แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1434 เด็กทำรกประทับใจตัวเอง

เรื่องกำรแข่งขันถูกก ำหนดลงมำอย่ำงรวดเร็ว พอเสี่ยวเชี่ยน

ตอบตกลง ทำงด้ำนชีอวี่เซวียนก็เริ่มจัดกำรขั้นตอนที่เกี่ยวกับ

เสี่ยวเชี่ยนพร้อมกับของเสี่ยวเหวย เด็กน้อยยังเล็กมำก ถึงอำยุ

สิบสี่วันก็ขึ้นเครื่องบินได้แล้ว แต่ค ำนึงถึงควำมสบำยของเสี่ยว

เหวย ครั้งนี้ชีอวี่เซวียนจึงให้ใช้เครื่องบินส่วนตัวของเขำ อีกทั้ง

ยังให้มีหมอติดตำมไปด้วย ป้องกันไว้ก่อน

กำรเตรียมงำนนี้ต้องใช้เวลำระยะหนึ่ง หลังจำกที่เตรียมกำร

ทุกอย่ำงเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลำที่เสี่ยวเชี่ยนใกล้จะต้องพำลูกไป

เมืองนอกแล้ว

ช่วยหลำยวันมำนี้อวี๋หมิงหลำงเองก็ยุ่งมำก สองสำมีภรรยำ

แทบไม่มีเวลำได้เจอกันเลย ก่อนหน้ำนี้ยังเช้ำไปเย็นกลับพอได้

เจอกันบ้ำง แต่ช่วงสองวันนี้หำยไปเลย ไม่กลับบ้ำน ไม่รู้ว่ำยังอยู่

ในค่ำยหรือเปล่ำ

เสี่ยวเชี่ยนชินแล้ว แต่เสี่ยวเหวยกลับไม่

ช่วงหลำยวันมำนี้ไม่ได้เห็นหน้ำพ่อ ถึงเด็กน้อยจะแสดงออก

ไม่เป็น แต่ก็รู้สึกได้ถึงควำมผิดปกติ เหมือนขำดอะไรบำงอย่ำง

1 2 0 9 6

ท ำอะไรก็สบอำรมณ์สักอย่ำง แม้แต่แท่งยำงกัดก็ไม่ได้น่ำพิสมัย

อีกต่อไป เหมือนมีเงำมืดปกคลุมเด็กน้อยอยู่

จนกระทั่งถึงวันก่อนที่เสี่ยวเชี่ยนจะออกเดินทำง อวี๋หมิง

หลำงที่หำยไปนำนถึงจะกลับมำ เนื้อตัวเต็มไปด้วยโคลน ไม่รู้ว่ำ

ไปคลุกขี้ดินที่ไหนมำ สกปรกมอมแมมไปทั้งตัว

พอเสี่ยวเหวยเห็นพ่อก็ตื่นเต้นจนโยนของเล่นทิ้ง ออกแรง

ดีดดิ้นจะหำพ่อ เสี่ยวเชี่ยนจึงอุ้มไปหำ เดิมทีเด็กน้อยอยำกยื่น

แขนออกไปหำพ่อที่ไม่ได้เจอกันนำนเพื่อกอดให้หน ำใจ แต่พอ

เห็นพ่อเนื้อตัวสกปรก อีกทั้งยังมี ‘กลิ่นแปลกๆ’ เด็กที่รักสะอำด

อย่ำงเสี่ยวเหวยก็เบือนหน้ำหนีด้วยควำมรังเกียจ แต่แล้วก็หัน

กลับมำเหมือนตัดสินใจได้แล้ว

ควำมรักของพ่อดั่งขุนเขำ เด็กน้อยประทับใจตัวเอง

“เจ้ำอ้วน” อวี๋หมิงหลำงยื่นมือไปลูบหน้ำลูกสำว จำกนั้นถึง

เดินเข้ำห้องน้ำไปอำบน้ำ

“เสื้อผ้ำวำงไว้ตรงนั้น เดี๋ยวฉันเอำไปซักให้ จริงๆ เลย ฉัน

ล่ะสงสัยว่ำเสื้อผ้ำนำยกองไว้ตรงนั้นมันจะลุกขึ้นมำได้เอง”

แข็งจนจะกรอบอยู่แล้ว ใส่เข้ำไปได้ยังไงกัน?

1 2 0 9 7

“คุณจะไปเมืองนอกไม่ใช่เหรอ มีเวลำเหรอ?” อวี๋หมิงหลำง

ถอดเสื้อผ้ำ เสี่ยวเหวยดวงตำเป็นประกำย น่ำเสียดำยที่แม่หันตัว

จับเธอยัดใส่รถเข็นเด็ก

มองข้ำมกำรส่งเสียงต่อต้ำนของลูกสำว เสี่ยวเชี่ยนยืนพิง

กรอบประตูชื่นชมคนหล่ออำบน้ำ ดูอยู่สักพักก็รู้สึกไม่ค่อยอิ่ม

เอมเท่ำไร น้ำด ำๆ ที่ถูกชะล้ำงออกมำท ำให้จินตนำกำรถดถอย

ไปหมด

“ฉันบินไปพรุ่งนี้เช้ำ พ่อจัดกำรให้หมดแล้ว หึ หึ…”

อวี๋หมิงหลำงหยุดขัดตัว “คุณยืนท ำหน้ำพิลึกอยู่ตรงนั้น

ท ำไมน่ะ?”

