แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1435 อยู่เมืองนอกเจอคนรู้จักได้ทุกที่

เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนก็อยำกจะงอนต่อ แต่พอเขำพูดแบบนี้ในใจ

ก็อดคิดไม่ได้

นั่นสินะ ปกติก็เป็นคู่ที่มีเวลำอยู่ด้วยกันน้อยอยู่แล้ว เอำ

เวลำที่ไหนมำทะเลำะกันมำกมำย เรื่องก็ไม่ได้หนักหนำอะไร

ครั้นแล้วเธอจึงใจอ่อน ปล่อยให้อวี๋หมิงหลำงเล่นกับลูก ไม่นำน

เสี่ยวเหวยก็เหนื่อยหลับไป

จำกนั้นเธอก็กวักมือ “นำย เรื่องกักตุนสินค้ำยังจะเอำอยู่

ไหม?”

ครั้นแล้วก็เป็นเรื่องของผัวๆ เมียๆ ไม่ต้องลงถึงรำยละเอียด

พอเสี่ยวเชี่ยนตื่นขึ้นมำก็ไม่เจอเขำแล้ว เธอแอบเศร้ำนิด

หน่อย นึกประชดในใจ นี่ถ้ำข้ำงหมอนมีเงินวำงทิ้งไว้นะ เข้ำกับ

บรรยำกำศตอนนี้เลยล่ะ

ออกไปซื้อบริกำรข้ำงนอกยังต้องให้เงิน กลับมำหำเมีย

ตัวเองไม่ต้องเสียเงินสักบำท เสร็จกิจก็หนีไปได้ ตอนกลับมำก็

รีบร้อนยังไม่ทันได้คุยอะไรกัน มัวแต่สนใจควำมต้องกำรทำง

1 2 1 0 4

ร่ำงกำย พอเสร็จเรื่องก็ใส่กำงเกงจำกไปอย่ำงไร้ร่อยรอย

กำรตระหนักรู้ก็เรื่องหนึ่ง ควำมเป็นจริงก็อีกเรื่องหนึ่ง ไม่

ค่อยได้มีเวลำอยู่ด้วยกันแบบนี้บ่อยๆ ก็อดน้อยใจไม่ได้ เสี่ยว

เชี่ยนปรับอำรมณ์ตัวเอง เห็นลูกสำวยังนอนอยู่ก็ไม่ได้ปลุกให้ตื่น

เธอลุกไปเก็บของ

ตอนตรวจดูพวกบัตรเธอก็เห็นโน้ตใบหนึ่ง พอหยิบมำดูก็

หมดค ำจะพูด

เมียจ๋ำ ผมถอนเงินไปหมื่นดอลล่ำร์นะ

… ได้เธอแล้วยังมำเอำเงินของเธออีก? ควำมคิดนี้ท ำให้

เสี่ยวเชี่ยนไม่สบอำรมณ์เท่ำไร เลยพลอยท ำให้เธอเก็บของด้วย

ควำมโมโห

หมอนี่เอำเงินไปมำกขนำดนั้นเอำไปท ำอะไรกันแน่ ไม่มี

ค ำอธิบำยแม้แต่ประโยคเดียว เธอคิดว่ำหรือบำงทีเขำอำจท ำตัว

เป็นพ่อพระเห็นเพื่อนคนไหนก ำลังล ำบำกก็เลยช่วย โทรไปจะ

ถำมเขำปรำกฏว่ำโทรไม่ติด

ไอ้คนทุเรศ… ไปไม่ลำมำไม่บอก ไม่รู้ว่ำชีวิตแบบนี้เมื่อไรจะ

สิ้นสุด เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกหงุดหงิด

1 2 1 0 5

ควำมรู้สึกนี้คงอยู่จนกระทั่งหนงเย่ำมำรับเธอ

“ประธำนเชี่ยน~” อำข่ำกวักมือเรียกเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงร่ำเริง

“อำข่ำ?” เสี่ยวเชี่ยนแอบตกใจเล็กน้อยที่เห็นอำข่ำ ก่อน

หน้ำนี้ไม่เห็นรู้เลยว่ำอำข่ำจะไปด้วย

“บอสบอกว่ำ ครั้งนี้ฉันไปเพื่อดูแลควำมปลอดภัยให้เสี่ยว

เหวย นับแต่นี้ไปฉันเป็นบอดี้กำร์ดส่วนตัวของเบบี๋เสี่ยวเหวย~”

เสี่ยวเชี่ยนเหลือบมองลูกสำวที่อยู่ในอ้อมอก เธอไปแข่งที่

เมืองนอกครั้งนี้น้ำแม่บ้ำนก็ไปด้วย เพรำะกลัวตอนเธอท ำงำนไม่

มีเวลำดูแลเสี่ยวเหวย นึกไม่ถึงว่ำพ่อยังจะให้อำข่ำตำมไปด้วย

แห่กันไปหลำยคนแบบนี้ท ำให้ประธำนเชี่ยนแอบอำยนิดหน่อย

“มันจะรบกวนพวกเธอเกินไปหรือเปล่ำ? ฉันดูตำรำงำนแล้ว

ตัดเวลำแข่งออกไปฉันก็ยังมีเวลำเหลือตั้งเยอะ ไม่จ ำเป็นต้องมี

คนติดตำมไปเยอะขนำดนี้หรอกมั้ง?”

