ?”

“ไม่อะ ผมไม่ได้กลัวหมำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องโรคหวำดกลัว

เลย” มู่ฮวำหลีวำงแก้วลงอย่ำงเกร็งๆ มองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำ

ไร้อำรมณ์

“กำรยอมรับว่ำตัวเองมีสิ่งที่กลัวก็ไม่ใช่เรื่องน่ำอำยอะไร”

“ผมไม่ได้กลัว!”

“ก็ได้… งั้นพวกเรำมำสมมติกันนะ สมมติว่ำนำยก ำจัดโรค

หวำดกลัวหมำได้แล้ว นำยออกไปเดินเล่นกับหมำที่น่ำรักทุกวัน

จูงมันไปทุกที่ มันคอยอยู่เป็นเพื่อนนำย นำยกับมันค่อยๆ เดิน

1 2 0 9 1

เล่นไปด้วยกัน ภำพนี้มันช่ำง”

น่ำขยะแขยงที่สุด!!!

มู่ฮวำหลีนึกภำพตำมที่เสี่ยวเชี่ยนพูด ควำมรู้สึกเกลียดสิ่งมี

ชีวิตประเภทนั้นแผ่ซ่ำนในจิตใจก็เหมือนกับคนที่เป็นโรค

หวำดกลัวกำรกระจุกตัวหนำแน่นของบำงสิ่งได้เห็นแมลง

มำกมำยนับไม่ถ้วนเบียดเสียดอยู่ด้วยกันเต็มไปหมด แค่คิดก็ขน

ลุกแล้ว น่ำขยะแขยงมำก!

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำพยำยำมข่มอำรมณ์ตัวเอง แต่มือกลับก ำ

หมัดแน่น นี่ต้องกลัวหมำมำกขนำดไหนกัน?

แค่ให้จินตนำกำรตำมเสียงก็ผวำเป็นเอำมำกขนำดนี้?

“พูดตำมตรงนะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น นำยเคยถูกหมำกัดหรือ

เปล่ำ? ฉันว่ำมันดูฝังใจนำยมำก บำงทีฉันอำจจะช่วยนำยได้”

“ไม่จ ำเป็น ผมไม่ได้กลัวหมำ” มู่ฮวำหลีลุกขึ้นยืน เดินขึ้นชั้น

บนด้วยท่ำทำงเกร็งๆ

เรื่องมำถึงขนำดนี้ยังจะท ำปำกแข็งอีก

“ไม่กลัวจริงอะ?”

1 2 0 9 2

เขำหันมำพยักหน้ำจริงจัง

“ไม่กลัว ผมก็แค่… ไม่ได้ชอบมำกมำยก็เท่ำนั้น”

เสี่ยวเชี่ยนผำยมือออก “อันที่จริงนำยไม่ต้องซีเรียสกับเรื่อง

นี้มำกก็ได้ ให้ฉันช่วยนำยดูอันที่จริงก็ไม่เห็นเป็นไร คนในวงกำร

อย่ำงพวกเรำช่วยเหลือกันเองก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ ก็

เหมือนกับคนที่เรียนแพทย์แผนจีนรุ่นเดียวกันช่วยฝังเข็มกันเอง”

มันเป็นงำนที่ต้องท ำทั้งนั้น!

“ผมขอย้ำอีกรอบ ผมไม่ได้กลัวหมำ ผมก็แค่เกลียดสิ่งมีชีวิต

ประเภทนั้น!” มู่ฮวำหลีเดินไปได้สองก้ำวก็วกกลับมำเก็บ

คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กของตัวเองพลำงย้ำกับเสี่ยวเชี่ยนอีกรอบ

“อ่อ…”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำเดินขึ้นชั้นบน จึงพูดเสริมจิกกัดเล็กน้อย

“ในเมื่อนำยไม่กลัว ท ำไมขนลุกที่แขนล่ะ? เกลียดจนถึงขั้น

แสดงอำกำรออกทำงร่ำงกำย แบบนี้ผิดปกติทั้งกำยและใจแล้ว

นะ”

มู่ฮวำหลีมองไปที่แขนโดยอัตโนมัติ ถึงได้พบว่ำตัวเองถูก

1 2 0 9 3

ประธำนเชี่ยนหลอกเข้ำแล้ว…

จำกนั้นเขำก็รีบสำวเท้ำขึ้นชั้นบนท่ำมกลำงเสียงหัวเรำะของ

ประธำนเชี่ยนแล้วปิดประตูอย่ำงแรง

เขำเปิดคอมพิวเตอร์ดึงข้อมูลแบบทดสอบ ‘ฝำแฝดทำงจิต

วิญญำณ’ ที่เสี่ยวเชี่ยนท ำไว้ เขำอ่ำนแล้วอ่ำนอีก

เธอต้องไม่รู้อย่ำงแน่นอนว่ำ แบบทดสอบนี้ไม่ได้เกี่ยวกับฝำ

แฝดทำงจิตวิญญำณ แต่เป็นจิตวิญญำณควำมสัมพันธ์ทำง

สำยเลือด จะเรียกว่ำเป็นกำรวิเครำะห์ของสมำชิกแต่ละคนใน

ครอบครัวเดิมก็เป็นได้

ซึ่งก่อนหน้ำนี้ไม่กี่ปีชีอวี่เซวียนก็เคยท ำมำแล้วเหมือนกัน

มู่ฮวำหลีเอำแบบทดสอบของชีอวี่เซวียนกับของเสี่ยวเชี่ยน

มำเทียบกัน ระดับควำมเหมือนกันมีสูงมำก

“ยังจะบอกว่ำไม่ใช่พ่อลูก หลอกผี ผียังไม่เชื่อเลย…”

มู่ฮวำหลีจ ำค ำตอบเหล่ำนี้ไว้ในใจ จำกนั้นก็กดปุ่มลบ เขำ

เขียนกรอกค ำตอบของตัวเองลงไปใหม่ รวมกับค ำตอบที่ชีอวี่เซ

วียนเขียนแล้วส่งออกไป

1 2 0 9 4

ลบค ำตอบของเสี่ยวเชี่ยนได้ แต่ลบใบหน้ำหัวเรำะของเธอ

ออกไปไม่ได้ คืนนี้มู่ฮวำหลีฝันทั้งคืน ได้ยินแต่เสียงหัวเรำะ

กังวำนของเสี่ยวเชี่ยน พอเขำหันไปก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนขี่หมำตัว

ใหญ่ไล่ตำมเขำมำ

ยำมที่สิ่งที่ชอบกับสิ่งมีชีวิตที่เกลียดปรำกฏขึ้นพร้อมกัน

อำรมณ์ขัดแย้งในจิตใจนี้เกรงว่ำมีแค่เขำคนเดียวที่เข้ำใจ

อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนอยำกคุยกับมู่ฮวำหลีเรื่องโรคหวำดกลัว

นี้ แต่วันต่อมำเขำก็หนีไปแต่เช้ำตรู่ ไม่รู้ว่ำกลัวเสี่ยวเชี่ยนกัด

เรื่องเมื่อคืนไม่ปล่อยหรืออะไร เอำเป็นว่ำระยะนี้เขำไม่ค่อยอยำก

เจอเสี่ยวเชี่ยนเท่ำไร

นี่ไม่ถือว่ำเธอเบี้ยวหนี้นะ เสี่ยวเชี่ยนลูบคำงพลำงคิดชั่วร้ำย

ครั้งนี้เธอกระตือรือร้นอยำกใช้หนี้แล้ว แต่คนบำงคนหนีไปเอง

ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว

1 2 0 9 5