แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1436 ชีวิตคนเรำเซอร์ไพรส์ได้ทุกที่

เมื่อไปถึงโรงแรมเสี่ยวเชี่ยนก็อุ้มลูกลงจำกรถ เธอกวำดตำ

มองโรงแรมตรงหน้ำ ว่ำกันว่ำเป็นโรงแรมที่มำตรฐำนสูงที่สุดใน

เมืองนี้แล้ว แต่ถ้ำเทียบกับในประเทศเธอก็อำรมณ์โรงแรมสำม

ดำวทั่วไป เศรษฐกิจในเมืองนี้ยังไม่ดีเท่ำไร คนมำพักที่นี่ไม่น้อย

เลยทีเดียว ดูเป็นชำวต่ำงชำติเสียส่วนมำก

คนที่นี่ไม่ค่อยสูงมำก เสี่ยวเชี่ยนมองไปเห็นคนตัวสูงอยู่สอง

คน ถึงจะเป็นคนผิวเหลืองเหมือนกันแต่ก็คิดว่ำเป็นชำวต่ำงชำติ

รูปหน้ำของคนที่นี่ถือว่ำมีเอกลักษณ์อยู่บ้ำง พอมองออกว่ำเป็น

คนต่ำงชำติหรือเปล่ำ อย่ำงเช่นผู้ชำยที่อยู่ข้ำงหน้ำนั่น เสี่ยว

เชี่ยนมองแค่ด้ำนหลังก็รู้ว่ำเป็นคนบ้ำนเดียวกับเธอ

คนๆ นั้นรูปร่ำงดี เอวคอดขำยำว อีกทั้งยังมีทรงผมหัว

เกรียนที่คุ้นตำ ดูก็รู้ว่ำไม่ใช่คนในพื้น

เดี๋ยวนะ ท ำไมคนๆ นี้ถึงได้คล้ำยเสี่ยวเฉียงขนำดนี้?

เสี่ยวเชี่ยนตื่นทันที เธอดันแว่นตำ หรือเพรำะเธอคิดถึงเขำ

มำกเกินไป มองใครก็เป็นเขำไปหมด?

1 2 1 1 2

เสี่ยวเหวยที่ถูกเสี่ยวเชี่ยนจับใส่เป้อุ้มเด็กห้อยไว้ด้ำนหน้ำดู

เหมือนจะเจออะไรเข้ำ เด็กน้อยชี้ไปที่คนๆ นั้นพลำงเรียก

“พ่อ~~”

สองแม่ลูกคุ้นตำคนๆ นั้นมำก ต่อให้เห็นเพียงด้ำนหลังและ

แฝงตัวอยู่ในฝูงชนก็จ ำได้!

อวี๋หมิงหลำงหันมำ พอเห็นเมียตัวเองที่ยืนตัวแข็งกับลูกสำว

ที่กวักมือเรียกหยอยๆ เขำก็ฉีกยิ้มกว้ำง

“Hi~”

อำข่ำยิ้มฮี่ ฮี่

“ดูสิ ฉันบอกแล้วไงว่ำต้องได้ใช้ฉันดูลูกให้แน่ๆ ~เซอร์

ไพรส์นี้เป็นไงบ้ำง?”

“พวกเธอ… รู้ว่ำเขำจะมำอยู่แล้วเหรอ?!” วินำทีที่เสี่ยวเชี่ยน

เห็นอวี๋หมิงหลำงสมองเธอเหมือนหยุดท ำงำนไปเลย

เซอร์ไพรส์นี้มันจะใหญ่เกินไปแล้ว!

คนที่นอนด้วยกันเสร็จก็เอำเงินไปกลับมำโผล่ในที่ที่ไม่

1 2 1 1 3

น่ำจะมำได้ มันน่ำมหัศจรรย์เกินไปแล้ว!

“ใช่มะ บอสกับพี่เฉียงช่วยกันหำทำงให้พวกเธอได้มำ

ฮันนีมูนกันเมืองนอก อีกไม่กี่วันหลังจำกนี้พอพวกเธอท ำงำนกัน

เสร็จก็จะมีเวลำเที่ยวกันเองสองวัน เซอร์ไพรส์มำกใช่ไหมล่ะ”

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนมีหลำกอำรมณ์มำก เธอยังแอบคิดว่ำอวี๋ห

มิงหลำงไม่รับรู้ถึงควำมไม่พอใจของเธอบ้ำงเลย นึกไม่ถึงว่ำเขำ

จะเก็บไปใส่ใจหมด

โอกำสแบบนี้ส ำหรับคนอื่นอำจเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ส ำหรับ

คนที่มีสถำนะแบบอวี๋หมิงหลำงมันแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไป

ไม่ได้เลย

ถึงขนำดที่เธอพอจะนึกออกเลยว่ำ เพื่อให้บรรลุเป้ำหมำยนี้

เขำกับพ่อเธอได้ใช้ควำมพยำยำมเป็นอย่ำงมำกลับหลังเธอ

พอเสี่ยวเชี่ยนนึกถึงตรงนี้ ควำมโกรธ ควำมน้อยใจที่เคยมีก็

แปรเปลี่ยนเป็นควำมประทับใจ มองเขำด้วยสำยตำที่อ่อนโยน

“นำยไม่ต้องยุ่งยำกขนำดนี้ก็ได้” เสี่ยวเชี่ยนพูดกับเขำด้วย

น้ำเสียงอ่อนโยน

1 2 1 1 4

“ยุ่งยำกที่ไหน?” อวี๋หมิงหลำงยื่นมือไปอุ้มลูกออกมำจำกเป้

พลำงหอมแก้มเสี่ยวเชี่ยนด้วยควำมหมั่นเขี้ยว

“เอำใจสำวที่ผมชอบไม่ยุ่งยำกเลยสักนิด คุณวำงใจเถอะ

ผมเอำเงินจำกเมียยัยเพิ้งที่บ้ำนมำหน่อยแล้ว พอที่จะท ำให้พวก

เรำกินเที่ยวข้ำงนอกได้หน ำใจ ตอนนี้อยู่เมืองนอกไม่มีใครรู้จัก

พวกเรำ สำมีคุณก็ไม่อยู่ เมียยัยเพิ้งของผมก็ไม่อยู่ ลืมตัวตนของ

เรำไปเถอะนะ แล้วเที่ยวกันให้สนุกไปเลย~”

แสบจริงๆ!

หนงเย่ำที่อยู่ข้ำงๆ มองบนอย่ำงแรง สองคนที่น่ำ

สะอิดสะเอียนนี่โคจรมำอยู่ด้วยกันได้ไงนะ!

ทั้งสองคนคุยกันด้วยภำษำจีน ลุงใส่สูทที่อยู่แถวนั้นได้ยิน

เข้ำพอดี เขำยิ้มมุมปำก ถึงจะไม่อยำกยุ่งเรื่องชำวบ้ำน แต่กลับ

อดคิดในใจไม่ได้

เรื่องชู้สำวมำโผล่ตรงหน้ำเขำ เอำเงินเมียหลงมำเที่ยวเมือง

นอกกับผู้หญิงอื่น แถมยังใช้ภำษำจีนคุยกันนอกประเทศ

พฤติกรรมแบบนี้ในสำยตำเขำมันคือคนหน้ำไม่อำย!

“อยู่เมืองนอกก็เหมือนเป็นตัวแทนประเทศ พวกคุณช่วย

1 2 1 1 5

ระวังภำพลักษณ์ด้วย อย่ำท ำให้ประเทศขำยหน้ำ!”

“ครับๆๆ ต่อไปพวกเรำจะเจียมตัว งั้นพวกเรำพูด

ภำษำญี่ปุ่นกันดีไหม?” เสี่ยวเฉียงยอมรับฟังค ำแนะน ำของคนอื่น

เขำหันไปพูดภำษำญี่ปุ่นกับเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนก็พยักหน้ำให้

ควำมร่วมมือ ไฮ้ๆๆ ใช้ได้นี่

ลุงคนนั้นตกใจในควำมหน้ำด้ำนของสองคนนี้ มองมำด้วย

สำยตำรังเกียจ จำกนั้นก็สำวเท้ำออกไปด้วยควำมไม่พอใจ

“สนุกตำยแหละ ไปเถอะอำข่ำ ถ้ำยังอยู่กับสองคนชวนเลี่ยน

นี่เดี๋ยวกลิ่นคนบ้ำนนอกจะติดพี่ไปด้วย” หนงเย่ำลำกอำข่ำ

เห็นเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงพูดจำเลี่ยนๆ ศิษย์พี่ใหญ่ก็

ขนลุกไปทั้งตัว ควำมรักเป็นไวรัสที่น่ำกลัวเหลือเกิน ดูจำก

หัวหน้ำคณะน้อยก็รู้แล้ว ก่อนหน้ำนี้ยังหน้ำตำบึ้งตึง ตอนนี้

อำรมณ์ดีขึ้นมำเชียว หน้ำบำนเจิดจ้ำจนแทบท ำคนโสดตำบอด

อำข่ำยังดีกว่ำเลย ใสซื่อน่ำรัก ไม่ท ำร้ำยคนโสด

“ไปๆ พี่ใหญ่จะพำเธอไปหำของกินเล่น ปล่อยสองคนนั้น

ท ำคนอื่นสะอิดสะเอียนต่อไป”