“ฉันซึ้งใจน่ะสิ ซึ้งใจที่นำยยังจ ำได้ว่ำฉันจะไปเมืองนอก

เกือบคิดว่ำนำยลืมพวกเรำไปแล้วด้วยซ้ำ”

เสี่ยวเชี่ยนระบำยควำมโกรธที่มีมำหลำยวัน เล่นเอำอวี๋หมิง

หลำงได้แต่ยิ้มแหยๆ

“ก็ผมงำนยุ่งนี่นำ…”

“อืมๆ นำยงำนยุ่ง งั้นก็ยุ่งต่อไปนะ!”

1 2 0 9 8

เสี่ยวเชี่ยนหันตัวจะเดินออก อวี๋หมิงหลำงดึงเธอกลับมำดัน

ตัวเข้ำหำก ำแพงหวังจะจูบให้หน ำใจ นี่มันตั้งกี่วันแล้ว คิดถึงจะ

แย่

แต่ไม่ได้คุมแรงที่มือให้ดี อีกทั้งพื้นห้องน้ำก็ลื่น เสี่ยวเชี่ยน

เคลื่อนตัวตำมแรงดึงของเขำทรงตัวไม่ดีเลยล้มหน้ำคว่ำลงพื้น

ปำกอวี๋หมิงหลำงเป็นเลขศูนย์ เขำรีบพยุงเธอ เสี่ยวเชี่ยน

เนื้อตัวเปียกปอนสภำพดูไม่ได้ กระโปรงสีขำวเปียกไปครึ่งหนึ่ง

เล่นเอำเธอโมโหจึงทุบอกหนำของเขำไปหนึ่งที

“ไอ้คนบ้ำ!”

“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่ำ?” อวี๋หมิงหลำงเองก็ไม่เข้ำใจ ก็

แค่อยำกมอบควำมรักควำมอบอุ่น ท ำไมกลำยเป็นแบบนี้ได้

“ภำยในสิบนำที ฉันไม่อยำกเห็นหน้ำนำย!” เสี่ยวเชี่ยนพูด

จบก็ผลักเขำออก สำวเท้ำยำวๆ ออกไปจำกตรงนั้น ถ้ำมองข้ำม

สภำพเปียกปอนของเธอ บุคลิกดุจนำงพญำเลยทีเดียว

“… ท ำไงดีล่ะ ตบตูดม้ำตบจนได้แข้งเลย?” อวี๋หมิงหลำงก้ม

หน้ำมองน้องชำยตัวเองที่ก ำลังคึกอย่ำงฝืนๆ ยังคิดว่ำจะได้มี

ฉำกอันเร่ำร้อนหลังจำกที่ไม่ได้เจอกันนำน ปรำกฏว่ำไฟแรง

1 2 0 9 9

เกินไป ไหม้เลย…

หลังอำบน้ำจนสะอำดเสร็จออกมำก็เหมือนกับได้ลอกครำบ

เขำเห็นสองแม่ลูกก ำลังเล่นเกมกันอยู่ที่ห้องรับแขก ควำมเหนื่อย

ล้ำที่มีมำหลำยวันได้หำยไปในทันที

เสี่ยวเชี่ยนก ำลังเล่นเกมพลิกตัวเป็นเพื่อนเสี่ยวเหวย นี่เป็น

เกมที่เธอท ำกำรวิจัยตำมลักษณะเด่นของกำรเจริญเติบโตในเด็ก

วัยเท่ำนี้ ใช้ของเล่นล่อให้เด็กพลิกตัวไปมำ ไม่เพียงแต่จะเป็น

กำรช่วยให้เด็กได้ออกก ำลังกำย ยังช่วยกระตุ้นกำรเจริญเติบโต

ของสมองอีกด้วย เธอเล่นเกมแบบนี้กับลูกทุกวันอย่ำงไม่รู้จัก

เบื่อ เมื่อชำติก่อนไม่ค่อยได้อยู่กับลูก ตอนนี้ชดเชยให้แล้ว

อวี๋หมิงหลำงมองอยู่สักพักก็รู้สึกสนุก เขำเดินเข้ำไปอยำก

เลียนแบบเสี่ยวเชี่ยนเอำของล่อเล่นกับลูกต่อจำกเธอ แต่พอ

เสี่ยวเหวยเห็นเขำก็กลำยร่ำงเป็นปลำหมึกไร้กระดูกทันที ใช้มือ

เท้ำติดหนึบไม่ยอมปล่อย เกมล้มเหลว

“เด็กขี้อ้อน…” อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกขึ้นมำยกสูง เรียกเสียง