“เชื่อฉันเถอะ เธอจ ำเป็น” อำข่ำขยิบตำให้อย่ำงมีลับลมคม

ใน เสี่ยวเชี่ยนงง

ชีอวี่เซวียนเอำใจใส่เสี่ยวเชี่ยนมำกจริงๆ ลูกสำวกับ

1 2 1 0 6

หลำนสำวจะเดินทำงไกล เขำก็จัดกำรทุกอย่ำงให้ด้วยควำม

ละเอียดรอบคอบ ตั้งแต่เรื่องกินไปจนถึงคนคอยช่วยเธอ ล้วน

พยำยำมลดควำมเหนื่อยล้ำจำกกำรเดินทำงไกลของสองแม่ลูก

เมื่อไปถึงสนำมบินเสี่ยวเหวยก็หลับไปอย่ำงรวดเร็ว เสี่ยวเชี่ยน

มองเมฆที่อยู่ด้ำนนอกแล้วก็นึกถึงอวี๋หมิงหลำง ในใจแอบมีกอง

ไฟลุกขึ้นมำเบำๆ

ไอ้คนใจด ำ

ควำมใส่ใจสู้พ่อเธอไม่ได้ เธอพำลูกสำวเดินทำงไกล เขำไม่

พูดอะไรสักค ำ โทรมำก็ไม่มี งำนจะยุ่งแค่ไหนแม้แต่โทรหรือส่ง

ข้อควำมจะหำเวลำไม่ได้เลยเหรอ?

เธอเห็นอำข่ำรับสำยของเจิ้งซวี่คุยกับจนกระทั่งขึ้นเครื่องบิน

ถึงวำง ไฟโกรธในใจของเสี่ยวเชี่ยนยิ่งลุกโชนเข้ำไปใหญ่

ถึงขนำดที่เธอนั่งคิดหน้ำกระจกว่ำ หรือเป็นเพรำะเธอดู

เหี่ยวโทรมไม่ดึงดูดเขำแล้ว หรือเป็นเพรำะอยู่ด้วยกันมำนำน

เจ็ดปีอำถรรพ์เขำเลยไม่แยแสเธอแล้ว?

พอได้มำแล้วก็ไม่ได้ทะนุถนอมอะไร อยู่ด้วยกันนำนวันเข้ำ

ชีวิตก็ไม่หวือหวำ พอได้มำง่ำยๆ ก็ทิ้งขว้ำง

1 2 1 0 7

เธอเต็มไปด้วยควำมคิดในแง่ลบ

เสี่ยวเชี่ยนคิดไปต่ำงๆ นำนำจนผล็อยหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว

สองประเทศอยู่ใกล้กันมำก ใช้เวลำเดินทำงแค่ไม่กี่ชั่วโมง

เสี่ยวเชี่ยนหลับไปหนึ่งตื่นก็ใกล้ถึงแล้ว

อุณหภูมิที่นี่สูงกว่ำในประเทศของเธอหน่อย เดือนนี้เป็น

หน้ำฝน อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ประมำณสำมสิบองศำ อำกำศร้อน