1 2 1 1 6

สำยตำอำข่ำจับจ้องไปข้ำงหน้ำ เหมือนถูกคนสกัดจุดไว้

หนงเย่ำสะกิดอำข่ำ “ท ำไรน่ะ พอได้ยินว่ำพี่จะเลี้ยงของ

อร่อยเลยดีใจมำกหรือไง? อันที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรมำก ดูแลศิษย์

น้องเป็นหน้ำที่”

“ขอโทษนะศิษย์พี่ใหญ่ ฉันคงไปกับพี่ไม่ได้แล้ว…” หน้ำอำ

ข่ำค่อยๆ แดง รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดลอยออกมำแล้ว

เมื่อกี้เธอยังอิจฉำเซอร์ไพรส์ของประธำนเชี่ยนอยู่เลย ไม่นึก

ว่ำจะถึงตำเธอไวขนำดนี้!

“หำ?” หนงเย่ำท ำหน้ำงง เรื่องอะไรกัน?

เขำเห็นอำข่ำวิ่งไปเหมือนผีเสื้อที่เจอดอกไม้

“เจิ้งซวี่~~~”

เจิ้งซวี่กำงแขนออก ต้อนรับกำรโผเข้ำหำของอำข่ำด้วย

รอยยิ้ม

“นำยมำได้ไง?! ไหนว่ำไปคุยธุรกิจที่เมืองนอกไม่ใช่เหรอ?”

มีควำมสุขจัง~ก่อนขึ้นเครื่องบินคุยโทรศัพท์กันเขำยังอยู่ข้ำง

นอกอยู่เลย ไม่คิดว่ำจะได้เจอกันไวขนำดนี้!

1 2 1 1 7

“คุยธุรกิจจริง แต่ตอนนี้คุยเสร็จแล้ว” ก่อนมำเจิ้งซวี่คิดว่ำ

กำรที่เขำท ำแบบนี้ดูทึ่มไปหน่อย แต่พอเห็นอำข่ำดีใจขนำดนี้

เขำก็รู้สึกว่ำคุ้มแล้ว

“นำยอยู่ที่นี่ได้นำนแค่ไหน?” อำข่ำถำมอย่ำงมีควำมสุข

“จนกว่ำคุณจะกลับ” เจิ้งซวี่ลูบหัวเธอ เห็นเธอดีใจขนำดนี้

เขำก็อำรมณ์ดี เขำโบกมือให้พวกเสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ไม่ไกล “ขออำ

ข่ำลำงำนสักวันได้ไหม?”

พูดจบเขำก็หยิกจมูกอำข่ำเล่นแล้วพูดเอำใจ “รู้ว่ำคุณเป็น

นักกินผมเลยให้คนหำสถำนที่ไว้ให้แล้ว กินให้พุงกำงไปเลย”

“ว้ำว~” ควำมรู้สึกของกำรถูกเซอร์ไพรส์มันท ำให้ควำมสุข

ทะลักออกมำ!

“พี่ว่ำเธอคงลืมไปแล้วนะว่ำอำจำรย์สั่งให้มำช่วยเลี้ยงเด็ก?”

เอ๊ะ รังสีอ ำมหิตแผ่มำจำกไหน?

ทุกคนหันไปตำมทิศทำงที่รังสีแรงกล้ำ กลิ่นอำยควำมไม่

พอใจแผ่ซ่ำนออกมำจำกตัวศิษย์พี่ใหญ่ ดูเหมือนกิ่นเหม็นเน่ำจะ

เริ่มโชยมำแล้ว

1 2 1 1 8

“ฉันไม่ถือสำนะถ้ำจะเอำลูกให้พี่เลี้ยง พี่จะได้เห็นถึง

ควำมสุขของกำรมีลูกไง” ตอนนี้ประธำนเชี่ยนอำรมณ์ดีสุดๆ

เพรำะกำรปรำกฏตัวอย่ำงกะทันหันของเสี่ยวเฉียง เธอจึง

อ่อนโยนขึ้นมำทันตำ

“พี่… ถือ… สำ!!”

มีใครเห็นใจคนโสดบ้ำงไหม หนงเย่ำมองเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋ห

มิงหลำง อำข่ำกับเจิ้งซวี่ ทุกคนมีกันเป็นคู่ๆ ส่วนตัวเขำโสดอยู่

คนเดียวยังไม่เท่ำไร นี่ยังจะเอำลูกมำให้เขำเลี้ยงอีก!

“พี่ไม่เลี้ยงหลำนแล้วจะท ำอะไร ในนี้พี่ว่ำงที่สุดแล้วนะ”

อวี๋หมิงหลำงแทงให้อีกฉึก

หมำหัวเน่ำเอ๊ย

1 2 1 1 9