หัวเรำะคิกคักจำกเสี่ยวเหวยได้ส ำเร็จ

“ไม่รู้จักดูตัวเอง นำยไม่กลับบ้ำนหลำยวัน ลูกยังจ ำนำยได้

1 2 1 0 0

ไม่ท ำตัวห่ำงเหิน นี่เป็นเพรำะฉันสอนมำดีหรอก” เสี่ยวเชี่ยน

ยังคงไม่สบอำรมณ์

เขำหำยไปตั้งหลำยวัน พอกลับมำก็ได้เรื่อง

อวี๋หมิงหลำงหันไปมองเสื้อผ้ำเธอ เธอเปลี่ยนชุดที่เขำท ำ

เปียกออกไปแล้ว แต่ใบหน้ำยังแสดงอำรมณ์โกรธไม่หำย

“เมียจ๋ำ ผมไม่กลับบ้ำนหลำยวัน ดูเหมือนต้ำเหวยจะโต

ขึ้นมำอีกหน่อยแล้ว คุณเลี้ยงดีจริงๆ” ประจบ +1

“หึ พ่อของลูกฉันเป็นยอดมนุษย์กอบกู้โลกท ำภำรกิจอัน

ยิ่งใหญ่ ฉันจะไม่ทุ่มเทให้ลูกมำกหน่อยได้ไง?”

“ใช่ เมียผมรู้หน้ำที่ขนำดนี้น่ำชื่นชมจริงๆ เดี๋ยวผมต้อง

บอกหยูกังหน่อยแล้ว ให้เรียกประชุมสะใภ้ทหำรในค่ำยเรำให้

เอำคุณเป็นแบบอย่ำง” ประจบ +2

“พูดมำก อย่ำมำท ำเสแสร้งหน่อยเลย” เสี่ยวเชี่ยนอำรมณ์ดี

ขึ้นมำหน่อย มุมปำกเธอยิ้มเพียงแค่เล็กน้อย ก็แค่ไม่อยำกให้

อภัยตำทึ่มนี่เร็วเกินไป

“เปล่ำนะ ผมรู้สึกจริงๆ ว่ำคุณอยู่บ้ำนชีวิตก็ไม่ใช่ง่ำยๆ เลย

1 2 1 0 1

นะ เลี้ยงลูกแถมยังต้องท ำงำนล ำบำกจะตำย ภำรกิจผมบทจะมำ

ก็มำ ดูแลครอบครัวตลอดก็ไม่ได้ มองพวกคุณสองแม่ลูกทีไรก็

รู้สึกติดค้ำงทุกที…”

ลมเปลี่ยนทิศ เริ่มเข้ำสู่โหมดซึ้ง

เสี่ยวเชี่ยนรับมือไม่ทันที่อยู่ๆ เขำก็เข้ำโหมดซึ้ง ควำมรู้สึก

แรกของเธอก็คือ

“ก็ไม่มีไข้นี่นำ” เธอเอำมือแตะหน้ำผำกเขำด้วยควำมสงสัย

ท ำไมอยู่ๆ ตำนี่ก็พูดจำชวนขนลุก?

อวี๋หมิงหลำงก้มมองเด็กแบ๊วในอ้อมกอด เขำมองด้วยควำม

รักควำมเอ็นดูแต่แล้วก็รู้สึกปวดใจ

“เมียจ๋ำ พรุ่งนี้คุณก็จะพำลูกไปเมืองนอกแล้ว นี่ผมหำยไปที

ก็สิบกว่ำวันไม่ได้เจอคุณกับลูกเลย วันนี้ผมรีบกลับมำเพรำะ

อยำกใช้เวลำกับพวกคุณ แต่กลับท ำให้คุณโกรธ ผมมันไม่ดี

เอง…”

พอเขำท ำตัวน่ำสงสำรเสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มใจอ่อน

“เรื่องแค่นี้เอง ถึงกับต้องขนำดนี้เลยเหรอ?” กลำยเป็นคน

1 2 1 0 2

หัวใจเปรำะบำงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

“เมียจ๋ำ ไม่โกรธผมแล้วเหรอ?” เขำเงยหน้ำ แววตำเปล่ง

ประกำยส่องสว่ำงแก่ทุกสิ่ง แฝงไปด้วยควำมเจ้ำเล่ห์เล็กน้อย

น่ำเสียดำยที่เสี่ยวเชี่ยนแคร์ควำมรู้สึกของเขำมำกกว่ำก็เลย

มองไม่เห็นควำมเจ้ำเล่ห์ของเขำ

“โกรธอะไร ฉันชินแล้ว”

“อ่อ ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นก็รีบกล่อมลูกนอนเถอะ สำมีคน

นี้อยำกท ำกำรวิจัยกับคุณในหัวข้อ ‘กำรกักตุนสินค้ำช่วยเป็นแรง

กระชับควำมสัมพันธ์ระหว่ำงสำมีภรรยำหรือไม่’ ”

หัวข้อบ้ำบออะไรกัน เสี่ยวเชี่ยนแปลค ำพูดของเขำอย่ำง

เงียบๆ มันหมำยควำมว่ำ เมียจ๋ำผมอยำก

ถุยๆๆ ไอ้คนหน้ำด้ำน!

1 2 1 0 3