ชื้นไม่ได้มีผลต่อเสี่ยวเชี่ยนที่เติบโตในเมืองริมทะเล แต่หนงเย่ำก

ลับดูไม่โอเคเท่ำไร

ทุกครั้งที่มำที่นี่เขำจะมีผื่นขึ้น ครั้งนี้ถ้ำไม่ติดว่ำชีอวี่เซวียน

ตื๊อให้มำ เขำก็ไม่อยำกมำหรอก

ที่โชคดีหน่อยก็คือตอนพวกเธอมำถึงฝนไม่ได้ตก หลังลง

จำกเครื่องบินเสี่ยวเหวยก็ตื่น พอพบว่ำบรรยำกำศเปลี่ยนไปเด็ก

น้อยก็มองไปรอบๆ อย่ำงตื่นตำตื่นใจ ไม่ได้ดูเหนื่อยล้ำเลยสัก

นิด

นี่เป็นกำรออกนอกประเทศครั้งแรกของเสี่ยวเชี่ยนนับตั้งแต่

มำเกิดใหม่ น่ำเสียดำยที่ได้มำยังเมืองที่ไม่ค่อยเจริญเท่ำไร บวก

กับโมโหอวี๋หมิงหลำงมำตลอดทำงอำรมณ์ก็ยิ่งขุ่นมัว เธอนั่งอยู่

1 2 1 0 8

บนรถไม่พูดไม่จำมองดูบรรยำกำศที่ไม่คุ้นตำด้ำนนอก แต่เสี่ยว

เหวยที่อยู่ในอ้อมอกเธอกลับดูสนอกสนใจด้ำนนอกมำก ชี้ตึก

รูปทรงประหลำดพลำงท ำเสียงอี๊อ๊ำภำษำเด็กทำรก อำข่ำอธิบำย

ให้ฟังอย่ำงอำรมณ์ดีโดยไม่สนว่ำเด็กน้อยจะฟังรู้เรื่องหรือไม่

มีร้ำนค้ำริมทำงอยู่บ้ำง ดูแล้วให้ควำมรู้สึกแปลกใหม่แต่

เสี่ยวเชี่ยนกลับไม่อยำกลอง เธอไม่มั่นใจล ำไส้ตัวเองเท่ำไร

แม้แต่คนช่ำงกินอย่ำงอำข่ำวันนี้ก็ดูควบคุมตัวเองได้ดีเป็นพิเศษ

แต่ทว่ำข่มใจได้แล้วดวงตำกลับมองไปข้ำงนอกโดยไม่รู้ตัวตำม

นิสัยของคนช่ำงกิน

“ประธำนเชี่ยนเห็นไอ้ไส้ด ำๆ ที่เหมือนไส้หมูนั่นไหม? จริงๆ

แล้วมันเป็นของกินเล่นแผ่นกลมที่ท ำจำกข้ำวเหนียวด ำกับข้ำว

เหนียวขำว ยังมีขำยกล้วยทอดด้วย เอ๊ะ เธอเคยกินขนมถั่วทอด

ไหม?”

“ถ้ำเธออยำกกินก็จอดรถลงไปซื้อหน่อยไป” เสี่ยวเชี่ยนฟัง

อำข่ำพูดนั่นพูดนี่จนหูจะชำหมดแล้ว ยัยคนนี้ชอบกินเหลือเกิน

“ไม่ได้ บอสพูดแล้ว ภำรกิจของฉันในครั้งนี้ก็คือดูแลเสี่ยว

เหวย ห้ำมละสำยตำแม้แต่นิดเดียว!”

1 2 1 0 9

“ซื้อของกินกับละสำยตำมันเกี่ยวอะไรกัน?” เสี่ยวเชี่ยนไม่

เข้ำใจ

“ยัยนี่ปำกเหมือนตือโป๊ยก่ำยท้องเหมือนหลินไต้ยวี่ ถ้ำวันนี้

กิน พรุ่งนี้ท้องเสียแน่” หนงเย่ำอธิบำยแทนอำข่ำ

“บอดี้กำร์ดที่มีควำมรับผิดชอบจะไม่เห็นแก่ควำมอยำกของ

ปำกท้องเพียงแค่นี้” อำข่ำพยักหน้ำเหมือนสะกดจิตตัวเอง เน้น

ว่ำตัวเองเป็นบอดี้กำร์ดที่รับผิดชอบ

แต่ทว่ำผ่ำนไปไม่ถึงสองวินำทีเธอก็อดหันไปดูไม่ได้ นั่งมอง

น้ำลำยสอผ่ำนกระจก

“บะหมี่คลุกนั่นดู!”

“ยัยตะกละ! เธอมันเป็นหมู!” หนงเย่ำเขกหัวอำข่ำ กะแล้วว่ำ

ต้องพูดแบบนี้

อำข่ำถูกหนงเย่ำรู้ทันยังจะท ำปำกแข็ง

“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ตะกละ ฉันเห็นผู้หญิงที่ขำยบะหมี่นั่นสวย

มำก ที่นี่ท่ำจะสภำพแวดล้อมดี ขนำดผู้หญิงที่ขำยของตำมข้ำง

ทำงยังสวยขนำดนี้ ใส่ชุดกระโปรงตัวยำวยิ่งดูสวยแตกต่ำง

1 2 1 1 0

ออกไปอีก”

เสี่ยวเชี่ยนมองไปตำมที่อำข่ำพูด รถขับไม่เร็วเพิ่งเคลื่อน

ออกมำจำกจุดเมื่อกี้ แต่เธอก็เห็นเพียงใบหน้ำด้ำนข้ำง

มองไกลๆ เห็นแค่ผมเปียใหญ่ยำว แต่ใบหน้ำด้ำนข้ำงกลับ

ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกคุ้นตำ

น่ำเสียดำยที่รถแล่นไปแล้ว อยำกมองอีกก็ไกลเกินไป

เสี่ยวเชี่ยนจึงเลิกสนใจ เธอคงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เพรำะอวี๋หมิงหลำงท ำหงุดหงิดแหละมั้ง อยู่ต่ำงบ้ำนต่ำงเมืองจะ

เจอคนรู้จักได้ไง

แต่ทว่ำควำมคิดนี้ก็ถูกล้มลงในเวลำไม่นำน ในควำมเป็น

จริงคนรู้จักมีไม่น้อย โดยเฉพำะคนรู้จักกันดี!

1 2 1 1 1